แบบนี้...ครั้งแรกเลยจริงๆ

“……”

ผมโดนสีทองที่อ็องรี มาร์โซเอามาให้ดูสะกดจนไม่สามารถละสายตาได้

มันสงบ สง่างาม และมีความคลาสสิกมากกว่าสีไหนๆ ที่เคยเห็นหรือแม้แต่เคยนึกภาพไว้

ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสีทองที่สวยแบบนี้

“นี่คืออะไรครับ?”

“ของที่ได้จากประเทศนายไงล่ะ”

“ไม่รู้จักเลยครับ”

ผมก้มมองภาพที่อ็องรี มาร์โซกำลังวาดอยู่อีกรอบ

ในภาพ เขาสวมเสื้อคลุมสีขาวบริสุทธิ์ และมีผู้คนมากมายเดินตามหลัง

นี่เป็นครั้งแรกที่อ็องรี มาร์โซวาดภาพที่ไม่ได้มีแค่ตัวเอง

ภาพยังวาดไม่เสร็จ ใบหน้าหลายคนยังไม่สมบูรณ์ แต่ผมจำได้หมด

มีทั้งมิเคลันเจโล ราฟาเอล ติเตียน คาราวัจจิโจ ฯลฯ เหล่าศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ในหน้าประวัติศาสตร์

และผมก็อยู่ในนั้นด้วย

พอสังเกตดีๆ จะเห็นว่า คนที่อยู่ไกลจากอ็องรีที่สุดคือศิลปินยุคก่อน ส่วนคนที่อยู่ใกล้ที่สุดคือนักวาดยุคใหม่

ดูเหมือนว่าเขากำลังบอกว่าตัวเองคือคนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของประวัติศาสตร์จิตรกรรม

มันดูอวดดี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลย

ศิลปินทุกคนต่างก็มีวิธีสรุปและสืบทอดประวัติศาสตร์จิตรกรรมในแบบของตัวเอง

“นี่ไง”

อ็องรี มาร์โซถือถ้วยใส่อะไรบางอย่างมาให้ดู

น่าจะเป็นสีที่ใช้ทาส่วนปลายของเสื้อคลุม รองเท้า แล้วก็แสงในภาพ

“มันเรียกว่าอะไรเหรอครับ?”

“ฮวังชิล”

“……ฮวังชิล?”

เขาหยิบกระดาษออกมาอย่างไม่ใส่ใจ แล้วลงสีฮวังชิลให้ดู

สีเหลืองสด สว่างมาก

“มาร์โค โปโลเคยเขียนไว้ว่าชุดเกราะกับเต็นท์ของเจงกิสข่านส่องแสงเป็นสีทอง”

“เจงกิสข่าน?”

“จักรพรรดิคนแรกของมองโกลไง”

ผมเคยเรียนประวัติเกี่ยวกับจักรวรรดิมองโกลตอนเรียนมัธยม จำได้ว่าเป็นนักรบผู้ยิ่งใหญ่ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญตอนนี้

อ็องรีมาร์โซพูดต่อ

“ในหนังสือทงจอนของจีนก็บอกว่า บนเกาะสามแห่งทางใต้ของแพ็กเจมีต้นไม้ที่ให้น้ำยางชื่อฮวังชิล เก็บได้ในเดือนหก แล้วถ้านำมาทาของก็จะเปล่งประกายเหมือนทองคำ”

เขายังคงทาสีซ้ำไปซ้ำมา

สีเหลืองที่ดูสดใส เริ่มมีความลึกและความขลัง

“ของแบบนี้มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ แต่ไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน จนกระทั่งช่วงยุค 90 มีคนไปเจอว่ามันยังมีอยู่ในเกาหลี”

ผมนึกในใจ ถ้าของมันมีคุณค่าขนาดนี้ ผมคงรู้จักมันไปแล้ว

“เดี๋ยวนี้เขาเอาไปใช้เป็นอาหารเสริมมากกว่าจะเอามาทาอะไร”

เขาเสริมขึ้นอีก

ช่วงที่ผ่านมา ผมโฟกัสกับองค์ประกอบและมุมมองภาพ แต่ดูเหมือนเขาจะทุ่มเทให้กับเรื่องของ "สี"

