อ็องรี มาร์โซมองผมเขม็งแล้วเบือนหน้าหนี

“ผมไม่มีเวลามายุ่งกับเด็กๆ หรอกนะ”

“งั้นเหรอ”

ค่อยยังชั่ว แต่มันก็รู้สึกเจ็บใจแปลกๆ

“มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายหรอกนะ สอนเด็กๆ ไปก็ได้เรียนรู้อะไรกลับมาเยอะเหมือนกัน”

ท่านเคยสอนนักศึกษาตอนอยู่มหาวิทยาลัย คงพูดจากประสบการณ์ตรง

แต่ดูเหมือนมาร์โซไม่ค่อยสนใจ

ผมเข้าใจดีว่าเขาไม่อยากให้เวลาทำงานศิลปะถูกแย่งไปด้วยเรื่องอื่น

“ว่าแต่ทำไมต้องติดต่อมาร์โซด้วยล่ะครับ?”

“ฉันก็ว่างั้นแหละ”

ถ้าเชิญนักเขียนชื่อดังมาเป็นวิทยากร คุณภาพการสอนก็คงดีขึ้นจริง แต่กรณีของอ็องรี มาร์โซมันเกินไป

สงสัยว่าต้องจ่ายเท่าไหร่ถึงจะจ้างเขาได้ แถมเขาก็ไม่ใช่คนที่ขยับเพราะเงินด้วย

“เพราะคุณปูแซงใช่ไหม?”

เชรี กาโดวางอาหารลงแล้วถาม

“ปูแซง?”

“ผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยมอ็องรีที่ 4 เป็นครูผู้มีพระคุณของอ็องรีด้วย”

“ครูผู้มีพระคุณอะไรล่ะ”

มาร์โซบ่นงึมงำหงุดหงิด

จากประสบการณ์ ถ้าคนทำท่าทีแบบนั้น มักจะหมายถึงเขาคิดดีกับอีกฝ่ายอยู่

และก็จริงอย่างที่คิด เชรี กาโดบอกว่าทั้งสองคนสนิทกัน

“ปากบอกอย่างนั้น แต่จริงๆ แล้วอ็องรีนับถือท่านมาก ตอนอ็องรีอยู่มัธยม ท่านเป็นครูสอนศิลปะของเขา”

ดูเหมือนมาร์โซก็จบจากโรงเรียนมัธยมอ็องรีที่ 4

“ตอนนั้นนิสัยพอใช้ได้บ้างไหมคะ?”

“อะไรพอใช้ได้?”

“นิสัยน่ะค่ะ”

พอมาร์โซทำหน้าบึ้ง เชรี กาโดก็หัวเราะคิกคัก

“ตอนนี้เขาเป็นสุภาพบุรุษแล้วล่ะ แต่ตอนนั้นน่ะ ดื้อจนไม่มีใครเอาอยู่จริงๆ”

เจ้าตัวที่ยังซ่าอยู่ทุกวันนี้ สมัยเด็กจะขนาดไหนก็แทบจินตนาการไม่ออก

“ได้คุณปูแซงนั่นแหละที่ทำให้กลับมาเป็นคน เป็นไงล่ะ จริงไหม?”

“ฮึ”

ดูจากที่ท่านดูแลอ็องรี มาร์โซตอนวัยรุ่นได้ดี น่าจะเป็นครูที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

“งั้นคุณปูแซงเป็นคนขอให้มาร์โซไปสอนเหรอครับ?”

“อยากให้เขาอยู่ใกล้ๆ จะได้คอยบ่นคอยเตือนต่างหาก”

นึกภาพบุคลิกท่านไม่ออก แต่ทั้งมิเชล ทั้งเชรีก็อยู่ข้างๆ เขา

แถมยังมีประธานเชบาซง ซีมงกับผู้อำนวยการปูแซงอีก เลยแปลกใจว่าจริงๆ แล้วอ็องรี มาร์โซมีเพื่อนเยอะกว่าที่คิด

“เอ้าๆ กินไปคุยไปดีกว่า วันนี้จะไปอาร์ลใช่ไหม?”

