คริสติน นอร์แมนกระพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นอัจฉริยะทั้งสองคนเริ่มทะเลาะกันอีกครั้งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

“จะให้ทำก็พูดดีๆ สิ! แค่อยากดูเฉยๆ ต้องทำตัวน่าขนลุกขนาดนี้เลยเหรอ!”

“คำพูดที่คนทั่วไปใช้กัน กลับบอกว่าน่าขนลุก นี่มันอะไรกันเนี่ย?”

แม้เวลาทั้งคู่จะแยกกันแล้วก็ดูเป็นคนธรรมดาดี แต่พออ็องรี มาร์โซ กับโกฮุนได้เจอกันเมื่อไร ก็มักจะสร้างความวุ่นวายขึ้นมาเสมอ

แม้ว่าจะอยากอวดผลงานของราฟาเอลขนาดไหน แต่การขอร้องของเด็กอายุ 9 ขวบอย่างสุภาพแบบนั้นมันก็ดูไร้สาระเกินไป

แน่นอนว่าอีกฝั่งก็ไม่ต่างกัน

หลังจากที่อยู่ร่วมกันเกือบ 3 สัปดาห์ โกฮุนก็ได้เห็นแล้วว่านอกจากพรสวรรค์ที่ดูราวกับได้จากฟ้า เด็กคนนี้ยังได้รับ “พร” อย่างอื่นอีกมากมาย

เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น และความปรารถนาที่จะเติมเต็มสิ่งนั้นอย่างบริสุทธิ์

แถมยังเอาใจใส่คนรอบข้างดี แถมตามงานในทีมได้เป็นระบบ

แต่พอเจออ็องรี มาร์โซเมื่อไร ก็พร้อมจะแยกเขี้ยวใส่ทุกที เป็นอะไรที่ยากจะเข้าใจ

“เดี๋ยวก่อน ใจเย็นทั้งคู่เถอะ เรื่องแค่นี้ต้องถึงกับทะเลาะกันเลยเหรอ?”

เนธาน อีแวนส์ อาร์ตไดเรกเตอร์รีบเข้ามาห้าม

ทั้งสองคนหันหลังให้กันอย่างกระฟัดกระเฟียดเมื่อรู้ว่าคนรอบข้างเริ่มจับตามอง

นอร์แมนถอนหายใจ ก่อนจะพูดต่อ

“ขออนุญาตประชุมต่อนะคะ”

ไม่มีใครตอบ

นอร์แมนถือว่าเป็นสัญญาณอนุญาต จึงเดินหน้าต่อ

“ดูเหมือนว่าพวกเราควรเข้าไปชมของสะสมของคุณมาร์โซด้วยตัวเอง เอมิลี ใช้เวลาเท่าไหร่ในการวัดขนาด?”

“ถ้าให้สามวันก็เสร็จค่ะ”

เอมิลี ลัฟเวอร์ ผู้ดูแลพร็อพตอบอย่างชัดเจน

การจะเข้าไปยังห้องจัดแสดงส่วนตัวของอ็องรี มาร์โซ ต้องพึ่งพาเอมิลีและทีมของเธอ

นอร์แมนสรุปสถานการณ์

“โอเค งั้นเจนอยู่จัดการเรื่องขออนุญาตถ่ายทำให้เรียบร้อย โฮยเต้ ลองถ่ายไว้สักช็อตไหม?”

นอร์แมนถามผู้กำกับภาพ โฮยเต้ แวน เบอร์เคล

“แน่นอน ถ้าได้จะขอใช้พวกอุปกรณ์อย่างเรือหรือโดรนด้วยก็ดี”

“ตกลง งั้นพวกคุณสองคนกลับพร้อมทีมได้เลย ฉันกับเอมิลีและอีแวนส์จะเข้าปารีสกับคุณมาร์โซในอีกสี่วัน”

“ตกลง”

“คุณมาร์โซ โอเคไหมคะ?”

“ไม่มีปัญหา”

อ็องรี มาร์โซไม่มีท่าทีขัดข้อง คราวนี้นอร์แมนจึงหันไปถามโกฮุน

“ฮุน พรุ่งนี้แวะเยอรมนี แล้วค่อยบินไปปารีสนะ ได้ไหม?”

“ได้ครับ”

นอร์แมนตบมือ

“จบประชุม! สู้ๆ ทุกคน”

...

เมื่อออกจากห้องของผู้กำกับนอร์แมน อ็องรี มาร์โซกับโกฮุนก็หันมาจ้องกันอีกครั้ง

แต่แล้วโกฮุนก็ถอนหายใจ

“ขอคุยด้วยหน่อยครับ”

“จะคุยอะไร?”

