“นี่แหละคือศิลปะแห่งกู่ฉิน!”

“หนุ่มนักบรรเลงคนนั้นคือใคร ฉันชอบเขามากเลย!”

“หลินจือไป๋น่ะสิ เขานั่นแหละ!”

“ฉันรู้จักหลินจือไป๋นะ แต่เขาไม่ใช่นักเขียนพู่กันเหรอ?”

“อย่ามาถามฉัน ฉันก็ไม่รู้จะไปถามใครเหมือนกัน ชัด ๆ ว่าเป็นนักเขียนพู่กัน แล้วอยู่ดี ๆ กลายเป็นเทพกู่ฉินได้ยังไงกัน?”

“ฝีมือกู่ฉินของเขานี่สุดยอดจริง ๆ!”

“เขาออกมาจากท้องแม่ก็เริ่มเรียนกู่ฉินกับพู่กันพร้อมกันเลยรึไง?”

“ไม่อย่างนั้นมันก็ยากจะอธิบายจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงยังหนุ่มยังแน่นแต่กลับสามารถประสบความสำเร็จอย่างสูงทั้งในด้านกู่ฉินและพู่กันได้ขนาดนี้!”

“คนคนนี้มันปีศาจชัด ๆ!”

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า หลังจากจบการแข่งขันวันแรกของศึกวรรณกรรมฉีฉู่ วิดีโอบรรเลงเพลง《เขาสูงสายน้ำไหล》ของหลินจือไป๋จะโด่งดังถล่มทลายในจงโจว!

ซวับ ซวับ ซวับ!

ผู้คนในจงโจวจำนวนมหาศาลที่ได้ดูวิดีโอนี้ ต่างก็พากันแชร์ต่อ!

ก่อนหน้านี้ ชาวจงโจวรู้แค่ว่าหลินจือไป๋คือยอดฝีมือการเขียนพู่กันที่สามารถต่อกรกับจูเก๋อชิวเหลียงได้ แต่วันนี้พวกเขาเพิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายคือ “เทพกู่ฉิน” แห่งยุคปัจจุบัน!

คราวนี้แหละ

ชื่อเสียงของหลินจือไป๋ในจงโจวยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก!

เมื่อทราบเรื่องนี้ หลินจือไป๋ก็กล่าวอย่างมีอารมณ์ว่า “ถ้าฉันไปพัฒนาตัวที่จงโจวตอนนี้ อย่างน้อยเริ่มต้นก็พอไต่ขึ้นเป็นศิลปินระดับสามได้ละมั้ง?”

แต่ก็ยังไม่รีบไป

ในเมื่อหลินจือไป๋ตัดสินใจแล้วว่าสถานีต่อไปจะไปที่ฉู่โจว ก็จะไม่เปลี่ยนใจกลางคัน

ยิ่งไปกว่านั้น หลินจือไป๋มั่นใจว่าตอนนี้ชาวฉู่โจวไม่รู้สึกแปลกหน้าอะไรกับเขาอีกต่อไปแล้ว

ซึ่งก็เป็นความจริง

ค่ำคืนหลังจบการแข่งขันวันแรก

ผู้นำฝ่ายวรรณกรรมของฉู่โจวก็เรียกประชุมอย่างจริงจัง กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดว่า “กู่ฉินแพ้ไปแล้ว การแข่งขันหมากล้อมพรุ่งนี้ ห้ามแพ้อีกเด็ดขาด!”

การแข่งขันวรรณกรรมมีทั้งหมดเจ็ดรายการ

นี่เพิ่งเป็นรายการแรก

มัวแต่ไปยึดติดกับผลของรายการแรกก็ไม่มีความหมายอะไรแล้ว มองไปข้างหน้าจะดีกว่า ตั้งใจคว้าโอกาสของรายการที่สองไว้ให้ได้

“ไม่ต้องห่วงหรอก”

ชายวัยกลางคนรูปร่างเตี้ยเล็กเล็กน้อยแต่แววตาเปล่งประกาย กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “ในวงการหมากล้อมของฉีโจว ก็มีแค่หลี่ป๋อเท่านั้นที่พอเป็นคู่ต่อสู้ของฉัน เสี่ยวหลินต้าจู๋ ฉันกับเขาพอแบ่งเป็นหกสี่ได้ ที่สำคัญคือถึงฉันพลาดแพ้ไปอย่างไม่คาดคิด ก็ยังมีอาจารย์หลิวจี๋คอยหนุนหลังไม่ใช่หรือ?”

