อ็องรี มาร์โซกำลังดูคอนเซ็ปต์อาร์ตของโกฮุนที่ส่งมาจากสตูดิโอนอร์แมน

เขาไม่อาจละสายตาไปจาก <กระสุน> ได้

<กระสุน> เป็นภาพที่แตกต่างจากแนวการวาดเดิมของโกฮุนโดยสิ้นเชิง

พื้นผิวเรียบลื่นของกระสุนถูกถ่ายทอดออกมาอย่างมีประสิทธิภาพ และสีหน้าในเงาสะท้อนของตัวละครที่ปรากฏบนกระสุนนั้นดูราวกับมีชีวิต

อ็องรี มาร์โซยกแก้วน้ำเคลที่อยู่ในมือขึ้น

เขาใช้เครื่องดื่มที่ทั้งขมและหวานนั้นช่วยให้หัวโล่ง ก่อนจะหันกลับไปพิจารณา <กระสุน> อีกครั้ง

แม้แต่ตัวอ็องรีที่รู้จักโกฮุนอย่างลึกซึ้งกว่าใคร ก็ยังไม่สามารถเข้าใจโกฮุนได้ในครั้งนี้

ที่ผ่านมา เด็กคนนั้นมุ่งเน้นไปที่การขยายภาพให้โดดเด่น มากกว่าการวาดภาพให้สมจริง

พลังในการถ่ายทอดอันยอดเยี่ยมและมีประสิทธิภาพของโกฮุน ไม่ได้มีพื้นฐานมาจากการพรรณนา

แต่เป็นเพราะฝีแปรงที่สัมผัสด้วยความรู้สึก และความสามารถในการใช้สี

แต่ <กระสุน> นั้นยอดเยี่ยมถึงขั้นที่แม้จะบอกว่านักศึกษาศิลปะที่ตามแนวทางสัจนิยมเป็นคนวาด ก็ยังน่าเชื่อ

เพียงแค่สามารถพัฒนาฝีมือมาถึงระดับนี้ในเวลาแค่ไม่กี่เดือนก็เป็นเรื่องน่าตกใจมากพอแล้ว

‘ไร้สาระ’

แต่สำหรับอัจฉริยะอย่างอ็องรี มาร์โซ เรื่องแค่นั้นไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไร

แม้เทคนิคจะพัฒนาขึ้นมาก แต่ในสายตาของเขายังมีจุดที่ต้องปรับปรุงอยู่อีกมาก

ปัญหาคือองค์ประกอบภาพ

การใส่ฉากที่ควรจะตราตรึงที่สุดลงบนกระสุน รวมถึงการกำหนดสีหน้าของตัวละครว่าจะเป็นแบบไหน จะวางตำแหน่งไว้ที่ไหน

มันไม่มีทางสมบูรณ์แบบไปกว่านี้ได้อีกแล้ว

แนวคิดอันอัจฉริยะนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถทำได้เพียงแค่ใช้เวลา

กลับไปเกาหลีได้ไม่นาน ก็สามารถสร้างผลงานแบบนี้ออกมาอีก อ็องรี มาร์โซจึงไม่อาจยอมรับได้

บรูวววว—

โทรศัพท์มือถือสั่น

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้วเมื่อเห็นหมายเลข

เป็นเบอร์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เพราะมีคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้เบอร์ของเขา จึงไม่น่าจะมีใครโทรมาจากเบอร์ที่ไม่รู้จัก

อ็องรี มาร์โซรับสาย

–มาร์โซ?

เสียงเด็กดังขึ้นพร้อมกับภาพของโกฮุนที่ปรากฏบนหน้าจอ

“นายเป็นใคร?”