“ครับ”

“เดินทางไกล ต้องกินให้อิ่มๆ นะ คุณซูยอลก็ตักเยอะๆ เลยค่ะ”

“ฮะๆ ครับ ผมจะทานให้อร่อยเลยครับ”

อาหารเช้าที่เชรี กาโดเตรียมไว้ วันนี้ก็เลิศเหมือนเคย

* * *

แดเนียล สกอตต์ ผู้กำกับภาพยนตร์หนุ่ม เป็นแฟนพันธุ์แท้ผู้คลั่งไคล้วินเซนต์ แวนโก๊ะ ตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาทุ่มสุดตัวให้กับการสร้างสารคดีเรื่อง วินเซนต์

เขาอ่านทบทวนเอกสารที่มาร์ติน แยนเซนสะสมมาตลอดชีวิตซ้ำแล้วซ้ำเล่า และลงพื้นที่สำรวจสถานที่ถ่ายทำเพื่อเรียบเรียงชีวประวัติของวินเซนต์ แวนโก๊ะ

เขาจัดหมวดหมู่จดหมายที่แวนโก๊ะทิ้งไว้และบันทึกต่างๆ ของผู้คนที่จดจำเขาได้

กระบวนการพบปะผู้เชี่ยวชาญมากมาย ขอคำแนะนำ และได้ตระหนักถึงข้อเท็จจริงที่ไม่เคยรู้มาก่อนนั้น ถึงกับเป็นความสุขเสียด้วยซ้ำ

เขาอยากบอกให้โลกรู้ว่า วินเซนต์ แวนโก๊ะ ผู้เป็นที่รัก ไม่ได้เป็นแค่คนบ้า

เขาอยากปลอบประโลมชีวิตอันโศกนาฏกรรมของชายผู้ดิ้นรนขัดขืนโชคชะตาอย่างสุดกำลัง แต่สุดท้ายก็จำต้องยุติชีวิตตนเองลง

ด้วยเหตุนี้จึงทุ่มเทสุดหัวใจ

แต่จำเป็นต้องให้เด็กตัวเล็กๆ มาแสดงจริงหรือ

แดเนียล สกอตต์ไม่อาจรับข้อเรียกร้องของมาร์ติน แยนเซนได้ง่ายๆ

‘จริงๆ แล้วต้องทำถึงขนาดนั้นหรือครับ?’

‘คุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฮุนเลย สักวันได้เจอตัวจริง คุณจะเข้าใจว่าทำไมผมถึงยืนยันแบบนี้’

แดเนียล สกอตต์ยังคงไม่เห็นด้วยกับคำของมาร์ติน แยนเซน

แม้จะยอมรับพรสวรรค์ในฐานะจิตรกรของเด็กคนนั้นเต็มที่ แต่ก็ยังสงสัยว่าจำเป็นต้องให้เด็กหนุ่มชาวตะวันออกมาเล่นในสารคดีชีวประวัติของวินเซนต์ แวนโก๊ะหรือไม่

ในเมื่อเป็นอย่างนั้น เชิญจิตรกรผู้มีประสบการณ์ที่ศึกษาวินเซนต์ แวนโก๊ะมาอย่างยาวนานน่าจะดีกว่า

ทว่าเพราะเป็นข้อเรียกร้องอันหนักแน่นของผู้ลงทุนอย่างมาร์ติน แยนเซน เขาจึงทำอะไรไม่ได้

ให้เด็กมาอธิบายเรื่องแวนโก๊ะงั้นหรือ

วินเซนต์ แวนโก๊ะเป็นคนที่มีบุคลิกซับซ้อนยิ่งนัก

เขามีด้านที่เสียสละและรักผู้อื่น แต่บางครั้งก็ยืนกรานเอาแต่ใจจนทำให้คนรอบข้างลำบาก

เพราะอัตตาในฐานะจิตรกรนั้นเข้มข้นเหลือเกิน

ขณะเดียวกัน หากดูจดหมายที่โต้ตอบกับน้องชายอย่างธีโอดอร์ ก็เห็นได้ชัดถึงความท้อแท้และความกลัดกลุ้มจากการไม่ได้รับการยอมรับ