“นั่นสิ!”

“แค่เสี่ยวหลินต้าจู๋ก็แข็งแกร่งพอแล้ว!”

“ยังไม่นับว่าพวกเรายังมีอาจารย์หลิวจี๋ ปรมาจารย์หมากล้อมอันดับต้น ๆ แห่งจ้าวโจวเป็นตัวสำรองอีกต่างหาก!”

เหล่าปรมาจารย์หมากล้อมในกลุ่มหมากล้อมต่างก็พูดขึ้น พากันยกย่องหลิวจี๋เป็นอย่างมาก อีกฝ่ายเป็นถึงปรมาจารย์หมากล้อมระดับสูงสุดของจ้าวโจว มีฝีมือสูงกว่าเสี่ยวหลินต้าจู๋ มือหนึ่งของฉู่โจวเสียอีก!

แน่นอนว่าหมากล้อมเป็นเรื่องที่ต้องดูที่การแสดงฝีมือในแต่ละวัน

แม้แต่คนที่เก่งอันดับหนึ่งของโลก ก็ไม่กล้ารับประกันว่าตัวเองจะชนะทุกแมตช์

เช่นการแข่งระหว่างเสี่ยวหลินต้าจู๋กับหลิวจี๋ เล่นกันสักสิบกระดาน เสี่ยวหลินต้าจู๋ก็อาจชนะได้สองตา

นี่คือเหตุผลที่ฉู่โจวเชิญหลิวจี๋มาเป็นตัวสำรอง แม้เสี่ยวหลินต้าจู๋จะมีโอกาสชนะหลี่ป๋อจากฉีโจวสูง แต่ถ้าพลาดพลั้งล่ะ จะทำยังไง? ก็ต้องมีปรมาจารย์มาคอยหนุนหลังไว้ก่อน

“ทุกท่านกล่าวเกินไปแล้ว”

หลิวจี๋กล่าวอย่างถ่อมตัว พลางโบกมือเล็กน้อย “ปรมาจารย์ที่แท้จริงย่อมมีหัวใจของผู้เรียนเสมอ พวกเราทำให้ดีที่สุดก็พอ”

“อาจารย์หลิวถ่อมตัวเกินไปแล้ว”

แม้แต่ผู้นำของฉู่โจวก็ยังยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย กล่าวว่า “ว่าไปแล้ว รายการหมากล้อมนี้ หลินจือไป๋ก็เข้าร่วมด้วย ไม่รู้ว่าระดับฝีมือหมากล้อมของเขาเป็นยังไง”

“เข้าร่วมน่ะดีแล้ว!”

แววตาของเสี่ยวหลินต้าจู๋เย็นเยียบ กล่าวว่า “ทีมหมากล้อมของพวกเรากำลังคิดจะล้างแค้นแทนหมวดกู่ฉินอยู่พอดี!”

ฝีมือกู่ฉินของหลินจือไป๋ สร้างความตะลึงให้กับทุกทวีป

แต่เสี่ยวหลินต้าจู๋ไม่เชื่อว่าฝีมือหมากล้อมของอีกฝ่ายจะอยู่ในระดับเดียวกับกู่ฉิน!

การดูการแข่งขันในวันนี้ เห็นเหล่าปรมาจารย์กู่ฉินของตนโดนหลินจือไป๋ถล่มจนยับเยิน เสี่ยวหลินต้าจู๋ก็อดอัดแน่นในอกเต็มไปหมด!

พรุ่งนี้ เขาหวังว่าจะได้ระบายความอัดอั้นทั้งหมดออกมา!

ใช้หมากล้อม ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาภาคภูมิใจที่สุด ถล่มหลินจือไป๋ให้ย่อยยับ!