อ็องรี มาร์โซพูดด้วยเสียงเข้ม

“รู้เบอร์นี้ได้ยังไง”

–มิเชลเป็นคนบอกครับ

อ็องรี มาร์โซกระตุกมุมปาก

เพราะเขานึกขึ้นได้ว่าเคยถามมิเชลหาเบอร์ของโกฮุน

เธอที่เคยบอกว่าไม่สามารถให้เบอร์โดยไม่ได้รับอนุญาตจากโกฮุน กลับยอมบอกเบอร์ตัวเองให้โกฮุนโดยง่าย มันทำให้เขารู้สึกบิดในใจ

–ขอบคุณสำหรับของขวัญนะครับ

แต่วลีที่ตามมานั้นช่วยระงับความโกรธของเขาได้ เด็กที่พยายามจะกล่าวขอบคุณนี้ดูน่าชื่นชมอยู่ไม่น้อย

“อืม”

–แต่วันเกิดน่ะผิดนะครับ วันเกิดผมคือวันที่ 1 มิถุนายน

“อะไรนะ?”

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้วแน่น

จากที่เขาสืบมา วันเกิดของโกฮุนคือวันที่ 23 มิถุนายนอย่างแน่นอน

“พูดอะไรน่ะ ก็วันที่ 23 ไง”

–มีเหตุผลน่ะครับ คุณปู่บอกว่าวันที่ 1 คือวันจริง

อ็องรี มาร์โซเริ่มจริงจังขึ้น

ข้อมูลมากมายที่ไม่สามารถเข้าใจได้จนถึงตอนนี้ รวมถึง <กระสุน> ที่เพิ่งได้รับในวันนี้และวันเกิดที่ผิด ยิ่งทำให้เด็กคนนี้ดูน่าสงสัยมากขึ้นไปอีก

–แล้วมาร์โซรู้วันเกิดผมได้ยังไงเหรอครับ?

“……หือ?”

–วันเกิดที่ผมเองยังไม่รู้ แต่มาร์โซรู้ได้ยังไงกันครับ

อ็องรี มาร์โซที่ไม่สามารถพูดออกไปได้ว่าเขาไปสืบข้อมูลมา จึงรีบหาเหตุผลมาปกปิด

“เดาเอา”

บนหน้าจอมือถือ ปรากฏสายตาดูแคลนของโกฮุน

–เหมือนครั้งที่แล้ว มาร์โซไม่ควรโกหกเลยนะครับ

“ไม่ได้โกหก”

–ยังไงก็ขอบคุณที่อวยพรวันเกิดนะครับ งั้นแค่นี้

“เดี๋ยว”

อ็องรี มาร์โซรั้งโกฮุนที่กำลังจะวางสายไว้

“นายวาดนี่เมื่อไหร่”

เขาหันโทรศัพท์ไปทางทีวีให้เห็น <กระสุน> แล้วโกฮุนก็ตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า

–น่าจะเดือนที่แล้วมั้งครับ

“วาดอย่างอื่นไปด้วย แล้วยังวาดนี่ด้วยเหรอ?”

อ็องรี มาร์โซไม่อาจเชื่อคำพูดของเด็กคนนั้นที่บอกว่าเขาวาด <กระสุน> พร้อมกับคอนเซ็ปต์อื่น ๆ ในช่วงเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน

–ครับ

เขายอมรับไม่ได้

เขาไม่อาจเชื่อได้ว่าแค่เพียงมีพรสวรรค์ เด็กอายุสิบขวบจะสามารถวาดผลงานระดับนี้ได้ในระยะเวลาอันสั้น

ทั้งที่เมื่อ 2~3 ปีก่อน เด็กคนนี้ก็ยังธรรมดาอยู่เลย

–อ้อ จะว่าไปแล้วก็

เขานึกถึงคำพูดของอ็องรี มาร์โซที่อยากรู้ว่าตัวโกฮุนวาดภาพผ่านกระบวนการแบบไหน

–อยากดูไหมครับ? สเก็ตช์ที่ผมร่างไว้

“เอามา”

–อยู่ ๆ จะให้เอามาอะไรล่ะครับ นั่นของผมนะ

โกฮุนมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของเขา พอเปิดไฟ แผ่นกระดาษวาดภาพก็วางระเกะระกะอยู่ทั่วทุกมุม

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้วทันทีเมื่อเห็นภายในห้องทำงานของโกฮุน

“เก็บกวาดหน่อยสิ”

–กำลังทำงานอยู่นะครับ ทำไม่ได้

“มันเละเกินไปแล้วนะ”

–ตอนตัวเองทำงานก็เละเหมือนกันนั่นแหละ

“อะไรนะ?”

