ก่อนหน้านี้อู๋เชียนที่อยากจะถลกหนังลอกเอ็นลวี่หมิง ตอนนี้หมดสภาพแล้ว “วางของลงก่อน มีอะไรเรานั่งคุยกันดีๆ ได้ไหม!”

ดาราหนุ่มกระแสที่เหลือก็รีบพยักหน้าสมทบกันเป็นแถว

“ใช่ ทุกคนเป็นเพื่อนกันนะ ไม่จำเป็นต้องทำให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้หรอก”

PD คนหนึ่งที่อยู่หน้างานรีบแบกกล้องวิ่งมาหน้าประตู เผยให้ผู้ชมที่งงอยู่ว่าในห้องเกิดอะไรขึ้น

ตอนนี้อาจารย์หวงทรุดนั่งกองกับพื้น ตัวสั่นเทิ้มทั้งคน

กลิ่นเหม็นฉุนแผ่ซ่านไปทั่วอากาศ…

ลวี่หมิงในมือยกหม้อแรงดันที่เปิดฝาแล้ว ทำท่าจะสาดน้ำ ทั้งแอ่นหลังแล้วเคลื่อนตัวเข้าประชิด ภายใต้กล้องความคมชัดสูง เนื้อซุปข้นคลั่กสีขุ่นเกือบครึ่งหม้อถูกชาวเน็ตนับไม่ถ้วนเห็นกันจะจะ กระทั่งยังมองเห็นเศษดำๆ คล้ำๆ ลอยปะปนอยู่ข้างใน

นี่มันของบ้าอะไรกันวะ?!

“เตือนก่อนนะ ทุกคนห้ามคิดหนี ห้ามถอย ใครขยับอีกนิดเดียว ฉันจะให้ชิม ‘หม้อสุดอร่อย’ ใบนี้ทันที!”

ทุกคนคอแห้งผาก ได้แต่ค่อยๆ ถอยหลังอย่างเดียว

ไอ้เวรนี่ทำท่าเงื้อพร้อมสาดไว้แล้ว แค่ออกแรงนิดเดียวซุปข้นทั้งหม้อก็สาดท่วมตัว พวกเขาจะเสี่ยงพนันว่าขาพอไวกว่าแรงสาดของน้ำซุปก็ได้อยู่หรอก แต่พอมองซุปครึ่งหม้อที่เต็มเอ่ออยู่อย่างนั้น ก็ไม่กล้าเสี่ยงจริงๆ!

“ยังถอย ยังจะถอยอีกใช่ไหม?!”

“ถ้าใครถอยอีก ฉันจะสาดใส่ให้เหมือนอาจารย์หวงเดี๋ยวนี้!”

พูดจบ ลวี่หมิงก็หันปากหม้อเล็งใส่อาจารย์หวงที่ทรุดกองอยู่กับพื้น

อาจารย์หวงตาตื่นตระหนก ขาอ่อนยวบ!

เขาสาบานเลยว่า ตัวเองกรำศึกในวงการบันเทิงจีนมาครึ่งค่อนชีวิต ผ่านร้อนผ่านหนาวนับไม่ถ้วนไม่เคยกลัวอะไร แต่ครั้งนี้ เขากลัวจริงๆ!

เห็นแววตาไร้ความหวาดหวั่นของหนุ่มตรงหน้า อาจารย์หวงฟันกระทบกันดังกรอด “ทั้งหมด! หยุดอยู่ตรงนั้น!”