ให้หลินจือไป๋รู้ไว้ว่า ไม่ใช่หมาแมวที่ไหนก็เข้าร่วมรายการหมากล้อมได้หรอกนะ!

“เห็นด้วย!”

“พรุ่งนี้เราต้องทำให้หลินจือไป๋เสียใจที่สมัครแข่งหมากล้อม!”

“นึกว่าตัวเองเป็นเทพหรือไง รายการอะไรก็กล้าลง!”

“เรื่องที่เขาคว้าแชมป์กู่ฉินไป ฉันไม่ว่าอะไรหรอก แต่แชมป์หมากล้อมน่ะ เขาไม่มีคุณสมบัติแม้แต่จะเข้าใกล้!”

เหล่าสมาชิกกลุ่มหมากล้อมคนอื่น ๆ ต่างก็พูดขึ้น

หลิวจี๋ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่คิดในใจว่า ฝีมือหมากล้อมของหลินจือไป๋เป็นยังไงกันแน่?

ในเมื่อกล้าลงแข่งหมากล้อม แปลว่าต้องมีระดับปรมาจารย์แน่นอน คนคนนี้ช่างลึกลับจริง ๆ ต้องระวังให้ดี อย่าให้ซ้ำรอยเย่ไฉ่เอ๋อร์เป็นอันขาด

……

ในเมื่อฉู่โจวจัดประชุม

ฉีโจวเองก็จัดประชุมเช่นกัน

ในที่ประชุม แน่นอนว่าทุกคนต่างก็ชื่นชมผลงานของหลินจือไป๋ในวันนี้กันอย่างหนักหน่วง หูเหว่ยกับสืออวิ๋นทั้งสองคนยิ้มจนรอยย่นเต็มใบหน้า

ในฐานะตัวแทนพิเศษ

ที่หลินจือไป๋ช่วยให้ฉีโจวคว้าเหรียญทองมาได้หนึ่งเหรียญ จริง ๆ แล้วก็นับว่าใช้ได้เลย

แต่หลินจือไป๋มีความทะเยอทะยานมากกว่านั้น ระดับนี้มันยังไม่พอให้เขาพอใจได้

“พอแล้วล่ะ”

หลังจากฉลองกันช่วงสั้น ๆ สีหน้าของหูเหว่ยก็กลับมาเคร่งขรึมอีกครั้ง “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะเหลิง เรายังเหลืออีกหกรายการ เช่นการแข่งขันหมากล้อมในวันพรุ่งนี้ สถานการณ์ของพวกเราไม่สู้ดีเลย”

“จริงด้วย”

หลี่ป๋อขมวดคิ้วกล่าวว่า “กลุ่มหมากล้อมของฉู่โจวครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ส่งเสี่ยวหลินต้าจู๋มา ยังเชิญหลิวจี๋จากจ้าวโจวมาร่วมด้วย หลิวจี๋แม้ฉันไม่เคยแข่งกับเขา แต่เขาน่ะ อยู่ระดับท็อปสามของวงการหมากล้อมโลกแน่นอน!”

แค่รับมือเสี่ยวหลินต้าจู๋

หลี่ป๋อก็รู้สึกกดดันสุด ๆ แล้ว

แล้วยังจะมีหลิวจี๋ที่น่ากลัวกว่าอีก!

แม้แต่หลินจือไป๋ยังอดปวดหัวไม่ได้ ปรมาจารย์หมากล้อมอันดับสามของโลกอย่างหลิวจี๋เนี่ยนะ?

ถ้าอยู่ในท็อปสามของโลก งั้นก็แปลว่าฝีมืออีกฝ่ายน่าจะถึงระดับตำนานเลยสินะ?

“งั้นฉันก็ต้องกลายเป็นเทพอีกแล้วสิ?”