–ตอนที่มาร์โซจัดแสดงเครื่องประดับยังไม่ได้โกนหนวดเลย

“ตอนนั้นไม่มีเวลา อย่างน้อยก็จัดอุปกรณ์วาดรูปให้เรียบร้อยหน่อย จานสีนั้นล้างครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กัน?”

–ไม่รู้ครับ สามวันแล้วมั้ง?

“ต้องล้างทุกวันนะ ไม่งั้นสีจะหม่น”

–ผมใช้สีสดแยกต่างหากครับ

“ถ้าจะวาดให้ประณีต ต้องล้างบ่อย ๆ ใช้แบบนั้นสีก็หม่นอยู่ดี”

–รู้แล้วครับ

“แล้วปล่อยไว้ทำไม? จะต้มซุปกินหรือไง?”

โกฮุนยื่นหน้ามาชิดกล้อง แสดงความไม่พอใจต่ออ็องรี มาร์โซที่พร่ำพูดเรื่องที่ตัวเขาเองก็รู้ดีอยู่แล้ว

–ปล่อยไว้จะเล่นครับ

“จะเล่น?”

–เสียดายจะทิ้ง เลยเก็บไว้ใช้เวลาฝึกไงครับ ถ้ายังบ่นไม่หยุดจะไม่ให้ดูแล้วนะครับ

อ็องรี มาร์โซพ่นลมหายใจออกทางจมูกด้วยความหงุดหงิด

พอเลิกบ่นแล้ว โกฮุนก็เริ่มหยิบสเก็ตช์ที่วาดตอนวางคอนเซ็ปต์ของ <กระสุน> มาให้ดูทีละแผ่น

“เดี๋ยว แผ่นเมื่อกี้ขอดูอีกที”

–แผ่นนี้เหรอครับ?

“ไม่ใช่ ก่อนหน้านั้น ทำไมพลิกเร็วแบบนี้ล่ะ? พลิกช้า ๆ หน่อย”

–คุยนานค่าบริการโทรศัพท์แพงนะครับ

“พูดอะไรน่ะ เราหารกันจ่ายไม่ใช่เหรอ”

–ผมต้องประหยัดครับ

“บ้าจริง แล้วเงินที่ได้จากขายรูปเอาไปไหนหมด!”

–ต้องประหยัดไว้สร้างบ้านกับแกลเลอรีครับ เพิ่งซื้อที่ไปเมื่อไม่นานนี้ด้วย

อ็องรี มาร์โซถึงกับของขึ้นที่อีกฝ่ายมัวแต่ประหยัดกับเงินแค่นิดเดียว

“ฉันจะให้ก็ได้! เอารูปมาให้เห็นชัด ๆ หน่อย!”

–อ้อ เดี๋ยวถ่ายรูปส่งให้ก็ได้ แบบนั้นประหยัดกว่า

แล้วโกฮุนก็ตัดสายไป

อ็องรี มาร์โซถือสมาร์ตโฟนไว้ในมือและสั่นด้วยความโมโหอยู่พักหนึ่ง แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“อะไรอีก!”

–ที่อยู่อีเมลของคุณคืออะไรครับ?

“ส่งข้อความมาก็ได้ไม่ใช่เหรอ!”

–ถ้าแพงขึ้นจะทำยังไงล่ะครับ

“อ้ากกก!”

อ็องรี มาร์โซพิมพ์ที่อยู่อีเมลส่งไปด้วยท่าทีที่เหมือนจะทุบหน้าจอ

–HenriOfDawn.gogul ใช่ไหมครับ?