สีมีพลังในตัวเอง และไม่ใช่สิ่งที่มองข้ามได้

แค่ใช้ฮวังชิลได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ก็ถือว่าภาพนี้มีคุณค่ามหาศาลแล้ว

พอรวมเข้ากับฝีมือการวาดที่ละเอียดเป็นเอกลักษณ์ของเขา มันคือ ผลงานชั้นครู

ต่อให้ไม่อยากยอมรับ แต่ก็ต้องยอมว่าผมอิจฉาฝีมือของเขา

“สุดยอดเลยครับ”

“แน่นอนอยู่แล้ว”

ผมขอยืมพู่กันมาลองลงสีดู สีเปลี่ยนไปตามจำนวนชั้นที่ลงจริงๆ

แม้แต่ตอนที่มันกำลังแห้ง สีมันก็เปลี่ยนอีก

ไม่ใช่สีที่เรียนรู้ได้ภายในวันสองวันแน่ๆ

ไม่แปลกที่อ็องรีจะไม่ได้ทำงานอื่น เพราะมัวแต่ศึกษาสิ่งนี้อยู่

พอกลับไปเกาหลี ผมจะขอให้บังแทโฮช่วยหามาให้ ต้องลองฝึกเองสักครั้ง

“นายน่ะ”

ตอนที่ผมกำลังเพลินกับการลองสี อ็องรีก็ถามขึ้นมา

“ครับ?”

“นายวาดอะไรอยู่?”

“ทะเลครับ”

เขาขมวดคิ้ว

“ทะเลที่มีคลื่นซัดน่ะครับ ผมวาดแบบนั้น”

“แล้วมันคืออะไรวะ?”

อยากจะอธิบายให้เขาเข้าใจนะ แต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง

“เอามาให้ดู”

“ไม่มีแล้วครับ ผมฝากไว้กับมาร์โลแล้ว”

“เอามา”

“อยากดู ก็ไปบอกเขาเองเลยครับ เดี๋ยวผมฝากไว้ให้”

ในเมื่อเขาเปิดเผยขนาดนี้ แถมยังสอนเรื่องฮวังชิลให้ ผมก็ไม่ควรปิดบัง

ผมจะบอกมาร์โลไว้ว่า ถ้าอ็องรีมาหา ก็เปิดภาพ <ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน> ให้ดูได้เลย

“อย่ามาทำตลกน่า ฉันไม่มีทางไปดูรูปของนายถึงที่นั่นหรอก”

แหม…พูดแบบนี้ แต่รู้เลยว่าสุดท้ายเขาต้องไปแน่

“……หือ?”

นั่นมันลายเซ็นรูปดอกทานตะวันของผม!

มัวแต่สนใจภาพของเขาจนไม่ทันสังเกต มีลายเซ็นที่ผมเคยเซ็นให้แฟนๆ ที่นิวยอร์กวางอยู่บนโต๊ะด้วย

ใส่กรอบอย่างดีด้วยนะ

“อะไร?”

อ็องรีหันหลังมา

ผมหันไปมองลายเซ็น แล้วก็มองเขา สุดท้ายรีบพุ่งไปคว้ามา

“ทำไมถึงมีลายเซ็นผม?”

“อะไรของนาย”

“ก็ลายเซ็นของผมไงครับ”

“ไม่ใช่ของนายซะหน่อย”

“ของผมแน่นอนครับ”

“ก็บอกว่าไม่ใช่ไง”

“อย่าบอกนะว่าให้มาร์โลใส่กรอบให้ด้วย?”

“บอกว่าไม่ใช่ไง!”

ผมแค่ถามเพราะอยากรู้ แต่เขากลับทำเสียงหงุดหงิดใส่

“แล้วไปได้มายังไงครับ? ซื้อมาหรือเปล่า?”

“ก็บอกว่าไม่ใช่ไง!”

“อยากได้ก็บอกผมตรงๆ ก็ได้ครับ ไม่เห็นต้องซื้อเลย”

“จะเงียบซะทีได้มั้ย?”

“ขนาดให้มาร์โลใส่กรอบให้ด้วย…”

ดวงตาของอ็องรี มาร์โซแดงก่ำด้วยเส้นเลือดฝอย

“ออกไป!”