แต้มเสียงชื่นชมที่ใช้ในการกลายเป็นเทพนั้น เสียไปเยอะมากจนหลินจือไป๋รู้สึกเสียดายสุด ๆ

แต่การแข่งขันครั้งนี้มีผู้ชมมาก เวทีการกลายเป็นเทพก็นับว่าใหญ่พอ น่าจะพอคืนทุนได้

ยิ่งไปกว่านั้น เขาโม้เอาไว้ขนาดนั้นแล้ว

บอกว่าจะแข่งให้ฉีโจวคว้าเหรียญทองทั้งเจ็ดรายการ!

แม้เหล่าหูจะไม่ได้คิดจริงจังอะไรกับคำพูดนี้ คิดว่าแค่ล้อเล่น แต่หลินจือไป๋จริงจังสุด ๆ!

ในเมื่อเป็นแบบนี้

ก็ได้ ฉันเลือกที่จะกลายเป็นเทพ!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินจือไป๋ก็เรียกระบบออกมา “เฟยหง ยกระดับฝีมือหมากล้อมของฉันให้ถึง 100 คะแนนด้วย”

“ติงต่อง!”

พร้อมกับแต้มเสียงชื่นชมจำนวนมหาศาลที่ถูกใช้ไป เสียงของเฟยหงก็ดังขึ้นว่า “ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้กลายเป็นเทพแห่งหมากล้อม!”

เฟยหงที่ไหนไม่รู้ก็กดตรงนั้น

ขณะที่ทุกคนในฉีโจวกำลังประชุมและปวดหัวกับการแข่งขันในวันพรุ่งนี้ หลินจือไป๋ก็ยกระดับตัวเองกลายเป็นเทพแห่งหมากล้อมอย่างเงียบๆ ไปแล้ว!

น่าเสียดายที่ไม่มีรางวัลพิเศษปรากฏ

คงเพราะการกลายเป็นเทพแห่งหมากล้อมมันหลุดโลกพอแล้วกระมัง?

ขณะนั้นเอง หลี่ป๋อก็เอ่ยขึ้นว่า “ตอนนี้ยังไม่ดึก ใครจะมาช่วยฉันซ้อมหน่อยไหม ฉันอยากหาเซนส์ก่อนลงแข่งพรุ่งนี้หน่อย”

“ไม่เอาอ่ะ”

“ไปเล่นออนไลน์เถอะ”

ทุกคนต่างก็ปฏิเสธหลี่ป๋อ

ที่สำคัญคือ ไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของหลี่ป๋อได้

หลี่ป๋อยิ้มแล้วว่า “งั้นเหล่าจาง นายมาเล่นกับฉันหน่อยสิ”

เหล่าจางเป็นตัวสำรอง พรุ่งนี้ไม่ต้องแข่ง ตัวสำรองมีไว้แค่เผื่อฉุกเฉิน เช่นนักแข่งหลักเกิดมีปัญหาแข่งไม่ได้ถึงจะได้ลงแข่ง

แต่เหล่าจางเองก็ไม่อยากเล่นกับหลี่ป๋อเหมือนกัน

“นายเป็นระดับท็อปสิบของโลก แถมยังขึ้นชื่อเรื่องการบุกโหด ฉันไม่คู่ควรจะเป็นคู่ซ้อมให้นายนะ ไปเล่นออนไลน์เถอะ เผื่อดึก ๆ แบบนี้จะมีพวกระดับเดียวกันออนไลน์อยู่ก็ได้”

“แต่พวกกระจอกในเน็ตมันเยอะเกิน…”

หลี่ป๋อหันไปมองหลินจือไป๋ทันที “ประธานหลิน?”

หลินจือไป๋ชะงักไปเล็กน้อย แล้วถามว่า “คุณแน่ใจเหรอ?”

หลี่ป๋อสงสัย ฉันจะไม่แน่ใจได้ยังไงกัน นายจะกินฉันรึไง?

“สักสองกระดานไหม?”

“ผมได้หมด”

หลินจือไป๋ว่า “ไปเล่นที่ห้องผมไหม?”