ทุกคนพากันชะงักเท้า

สีหน้าของอาจารย์หวงอ่อนลง “ลูกเอ๋ย ยังจำได้ไหม ช่วงที่หนูมีเรื่อง อาก็เคยโพสต์บนเว่ยป๋อปลอบใจ บอกให้หนูอย่าเสียใจเกินไป…”

อาจารย์หวงไม่พูดถึงเรื่องนั้นยังพอว่า พอเอ่ยขึ้นมา ลวี่หมิงก็เหมือนถูกจุดชนวน ความโกรธทะลักขึ้นมาทั้งอก

“แม่งอาศัยเกาะกระแสฉัน หากินบนความทุกข์ของฉัน ปั่นกระแสชี้นำสังคม อยากให้ฉันโดนถล่มบนเน็ต พอมาบ้านเห็ดวันนี้ยังจับฉันใช้แรงงาน แบบนี้เหรอที่เรียกว่าปลอบใจ?”

เห็นลวี่หมิงเริ่มเดือด อาจารย์หวงกลัวจนตัวสั่นงันงก

“อายอมรับ วันนี้ให้นายทำอาหารคนเดียว อาอาจคิดน้อยไปหน่อย แต่ก็เพราะอาหวังดีกับนาย—”

“พูดอีกคำเดียว เชื่อไหมฉันจะอาบน้ำร้อนให้ด้วย ‘หม้อสุดอร่อย’ ใบนี้เดี๋ยวนี้!” ว่าพลาง ลวี่หมิงก็ยกหม้อขึ้นสูงลิบ

อาจารย์หวงหน้าตาตื่น เห็นได้ชัด!

ทุกคนตกใจระนาว

“ใจเย็น!”

“นายต้องใจเย็นก่อน!”

คงเพราะฤทธิ์เหล้า ลวี่หมิงตอนนี้คึกสุดขีด เรื่องฐานะหน้าตา มารยาทสังคม เขาไม่แยแสอะไรทั้งนั้น ในใจมีเพียงแปดคำ

เป็นตายช่างมัน ไม่พอใจก็ลุย!

“ใจเย็น?”

“กูตอนนี้แม่งใจเย็นไม่ได้สักนิด!”

“กูเป็นคนธรรมดาคนหนึ่ง แค่อยากใช้ชีวิตของตัวเองให้ดี สุดท้ายดันกลายเป็นเป้าสายตา ถูกพวกมึงรุมถล่มบนเน็ต วิพากษ์วิจารณ์สารพัด เหมือนทุกคนต้องเหยียบกูคนละที เราไม่ได้รู้จักมักคุ้นกัน ไม่มีเวรไม่มีภัย ทำไมต้องรุมทึ้งกูอยู่คนเดียววะ?”

“อยู่ๆ ก็ถูกถล่มบนเน็ต อยู่ๆ ก็ถูกไล่ตี อยู่ๆ ก็ถูกคนทั้งสังคมชี้หน้า”

“ต่อหน้าคำด่าและการเหยียดหยามบนออนไลน์ของพวกมึง กูไม่เคยตอบโต้ กูนึกว่าแค่กูถอย เรื่องมันจะจบ”

“กูคิดผิด ความใจดีไม่ได้ถูกใครเข้าใจ ตรงกันข้าม มันยิ่งทำให้คนลงมือรังแกกูหนักกว่าเดิม!”

“พอมาถึงที่นี่ ก็ถูกโทษซ้ำ ถูกบังคับให้ทำอาหาร ตอนนี้ยังต้องถูกพวกคุณขู่ด้วย!”

“แม่งเอ๊ย!”

“กูจะเชือดพวกมึง!”

ลวี่หมิงพูดยิ่งนานก็ยิ่งเดือด ดวงตาเริ่มแข็งกร้าวขึ้นเรื่อยๆ สายตากวาดไปทั่ว พวกดาราหนุ่มกระแสที่ถูกจ้องรู้สึกเหมือนโดนหมาป่าหิวโซเล็งเหยื่อ สัญชาตญาณสั่งห้ามสบตา ใจฝ่อกันถ้วนหน้า

การแสดงสายตาของอาจารย์อู๋ (เวอร์ชันเหลียงคุน) เริ่มทำงานในฉากนี้เอง แม้เจ้าตัวจะไม่รู้ตัวเลยก็ตาม

ลวี่หมิงจ้องอาจารย์หวงด้วยแววตาเปี่ยมสังหาร จนเหมือนความอาฆาตแค้นนั้นจับต้องได้

หลี่ชางเฟิงเตือนว่า “ถ้าอาจารย์หวงเป็นอะไรไป นายจะไม่มีที่ยืนในวงการบันเทิงจีนอีกต่อไป คิดถึงความรักของนาย คิดถึงอนาคต คิดถึงชีวิตของนายก่อน!”