โกฮุนโบกมือเหมือนรำคาญ

คาเฟ่ชั้น 2 ของโรงแรมค่อนข้างเงียบ เหมาะสำหรับคุยกัน

พอได้ที่นั่ง โกฮุนก็เริ่มพูดก่อน

“ผมไม่ได้เกลียดคุณนะ มาร์โซ”

เขาพูดพลางนึกถึงตอนที่เห็นอ็องรี มาร์โซขึ้นไปยืนบนแท่นจัดแสดง

“ตอนแรกก็คิดว่าเป็นคนบ้าเหมือนกัน”

“ว่าไงนะ?”

“ฟังก่อนสิครับ”

โกฮุนพูดต่อด้วยน้ำเสียงสงบ

“แต่พอได้รู้จัก ก็เห็นเลยว่าคุณทุ่มเทแค่ไหน ตอนนั้นที่ดูซูบไปมาก ผมว่าเพราะคุณจริงจังกับศิลปะจริงๆ ถึงได้ทำให้ผลงานอัญมณีนั่นออกมาดีขนาดนั้น ผมไม่เกลียดคนแบบนั้นหรอกครับ”

เขาพูดอย่างเปิดใจ

แม้จะดูเหมือนคนไม่เต็มบาท แต่ศิลปินแท้ๆ ก็ใช่ว่าจะปกติซะที่ไหน

ไม่ว่าจะเป็นแรงกดดันทางใจหรืออะไรก็ตาม ศิลปินแทบทุกคนก็มักมีอะไรสักอย่างที่ ‘พัง’ ไปแล้วในตัวเอง

โกฮุนก็เป็นหนึ่งในนั้น

แม้จะไม่เข้าใจอ็องรี มาร์โซ แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้เกลียดอีกฝ่ายเพราะเหตุผลนั้น

“ผมชอบงานของคุณนะ ทั้งภาพเหมือนตัวเองลำดับที่ 766 แล้วก็ภาพ ‘เงา’ ที่เอาไปแสดงรอบนี้ ผมดูแล้วประทับใจมาก ถึงขั้นอิจฉาเลย”

“อิจฉาเหรอ?”

อ็องรี มาร์โซแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

คนที่ทำให้เขารู้สึกด้อยค่าหรืออะไรบางอย่าง กลับพูดว่าอิจฉาเขา?

“ใช่ครับ”

โกฮุนพยักหน้า

“ผมไม่ใช่อัจฉริยะแบบคุณ ไม่มีเทคนิค ไม่มีความรู้พวกจิตวิทยายุงอะไรนั่น เพราะไม่มีเวลาไงครับ”

เขาพูดความในใจว่าเขาอิจฉาศิลปินร่วมสมัยเหล่านี้จริงๆ

พวกเขาได้เกิด เติบโต และซึมซับทั้งความรู้และอารมณ์ของศตวรรษที่ 21 อย่างเป็นธรรมชาติ

แม้แต่การเปลี่ยนแปลงของศิลปะตั้งแต่อดีต ก็ยังสามารถเรียนรู้ผ่านความรู้ที่สั่งสมมาได้

แต่เขาไม่มีเวลาแบบนั้น ต้องพยายามมากกว่าคนอื่นถึงจะขึ้นมายืนในจุดเดียวกันได้

และสำหรับเขา 1 ปี... มันสั้นเกินไปจริงๆ

“……”

ในขณะเดียวกัน

คำพูดของโกฮุนฟังดูเหมือนกำลังจะบอกว่า ตัวเขายังเด็กเกินไป เลยไม่มีเวลาได้เรียนรู้เท่ากับศิลปินรุ่นก่อน

นั่นทำให้อ็องรี มาร์โซรู้สึกเจ็บใจ

มันเป็นความคิดที่เขาคาดไม่ถึงมาก่อนเลย

เขาเคยโกรธเรื่องพรสวรรค์ที่แตกต่างโดยกำเนิด

แต่หากมองให้เคร่งครัดแล้ว "อายุที่ยืนยาวกว่า" ก็ถือเป็นความต่างอย่างหนึ่งเช่นกัน

“แต่ว่า…”

ตอนนั้นเองที่โกฮุนพูดขึ้น

“ผมไม่คิดว่ามันไม่ยุติธรรมนะครับ ความรู้น่ะ เรียนรู้เอาระหว่างทางก็ได้”

อ็องรี มาร์โซจ้องมองเด็กอัจฉริยะที่พูดกับเขาตรงๆ แม้เขาจะพยายามข่ม ก็ไม่เห็นอีกฝ่ายสั่นไหวเลยแม้แต่น้อย

“เทคนิคที่คุณมี ผมอิจฉาจริงนะครับ แต่ผมก็รู้ว่านั่นเป็นผลจากความพยายามของคุณ มันไม่ได้ไม่ยุติธรรมเลย ตรงกันข้าม มันยุติธรรมมาก เพราะงั้น ผมก็แค่ต้องพยายามให้มากพอ จนวันหนึ่งจะวาดภาพที่ยอดเยี่ยมแบบคุณให้ได้”