“ได้เลย”

หลี่ป๋อกับหลินจือไป๋จึงไปเล่นหมากล้อมที่ห้อง ส่วนปรมาจารย์หมากล้อมคนอื่น ๆ ต่างมองแผ่นหลังของหลินจือไป๋ด้วยความรู้สึกเห็นใจ

“ยังเด็กอยู่เลยนะ ยังไม่รู้ว่าหลี่ป๋อน่ะโหดแค่ไหน”

“ครั้งแรกที่ฉันแข่งกับหลี่ป๋อ เกือบเสียสมดุลทางจิตใจเลย เขาเล่นโหดเกินไป”

“หวังว่าจะไม่กระทบกับการแข่งขันของหลินจือไป๋ในวันพรุ่งนี้นะ”

“จริง ๆ ก็เหมือนกันหมดแหละ ยังไงถ้าหวังจะได้เหรียญทอง คนเดียวที่เราหวังพึ่งได้ก็คือหลี่ป๋อ”

“ไปกินข้าวกันเถอะ”

“กินเสร็จไปเดินเล่นแถว ๆ นี้กันหน่อย ฉันว่ารอบ ๆ โรงแรมสวยดี”

“ไม่มีปัญหา”

……

กลุ่มปรมาจารย์หมากล้อมเดินเล่นแถวโรงแรมหลังจากกินข้าวนานถึงสามชั่วโมง

“กลับกันเถอะ”

“พักผ่อนให้ดี พรุ่งนี้แข่งกันให้เต็มที่นะ”

“เราก็ไม่ควรฝากความหวังทั้งหมดไว้กับหลี่ป๋อหรอก ถ้าอย่างนั้นเขาจะกดดันเกินไป”

พูดถึงตรงนี้

ปรมาจารย์หมากล้อมทั้งสี่คนก็กลับมาที่โรงแรม แต่ระหว่างเดินในทางเดิน พวกเขาก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคย เดินตรงมาด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก

“หลี่ป๋อ?”

เหล่าจาง ตัวสำรองเอ่ยขึ้น

หลี่ป๋อเงยหน้ามองเหล่าจางกับคนอื่น ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือด ดูเหมือนคนที่จิตใจถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก

“นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”

ทั้งสามคนเริ่มตกใจ สภาพของหลี่ป๋อ นี่มันผิดปกติเกินไปแล้ว!

หรือเป็นเพราะเขารู้ว่าพรุ่งนี้ต้องเจอกับเสี่ยวหลินต้าจู๋ แถมยังต้องแข่งกับหลิวจี๋อีก เลยกดดันจนทนไม่ไหว?

ดูเหงื่อท่วมหน้าแบบนี้สิ ทั้งที่อุณหภูมิในโรงแรมก็สบายดีแท้ ๆ!

แต่นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ ไม่กี่ชั่วโมงก่อน หมอนี่ยังยิ้มแย้มชวนเราแข่งหมากล้อม เพื่อจะได้ถล่มพวกเราก่อนแข่งอยู่เลย!

“ฉันไม่เป็นไร”

หลี่ป๋อริมฝีปากแห้งผาก เสียงที่พูดออกมาก็เหมือนฝืน “เมื่อกี้แข่งกับประธานหลิน เหนื่อยนิดหน่อยแค่นั้นเอง…”

“นี่มันไม่ใช่แค่เหนื่อยแล้วมั้ง”

เหล่าจางพึมพำ “เหมือนกระดูกสันหลังโดนหักซะมากกว่า”

หลี่ป๋อริมฝีปากสั่นเล็กน้อย

ตอนนั้นเอง ประตูก็บานหนึ่งก็เปิดออก หลินจือไป๋ยื่นหน้าออกมายิ้มแล้วโบกมือ

“หลี่ป๋อ มาเล่นต่อกันเถอะ!”

หลี่ป๋อก้าวพลาดเหมือนจะล้ม แล้วก็รีบวิ่งหนีราวกับหลบภัย

หลินจือไป๋ดูเสียดาย แต่เมื่อเห็นปรมาจารย์หมากล้อมอีกสี่คน เขาก็ยิ้มร่าเริงทันที

“เฮ้อ หลี่ป๋อนี่นะ เล่นแค่สองกระดานก็วิ่งหนีไปแล้ว พวกคุณว่างไหม มาเล่นกับฉันหน่อยได้ไหม?”