ขู่เหรอ?

คนที่สติถูกเหล้าชักนำ กล้าจนไม่กลัวอะไรทั้งนั้น!

“ไอ้เหี้ย เอ็งสูงส่ง เอ็งเก่ง ทุกคนเป็นคนดี ทั้งโลกแม่งรักพวกเอ็ง!”

“ความรักกูก็เพิ่งพัง เพราะพวกมึง ตอนนี้กูไม่เหลืออะไร บ้านก็โล่งไม่มีสักชิ้น จะมีอนาคตบ้าบอที่ไหนอีก?! บังคับลากกูมาที่ที่ห่วยแตกนี่ เหยียบกูให้จม ดิสเครดิต กีดกัน รุมรังแก แล้วตอนนี้พวกมึงยังกล้าหันมาขู่กูอย่างสบายใจเฉิบอีก!”

แววตาอาฆาตของลวี่หมิงในตอนนี้ เหมือนสัตว์นักล่าที่จ้องเหยื่อ ทำให้คนเห็นสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

“ฉันเตือนนาย อย่าทำเรื่องโง่ๆ เด็ดขาด ไม่งั้นทั้งวงการบันเทิงจีนก็ไม่มีใครช่วยนายได้!” อู๋เชียนเผลอถอยสองก้าวแล้วตะโกนเตือน

“ตอนนี้กูไม่กลัวใครทั้งนั้น!”

“กูจะไต่ขึ้นไปทีละก้าว ทีละก้าว ทีละก้าว จนถึงจุดสูงสุด!”

“ของที่กูเสียไป กูจะเอาคืนให้หมด!”

“กูจะเชือดพวกไอ้ลูกหลานจอมเสแสร้งให้เกลี้ยง!!”

ลวี่หมิงสะบัดหม้อทันควัน ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของทุกคน ซุปข้นเหนียวก็สาดกระจายจากอากาศราวพายุฝน พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกราดจนเปียกโชกเป็นลูกหมาตกน้ำ!

“เหี้ยเอ๊ย!”

“โอ๊วก… ตากู หน้ากู ท้องกู กูสกปรกแล้ว!”

ทุกคนโดนพลังข่มของลวี่หมิงจนขวัญหนี พากันลืมไปเลยว่ามีจำนวนคนเป็นต่อ กลายเป็นเหมือนมดบนกระทะร้อน ร้องไห้คร่ำครวญวิ่งหนีกันระส่ำระสาย!

ตอนนี้ลวี่หมิงเหมือนเทพสงคราม แบกหม้อแรงดันวิ่งไล่สาดใส่ทุกคนแบบไม่ยั้ง!

“ช่วยด้วย!”

“บ้าแล้ว ลวี่หมิงบ้าไปแล้ว!”

“ไอ้ดาราตกกระแสเมาแล้วอาละวาด มันจะเชือดพวกเรา ช่วยด้วย!!”

“กูไม่อยากเปื้อนโว้ย!”

เสียงร้องขอความช่วยเหลือแบบเสียสติดังลั่นขึ้นสู่ฟ้า

บ้านเห็ดทั้งหลังก็แตกฮือเป็นโกลาหล!

ในห้องด้านหลัง อาจารย์หวงหน้าซีดมองภาพตรงหน้า เขาสาบานเลยว่า อยู่ในวงการบันเทิงมาครึ่งค่อนชีวิต ยังไม่เคยหวาดผวาขนาดนี้!