โกฮุนพูดจบ

หัวของอ็องรี มาร์โซสับสนไปหมด

คำว่า “อิจฉา” กับ “อยากตามให้ทัน” ที่อีกฝ่ายพูด ทำให้ใจเขาปั่นป่วน

‘พูดบ้าอะไรของเขา’

เขานึกถึงปิแอร์ มาร์โล ที่เคยพูดไว้ตอนเขาไปดูนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของโกฮุน ชื่อ “ความสุขอันแสนหวาน” ว่า

โกฮุนจะก้าวข้ามเขาไปในที่สุด

แต่มาร์โซก็ไม่เคยรับคำพูดนั้นเข้าหัวอย่างจริงจังเลย

โกฮุนเป็นคนที่ไม่เคยกลัวใคร

แม้จะต้องเผชิญกับชื่อเสียง ทรัพย์สิน และฝีมือที่ล้นเหลือของเขา ก็ไม่เคยแสดงท่าทางยอมแพ้เหมือนศิลปินคนอื่นๆ

กลับกัน บางครั้งยังกล้าตำหนิเขาตรงๆ เสียอีก มาร์โซเลยคิดว่าอีกฝ่ายกำลังดูถูกเขา

ดังนั้นเมื่อเห็นโกฮุนยอม “ทำตามคำขอ” ให้พูดดีๆ หากอยากเห็นภาพของราฟาเอล เขาก็โมโหขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

เพราะไม่อยากให้โกฮุนจัดการเขาแบบเดียวกับ “พวกต่ำต้อย” พวกนั้น

เขาจึงเกลียดที่อีกฝ่ายพูดถึงผลงานของราฟาเอลว่า “แค่” ภาพๆ หนึ่ง

อ็องรี มาร์โซพูดขึ้น

“ตอนเริ่มต้นของฉันน่ะ…”

เสียงของเขาเบามาก

“คือการเหมาซื้อป้ายโฆษณาทั้งหมดของสถานีรถไฟปารีส”

โกฮุนเอียงคอด้วยความงุนงง

“ไม่มีใครรู้จักฉัน เลยทำไปด้วยความโมโห จะว่าไปมันใช้เงินสัก 4 ล้านยูโรได้ล่ะมั้ง แค่จะให้อยู่หนึ่งเดือน”

อ็องรี มาร์โซเบิกตากว้าง

“ฉันไม่ใช่อัจฉริยะ”

“……”

“ให้ตายสิ ให้หมาไปเถอะ คำว่า ‘พรสวรรค์’ น่ะ”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผยตัวตนออกมาตรงๆ

“ฉันอยากหาตัวเอง อยากมีชีวิตอยู่ในฐานะตัวฉัน ฉันเรียนวรรณกรรมจนเบื่อ ศึกษาปรัชญาจนรำคาญ สเก็ตช์แบบเดิมซ้ำไปซ้ำมาจนเหมือนเครื่องจักร สลักไม้จนมือพองทั้งฝ่ามือ ทั้งหมดก็เพื่ออยากเป็นที่ยอมรับ”

โกฮุนฟังเสียงของเขาอย่างตั้งใจ

“บางคนบอกว่าฉันก็แค่ศิลปินที่ใช้เงินฟาด จะดังได้ก็เพราะโหมโฆษณา ใครมันจะไม่ดังถ้าทำแบบนั้น เป็นพวกที่อยากได้ชื่อเสียงจนทำทุกอย่างได้ อะไรแบบนั้น”

น้ำเสียงของมาร์โซสงบลงกว่าที่เคย

“ฉันไม่สนหรอก เพราะฉันทุ่มทุกอย่างที่มีไปแล้ว แค่นั้นยังไม่พอด้วยซ้ำ ถ้าไม่ทำแบบนั้น ฉันก็ไม่มีทางเป็น ‘ฉัน’ ได้เลย”

เขาได้รับมรดกมากมายจากพ่อแม่ ซึ่งเป็นทรัพย์สินระดับที่คนทั่วไปไม่มีวันนึกฝัน

เขามีสิทธิ์ที่จะทำงานศิลปะได้อย่างสะดวกกว่าคนอื่น และเขาไม่ลังเลเลยที่จะใช้ ‘พรสวรรค์เพียงหนึ่งเดียว’ ที่ตนเองมี

เขาทุ่มทุกอย่างเพื่อให้ได้รับการยอมรับในฐานะ ‘ศิลปิน’ อ็องรี มาร์โซ

“แต่แล้วนายก็ปรากฏตัวขึ้นมา”