ในประโยคที่พร่ำบอกน้องชายอย่างละเอียดถี่ถ้วนว่าเขากำลังทำสิ่งยิ่งใหญ่เพียงใด ยังรู้สึกถึงความเร่งร้อนใจได้ด้วย

จะว่าเป็นคนบ้าก็มีเหตุผลมากพอ จะว่าเป็นบุคคลอุดมคติก็เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง

เขาไม่แน่ใจว่าเด็กคนหนึ่งจะเข้าใจบุคคลเช่นนั้นได้แค่ไหน

ต้องตัดออกให้มากที่สุด

แดเนียล สกอตต์จึงยอมตกลงถ่ายทำอย่างเสียไม่ได้ และตัดสินใจจะลดสัดส่วนภาพของโกฮุนให้เหลือน้อยที่สุด

หากอ้างเรื่องจังหวะการเล่าเรื่องของสารคดีในการตัดต่อ มาร์ติน แยนเซนก็คงจนใจทำอะไรไม่ได้

แล้วเขาก็ได้รับรู้ว่าโกฮุนค้นพบสถานที่ทำงานครั้งสุดท้ายของวินเซนต์ แวนโก๊ะที่โอแวร์ซูว์รวซ

เขาแทบไม่อยากเชื่อ

วินเซนต์ แวนโก๊ะอย่างที่โกฮุนพูดถึง คือแวนโก๊ะเดียวกันกับที่แดเนียล สกอตต์คิดไว้ทุกประการ

นั่นเป็นข้อสรุปที่มีได้ก็ต่อเมื่อมองสถานการณ์จากมุมของแวนโก๊ะเอง

แดเนียล สกอตต์จึงคิดว่าบางทีคำพูดของมาร์ติน แยนเซนอาจไม่ผิดเสียทีเดียว และได้เว้นพื้นที่บางส่วนในตอนที่สี่ของสารคดีชุด 5 ตอนเรื่อง วินเซนต์ เอาไว้ก่อน

ถ้าหากว่า...

จริงๆ ต่อให้เป็นหนึ่งในหมื่น ถ้าโกฮุนโชว์ภาพวาดที่ดีจริงๆ ขึ้นมาล่ะก็ เขาก็กันเวลาเผื่อไว้มากพอที่จะนำไปใช้ได้เต็มที่แล้ว

“...ฮู่ว”

แดเนียล สกอตต์พ่นควันบุหรี่ออกมาก่อนจะแค่นยิ้ม

ไม่มีทางหรอก

แดเนียล สกอตต์มองไปรอบกองถ่ายและคิดว่าตัวเองคงกำลังคาดหวังสิ่งไร้สาระอยู่

* * *

มาถึงอาร์ลที่แสนคิดถึงแล้ว

รถไฟตรงจากสถานีลียง ปารีสมาไม่ค่อยมี แถมส่วนใหญ่ก็ขายหมดเกลี้ยงจนเป็นกังวลอยู่เหมือนกัน แต่โชคดีที่มาร์โซช่วยหาตั๋วให้

ลงจากรถไฟแล้วเดินออกไปหน้าสถานีก็เห็นบังแทโฮมารอรับ

ทั้งที่เพิ่งไม่ได้เจอกันแค่ราวสัปดาห์เดียวเอง แต่ทำไมถึงได้ดีใจขนาดนี้นะ

“อาจารย์”

“ฮุน”

บังแทโฮยิ้มแล้วเดินเข้ามา

“สบายดีไหม หน้าใสขึ้นนะ”

“ไม่สบายเลยครับ”

“ว่าไม่สบายเหรอ”

“แค่ได้ออกกำลังนิดหน่อยเอง ทำเป็นโอเวอร์ไปนะเรา”

คุณปู่กับบังแทโฮพากันหัวเราะเสียงดัง ไม่รู้ว่าตลกตรงไหนเหมือนกัน

“แล้วอาจารย์ล่ะครับ”

“อืม โล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ขอบใจที่เป็นห่วงนะ”