“ได้! เอ่อ...เล่นหมากล้อมใช่ไหม?”

“ไม่งั้นจะอะไรล่ะ?”

“ใครจะไปรู้ล่ะ ดูสภาพหลี่ป๋อแล้ว ไม่เหมือนเล่นหมากล้อมเลย”

“อย่าไปสนใจเขา มาแข่งกันเถอะ”

หลินจือไป๋หลังจากกลายเป็นเทพแห่งหมากล้อมแล้ว ก็รู้สึกเหมือนได้ของเล่นใหม่ ตื่นเต้นเต็มที่

ทั้งสี่คนหัวเราะ แล้วก็พากันเข้าไปในห้องของหลินจือไป๋ พวกเขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าฝีมือหมากล้อมของประธานหลินเป็นยังไง

“พวกไม่รู้จักตาย…”

หลี่ป๋อหลบอยู่ที่มุมกำแพง มองทั้งสี่คนเดินเข้าไปในห้องของหลินจือไป๋ ร่างกายสั่นไหวโดยไม่รู้ตัว

ตอนแข่งกระดานแรกกับหลินจือไป๋

หลินจือไป๋ดูตื่นเต้นมาก พึมพำกับตัวเองว่า

“เทียนโหมวต้าฮว่า!”

ตอนนั้นหลี่ป๋อรู้สึกว่าตลกมาก แต่พอเห็นอีกฝ่ายวางหมากเท่านั้นแหละ ถึงได้รู้ว่าที่ตลกคือตัวเขาเอง

กระดานที่สอง

หลินจือไป๋ยังตะโกนเต็มปากว่า “เทียนตี้ต้าทงซื่อ” ผลคือเขาโดนกดจนมุมจนถอยไม่ได้อีกต่อไป!

เล่นติด ๆ กันหลายกระดาน

หลี่ป๋อแพ้ยับจนเริ่มสงสัยในชีวิตตัวเอง!

ตลอดชีวิตนี้ เขาไม่เคยแพ้หมากล้อมเละเทะขนาดนี้มาก่อนเลย!

……

รุ่งเช้า

ช่วงเช้า

หูเหว่ยเรียกกลุ่มหมากล้อมมาประชุมอีกครั้ง ผลคือถึงเวลาแล้วกลับมีแค่หลินจือไป๋ที่มา

“คนอื่นไปไหนกัน?”

“ไม่รู้เหมือนกัน”

สีหน้าของหลินจือไป๋เต็มไปด้วยความใสซื่อ

หูเหว่ยขมวดคิ้ว หยิบมือถือออกมาเตรียมโทรหา แต่ยังไม่ทันได้กดเบอร์ ผู้เข้าแข่งคนอื่น ๆ ก็ค่อย ๆ มาถึงทีละคน

“พวกนายจะเอ้อระเหยกันไปถึงไหน ฉันบอกไปแล้วว่าเก้าโมงเริ่มประชุมนะ!”

หูเหว่ยเริ่มโมโห แต่แล้วเขาก็ชะงัก “เดี๋ยว พวกนายทำไมตาคล้ำกันขนาดนี้ล่ะ! เมื่อคืนพากันออกไปเข้าซ่องรึไง?”

“เมื่อคืนหลับไม่ลง…”

ผู้เข้าแข่งขันในกลุ่มหมากล้อมรวมถึงหลี่ป๋อ ต่างก็หันไปมองหลินจือไป๋ด้วยสายตาลึกซึ้ง

เมื่อคืน หลินจือไป๋เล่นงานคนทั้งกลุ่มหมากล้อมจนยับเยิน แถมเป็นแบบกดหัวลงพื้นชนิดเละไม่มีชิ้นดี!

จนพวกปรมาจารย์หมากล้อมนอนไม่หลับยันตีสี่!

โดยเฉพาะหลี่ป๋อ ตอนตีหนึ่งลุกขึ้นมานั่งบนเตียงทันที ในหัวมีแต่ความคิดเดียวว่า:

ทำไมกันแน่วะ!

