ดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ใช่คนที่จะอยู่เงียบ ๆ เพียงเพราะเราขอให้เงียบ

ช่างเถอะ เราควรแค่ตั้งใจวาดภาพของเราต่อไป

แมวกับทานตะวันสินะ

ผมจุ่มพู่กันปลายแผ่วลงในสีน้ำตาลอ่อน แล้วทาลงบริเวณด้านล่างของผ้าใบอย่างทั่วถึง

“แมวลายดูน่ารักดีนะครับ”

ผมวางตำแหน่งคร่าว ๆ ของแมวลงบนผ้าใบด้วยสีเหลือง

“ตรงนี้จะวาดแมวที่กำลังหลับอยู่ครับ นี่คือใบหน้า ตรงที่ยื่นออกมานี่คือหาง เดี๋ยวผมจะวาดต่ออีกหน่อยนะครับ”

ผมนึกภาพแมวนอนตะแคง แมวนอนหงายโชว์ท้อง แมวที่กำลังยืดแขนขาหาว และแมวที่นอนเหมือนขนมปัง แล้วค่อย ๆ ร่างรูปร่างออกมา

ผมเปิดหน้าต่างแชทเพราะสงสัยว่าทุกคนกำลังคุยอะไรกัน

└แมวอยู่ไหน?

└ทานตะวันอยู่ไหน?

└บอกว่าจะวาดแมวไม่ใช่เหรอครับ

“ก็กำลังวาดอยู่ไงครับ”

ผมใช้พู่กันชี้ไปยังเหล่าแมวที่ร่างไว้ ผู้คนในแชทก็พากันส่งเครื่องหมายคำถามขึ้นมาอีก

“รอก่อนนะครับ”

แล้วผมก็เห็นข้อความหนึ่งสะดุดตาขึ้นมา

└เพื่อนชวนไปพิพิธภัณฑ์ศิลป์ ไปแล้วงงมากเลยค่ะ ศิลปะควรเริ่มเรียนยังไงดีคะ?

ผมค่อย ๆ ผสมสีเหลืองและน้ำตาลอ่อนที่เคยใช้ไปแล้ว แล้วตอบไปว่า

“ถ้าคิดจะเรียน มันจะไม่สนุกครับ อย่าเรียนเลย”

จากนั้นก็เริ่มลงลวดลายให้กับแมวที่วางตำแหน่งไว้แล้ว

└บอกว่าอย่าเรียนซะงั้น 555555

└ไม่สิ ต้องสอนดี ๆ สิ 5555

└คำพูดช็อกโลกจากโกฮุน “อย่าเรียนศิลปะ”

“แต่จริงนะครับ ถ้าไม่ได้สนใจแต่แรก พอพยายามเรียนมันจะเหนื่อยมากเลย”

ไม่ใช่แค่เรื่องวาดรูป แต่ทุกอย่างก็เป็นแบบนั้นแหละ

“ถ้าคุณเจอรูปที่คุณชอบ ก็ลองหาข้อมูลเกี่ยวกับรูปนั้นดูครับ เพราะคุณชอบมัน มันจะสนุกเมื่อคุณได้รู้สิ่งที่คุณไม่เคยรู้”

ผมเติมสีเหลืองลงในส่วนผสมของลายแมวอีกนิด แล้วแต้มจุดที่เป็นเงาตรงพื้นเบา ๆ

“แล้วถ้ายังไม่พอ ก็อาจจะเริ่มหางานอื่นของศิลปินคนนั้นมาดู พอเวลาผ่านไป คุณอาจจะเริ่มสงสัยเกี่ยวกับตัวศิลปินเองก็ได้ สุดท้ายคุณอาจจะเห็นจุดร่วมในผลงานต่าง ๆ ของเขา เห็นว่าเมื่อก่อนเขาวาดแบบนี้ แต่ตอนนี้เปลี่ยนไปแล้ว”

ผมเติมสีน้ำตาลเข้มขึ้นอีกหน่อยเพื่อจัดแสงเงาให้ชัด แล้วใช้สีนั้นต่อเติมหนวดให้กับแมว

“ไม่ต้องพยายามรู้ว่าหมายความว่าอะไร หรือว่าผลงานนั้นยิ่งใหญ่แค่ไหนก็ได้ครับ ถ้าคุณชอบ มันจะเกิดความอยากรู้อยู่แล้ว ต่อให้ไม่เข้าใจ ก็ยังชอบได้”