บังแทโฮลูบต้นแขนผมเบาๆ แล้วก็ยืดตัวตรง

“ได้ไปมาอย่างเรียบร้อยเพราะเธอนั่นแหละ ขอบใจมาก”

“ลำบากแย่เลยนะ แล้วคุณแม่เป็นยังไงบ้าง”

“ฟื้นตัวดีขึ้น ตอนนี้พูดคุยได้แล้ว”

“โชคดีเหลือเกิน”

ได้ยินว่าเคยผ่าตัดผ่านไปด้วยดี แต่ถ้าถึงขั้นคุยกันได้ ก็ไม่น่าต้องกังวลมากนัก

ผมโล่งใจ เพราะรู้ดีเกินไปว่าการสูญเสียบุพการีมันเป็นความรู้สึกแบบไหน

พวกเราขึ้นรถที่บังแทโฮเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้วมุ่งหน้าไปกองถ่าย

“ฮุน กล่องอยู่ข้างหลังน่ะ”

“นี่เหรอครับ”

บนเบาะหลังฝั่งคนนั่งหน้า วางกล่องที่แพ็กอย่างดีอยู่ ใบโตเอาการ

“ฮันนาบอกให้เอามาขอบใจน่ะ”

เป็นของขวัญจากนักเขียนอีฮันนา ผู้เขียน “ตราประทับเลือด” งั้นหรือ

ผมรีบแกะริบบิ้น

“ขนมเหรอครับ”

ขนมเกาหลีใต้

อาหารไม่ว่าจะของเกาหลีใต้หรือฝรั่งเศสก็มีเสน่ห์ต่างกันไป แต่ขนมตามร้านสะดวกซื้อในฝรั่งเศสหวานจนแทบคลั่ง เลยกำลังคิดถึงขนมเกาหลีอยู่พอดี

ได้จังหวะพอเหมาะเลย

“จะกินให้อร่อยเลยครับ”

ผมแกะถุงขนมทรงกรวยแล้วสวมที่ปลายนิ้ว

“จริงๆ ต้องเป็นฉันต่างหากที่ต้องขอบใจ”

“ทำไมล่ะครับ”

“ก็คราวก่อนตอนออกทีวี เราคุยถึง ‘ตราประทับเลือด’ กันไง”

ก็มีอยู่สองสามครั้งเหมือนกัน

ล่าสุดในรายการอัลฟองส์ เมนดี้ก็พูดถึง แล้วคุณปู่ก็ถามว่าตราประทับเลือดคืออะไร ผมเลยไปไม่ถูก

ก่อนหน้านั้นตอนอธิบาย คุณปู่ก็เปิดโหมดคุมเด็กเอาไว้

ดันลืมเรื่องนั้นไป เลยตั้งอกตั้งใจอธิบายใหญ่ สุดท้ายโดนถามกลับว่าไปดูมายังไง ผมถึงกับไปไม่ถูกเลยทีเดียว

พอได้ดูจริงๆ เนื้อหาแบบรุนแรงหรือยั่วยุมีไม่มากนัก แถมยังเป็นดราม่าที่สนุกด้วย ผมพยายามโน้มน้าวสุดกำลัง แต่คุณปู่ดูไปได้แค่ตอนที่ 1 ก็ส่ายหัวแล้วตั้งค่าล็อกเด็กกลับไปเหมือนเดิม

กะว่าจะให้ชาชีฮยอนมาปลดให้ทีหลัง

“เพราะเธอแหละ คนสนใจเยอะขึ้นมากเลย มาร์โซก็บอกว่าดูแล้วด้วยนะ”

“อ๋อ”

“สำนักพิมพ์ฝรั่งเศสติดต่อมา อยากพิมพ์หนังสือ แล้ว JH ซินีมาก็กำลังเตรียมให้บริการในฝรั่งเศสด้วย”

“จริงเหรอครับ?”