ชนะแล้ว

ฉิ้ง—ฉิ้ง—

เสียงกระดิ่งดังขึ้น

ดูเหมือนว่าอาหารกลางวันจะพร้อมแล้ว

ผมรีบลุกตามกลิ่นหอม

ไม่นานหลังจากนั้น

อาหารที่เชรี กาโดเตรียมไว้ ก็ยอดเยี่ยมอย่างที่คาด

ถ้าเธอเปิดร้านอาหารล่ะก็ ผมคงยอมบินมาถึงปารีสเพื่อแค่มากินอาหารฝีมือของเธอโดยเฉพาะ

ผมใช้เวลาราวสองชั่วโมงกับช่วงเวลาแสนสุขนี้

แต่...อ็องรี มาร์โซกลับเอาแต่นั่งทำหน้าบูดแล้วจ้องผมเขม็ง

เขาคงยังไม่รู้ตัว ว่ากำลังมีช่วงเวลาที่มีค่าและน่าจดจำขนาดไหน

“ถ้ากินเสร็จแล้วก็ไสหัวไปซะ”

“ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อกินข้าวอย่างเดียวนะครับ จะไล่กันแบบนี้ได้ไง”

“ใครๆ ก็ดูออกว่านายมากินข้าว นายกินเข้าไปได้ยังไงนักหนา ฮะ?”

...วันนี้เหมือนจะกินเยอะไปหน่อยจริงๆ

“อยากกินไอศกรีมไหม?”

“ครับ!”

เชรี กาโดยื่นไอศกรีมมัทฉะลูกโตให้ปิดท้าย สมบูรณ์แบบจริงๆ

เธอหันไปเตือนอ็องรี

“อ็องรี ต้องเข้ากับเพื่อนให้ดีสิลูก”

“พอเถอะ ผมเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว”

จริงครับ ผมก็เหนื่อยเหมือนกัน หลังจากที่เถียงกันมาทั้งวัน

พอกินอาหารดีๆ เข้าไปก็เริ่มรู้สึกอึ้งๆ เล็กน้อย

ตั้งแต่เกิดมาใหม่ ผมไม่เคยทะเลาะกับใครขนาดนี้เลย

แต่กับคนนี้ ผมไม่ยอมแพ้แน่

ไม่ใช่เพราะผมมองเขาเป็นคนแย่หรือหยาบคาย

ตรงกันข้ามเลย ผมคิดว่าเขาเป็นผู้นำที่น่านับถือและเป็นศิลปินผู้ยิ่งใหญ่ด้วยซ้ำ

แต่ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอ

“ภาพที่ใช้ฮวังชิลนั่น เสร็จเมื่อไหร่เหรอครับ?”

“อาทิตย์หน้า”

ขนาดแค่ผ้าใบเบอร์ 30P ไม่ใหญ่เท่าไหร่

แต่เพราะต้องลงสีฮวังชิลและวาดรายละเอียดอย่างประณีต เลยใช้เวลานาน

“ถ้าอยากดูมากกว่านี้ ก็ไปดูที่แกลเลอรี่”

“ยังมีอีกเหรอครับ?”

“เออ”

ก่อนจะไปเวียนนา ผมต้องแวะไปที่แกลเลอรี่ของมาร์โซให้ได้

“แล้วจะอยู่ถึงเมื่อไหร่? มาพรุ่งนี้อีกก็ได้”

“อย่ามา”

“คุณปู่มีธุระครับ คิดว่าน่าจะอยู่ถึงสุดสัปดาห์นี้แหละ”

“อย่างงั้นเหรอ งั้นจะมาเมื่อไหร่ก็ได้นะ ฉันจะเตรียมทาร์ตบลูเบอร์รี่ไว้ให้ตลอดเลย”

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกครับ”

“ถ้าอยากมาก็แค่โทรมาก่อนนะ อ้อ นี่ของขวัญครับ”

ผมหยิบขนมดั้งเดิมจากเกาหลีที่เตรียมมาเป็นของฝากจากในกระเป๋า

“อย่ารับนะ”

“โอ๊ะ ดูน่ารักจังเลย นี่คืออะไรเหรอ?”