ผมวาดเจ้าแมวที่นอนเหมือนขนมปังให้สีเข้มขึ้นอีกเล็กน้อย

“ต่อให้เปิดหนังสือรวมภาพศิลป์ หรืออ่านคำอธิบายอย่างละเอียดในหนังสือ ก็อาจจะไม่รู้สึกอะไรหรอกครับ เพราะความรู้สึกมันไม่ใช่ความรู้”

คราวนี้ผมผสมสีเทาเล็กน้อย เพื่อให้ขนแมวดูสมจริงยิ่งขึ้น

“แล้วก็ ต่อให้เป็นงานศิลป์ระดับโลก ก็ไม่ได้แปลว่าทุกคนจะต้องชอบ”

เมื่อวาดเงาเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาวาดส่วนที่สว่างขึ้น

ผมเปลี่ยนพู่กัน

“ไปพิพิธภัณฑ์ศิลป์ แล้วเดินชมอย่างมีเวลาเถอะครับ เดี๋ยวสักวันคุณจะเจอกับงานชิ้นหนึ่งที่เข้ามาหาคุณเอง ให้ความสำคัญกับการพบกันนั้นก็พอครับ”

ตอนนี้ผมกำลังคิดว่าจะให้แมวตัวนี้มีสีหน้าแบบไหนดี

ระหว่างนั้นก็มองแชทไปด้วย มีหลายข้อความขึ้นมาอีกครั้ง

└โอ้ มหัศจรรย์จริง ๆ เริ่มเหมือนแมวขึ้นมาแล้ว!

└ทานตะวันอยู่ไหน?

└เด็กนี่พูดดีเกินไปละ ㅠㅠ

└แต่ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เห็นจำเป็นต้องไปพิพิธภัณฑ์เลย

└ปกติอ็องรี มาร์โซก็เรียกเขาว่า “เจ้าเด็กเวร” จริง ๆ เหรอ?

└เข้าใจมาก ๆ เลย ไม่ชอบจะให้เรียนได้ไง นั่นมันงานประจำ ไม่ใช่งานอดิเรก

“เหตุผลที่ไปพิพิธภัณฑ์ก็เหมือนไปบาร์นั่นแหละครับ บางทีก็อยากเจอการพบปะที่น่าประทับใจ หรือไม่ก็แค่อยากได้รับการปลอบใจจากวันที่เหนื่อยล้า”

└……อะไรนะ?

└เมื่อกี้ฉันฟังอะไรอยู่เนี่ย

└?

└ไปบาร์เพื่อการพบปะที่น่าประทับใจเนี่ยนะ 5555 ขำจะตาย

└ไม่ไหวแล้ว 5555 เด็ก 9 ขวบที่พูดแบบนี้เนี่ยนะ

└นายไม่ใช่เด็ก 9 ขวบแน่ ๆ

└นี่โกฮุนแค่วาดรูป แล้วมีใครพากย์แทนรึเปล่า เด็กอะไรกันพูดแบบนี้ได้ 5555

└คำว่า ‘การพบปะที่น่าประทับใจ’ ฉันเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกในชีวิต 5555 นี่มันยุค 80 รึไง 5555

ขณะที่ผสมสีเหลือง สีเหลืองอ่อน และสีขาว ผมก็ตอบไปว่า

“ถ้าเริ่มต้นจากการอยากรู้ไปหมด มันจะกลายเป็นความกดดันทั้งกับตัวเองและอีกฝ่าย เพราะฉะนั้นเริ่มจากการคุยกันธรรมดา รู้จักหน้าค่าตากันไปก่อนก็พอครับ คุณเคยไปแล้วครั้งหนึ่งใช่ไหม แค่นั้นก็ถือเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่แล้ว อย่ารีบร้อนครับ เดี๋ยวมันจะมีเรื่องดี ๆ เข้ามาเองแน่นอนครับ”

ผมใช้พู่กันแตะสีลงเบา ๆ บนจุดที่เป็นส่วนสว่างและแสงสะท้อน

คราวนี้ผมหยิบพู่กันแบนขึ้นมา ปลายด้านบนแตะสีเข้ม ด้านล่างแตะสีสว่าง

ผมกดพู่กันเบา ๆ และปัดตามทิศทางขนเพื่อให้เกิดเท็กซ์เจอร์เหมือนขนแมว

└ ชอบใครมากที่สุดเหรอ?

└ ชอบภาพวาดแบบไหนที่สุด?

└ กินข้าวกับอ็องรี มาร์โซบ้างไหม?

└ เอาจริง ฉันขนลุกเลย เด็กคนนี้พูดไม่เหมือนเด็กเลย

└ จริง 55

└ สำหรับฮุนแล้ว สิ่งที่วิเศษที่สุดคืออะไรเหรอ?

