“คนอื่นในหมู่บ้านของเราก็จะเจอปัญหาแบบนี้ด้วยเหรอ?”

หลี่ซิ่วฮวา ถามด้วยสีหน้าตกใจ

จากนั้นเธอเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ จึงพูดขึ้นมาทันที

“หรือว่า... โรคของลูกฉันมันติดต่อได้?”

เฉินหยู ขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนจะตอบ

“คุณจะเข้าใจแบบนั้นก็ได้ แต่มันไม่ใช่การติดต่อในความหมายปกติที่คุณคิด”

คำตอบนี้ทำให้ หลี่ซิ่วฮวา ยิ่งสับสน

“หมอเฉิน ฉันไม่ได้เรียนหนังสือมามาก ฟังสิ่งที่คุณพูดไม่ค่อยเข้าใจ”

“ฉันขอร้องล่ะ ช่วยรักษาลูกสาวของฉันทีเถอะ เธอคือทุกอย่างในชีวิตของฉัน!”

“ตั้งแต่เล็กจนโต เธอไม่มีพ่อ มีแค่ฉันเท่านั้นที่เลี้ยงดูเธอมา ถ้าเธอเป็นอะไรไป... ฉันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้ว”

พูดจบ หลี่ซิ่วฮวา ก็กำลังจะคุกเข่าลง

“อย่าคุกเข่า!”

เฉินหยู รีบพยุงเธอขึ้นมา น้ำเสียงจริงจัง

“ไม่มีใครในโลกนี้ที่คุณควรคุกเข่าให้ รวมถึงผมด้วย”

“และที่สำคัญ ผมไม่เคยบอกว่าจะไม่ช่วยลูกของคุณ”

“สิ่งที่ผมพูดเมื่อครู่นี้ก็เพื่อให้คุณเตรียมใจ ไม่ใช่เพื่อทำให้คุณกลัว”

“ลุกขึ้นเถอะ เราจะเริ่มการรักษากันเดี๋ยวนี้”

หลี่ซิ่วฮวา เช็ดน้ำตาแล้วกลับไปนั่งบนเก้าอี้

“หมอเฉิน ฉันขอโทษค่ะ...”

เฉินหยู ยกมือขึ้นห้าม

“คุณไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ความรักของแม่ที่มีต่อลูก เป็นเรื่องที่สมควรที่สุดแล้ว”

“แต่ช่วยเปลี่ยนคำเรียกหน่อยได้ไหม? คุณเรียกผมว่าหมอเฉินหรือเรียกชื่อผมว่าเฉินหยูได้ แต่ไม่ต้องเรียกผมว่าปรมาจารย์”

หลี่ซิ่วฮวา รีบพยักหน้า และถามอย่างระมัดระวัง

“หมอเฉิน ลูกสาวของฉันเป็นโรคอะไรเหรอคะ? แล้วต้นเหตุของโรคนี้มาจากไหน?”

เฉินหยู ตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ

“มีคำพูดหนึ่งว่า ‘โรคภัยมักเข้ามาจากปาก’ โรคของลูกคุณเริ่มจากสิ่งที่เธอกินเข้าไป”

“สิ่งที่ลูกสาวฉันกินเหรอ? เป็นไปไม่ได้!”

หลี่ซิ่วฮวา รีบอธิบาย

เธอยืนยันว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอดูแลสุขภาพของลูกเป็นอย่างดี

สามปีที่แล้ว เธอตัดสินใจปลูกผักเอง โดยเปิดพื้นที่บริเวณเชิงเขาหลังหมู่บ้าน

น้ำดื่มก็เป็นน้ำบ่อที่เธอต้มหรือกรองเอง

เธอยังห้ามลูกสาวกินขนมขบเคี้ยวทุกชนิดอีกด้วย

“หมอเฉิน ฉันยังสาว ฉันรู้ว่าอะไรควรให้อะไรไม่ควรให้เด็กกิน”

“ถ้าคุณบอกว่าโรคนี้มาจากอาหารที่ลูกสาวฉันกิน ฉันว่าเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ”

เฉินหยู พยักหน้า

“คุณไม่ได้ดูแลลูกผิดครับ คุณทำดีที่สุดแล้ว แต่บางเรื่องมันอยู่เหนือความคาดหมายของคุณ”

จากตอนที่เขาเห็น หลี่ซิ่วฮวา และลูกสาวข้างถังขยะ เขาก็รู้แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“ไม่นานมานี้ มีทีมถ่ายทำเข้ามาที่หมู่บ้านของคุณใช่ไหม?”