เขาเอาอะไรมาชนะกันแน่วะ!

คิดไม่ออกเลยว่าตัวเองแพ้ได้ยังไง!

ยิ่งคิดไม่ออกว่าทำไมหลินจือไป๋ถึงได้แข็งแกร่งขนาดนั้น!

หูเหว่ยกล่าวอย่างเจ็บใจว่า: “การแข่งขันแพ้ได้ แต่ทัศนคติน่ะ อย่าได้มักง่ายแบบนี้!”

ทุกคนก้มหน้าลง

หูเหว่ยสูดลมหายใจลึกก่อนจะพูดว่า: “พวกที่เมื่อคืนไม่ได้นอน รอสักพักกลับไปที่ห้องไปงีบซะ พวกเราหลังมื้อเที่ยงก็ต้องออกเดินทางไปยังสถานที่แข่งหมากล้อมแล้ว”

หยุดไปครู่หนึ่ง

หูเหว่ยพูดต่อว่า: “แม้ว่าประธานหลินก็เป็นผู้เข้าแข่งของกลุ่มหมากล้อมเช่นกัน แต่ประสบการณ์ของเขาอาจจะไม่มากเท่าพวกเธอ ช่วยดูแลเขาหน่อยแล้วกัน”

หลี่ป๋อ: “……”

ทุกคน: “……”

บางเรื่องก็ไม่ต้องไปบอกเหล่าหูหรอก รอให้ได้เห็นกันในสนามจริงวันนี้ดีกว่า นักแข่งจากฉู่โจวจะได้รู้ว่า “นรกไร้ขอบเขต” คืออะไร

ใช่แล้ว อย่างน้อยมีเรื่องหนึ่งที่หลี่ป๋อกับคนอื่น ๆ แน่ใจได้ว่า:

ระดับฝีมือหมากล้อมของหลินจือไป๋ อาจจะประเมินด้วยคำว่า “อันดับโลกที่เท่าไหร่” ไม่ได้แล้ว

เพราะแม้แต่ปรมาจารย์หมากล้อมอันดับหนึ่งของโลก ก็ไม่สามารถทำให้หลี่ป๋อ ผู้ติดอันดับท็อปสิบของโลก ร้องไห้ได้!

ไม่ใช่ว่าหลี่ป๋อไม่เคยแข่งกับอันดับหนึ่งมาก่อน!

แต่ไม่เคยรู้สึกกดดันเท่าตอนแข่งกับหลินจือไป๋เลย!

จะพูดอีกแบบก็ได้ว่า:

ทุกคนยอมไปแข่งกับอันดับหนึ่งของโลกซะยังดีกว่าแข่งกับหลินจือไป๋!

ไม่มีความรู้สึกว่าได้เล่นเกมเลยแม้แต่นิด!

อาจเป็นเพราะถูกหลินจือไป๋ถล่มจนเสียสติไปแล้ว

ช่วงบ่าย ทุกคนออกเดินทางไปยังสถานที่แข่งขัน ระหว่างออกจากโรงแรมก็เจอนักข่าวสัมภาษณ์ หลี่ป๋อก็เริ่มวางท่าทันที วันนี้เขาจะบู๊คู่กับหลินจือไป๋แบบสุดตัว:

“เสี่ยวหลินต้าจู๋น่ะเหรอ? ฉันไม่กลัว

“อาจารย์หลิวจี๋? พวกเราก็ไม่กลัว!

“ไม่ว่าจะยังไง ฉันเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าว่าแชมป์หมากล้อมในวันนี้ จะต้องตกเป็นของฉีโจว ไม่มีอะไรขวางได้ แม้แต่อันดับหนึ่งของโลกก็ไม่เว้น!”

นักข่าวจากฉู่โจวงงเป็นไก่ตาแตก

นักข่าวจากฉีโจวก็งงไปหมด

ผู้ชมจากทั้งสองทวีปก็งงไม่แพ้กัน

ไอ้หลี่ป๋อคนนี้ หรือว่าจะลอยตัวสูงไปหน่อยแล้ว?