└ ไม่ไปโรงเรียนเหรอ?

└ โอ้ เป็นแมวจริง ๆ ด้วย สี่ตัวแน่ ๆ

ผมเคยประทับใจอย่างมากกับแร็มบรันต์ ฟัน ไรน์, โยฮันเนส เฟอร์เมร์ และฌ็อง-ฟร็องซัว มีแล ส่วนศิลปะญี่ปุ่นแบบอุกิโยะเอะก็คือความตะลึงในแบบของมันเอง

พอได้เจอกับอิมเพรสชันนิสม์ในปารีสตอนนั้น และอุกิโยะเอะด้วย ผมจึงเริ่มศึกษาเรื่องการใช้สีอย่างจริงจัง ไม่มีใครที่ผมละเลยได้เลย

แต่ถ้าผมพูดแบบนั้นออกไปก็เหมือนบอกกลาย ๆ ว่าผมคือวินเซนต์เข้าไปแล้ว

“มีจิตรกรคนหนึ่งชื่อโจซกครับ ผลงานของเขาประทับใจมากเลย สีสันไม่ได้ฉูดฉาด รายละเอียดก็ไม่ได้เยอะ แต่ภาพกลับยอดเยี่ยมมาก”

ผมวาดตาและปากของแมวเพิ่ม

“ภาพสนต้นทะเลของคุณปู่ก็ทำให้ผมตกใจเหมือนกันครับ ในห้องทำงานของคุณปู่มีต้นไม้นั่นอยู่จริง ๆ ด้วย”

ผมต้องเก็บรายละเอียดตรงขอบให้เรียบร้อย

“ภาพดอกโบตั๋นที่คุณน้าในอนาคตมอบให้คุณปู่เป็นของขวัญก็สวยที่สุดในโลกแล้วครับ ผมว่าไม่มีโบตั๋นดอกไหนสวยเท่านั้นได้อีกแล้ว”

ผลงานของปิกัสโซก็เช่นกัน

รวมถึงภาพที่ตูลูซ-ลอแทร็กวาดหลังจากผมตายไปแล้ว ทุกภาพล้วนแต่เป็นผลงานที่น่าประทับใจอย่างยิ่ง

└ แล้วอ็องรี มาร์โซล่ะ?

└ ใช่ ๆ แล้วอ็องรีล่ะ?

└ ฉันว่านะ อ็องรีต้องแอบรอฟังอยู่ว่าเมื่อไหร่จะพูดถึงเขาแน่ ๆ 555

└ โอ้ย ขำจนร้องไห้แล้ว 5555

“อ้อ ใช่ครับ อ็องรี มาร์โซก็ยอดเยี่ยมมากนะครับ ทุกคนเคยเห็นภาพ <เงา> ที่เขาส่งไปแสดงที่วิตนีย์เบียนนาเล่ไหม?”

ผมวาดหางแมวลงระหว่างแมวสี่ตัวที่นอนอยู่ในทิศทางต่างกัน

“ผมไม่เคยนึกถึงการออกแบบภาพโดยคำนึงถึงวิธีจัดแสดงเลย เขาเป็นคนที่สุดยอดมากครับ”

ผมเพิ่มลายจุดให้ตรงที่บั้นท้ายของแมวที่ชนกัน จนภาพใกล้เสร็จครึ่งหนึ่งแล้ว

└ เฮ้ย บ้าไปแล้ว

└ ฉันมัวแต่รอว่าเมื่อไหร่จะวาดทานตะวัน ที่แท้แมวพวกนี้นอนเหมือนกลีบดอกไม้เลย

└ แต่ละท่ากลายเป็นกลีบไปหมด หางก็ด้วย

└ บ้าเอ๊ย อัจฉริยะ

└ คิดสด ๆ แบบนี้เหรอ?

แม้จะมีคนแปลก ๆ หรือคนที่เซ้าซี้เกินไปบ้าง แต่ผมรู้สึกว่าการวาดภาพไปพร้อมกับพูดคุยกับคนอื่นแบบนี้สนุกกว่าที่คิด

พอภาพเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ก็ได้เห็นคนแสดงความประทับใจหรือดีใจด้วย

บางทีผมก็อยากทำแบบนี้เล่น ๆ เวลาว่าง ต้องไปถามบังแทโฮดูว่าเขาจัดการยังไง

ดูเวลาแล้วยังเหลืออีกเยอะ

ผมถอยห่างจากผ้าใบเล็กน้อยเพื่อมองภาพรวม แล้วกลับมานั่งใหม่

“ยังไม่ได้วาดสิ่งที่สำคัญที่สุดเลยครับ”