“อืม จริงๆ เป็นเพราะเธอทั้งนั้นเลยนะ ลองดูใต้กล่องน่าจะมีคูปองอยู่”

พอหยิบขนมออก ก็มีจดหมายกับคูปองอยู่ข้างใต้

เป็นคูปองแคชที่ใช้ในคาคาโอเพจ ซึ่งเป็นที่ที่นิยาย “ตราประทับเลือด” ลงตีพิมพ์แบบตอนต่อไป

จดหมายเป็นลายมือของนักเขียนอีฮันนาเอง

มีข้อความว่าถ้าได้ไปเกาหลีใต้ อยากนัดพบเพื่อจะได้ตอบแทน และขอบคุณที่ทำงานกับบังแทโฮอย่างสนุกสนาน เขียนมาอย่างตั้งใจ

ได้รับจดหมายจากนักเขียน “ตราประทับเลือด” โดยตรงเชียวหรือ

ต้องเก็บไว้ให้ดีแล้วล่ะ

“ทางสำนักพิมพ์บอกว่าถ้ามีหนังสือไหนอยากได้ก็บอกมาเลย อยากส่งให้”

ผมนึกถึงผลงานใหม่ของนักเขียนอีฮันนา “ไข้ต่ำ”

เป็นนิยายที่ตัวเอกคือ นิสิตมหาวิทยาลัยที่ตกหลุมรักอาจารย์ ว่ากันว่าเป็นผลงานเยี่ยมที่ให้ทั้งความละมุนละไมและความเข้มข้นในคราวเดียว

กำลังคิดอยากอ่านพอดี

“มีหนังสือเด็กด้วยไหม?”

“…….”

“แบรนด์มีหลายแบรนด์ครับ เลยครอบคลุมหลายหมวดทีเดียว”

“อย่างงั้นเหรอ”

มีคุณปู่อยู่ด้วย คงบอกขอเอาตรงๆ ไม่ได้แหงๆ

ผ่านไปราวสิบกว่านาทีได้มั้ง

ขับรถมาไม่นานก็ถึงสถานที่ถ่ายทำ

“ซูยอล! ฮุน!”

มาร์ติน แยนเซนกางแขนต้อนรับอย่างอบอุ่น

ผมสลับกันกอดเขากับคุณปู่ แล้วบังแทโฮก็ทักทายตามมา

“ทางนี้คือแดเนียล สกอตต์ ผู้กำกับฝีมือดี”

มาร์ติน แยนเซนแนะนำผู้กำกับสารคดี

ผู้ชายสกอตแลนด์วัยกลางสามสิบ รูปร่างซูบผอม มีกลิ่นบุหรี่ติดตัว

หน้าตาดุดันและดูหงุดหงิดง่าย

“ถึงหน้าตากับนิสัยจะห่ามๆ แต่ฝีมือน่ะเชื่อมือได้ ฮ่าฮ่าฮ่า!”

ไม่รู้ว่าเป็นมุกหรือพูดจริง แต่ผู้กำกับแดเนียล สกอตต์ก็ไม่ได้ปฏิเสธอะไร

“เริ่มเลยได้ไหม?”

“ได้ครับ”

สิ่งที่ผมต้องทำได้รับคำชี้แจงไว้ในเอกสารอย่างเพียงพอแล้ว

ให้วาดตามผลงานที่เคยวาดมาก่อน พร้อมเล่าเรื่องเกี่ยวกับ “วินเซนต์” และ “ผลงาน” แบบสบายๆ คล้ายทำรายการอินเตอร์เน็ต

“เป็น ‘ไอริส’ ใช่ไหม?”

แดเนียล สกอตต์พยักหน้า

ตอนแรกวางแผนจะทำ “คืนที่ดวงดาวส่องแสงเหนือแม่น้ำโรน” ซึ่งคนชอบกันมาก แต่ระหว่างการประกวดอาร์นูโว ได้รับคำขอให้ทำเป็น “ไอริส” แทน

เป็นคำขอจากผู้กำกับด้วย แถมยังเป็นผลงานที่ผมมีเรื่องอยากเล่าอยู่แล้ว เลยรับไว้

“งั้นเริ่มจากมุมกล้องกันก่อนเถอะ”

พอได้รับการนำทางจากทีมงานให้นั่งหน้าผ้าแคนวาส ไฟกับกล้องก็เริ่มขยับทันที