น้ำเสียงของเขาเริ่มร้อนแรง

“ทั้งที่ยังจับพู่กันไม่ถึงสิบปี แต่นายก็เขย่าฉัน ตอนนี้ภาพของนายก็จัดแสดงเคียงข้างของฉันในนิทรรศการที่ใหญ่ที่สุดในโลกแล้ว”

“แต่คุณเป็นคนเสนอเองนะครับ”

“……”

“ขอโทษที่ยังไม่ได้ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ ครับ แล้ว คนที่ซื้อรูปไปคือคุณเองใช่ไหม? คนที่ใส่หน้ากากตอนนั้นน่ะ เฟรมกรอบรูปนั่นเหมือนเป็นงานของปิแอร์ มาร์โลเลย”

“……”

“อะ ผมขอโทษครับ พูดต่อเถอะ”

อ็องรี มาร์โซพยายามระงับอารมณ์ หายใจยาวเพื่อข่มความรู้สึก

เขาหลับตา รวบรวมความคิด แล้วพูดต่อ

“ฉันไม่เชื่อเรื่องพรสวรรค์หรอก จะเป็นเวลา สุขภาพ ความพยายาม จิตใจ หรือเงินทอง ก็ต้องทุ่มมันทั้งหมดนั่นแหละ ถึงจะได้ยืนอยู่ในแถวหน้า และนายนี่แหละ กำลังลบล้างความคิดฉันอยู่”

“ผมไปทำอะไรล่ะครับ…”

“แค่นายมีตัวตนอยู่ก็น่ะสิ!”

ดวงตาของอ็องรี มาร์โซส่องประกาย

“เพราะแบบนี้ ฉันถึงต้องพิสูจน์ ฉันจะต้องเห็นด้วยตาตัวเองว่านายวาดภาพยังไง คิดอะไร ใช้กระบวนการแบบไหน”

เขาลุกขึ้นยืน

“ถึงอย่างนั้น ฉันก็จะได้พิสูจน์ว่า ความคิดของฉัน… ไม่ผิด”

...

ระหว่างที่ทีมงานกำลังขออนุญาตถ่ายทำจากรัฐบาลอังกฤษ พวกเราก็แวะไปเยอรมนีชั่วคราว

จุดประสงค์คือไปเจรจาสัญญากับโรงงานผลิตสี Schmincke

“เมื่อคืนทำไมกลับมาช้าฮึ?”

คุณปู่ถามขึ้นขณะอยู่บนเครื่องบิน ถึงเรื่องที่ผมกลับโรงแรมดึก

“ไม่มีอะไรหรอกครับ”

“ฉันนี่ลุ้นจนใจจะขาด ผู้กำกับนอร์แมนบอกว่าสิ้นสุดประชุมตั้งแต่ชั่วโมงก่อนแล้ว แต่ก็ไม่เห็นตัว ไม่รับโทรศัพท์อีก”

“……ผมคุยกับอ็องรี มาร์โซมานิดหน่อยน่ะครับ”

“อะไรนะ? คุยกับหมอนั่นเหรอ?”

“ก็... นิดหน่อยครับ”

เห็นสีหน้าท่านแล้ว ผมก็คิดว่าไม่ควรปิดบัง จึงเล่าทุกอย่างให้ฟัง

พอเล่าถึงช่วงที่เราสองคนต่างอิจฉากัน คุณปู่ก็เบือนหน้าหน่อยๆ

“มีแค่นั้นน่ะเหรอ?”

“ครับ”

ดูเหมือนท่านจะโล่งใจแล้ว จึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้

“ไม่คิดเลยว่าเจ้านั่นจะคิดอะไรแบบนั้น มันรักตัวเองเกินกว่าจะมีอารมณ์พรรค์นั้น”

“เพราะงั้นถึงได้แสดงออกมากมั้งครับ”

ผมเองก็เหมือนกัน

ยิ่งรู้ว่าตัวเองขาดอะไร ก็ยิ่งอยากปกป้องมันให้มากขึ้น ผมคิดว่าอ็องรีเองก็คงรู้สึกแบบเดียวกัน

“งั้นตอนนี้ดีกันแล้ว?”

“ก็... ไม่เชิงครับ”

กลับกลายเป็นว่า พอคุยกันเสร็จ ความรู้สึกมันยิ่งประหลาดเข้าไปอีก

ตอนเจอกันแวบหนึ่งเมื่อเช้านี้ ผมยังเผลอหลบตาโดยไม่รู้ตัวเลย

ระหว่างทำหนัง ก็คงต้องเจอกันอีกหลายครั้ง ยังไม่รู้เลยว่าจะทำตัวยังไงดี

เวลาผ่านไปไม่นาน

เราก็มาถึงเมืองดุสเซลดอร์ฟ เมืองใหญ่ที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของ Schmincke

คุณโรเบิร์ต ไมเออร์ เพื่อนของบังแทโฮ ออกมาต้อนรับอย่างอบอุ่น