ผมยังไม่ได้บีบสีแดงออกมา

ผมหยิบหลอดสีแคดเมียมแดงจากถังไม้มาบีบเล็กน้อย เติมสีขาวลงไปนิดหน่อยแล้วคนผสม

ผมวาดลิ้นและฝ่าเท้าแมว แล้วหันไปดูแชท เห็นคำว่า ‘สบายตา’ โผล่มาเยอะเลย

ผมอยากดูแชทอย่างใจเย็นหลังจากวาดเสร็จ จึงกลับมาจดจ่อ

ผมเติมเท็กซ์เจอร์และเก็บรายละเอียดในจุดที่ขาด

พอใจมากเลย

ได้ยินทีมถ่ายทำแสดงเสียงทึ่งเบา ๆ แล้วก็รู้สึกดีใจ

ดูเหมือนคนดูในไลฟ์จะชอบกันมากด้วย

└ สวยมาก

└ บอกตรง ๆ มหัศจรรย์สุด ๆ วาดแบบนี้ได้ยังไงอะ?

└ โอ้โห

└ โอ้โห

└ เคยจับมืออ็องรีไหม?

└ ทำไมถึงชอบทานตะวัน?

└ โอ๊ย แมวนั่นน่ารักเกินไปแล้ว

└ อยากเอาภาพนี้ตั้งเป็นวอลเปเปอร์ได้ไหมอะ ลงให้หน่อยเถอะ

└ ปกติเล่นอะไรตอนว่าง?

มีคนหนึ่งที่ตั้งแต่เริ่มไลฟ์ก็ถามเรื่องอ็องรีอย่างเดียวตลอด ผมไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงสนใจขนาดนั้น แต่ก็รู้สึกแปลกใจ ถ้าไม่ตอบเลยก็คงดูใจร้ายเกินไป ผมเลยตอบให้

“ไม่ได้จับมือนะครับ แต่เคยทำให้เขาเลือดกำเดาไหลครับ วอลเปเปอร์เหรอ? ปกติก็เล่นระบายสีครับ ถ้าไม่ใช่วาดรูป แล้วมีอะไรสนุกเหรอครับ? อ้อ ผมชอบอ่านหนังสือครับ พวกนวนิยาย รู้จักโรบินสัน ครูโซไหมครับ? ของแดเนียล เดโฟ รู้จักไหม? สนุกใช่ไหมครับ?”

...

พนักงานของ Schmincke ต่างก็ทึ่งกับกระบวนการวาดภาพของโกฮุนจนพูดไม่ออก

แมวทั้งสี่ตัวที่นอนอยู่ในท่าคล้ายดอกทานตะวันนั้น ล้วนอยู่ในอิริยาบถที่แตกต่างกัน

ตัวหนึ่งยืดตัวเหยียดยาวเหมือนกำลังบิดขี้เกียจ

อีกตัวขดขาเข้าหาตัวเหมือนกำลังงีบ

บางตัวหลับด้วยใบหน้าแสนสบาย

ท่าทางเหล่านี้ดูคล้ายกลีบดอกไม้ และขนที่กระจายรวมถึงหางแมวก็คล้ายกับกลีบดอกเล็ก ๆ ที่แน่นเรียงกันของทานตะวัน

จุดที่ลายของก้นแมวทั้งสี่สัมผัสกันอย่างแนบเนียน ก็เหมือนกับดอกกลางของทานตะวันโดยสมบูรณ์

ไม่มีใครคิดว่าเขาจะคิดไอเดียแบบนี้ได้สด ๆ เพียงจากสิ่งที่คนดูขอให้วาด

เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะทางศิลปะ

“ตอนทำงานในกองถ่ายเหรอครับ?”

โกฮุนเห็นคำถามในแชทแล้วก็ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ

“ก่อนอื่นก็ต้องเข้าใจตัวละคร ฉากหลัง แล้วก็เรื่องราวครับ จากนั้นค่อยศึกษาประวัติศาสตร์หรือความสมจริง ตอนนี้ผมกำลังวาดแบบเพื่อใช้เป็นต้นแบบครับ”

เขาตอบได้ลื่นไหลชนิดที่ทำให้รู้สึกว่าคำว่า ‘อัจฉริยะ’ น่าจะมีอยู่จริง

จากยอดผู้ชมตอนเริ่มไลฟ์แค่ประมาณ 3,000 คน เวลานี้ทะลุ 44,000 คนไปแล้ว

มีคนดูมากกว่าจำนวนผู้ติดตามเดิมของช่อง Schmincke ที่ยังไม่ถึง 30,000 คนด้วยซ้ำ

ถึงแม้จะมีโปรโมตข่าวว่าโกฮุนจะออกไลฟ์ แต่ก็ไม่คิดว่าครั้งแรกจะได้ผลตอบรับดีขนาดนี้