อาจารย์หวงตัวสั่นเทิ้มยันตัวลุกขึ้น พอเห็นอู๋เชียนถูกลวี่หมิงไล่ตะเพิดหนีมาทางนี้ ก็รีบงัดพลังเฮือกสุดท้ายปิดประตูดังปัง แล้วเอาแรงทั้งหมดที่มีถีบยันประตูอุดไว้!

“อาจารย์หวง! ผมยังไม่เข้ามาเลยนะ!”

“เปิดประตู เปิดเร็ว!”

“ผมอู๋เชียนนะ!!”

อาจารย์หวงทำเป็นไม่ได้ยิน “จะตายก็ไปตายไกลๆ อย่าให้ขี้กระเด็นมาโดนฉัน!”

“อ๊าก—” อู๋เชียนกรีดร้องอย่างกับเจอเรื่องสยอง เสียงโหยหวนสะท้านใจ

【6666!

【กูขำจนฉี่จะแตกแล้ว!

【หม้อใหญ่ใส่ขี้กลั่นอย่างดีสาดใส่คน โคตรพ่อโคตรแม่เพี้ยน ฝันยังไม่กล้าคิดฉากบ้าๆ แบบนี้เลย บ้าคลั่งเกินไป!

【ลุกไฟติดแล้ว… ติดแล้ว!

【โคตรระเบิด!

【กูตอนดูนารูโตะตอนไคเปิดแปดประตูสู้มาดาระ ยังไม่อินขนาดนี้เลยเว้ย!】

【กูนี่ลุกขึ้นยืนดูเลย นั่งดูคือไม่ให้เกียรติคุณภาพตอนนี้จริงๆ พวกเฮทเตอร์ที่บ่นทั้งวันว่ารายการวาไรตี้ในจีนไม่มีเอฟเฟกต์รายการ ดูแล้วเขินจนอยากกุดเล็บเท้า กูก็ถามหน่อย ใครดูตอนนี้แล้วไม่อุทานว่า “เหี้ย!” บ้าง?】

【ดูมาถึงตรงนี้แล้วยังไม่ขำ น่าจะยืนยันได้เลยว่าซึมเศร้าระยะหนัก!】

【ซึมเศร้าอะไร? แค่อึดใจเดียว ไอ้ลูกชายฉันที่หลังวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้ามา 3 ปีไม่เคยหัวเราะ ตอนนี้ร่าเริงอย่างกับลิง!】

【หมอเทวดาชัดๆ!】

【ได้ดูคอนเทนต์โคตรเดือดแบบนี้ฟรีๆ ฉันยังรู้สึกเลยว่าทีมงานขาดทุนยับ!】

【เทปนี้ต้องขึ้นหิ้งแน่!】

【เมื่อกี้ฉันยังถูกแววตาอำมหิตของเขาขู่จนตกใจ ถ้าเปลี่ยนหม้อในมือเขาเป็นอาวุธเย็นนะ ฉันว่าฉากนี้ก็ยังไม่ตะขิดตะขวงเลย ถ้าเขาเอาพรสวรรค์ไปขัดเกลาการแสดงให้เร็วกว่านี้ ด้วยภาพลักษณ์ระดับนี้ บางทีอาจฝ่าดงในวงการบันเทิงจีนจนมีที่ยืนได้จริงๆ ก็ได้】