“เป็นขนมดั้งเดิมของเกาหลีครับ เรียกว่า ‘ทาชิก’ ทำจากผงธัญพืชเหมือนมิสุตการู”

“สีมันสวยมากเลยนะ”

“กินคู่กับชาอร่อยดีครับ”

ผมยื่นกล่องอีกอันให้กับอ็องรี มาร์โซ ที่แอบชะโงกดูใกล้ๆ

“อย่าคิดว่าจะเอาของพรรค์นี้มาหลอกให้ฉันชอบได้นะ”

“ไม่อยากได้ก็ไม่เป็นไรครับ”

“เมื่อไหร่ฉันบอกว่าไม่อยากได้?”

เชรี กาโดชงชารูอีบอสกลิ่นลูกเกดและโกโก้มาดื่มคู่กับขนม แล้วชวนเรากินพร้อมกัน

ตอนกินกับคุณปู่ ผมจะกินคู่กับชาเขียวหรือชาดงกึลแร แต่แบบนี้ก็เข้ากันดีเหมือนกัน

อ็องรี มาร์โซ ที่ปกติเรื่องมาก ก็ยอมกินอย่างไม่บ่น

“แสดงว่ากลับเกาหลีอาทิตย์หน้าใช่ไหม?”

“เปล่าครับ ผมจะไปเวียนนา”

อ็องรีที่กำลังเคี้ยวขนมอยู่ เงยหน้าขึ้น

“ไปทำไม?”

“ไปดูงานของกุสตาฟ คลิมต์ครับ”

“……ก็ไม่เลวนะ”

เขาพยักหน้าเบาๆ แล้วหยิบขนมอีกชิ้น

ดูเหมือนเขาจะยอมรับกุสตาฟ คลิมต์อยู่เหมือนกัน

คุณครูคิมจีอูเคยชมคลิมต์แบบไม่หยุดปาก คงยิ่งใหญ่มากจริงๆ

ผมพยายามไม่ดูภาพล่วงหน้า เพื่อจะได้ไปสัมผัสกับของจริงด้วยความรู้สึกบริสุทธิ์

แม้บางภาพจะหลุดเข้ามาในสายตาตอนค้นหาอะไรเล่นๆ ก็ตาม

“ไปที่ไหน?”

“พิพิธภัณฑ์เบลเวเดียร์ครับ”

“ไปเซเซสชั่นด้วย”

“เซเซสชั่น?”

ผมไปค้นดู คำนี้เป็นภาษาเยอรมัน แปลว่า ‘การแยกตัว’

มันคือขบวนการทางศิลปะในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 ที่เริ่มต้นจากออสเตรีย

ศิลปินกลุ่มนี้รวมตัวกันแล้วสร้างอาคารที่ชื่อว่า ‘เซเซสชั่น’ ขึ้นมา ซึ่งแปลว่าการแยกตัว

“แล้วที่นั่นมีอะไรเหรอครับ?”

“จิตรกรรมฝาผนัง”

อ็องรี มาร์โซ อธิบายอย่างใจเย็นเป็นพิเศษ

“ศิลปินกลุ่มเวียนนา เซเซสชั่นเน้นแนวคิดศิลปะผสมผสาน ไม่ใช่แค่เอางานไปตั้งโชว์ แต่จัดพื้นที่ เสียงดนตรี และการเดินชมให้กลายเป็นงานศิลปะทั้งอาคารเลย”

ช่วงนี้ดูเหมือนว่าศิลปะส่วนใหญ่จะใช้แนวทางนั้น แต่ไม่รู้เลยว่าต้นกำเนิดคือกลุ่มเวียนนาเซเซสชั่น

“จุดเริ่มต้นคือรูปปั้นครึ่งตัวของเบโธเฟนโดยแม็กซ์ คลิงเกอร์นั่นแหละ”

“ลุดวิก ฟาน เบโธเฟนเหรอครับ?”