“ใช่”

–ฮึ

โกฮุนหลุดหัวเราะออกมาเพราะชื่ออีเมลที่ดูเด็ก ๆ

เสียงหัวเราะนั้นไปกระตุ้นความหงุดหงิดของอ็องรี มาร์โซอีกครั้ง

อ็องรี มาร์โซวางสายด้วยความหงุดหงิด แล้วนึกถึงสเก็ตช์ที่เพิ่งได้ดูเมื่อครู่

แม้จะดูผ่าน ๆ แต่ก็มีจำนวนหลายสิบแผ่นจนไม่อาจไม่รู้สึกตกใจได้

มันต่างไปจากที่คิดว่าเขาคงวาด <กระสุน> จากความคิดที่แล่นขึ้นมาในชั่ววูบ

แค่คิดว่าในช่วงเวลาสั้น ๆ แบบนั้นสามารถนึกองค์ประกอบภาพมากมายได้ถึงขนาดนี้ก็แทบไม่น่าเชื่อ

‘เขาก็พยายามในแบบของเขาเองสินะ’

อ็องรี มาร์โซกำมือแล้วคลายออก ขณะรอให้โกฮุนส่งรูปมา

เหมือนจะอดใจไม่ไหวจนกว่าจะได้เห็นว่ากระบวนการที่ใช้วาด <กระสุน> เป็นอย่างไร

แล้วก็ผ่านไป 5 นาที 10 นาที

ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ความอดทนของอ็องรี มาร์โซก็มาถึงขีดสุด

เขาโทรหาโกฮุนทันที เสียงเรียกสายนานอยู่พักหนึ่งก่อนจะมีคนรับ

–มาร์โซ?

“ทำอะไรอยู่! บอกว่าจะส่งรูป!”

–กำลังถ่ายอยู่น่ะครับ

“แค่ถ่ายรูปทำไมถึงได้นานขนาดนี้!”

–วางกับพื้นแล้วถ่าย มันมีเงา เลยต้องหามุมอยู่ครับ

“ถ่ายส่งมาแบบหยาบ ๆ ก็ได้!”

–อย่าตะโกนครับ หูเจ็บ

อ็องรี มาร์โซสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้ง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่สงบลงเล็กน้อย

“แค่ดูว่าผ่านกระบวนการยังไงก็พอ ถ่ายส่งมาแบบคร่าว ๆ ก็ได้”

–ทำไมพูดเหมือนสั่งล่ะครับ ผมไม่มีหน้าที่ต้องส่งให้มาร์โซซะหน่อย

“อะไรนะ?”

–เวลาขอร้องอะไรใคร ต้องพูดให้สุภาพนะครับ ลองพูดใหม่สิครับ

สีหน้าของอ็องรี มาร์โซบิดเบี้ยว

“ลืมไปแล้วเหรอ? แค่นี้ยังไม่พอเหรอที่ฉันลงทุนไปตั้ง 1 ล้านดอลลาร์!”

–แต่เงินนั่นให้นอร์แมนนะครับ

อ็องรี มาร์โซกระตุกริมฝีปาก ใบหน้าแดงก่ำเหมือนจะระเบิดได้ทุกเมื่อ

–ถ้าไม่อยากได้ก็ไม่ต้องครับ

“……”

–วางสายแล้วนะครับ

อ็องรี มาร์โซกัดฟันแน่นก่อนจะวางสาย เขากำลังจะขว้างสมาร์ตโฟนในมือทิ้งด้วยความโกรธ แต่เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้น

เป็นแจ้งเตือนว่าได้รับอีเมลจากโกฮุน

อ็องรี มาร์โซที่ไม่พอใจนักเปิดอีเมลขึ้นดู แล้วหรี่ตาลง

ในอีเมลที่โกฮุนส่งมา มีภาพถ่ายขนาดใหญ่แนบมาทั้งหมด 106 ภาพ

แม้หลังจากหามุมที่ไม่มีเงาแล้ว ยังต้องถ่ายต่อเนื่องโดยไม่หยุด ถึงจะถ่ายภาพได้ขนาดนั้น

“……”

อ็องรี มาร์โซเปิดดูภาพแรก

ลำดับภาพคละกันไปหมด จึงไม่สามารถรู้ได้ว่าเริ่มวาดจากภาพไหนก่อน แต่โดยรวมแล้วสามารถจำแนกได้เป็น 11 คอนเซ็ปต์ใหญ่ ๆ