【ว่าไปก็ว่าไปนะ อยู่ชั่วขณะหนึ่ง ฉันเหมือนเห็นเงาของคนคุ้นเคยบนตัวเขาเลย】

【จ้าวเกา: แย่งบทพูดฉันไปใช้ซะอย่างกับยศใหญ่โตนัก!】

【เตือนด้วยความหวังดี: อย่าพยายามขู่คนที่เมา โดยเฉพาะพวกหนุ่มๆ!】

【……】

ชาวเน็ตสายเผือกพากันขำจนตัวงออยู่หน้าคอม

ขณะเดียวกัน ก็มีชาวเน็ตบางส่วนที่ดูไลฟ์มาตั้งแต่ต้นจนจบไม่เห็นว่าลวี่หมิงผิดอะไร

ตรงกันข้าม ตอนเห็นเขาเผชิญหน้ากับการข่มขู่จากบรรดาเบอร์ใหญ่และรุ่นพี่ในวงการแล้วแสดงท่าทีไม่กลัวเกรง กลับทำให้พวกเขาเกิดความรู้สึกผูกพันประหลาดๆ และสะใจขึ้นมาในใจ

บางที เขาอาจได้ทำในสิ่งที่พวกเขาอยากทำมาตลอดแต่ไม่กล้าทำ ท้ายที่สุด ในสังคมที่ต้องยึดประเพณีปฏิสัมพันธ์ เมื่อเผชิญการกดทับจากผู้มีอำนาจ หลายคนจำต้องกล้ำกลืนเพื่อปากท้อง คนที่กล้าพูด ‘ไม่’ ใส่การกดขี่มีน้อยมาก ยิ่งแบบเขาที่ถึงขั้นครอบของสกปรกใส่คนกดขี่ นับว่าเหลือเชื่อสุดๆ!

“ผะ…ผู้กำกับ เราจะปล่อยให้เขาบ้าคลั่งต่อไปแบบนี้เหรอ?” เจ้าหน้าที่รายการพากันหลบไกล

ผู้กำกับไม่พูด มีแต่จ้องดูสถิติในห้องไลฟ์สดอยู่พักใหญ่ก่อนตอบว่า “ก่อนที่กระสุนเขาจะหมด ถ้าไม่อยากให้ของสกปรกเปื้อนตัว ทางเลือกที่ดีที่สุดคือรอ!”

“แต่ผู้กำกับ เชียนเกอดูเหมือนสำลักจนสลบไปแล้วนะ จะไม่เข้าไปจัดการจริงๆ เหรอ?” มีคนชี้ไปที่อู๋เชียนซึ่งนอนหงายตาเหลือกอยู่กลางลานบ้านเห็ดไม่ไกล

“ต้องเชื่อวิทยาศาสตร์ อุณหภูมิสูงฆ่าเชื้อ ต่อให้เป็นของเสีย พอถูกตุ๋นในหม้อแรงดันจนสุกแล้วก็ไม่ทำให้ท้องเสียได้หรอก อย่างมากก็แค่เกิดบาดแผลทางใจเล็กน้อย ไม่ตายน่า!” ผู้กำกับพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ

เหล่าเจ้าหน้าที่รายการพากันรู้สึกว่าผู้กำกับพูดมีเหตุผลชะมัด

“ผู้กำกับ ทำไมคุณรู้เรื่องนี้ดีขนาดนี้?” พีดีหนุ่มคนหนึ่งถามด้วยความอยากรู้

เพื่อนที่ยืนข้างๆ รีบเตือนอย่างหวังดี “ชู่ว! ถ้าไม่อยากถูกไล่ออกพรุ่งนี้เพราะเอาเท้าขวาก้าวเข้าประตูบ้านเห็ดก่อน ก็อย่าถามละเอียดจะดีกว่า!”

ผู้กำกับ: “……”

ระหว่างที่ทุกคนคุยกัน

ลวี่หมิงก็หมดกระสุนเรียบร้อย มองสภาพสนามรบย่อยยับทั่วลาน กับพวกดาราหนุ่มกระแสที่ยังร้องไห้ฟูมฟายกันอยู่ ความโกรธของลวี่หมิงก็จางไปไม่น้อย เขาเงียบๆ ไปหาเก้าอี้ตัวหนึ่งแล้วนั่งลง

หลังความพลุ่งพล่าน จ่อมจมมาคือความว่างเปล่าไม่รู้จบ

เขาคว้าขวดเหล้าขาวที่แกะไว้ก่อนหน้า กรอกลงคอสองอึกใหญ่ ความเผ็ดร้อนไหลลงคอ ความร้อนวาบที่ย้อนกลับมาทำให้เขาลืมซะสิ้นซากถึงความคิดฟุ้งซ่านในหัว ลวี่หมิงถึงกับอุทานด้วยความสะใจ!