หลี่ซิ่วฮวา มองเขาด้วยความงุนงง

“นี่เรากำลังพูดถึงอาการป่วยของลูกสาวฉันหรือเปล่าคะ? ทำไมพูดถึงเรื่องทีมถ่ายทำ?”

เฉินหยู ยิ้มเล็กน้อย

“ใช่แล้วครับ ทีมถ่ายทำที่มาพักในหมู่บ้านของคุณเป็นเวลา 2 เดือน”

ทันใดนั้น หลี่ซิ่วฮวา ก็เหมือนจะเริ่มเข้าใจ

“หมอเฉิน คุณอยากรู้ข่าวลืออะไรจากทีมถ่ายทำหรือเปล่าคะ? ถ้ารักษาลูกสาวฉันเสร็จแล้ว ฉันจะเล่าให้ฟังทุกอย่าง แต่ช่วยรักษาเธอก่อนเถอะค่ะ!”

“ผมกำลังรักษาเธออยู่ครับ”

เฉินหยู พูดอย่างสงบนิ่ง

“ก่อนที่ทีมถ่ายทำจะเข้ามาในหมู่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านเรียกประชุมใช่ไหมครับ?”

“บอกว่าพวกเขาจะสร้างฉากถ่ายทำในพื้นที่ และให้ค่าชดเชยบ้านละ 10,000 หยวน”

หลี่ซิ่วฮวา ตอบด้วยความประหลาดใจ

“ใช่ค่ะ! คุณเคยไปหมู่บ้านของฉันเหรอ ทำไมถึงรู้ละเอียดขนาดนี้?”

เฉินหยู ยิ้ม

“ผมไม่เคยไปหรอกครับ แต่ผมวิเคราะห์จากข้อมูล”

หลี่ซิ่วฮวา กำลังจะถามต่อ แต่เธอหยุดเมื่อคิดถึงคำพูดของชายแก่ใจดีที่เตือนเธอว่า

“อย่าถามอะไรมาก ให้เชื่อคำพูดของเขา แล้วทุกอย่างจะดีเอง”

เฉินหยู พูดต่อ

“หลังจากได้การอนุญาตจากหมู่บ้าน ทีมงานก่อสร้างก็เริ่มทำงานที่เชิงเขาหลังหมู่บ้าน”

“และนั่นคือต้นเหตุที่ทำให้ลูกสาวของคุณป่วย”

“การก่อสร้างนั่นเกี่ยวอะไรกับอาการป่วยของลูกสาวฉันเหรอคะ?”

หลี่ซิ่วฮวา ถามด้วยน้ำเสียงสับสน

“ภูเขาหลังหมู่บ้านของคุณ เป็นที่ฝังศพของบรรพบุรุษใช่ไหมครับ?”

หลี่ซิ่วฮวา พยักหน้า

“ใช่ค่ะ เราเรียกภูเขาลูกนั้นว่า ‘ภูเขาสุสาน’”

“คนในหมู่บ้านเกือบทั้งหมดฝังศพญาติพี่น้องที่นั่น”

เฉินหยู ถอนหายใจเบาๆ

“คุณถูกหลอกแล้วครับ”

“ที่พวกเขาบอกว่าจะสร้างฉากถ่ายทำ มันเป็นแค่ข้ออ้าง”

“สิ่งที่พวกเขาทำจริงๆ คือขุดหลุมฝังศพ เพื่อฝังบรรพบุรุษของพวกเขาในสุสานบรรพชนของคุณ”

คำพูดนี้ทำให้ หลี่ซิ่วฮวา ช็อก

“อะไรนะ? ฝังบรรพบุรุษของพวกเขาในสุสานของพวกเรา?”

เธอส่ายหัวอย่างไม่อยากเชื่อ

“บริษัทนั้นเป็นบริษัทใหญ่นะคะ เจ้าของรวยเป็นพันล้าน เขาอยากได้ที่ฝังศพแบบไหนก็หาได้ทั้งนั้น ทำไมถึงต้องมาแอบฝังที่นี่?”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับอาการป่วยของลูกสาวฉัน?”

เฉินหยู ตอบเรียบๆ

“เพราะหมู่บ้านของคุณตั้งอยู่ใน พื้นที่พิเศษ ครับ”

“ภูเขาสุสานของคุณคือจุดศูนย์กลางของพลังงานนั้น”

“และปัญหาที่เกิดขึ้น ทั้งโรคของลูกสาวคุณ และสิ่งเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้นกับหมู่บ้าน ล้วนมีต้นเหตุมาจากภูเขานั้น”