“หัวหน้าครับ”

พนักงานคนหนึ่งยื่นโทรศัพท์ให้โรเบิร์ต ไมเออร์ดูคำค้นหาเกี่ยวกับ Schmincke และโกฮุนติดอันดับต้น ๆ บนหน้าการค้นหา

เนื่องจากมีคนดูจากหลากหลายประเทศ ทำให้คาดหวังผลตอบรับดี ๆ จากต่างประเทศได้เช่นกัน

โรเบิร์ต ไมเออร์กระทุ้งศอกเบา ๆ ใส่บังแทโฮ เมื่อเพื่อนสนิทหันมามอง เขาก็ยิ้มอย่างมีความหมาย

บังแทโฮถอนหายใจเฮือกใหญ่

ตอนที่มีคนถามในแชทว่า ‘วันนี้ใส่กางเกงในสีอะไร’ เขาแทบช็อกเพราะกลัวว่าโกฮุนจะตกใจ

แต่ด้วยการดูแลแชทอย่างใกล้ชิดของบังแทโฮ ทำให้สามารถบล็อกข้อความได้ทันก่อนจะสายเกินไป

แม้จะเป็นคำถามที่กลายเป็นมีมในทวิตเตอร์หรือนิวทูปของเกาหลีมานาน แต่ก็ไม่เหมาะกับเด็ก

โรเบิร์ต ไมเออร์ส่ายหัว

“เก่งจริงนะ เหมือนเตรียมตัวมาเป็นสตรีมเมอร์เลย ทำไมเก่งขนาดนี้?”

“ใช่ไหมล่ะ? เริ่มอยากให้มีคนมาช่วยดูด้านนั้นจริง ๆ เห็นเขาดูสนุกขนาดนี้”

ทั้งสองคนมองโกฮุนด้วยความเอ็นดู

“ยังมีเวลาอีกเยอะ งั้นผมจะเล่าเรื่องสนุกให้ฟังนะครับ”

โกฮุนไม่ตื่นเต้นแม้อยู่หน้ากล้อง แถมยังสร้างหัวข้อใหม่เองได้อย่างราบรื่น

“ประมาณเดือนสิงหาคมจะมียุงจิ้งหรีดเยอะครับ โดยเฉพาะตามทุ่งข้าวสาลี เพราะมันจะกินแมลงที่เป็นศัตรูพืช เลยมีคนปล่อยไว้เยอะ ๆ เวลาไปอยู่ใกล้ ๆ ทุ่งตอนกลางคืน จะได้ยินเสียงร้องของมัน มันช่วยให้หลับสบายมากเลยนะครับ”

จู่ ๆ ที่โกฮุนพูดถึงจิ้งหรีดทำให้คนดูสับสนเล็กน้อย

└ จู่ ๆ ก็คุยเรื่องจิ้งหรีด 5555

└ คงอ่านมาจากหนังสือมั้ง น่ารักดี

└ โอ้ย ฉันแพ้จิ้งหรีดจริง ๆ

└ เด็กวัยนี้ชอบแมลงอยู่แล้วล่ะ 555

└ มีขนมจิ้งหรีดด้วยนะ

“ขนมจิ้งหรีดเหรอครับ? กินกันเหรอ?”

โกฮุนเห็นแชทแล้วตกใจ

└ ใช่ ที่เนเธอร์แลนด์กินกันเยอะเลย เป็นอาหารทดแทน

└ ในเกาหลีก็มีนะ เคยเห็นทำเป็นจิ้งหรีดทอดกินเหมือนกัน

└ แหวะ

└ บ้าไปแล้ว;; ทำไมถึงกินกัน

└ เขาทอดกินไม่ใช่เหรอ?

└ หรือจะเป็นตั๊กแตน?

└ ถ้าเป็นขนมจะบดจนไม่เห็นแล้ว เขาว่ามันกรอบอร่อยนะ

└ โปรตีนแห่งอนาคตแหละว้า เพราะวัวผายลมกับขี้เยอะ ทำโลกป่วย

└ จริงเหรอ วัวเป็นต้นเหตุเลยเหรอ?

ดวงตาของโกฮุนสั่นไหวอย่างรุนแรง

กินจิ้งหรีด เจ้าตัวน่ารักที่ทั้งส่งเสียงกล่อมใจและกินแมลงเลว ๆ ให้ เป็นเรื่องที่ช็อกเกินจะเชื่อสำหรับเขา