【ตรวจพบว่าผู้ครอบครองเข้าสู่สภาวะมึนเมาอย่างลึก “พื้นฐานบทพูด” +20!】

【“พื้นฐานบทพูด” เลื่อนขั้น: ระดับ 2!】

อาจารย์หวงได้ยินว่าข้างนอกไม่มีเสียงลวี่หมิงตะโกนฆ่าแล้ว ก็แง้มประตูออกนิดหนึ่งอย่างระมัดระวังเพื่อชะโงกดูสถานการณ์

ลวี่หมิงที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หันกลับมา ใช้น้ำเสียงประหลาดสุดๆ ฮัมเบาๆ แบบฟังแทบไม่รู้เรื่องว่า “%￥*@!”

อาจารย์หวง: “!!!”

ปัง!

เสียงปิดประตูดังสนั่น ดึงความสนใจของลวี่หมิงที่เดิมทีไม่ได้สังเกตอาจารย์หวงให้หันมามอง เขาถือขวดเหล้าไว้ในมือ เดินโงนเงนไปทางห้องนั้น พลางพึมพำอ้อแอ้ว่า “หวงเหลาสือ… หวงเหลาสือ… หวงเหลาสือ…”

ใต้ผืนฟ้ายามค่ำคืนที่มืดสนิท อาจารย์หวงที่งัดแรงทั้งตัวไปดันประตูอยู่ รู้สึกเหมือนมีมดไต่ในอก คันยุบยิบไปทั้งตัว: “มึงมายืนเรียกวิญญาณอะไรอยู่ข้างนอกเนี่ย!”

ลวี่หมิงไม่ตอบ เอาแต่ดันประตูอย่างเดียว

“อย่าเข้ามานะ!”

“ลุงกับเธอไม่ได้มีเวรมีกรรมอะไรกัน ปล่อยลุงไปเถอะ!”

“อย่าดันสิ ลุงไหว้ละ ได้ไหม?!”

ในจังหวะที่อาจารย์หวงทำอะไรไม่ถูก หลี่ชางเฟิงตะโกนลั่น: “ในมือนั่นไม่มีอะไรแล้ว แกยังจะหลบอยู่ข้างในทำไมกัน?!”

“ไอ้สัตว์นรก วันนี้กูไม่เชือดมึง กูไม่แซ่หลี่!”

หลี่ชางเฟิงที่ทั้งตัวพรุนเป็นรังแตนพุ่งใส่มา

ลวี่หมิงหันกลับไป ก็เห็นเฟิงเกอที่เมื่อครู่ยังโหวกเหวกจะเอาเรื่อง ตอนนี้ย่อตัวอยู่ไม่ไกลจากเขา หายใจถี่ฮักๆ ส่งเสียง “เอิ๊กๆๆ”

“ดูสิ เพื่อนกูนี่กินซะจนแน่นไปหมดแล้ว!”

“พวกพ้องกันทั้งนั้น ทีหลังอยากกินของหรูๆ โทรมาบอกพี่ เดี๋ยวพี่ไปทำให้ถึงบ้าน!”

ลวี่หมิงพูดพลางทำตาปรือๆ เมาเซไปทั้งตัว

หลี่ชางเฟิงที่เดิมยังพอทนได้ พอได้ยินเข้าเท่านั้นแหละ อ้วกพุ่งทันที!

เฟิงเกอไม่พูด เอาแต่ชักแหง็กๆ จะอ้วก

ไอ้สัตว์เอ๊ย วันไหนสักวันกูจะเอาชีวิตมึง!