“แล้วจะมีใครอีกล่ะ”

อ็องรี มาร์โซพูดพลางหยิบขนมดาชิกอีกชิ้นเข้าปาก

“ตอนนั้นมันฮิตมากเลยนะ การสร้างผลงานที่ยกย่องเบโธเฟน ใครที่เป็นศิลปินก็มักจะทำกันอย่างน้อยหนึ่งชิ้น”

“เข้าใจแล้วครับ”

“เอาเถอะ กลับมาที่เรื่องเดิม ตอนที่พวกเขานำรูปปั้นครึ่งตัวของเบโธเฟนที่แม็กซ์ คลิงเกอร์สร้าง มาวางไว้ตรงกลางของห้องจัดแสดง ก็เลยคิดกันว่า ไหนๆ ก็จัดแล้ว ทำเป็นนิทรรศการถวายแด่เบโธเฟนทั้งห้องไปเลยจะเป็นไรไป”

พูดง่ายๆ คือเขาเลือก “ธีม” แล้ววางแผนจัดนิทรรศการตามธีมนั้น

“แล้วคลิมต์ก็เป็นคนวาดจิตรกรรมฝาผนังตรงผนังห้อง”

“แสดงว่าเป็นผลงานที่ยิ่งใหญ่แน่ๆ เลยนะครับ ถึงขนาดที่คุณอธิบายให้ผมฟังละเอียดขนาดนี้”

“มันทำให้เขาพังน่ะสิ”

“…หือ?”

“แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ความจริงที่ว่ามันเป็นผลงานระดับมาสเตอร์พีซก็ไม่เปลี่ยนหรอก นายเคยฟังซิมโฟนีหมายเลข 9 ของเบโธเฟนไหม?”

ผมส่ายหน้า

อ็องรี มาร์โซทำหน้าเหมือนเห็นหนูโดนรถม้าชน

“แล้วนี่ที่ผ่านมาใช้ชีวิตยังไงถึงไม่เคยฟัง?”

“ไม่ฟังก็ไม่เห็นแปลกตรงไหนเลยนี่ครับ”

“ไม่แปลกอะไรกันเล่า นายอาจจะเคยฟังแล้วแต่ไม่รู้ตัวมากกว่า”

“บอกแล้วว่าไม่เคยฟังจริงๆ ครับ”

“อาร์แซง! อาร์แซง!”

อ็องรี มาร์โซเรียกชื่ออาร์แซงเสียงดัง แต่คนที่มักจะอยู่ข้างๆ เขาตลอดกลับหายไปไหนก็ไม่รู้

“ให้ตายสิ ไอ้นี่ก็ไปไหนอีกแล้ว”

เมื่ออาร์แซงไม่อยู่ อ็องรีก็หงุดหงิดจนกดกริ่งเรียกคนอื่นเข้ามาแทน

“หาตั๋วดูคอนเสิร์ตซิมโฟนีหมายเลข 9 ของเบโธเฟนให้หน่อย”

“ครับผม”

“ในนิวทูบก็มีให้ดูนะครับ”

“ต้องฟังสดสิถึงจะเข้าใจ… ไม่สิ ไปที่เบอร์ลินดีกว่า ที่นั่นดีที่สุด”

“คุณบอกเองว่าอาทิตย์นี้คุณปู่ผมมีธุระนะครับ”

“ก็ไปหลังจากเสร็จสิ”

“แต่เรายังไม่รู้เลยว่าคอนเสิร์ตวันไหน แล้วผมก็อยู่ที่เวียนนาได้นานไม่ได้ด้วย”

“ทำไมล่ะ?”

“ผมต้องกลับไปเรียนครับ”

โรงเรียนเปิดเรียนไปนานแล้ว

ตอนนี้ผมก็พยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะให้ผ่านไปได้อีกปีแบบเฉียดฉิว

มาร์โซมองผมแบบไม่พอใจนัก ก่อนจะส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ

“อธิบายให้ฟังหน่อยเถอะครับ จิตรกรรมฝาผนังของคลิมต์มันเกี่ยวอะไรกับซิมโฟนีของเบโธเฟนเหรอครับ?”

“ก็เพราะเป็นผลงานที่ตีความซิมโฟนีหมายเลข 9 ยังไงล่ะ”

อ๋อ ผมเข้าใจผิดมาตลอด

นึกว่าเป็นแค่ภาพวาดเพื่อรำลึกถึงเบโธเฟนเท่านั้นเอง

แต่ดูท่า...มันจะลึกกว่านั้นเยอะเลย