ฉากที่เลือกใช้สุดท้ายซึ่งเป็นภาพสะท้อนบนกระสุนนั้น แก้องค์ประกอบไปมากกว่า 20 ครั้ง

อ็องรี มาร์โซที่ดูสเก็ตช์อยู่ก็ครางเบา ๆ

บางภาพระหว่างกลางก็มีที่ดีไม่แพ้ <กระสุน> แต่ส่วนใหญ่ดูแล้วก็ยังไม่สมบูรณ์พอจะบอกว่าเป็นผลงานของโกฮุน

ความพยายามที่ยังไม่สมบูรณ์เหล่านั้นทำให้อ็องรี มาร์โซรู้สึกซับซ้อนในใจ

มันไม่ใช่พรสวรรค์ที่ได้รับมาจากสวรรค์ และไม่ใช่แรงบันดาลใจที่เกิดขึ้นแบบไม่คาดคิด

โกฮุนคิดและวาดซ้ำแล้วซ้ำอีกเพื่อสร้าง <กระสุน> ให้สำเร็จ แม้จะได้ภาพที่ดีพอใช้ก็ไม่ยอมประนีประนอม กล้าที่จะทิ้ง

เหมือนตัวอ็องรี มาร์โซเอง

“……”

ศิลปินหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จจากความพยายามอย่างหนักมาตั้งแต่เด็ก ไม่อาจยอมรับได้ง่าย ๆ ว่าตนล้าหลังเพียงเพราะพรสวรรค์

แต่เมื่อได้เห็นสเก็ตช์ของโกฮุนในตอนนี้ ก็ทำให้รู้ว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ต่างจากตนเลย

กระบวนการวาดสเก็ตช์ทั้ง 106 ภาพนั้นชัดเจนอยู่ตรงหน้า

เมื่อลังเลไม่รู้จะทำอย่างไร ก็หยิบดินสอขึ้นมาวาดโดยไม่มีทิศทาง แล้วลบแล้วทิ้ง กลับมาลองใหม่ แล้วก็ล้มเหลวอีก

หลังจากครุ่นคิดอยู่นานก็วาดภาพที่พอใช้ได้ออกมา แต่สุดท้ายก็ไม่อาจพอใจ จึงต้องทิ้งไปด้วยความเสียดาย

แม้จะคิดว่าน่าจะพอแค่นี้แล้ว แต่ก็ไม่อาจยอมแพ้ได้ จึงต้องทบทวนกระบวนการนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความทรมาน

หลังจากต่อสู้ยาวนานอย่างไม่รู้จุดจบ จนร่างกายและจิตใจย่อยยับ จึงสามารถสร้างสรรค์ผลงานหนึ่งชิ้นให้สำเร็จได้ในที่สุด

มันเป็นกระบวนการที่ไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำว่า ‘พรสวรรค์’ และคำว่า ‘อัจฉริยะ’ กลับรู้สึกเป็นการดูแคลนเสียด้วยซ้ำ แต่เด็กอายุ 10 ขวบกลับทำมันได้

จาก <ทานตะวัน>, <ผู้มาเยือน>, <ความสุข>, <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง>, <หน้ากาก> และมาจนถึง <กระสุน>

อ็องรี มาร์โซไม่อาจละสายตาจากสเก็ตช์ของโกฮุนได้

เขาจัดเรียงสเก็ตช์ที่โกฮุนส่งมาแบบสุ่มใหม่ ตั้งแต่เวลาที่ดวงจันทร์และดวงดาวส่องแสงที่สุด จนกระทั่งพระอาทิตย์ขึ้น

เขาคาดเดาเวลาตามลำดับความคิดของโกฮุนขณะวาด และเรียงลำดับใหม่ตามคอนเซ็ปต์

ในระหว่างกระบวนการนั้นเอง

เขาก็แน่ใจว่า ตัวเขากับเด็กคนนั้นไม่ได้ต่างกันเลยแม้แต่น้อย