……

ไม่นานนัก

พร้อมเสียงไซเรนที่ใกล้เข้ามา รถพยาบาลคันหนึ่งก็จอดหน้าประตูบ้านเห็ด ยังไม่ทันที่เจ้าหน้าที่แพทย์จะลงจากรถ อู๋เชียนซึ่งเมื่อครู่ยังนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นก็เหมือนเห็นทางรอด กลิ้งกลาดคลานพุ่งเข้าหารถพยาบาล

“ผมอยู่ตรงนี้ๆ กระเพาะผมมีพิษ ล้างท้องให้ผมที!”

ดาราหนุ่มกระแสคนอื่นเห็นท่าไม่ดี รีบโบกมือร้องตามกันใหญ่:

“ผมด้วย!”

“ผมว่าผมไม่ไหวไปถึงโรงพยาบาลแล้ว ล้างให้ผมเดี๋ยวนี้เลย!”

“ผมก็เหมือนกัน!”

หลี่ชางเฟิงจ้องลวี่หมิง ด่าพึมพำไปสองสามคำ แต่ลวี่หมิงที่เมาหนักจนหูดับไปแล้วไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น แถมยังยิ้มตอบกลับไปอีกว่า: “ไม่มีแล้ว จริงๆ สักหยดก็ไม่เหลือ นายยังไม่อิ่มก็ต้องรอรอบหน้าล่ะนะ……”

“ไอ้สัตว์!”

เฟิงเกอสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะมุดขึ้นรถพยาบาล

พื้นที่ที่ไม่ค่อยกว้างนัก กลับแน่นขนัดในพริบตา

พอเห็นว่าไม่มีใครสนใจตน ลวี่หมิงก็ “ตูม” เอนพิงราวประตูแล้วหลับผล็อย

อาจารย์หวงเห็นไอ้หนูนี่เมาจนลืมตาไม่ขึ้นจริงๆ ก็โล่งอกยาว แต่พอเห็นรถพยาบาลกำลังจะออก รีบตะโกนลั่น: “เดี๋ยวๆ ผมยังไม่ได้ขึ้น!”

“ไปเถอะ เขาไม่เป็นอะไรหรอก!” อู๋เชียนเร่งคนขับด้วยความแค้นฝังใจ

ดีที่คนขับมีวิจารณญาณ ยอมรอให้อาจารย์หวงขึ้นรถก่อน แล้วค่อยออกรถ พาดาราดังทั้งคันไปล้างท้องที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด

เมื่อเหล่าดาวเด่นหายไปจากจอ ไลฟ์ของบ้านเห็ดเทปนี้ก็ปิดฉากลง ในไม่กี่อึดใจ ห้องไลฟ์สดของช่องกีวีก็ถูกปิด

“จบสักที!” อาจารย์เหอมองสภาพรกรุงรังรอบตัว คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเรียกผู้กำกับมาบอกว่า: “โทรหาผู้จัดการของเขาที ให้มารับตัวคืนนี้เลย”

“ไม่ต้องรีบขนาดนั้นมั้ง แขกเพิ่งมาถึงตอนบ่าย ยังมีคอนเทนต์มื้อเช้ากับลงนาหาไร่ที่ต้องอัดเพิ่ม หรือจะหามเขาเข้าไปให้นอนก่อนดี?” ผู้กำกับเสนอ

เมื่อครู่เขาเพิ่งรับโทรศัพท์จากผู้บริหาร ฝ่ายนั้นยืนยันหนักแน่นให้ถ่ายต่อ ไม่ว่ามีปัญหาอะไรก็จะรับผิดชอบให้เอง ได้แบ็กใหญ่หนุน หลังจากเขาเพิ่งเห็นกับตาว่ายอดคนดูในห้องไลฟ์สดทำลายสถิติมากมายในประวัติศาสตร์วาไรตี้ของวงการบันเทิงจีน ผู้กำกับก็รู้ทันทีว่านี่คือโอกาสจารึกชื่อ!

“มื้อเช้านี่คุณยังคิดจะให้เขาทำอีกหรือ?” อาจารย์เหอเบิกตากว้าง

ผู้กำกับถูกถามจนใจฝ่อไปนิด: “ก็ไม่ใช่แบบนั้น วันนี้เป็นเพราะอาจารย์หวงอยากอู้ เลยกลายเป็นอุบัติเหตุไลฟ์ พออาจารย์หวงพวกนั้นล้างท้องกลับมา พรุ่งนี้ยังไงเชฟหลักของเราก็ต้องเป็นคนทำอยู่แล้ว”

“นายคิดว่าพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น อาจารย์หวงจะแอบวางยาในอาหารเช้าไหมล่ะ?”

ผู้กำกับ: “……”

อย่างอื่นเขาไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ ถ้าลวี่หมิงกล้ากินไปสักคำ เกรงว่าจะได้ไปพบท่านเหยียนหวังทันที!

“แถมไม่ต้องรอถึงเช้าพรุ่งนี้หรอก เดี๋ยวพอพวกเขาล้างท้องกลับมาแล้วเห็นไอ้เด็กนี่เมาเละเป็นหัวหอยแบบนี้ นายว่ามันจะรอดผ่านคืนนี้ไหม?” อาจารย์เหอพูดอย่างจนใจ

ผู้กำกับ: “……”

แม้อยากคว้าโอกาสเปลี่ยนชะตานี้ไว้ใจจะขาด แต่เพื่อความปลอดภัย ผ่านไปครึ่งชั่วโมง เขาก็ยังจำใจมองลวี่หมิงขึ้นรถของผู้จัดการ จากนั้นรถก็ขับห่างออกไปตามถนนชนบทหน้าบ้านเห็ด

มองตามไฟท้ายรถ ไม่ว่าจะเป็นผู้กำกับบ้านเห็ดหรืออาจารย์เหอ ต่างก็มีอารมณ์ที่สับสนปนเปกันไป

ในวงการบันเทิงไม่มีถูกไม่มีผิด มีแต่ผลประโยชน์

เพราะกระแส #เจิ้งกับหมิงเลิกกัน# ร้อนแรงถึงขั้นดังไปทั่วเน็ต บรรดาภูตผีปีศาจในวงการต่างก็แห่มาเกาะกระแส แม้แต่ดาราชั้นสิบแปดบางคนยังถือจังหวะที่ความสนใจระเบิดปรอท ออกมาแย่งซีนขอพื้นที่หน้าจอกันใหญ่

ไม่มีใครสนใจว่าเรื่องเลิกราระหว่างเจิ้งเจี่ยกับลวี่หมิง ใครผิดใครถูก ทุกคนแค่รู้ว่าพวกเขาไปมีเรื่องกับเจิ้งเจี่ยไม่ได้ แต่ก็ยังอยากได้ซีน อยากกินกระแส ดังนั้นการลากลวี่หมิงลงมาเหยียบจึงกลายเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดโดยไม่ต้องสงสัย

ท้ายที่สุดแล้ว ไอดอลตัวท็อปจอมปลอมคนหนึ่งซึ่งไต่ขึ้นมาด้วยบารมีแฟนเก่า พอถูกแฉว่าเลิกกันก็โดน ‘ข่าวฉาว’ ชุดใหญ่จนบ้านพัง ล้มคอน เงาของอนาคตที่ต้องค่อยๆ เลือนหายจากวงการบันเทิงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว ใครๆ ก็เลยไม่กลัวจะไปขัดใจกับลูกปลาเล็กๆ ที่ไม่อาจสร้างภัยคุกคามให้ตนแม้แต่นิดเดียวแบบนี้

เด็กนี่ก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ จากการจากลาครั้งนี้ เกรงว่าชาตินี้คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว