บทที่ 89 เวลาที่เหลือให้ MIOS ไม่มากแล้ว

สองคนกลับไปเยือนที่เดิม คราวนี้ไม่ใช่เสี่ยวจวี๋จื่อกับเสี่ยวเถาจื่ออีกแล้ว แต่เป็นองุ่นพวงใหญ่กับลูกแพร์ลูกโต

ผ่านพิธีชำระล้างทั้งกายและใจตลอดหนึ่งเค่อเต็มๆ

เสร็จธุระกันเรียบร้อยแล้ว ซุนจื่อเหวยก็ดูเติบโตขึ้นมาก เลิกบ่นพึมพำเสียที เพราะเขาได้ฟังเรื่องเล่าใหม่อีกแล้ว เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเป็นนักสะสมเรื่องราวให้ได้

สองคนนั้นไม่อยากกลับไปนอนที่บริษัทอีก แต่บ้านก็กำลังรีโนเวตอยู่

ไปไหนไม่ได้ สุดท้ายทั้งคู่ก็ระหกระเหินมาหยุดอยู่หน้าประตูโรงแรมแชงกรีลาในสภาพน่าสงสาร

มองเข้าไปเห็นโถงล็อบบี้หรูหราตระการตา เฉินโม่ถอนหายใจ “แม่งเอ๊ย ในที่สุดเราก็จะได้อำลาฟูกพับของบริษัทซะที เอวฉันปวดไปหมดแล้ว”

ซุนจื่อเหวยยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “แน่ใจเหรอว่าเอวปวดเพราะนอนเตียงบริษัท?”

“อย่ามามั่วให้มันมากนัก เงียบๆ ไปเถอะ ดูซิว่าเมื่อกี้ใครกันที่ลงบันไดก่อน?”

ซุนจื่อเหวยค้างไปทันที ลูบจมูกแล้วรีบเปลี่ยนเรื่อง “เหล่าโม่ นายว่า ห้องสวีตประธานาธิบดีของแชงกรีลาเป็นยังไงบ้างนะ?”

เฉินโม่มองเหล่าคนที่แต่งตัวดูดีมีสกุลเข้าออกไม่ขาดสายตรงประตู “ห้องสวีตประธานาธิบดีน่ะ มันก็ ”

เขาพูด “ก็” ค้างไว้พักใหญ่ เพราะเฉินโม่เองก็ไม่มีภาพในหัวเหมือนกัน เขาสบถ “โธ่ ทำมาเหมือนฉันเคยพักงั้นแหละ เดี๋ยวคืนนี้ก็รู้เอง ไป!”

เฉินโม่สะบัดมือทีเดียว เดินนำพุ่งเข้าไปก่อน คุยกับพนักงานต้อนรับสาวสวยไม่กี่คำ จากนั้นก็สั่งห้องสวีตประธานาธิบดีคืนละ 13,800 ทันที แถมเหมาอยู่เป็นรายเดือนอีกต่างหาก

ท่ามกลางแววตาเป็นประกายและชื่นชมของพนักงานสาว แค่รูดการ์ดทีเดียว เงินหลักหลายแสนก็ปลิวหายไปต่อหน้า

ตอนจ่ายเงิน เฉินโม่ยังสังเกตเห็นรายละเอียดอย่างหนึ่ง ว่าสถานที่ไฮเอนด์พวกนี้ ไม่ว่าจะกินข้าว อาบน้ำ หรือเข้าพัก เหมือนจะคิดค่าบริการพิเศษเพิ่มอีก 10%-20%

แต่ก็ต้องยอมรับว่าบริการดีจนไม่รู้จะติยังไง ถ้าเป็นสมัยก่อนก็คงระดับเจ้าที่ดินเศรษฐีใหญ่ถึงจะได้ใช้ชีวิตแบบนี้

ค่าบริการที่จ่ายไปนี่คุ้มกว่า “ค่าส่วนกลาง” เยอะ อย่างน้อยมันจับต้องได้ เห็นผลทันตา แต่ค่าส่วนกลางนั่นจ่ายปีละหลายพัน ยังรู้สึกว่าคุ้มสุดๆ ก็แค่หลักสิบ…

มีสาวสวยชุดสูทธุรกิจเดินนำหน้าไป พร้อมแนะนำเอกลักษณ์ของโรงแรมแชงกรีลาไปตลอดทาง

สองคนเดินฟังไปพยักหน้าไป ตามที่เธอเล่า สิ่งอำนวยความสะดวกของโรงแรมครบครันมาก มีห้องอาหารและบาร์ 7 แห่งที่สไตล์ต่างกัน คนชอบฟิตเนสก็ไปศูนย์ออกกำลังกายได้ ที่นั่นมีอุปกรณ์ทันสมัย สระว่ายน้ำในร่ม ซาวน่า บริการนวด รวมถึงสิ่งบันเทิงต่างๆ ตลอดจนห้องประชุมและห้องจัดแสดง

ทว่าคู่หูเฉิน-ซุนอิ่มหนำสำราญกันเต็มที่ แถมเข้าสู่โหมด “ปราชญ์” กันเรียบร้อยแล้ว เลยไม่ค่อยสนใจสถานที่พวกนี้เท่าไหร่

พอถึงห้องสวีต ทั้งสองก็เดินสำรวจรอบห้อง คลำดูตรงนั้นจับดูตรงนี้ ราวกับหลิวเหล่าเหล่าเข้าวังต้ากวนหยวน เต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป อารมณ์ถึงค่อยๆ สงบลงเล็กน้อย

ยืนอยู่ในห้องสวีตประธานาธิบดีบนชั้นสูงสุดของตึก มองผ่านหน้าต่างกระจกเต็มบานลงไป เห็นภาพยามค่ำคืนแสนเจิดจ้าของปักกิ่ง เฉินโม่พลันรู้สึกเหมือนเอาทุกอย่างไว้ใต้ฝ่าเท้า

แล้วเขาก็หันไปถามซุนจื่อเหวยที่กำลังมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนกัน “เหล่าซุน รู้สึกไงบ้าง?”

“สูงไปหน่อย มองลงไปแล้วเวียนหัว แต่ฉันนึกถึงปริศนาเชาว์อย่างนึง นายอยากฟังไหม?”

“ไม่ฟัง!” เฉินโม่ปฏิเสธตรงๆ แต่พอเห็นหน้ากลมๆ ของเพื่อนซี้ที่ทำท่าจะอั้นจนช้ำใน

“เออๆ ก็ได้ ว่ามา”

“นายรู้ไหม กระโดดลงไปจากตรงนี้ กับกระโดดจากชั้นสาม แตกต่างกันตรงไหน?”

“…” ปริศนาเชาว์โบราณแบบไหนกันเนี่ย เฉินโม่ถึงกับพูดไม่ออก เขาไม่ตอบ เพราะรู้จักซุนจื่อเหวยดีว่าเดี๋ยวมันก็ถามเองตอบเอง

“ฮ่าๆ นายไม่รู้ล่ะสิ ถ้าคนกระโดดจากตรงนี้ลงไป นายจะได้ยินว่า

อา~~~~~~ ตูม!

แต่ถ้ากระโดดจากชั้นสาม นายจะได้ยินว่า

ตูม! อา~~~~~~”

เฉินโม่นิ่งเงียบสมชื่อ “.”

เห็นสีหน้าคนตรงหน้าที่เหมือนศักดิ์ศรีบอบช้ำ เขาเลยฝืนยิ้ม หัวเราะแห้งๆ เอาใจอยู่บ้าง

แต่พูดถึงเรื่องฆ่าตัวตาย เฉินโม่ก็พอจะมีประสบการณ์มาบ้าง เขาถอนเสียงถอนใจเล็กน้อยพลางพูดว่า “ฉันคิดว่า หากชีวิตคนเราเปรียบเหมือนการสอบ การขึ้นไปบนดาดฟ้านั้นก็เหมือนกับการตรวจคำตอบของตัวเอง บางทีอาจพบว่ามีคำตอบอื่นอยู่ หากเจอคำตอบนั้น คนๆ นั้นก็คงไม่กระโดดแล้ว”

ซุนจื่อเหวยทำหน้ามึนๆ “นายพูดซับซ้อนเกิน ฟังแล้วงงเลย”

“ฟังไม่รู้เรื่องก็ดีแล้ว” เฉินโม่เปลี่ยนเรื่อง “คิดยัง ว่าสามล้านนั่นจะใช้ยังไง?”

“ทำบัตรฟิตเนสไป เมื่อกี้ฉันเห็นโรงแรมมีฟิตเนสด้วย ไว้อีกสองเดือนค่อยไปทำ แถวบ้านเราก็มีอยู่ที่นึง ฉันถามมาแล้ว แค่สามหมื่นกว่าก็ได้แบบตลอดชีพ”

“แล้ว…ที่เหลือล่ะ?”

พอพูดถึงเรื่องนี้ ซุนจื่อเหวยถึงกับกลัดกลุ้ม “นอกจากฝากธนาคารกินดอกเบี้ย ฉันก็คิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดี นายดูสิ พวกเราสองคนก็เป็นเด็กกำพร้า ตามนายทำงานฉันก็ไม่ต้องควักเงินเอง รู้สึกว่าแทบไม่มีที่ให้ใช้เงินเลย งั้นนายช่วยแนะนำหน่อย?”

เฉินโม่คิดครู่หนึ่ง “ยังไงก็ซื้อบ้านเถอะ เมืองแถวหน้า กลางเมือง จะเป็นบ้านเขตโรงเรียนหรือห้องค้าขายก็ได้”

“ฉันไม่แต่งงานก็ไม่เข้าอยู่ จะซื้อไปทำไม?”

“งั้นเวลาไปเที่ยว ที่แลนด์มาร์กแต่ละแห่งก็มีบ้านให้อยู่ ไม่ต้องเสียเงินค่าโรงแรม ประหยัดไปโข!” เดี๋ยวนี้ซื้อบ้านต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ? เฉินโม่ก็แถไปเรื่อย

“เออ จริงของนาย ทำไมฉันนึกไม่ถึงนะ!” ซุนจื่อเหวยเบิกตาโตกะพริบใส ฉลาดสดใส ใช้กำปั้นทุบฝ่ามืออย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง

อีกทั้งยังเตือนว่า “อืม แล้วก็อย่าจ่ายสดนะ ผ่อนจำนองเอา อย่าโง่ควักหมดหน้าตัก”

“อืมๆ ไม่มีปัญหา!” ในหัวซุนจื่อเหวยไม่เคยคิดหรอกว่าถ้าราคาบ้านตกลงมาจะทำยังไง เขามีอย่างเดียวคือเชื่อเฉินโม่ไว้ไม่พลาดแน่

ค่ำคืนนั้น พอเฉินโม่เปลือยกายทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มที่ใหญ่เท่าห้องนอนตัวเอง ความเหนื่อยล้าบนร่างก็เหมือนถูกดูดหายไปมากโข

เมื่อเทียบกับเตียงไม้แข็งๆ ที่หัวจิงเจียหยวนก่อนหน้านี้ ก็เหมือนเทียนซ่างเหรินเจียนเทียบกับสาวห้องเช่าตามคอนโดเก่า เฉินโม่รู้สึกว่าตัวเองคงกลับไปไม่ได้แล้ว

นี่แหละหรือที่เรียกว่าเครื่องนอนของห้องสวีตประธานาธิบดี? พรุ่งนี้ค่อยถามแชตบริการลูกค้าว่ายี่ห้ออะไร แล้วสั่งชุดเดียวกันมาใช้ คาดว่าหลักหมื่นก็คงพอ

แต่เขาก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าทำไมซูเปอร์สตาร์บางคนซื้อเตียงทีเป็นล้าน เงินล้นมือจริงๆ

ที่เฉินโม่กล้าจ่ายมือเติบ ดูเหมือนฟุ่มเฟือยไม่ยั้งมือ ฉากหลังคือช่วงนี้การประมูลจัดอันดับของ Tuan123 กับรายได้ต่อเนื่องจากเว็บ Tuanjian เงินก้อนที่สอง ก้อนที่สามไหลทะลักเข้าบัญชีอย่างไม่ขาด ตอนนี้เขาก้าวเข้าสู่แถวเศรษฐีระดับสิบล้านแล้ว

คำพูดของเฉินโม่ที่กล่าวกับพวกแผนกสามเมื่อคืนก่อนอาหารค่ำนั้น แท้จริงแล้วเป็นประโยคบอกเล่า

ไม่งั้นด้วยเงินเดือนตายตัวเดือนละหมื่นของเขา จะเลี้ยงลูกน้องได้ก็แค่ร้านแผงลอยข้างทางเท่านั้น

ในฐานะพลเมืองดีที่เคารพกฎหมาย เงินเข้ามือปุ๊บ สิ่งแรกที่เฉินโม่ทำคือไปชำระภาษี สิ่งที่สองคือเอาเงินที่เหลือสิบเปอร์เซ็นต์ไปบริจาคแบบไม่เปิดเผยชื่อให้สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าฉีเตื่ยน ยังไงที่นั่นก็แบกรับความทรงจำสวยงามของเขากับซุนจื่อเหวย เป็นผลจากที่ทั้งคู่คุยกันมาก่อน พวกเขารู้จักบุญคุณ

จากนั้นก็ถือโอกาสไปจดทะเบียนบริษัทชื่อ “ปี่อั้นเทคโนโลยี” ไว้ก่อน กะจะพักทิ้งไว้กันคนจิตไม่ดีมาชิงจด

สุดท้ายก็เอาห้องวันเบดประมาณหกสิบตารางที่หัวจิงเจียหยวนที่ทั้งสองเช่าอยู่ตอนนี้ ซื้อขาดไปเลย

แรกๆ เจ้าของห้องก็ไม่อยากขาย แต่เฉินโม่ให้ราคาสูงเกินไป

เฉินโม่รู้อยู่เต็มอก ถึงจะเกินราคาตลาดไป แต่ในจุดเวลานี้ของปี 2010 มันคือช้อนซื้อหุ้นตอนราคาตกต่ำของแท้ ขอเพียงขายก่อนถึงปีที่ 20 อย่างน้อยๆ ก็ขึ้นสามเท่า ไม่มีปัญหาแน่นอน

ทั้งสองตั้งใจจะให้ที่นี่เป็นถิ่นก่อกำเนิดมังกรของพวกเขา แล้วค่อยรื้อใหญ่ปรับใหญ่ รีโนเวตครั้งมโหฬาร แน่นอนว่ากำแพงรับน้ำหนักนี่ไม่กล้าทุบเด็ดขาด

ด้วยมาตรฐานที่เน้นทั้งแพงสุดและดีที่สุดเข้าว่า ตั้งกฎเหล็กเข้มงวด แค่ค่ารีโนเวตก็เฉียดล้าน

เลยเป็นเหตุผลว่าทำไมช่วงการพัฒนาแบบปิด ทั้งคู่ถึงขลุกตัวอยู่ในบริษัทเพื่อความสะดวกในการทำงาน

ได้เกิดใหม่ทั้งที เฉินโม่ก็วางใจ เขาไม่ได้มีความทะเยอทะยานใหญ่โต อุดมคติเริ่มแรกก็แค่ปรองดองกับตัวเอง อย่าได้เป็นมนุษย์เงินเดือนหงอๆ อีกต่อไป

อาศัยช่องว่างข้อมูลหาเงินให้มากขึ้นหน่อย อะไรที่ชาติก่อนยังไม่เคยได้ลอง ก็ขอลองให้หมด เช่น บ้านหรู รถซูเปอร์คาร์ แล้วก็สาวสวยแพ็กเกจ 28888/38888

ถ้าพูดให้ต่ำต้อย ชีวิตคนเราก็วนอยู่แค่นี้แหละ เรื่องกินดื่มเที่ยวผู้หญิงเล่นพนัน เสื้อผ้าอาหารการอยู่อาศัย เพียงแต่คราวนี้จะยกระดับคุณภาพชีวิตขึ้นอีกสักหน่อย ความคิดที่เหลือก็มีเพียงอย่างเดียว คือช่วยเหลือวัวม้าใกล้ตัวเท่าที่กำลังเราจะทำได้ ถ้าเป็นไปได้ก็อยากส่งผลกระทบเปลี่ยนแปลงสภาพการทำงานในที่ทำงานบ้างก็คงยิ่งดี

แค่นั้นเอง

เฉินโม่ที่นอนอยู่บนเตียงปล่อยใจฟุ้งซ่านอยู่พักหนึ่ง แล้วก็เริ่มคาดคะเนแผนงานต่อไปของ MIOS ในหัว ทั้งประเด็นการควบรวมแผนกสองกับแผนกสาม และทิศทางการพัฒนาต่อไปของ Xiaomi

ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร เฉินโม่ที่ตรากตรำมากว่าครึ่งเดือนก็หลับสนิท

วันถัดมา เมื่อวานอากาศยังแจ่มใส วันนี้กลับครึ้มลง เมฆดำปกคลุมทั่วฟ้า

สิ่งแรกที่หวงเจียงจี๋ทำหลังมาถึงที่ทำงาน ไม่ใช่เปิดฟอรั่ม MIUI ของตัวเอง แต่เป็นเช็กสถิติในฟอรั่ม MIOS ก่อน พอเห็นยอดเข้าชมเพิ่งทะลุหนึ่งพันนิดๆ กับยอดดาวน์โหลดระบบ MIOS ราวๆ ร้อยกว่า เขาก็วางใจลง

ดาวน์โหลดร้อยกว่าครั้งนั้น มีส่วนจากพวกเขาเองกว่าสิบคนที่โหลดเมื่อวาน ที่เหลือยอดจริงอาจยังไม่ถึงร้อยด้วยซ้ำ

เมื่อวานพวกเขาดาวน์โหลด MIOS เสร็จ แฟลชรอมแล้วลองใช้งานคร่าวๆ เล่นเอาหวงเจียงจี๋ตกใจแทบหงาย

ถึงขั้นที่แผนกสองต้องเรียกประชุมฉุกเฉิน โดยเฉพาะเพื่อศึกษาและเทียบความต่างระหว่าง MIUI กับ MIOS

สุดท้ายหลังเทียบทุกด้าน หวงเจียงจี๋ต่อให้ในใจจะไม่อยากยอมรับสักหมื่นครั้ง ก็ยังจำต้องยอมรับว่า ระบบ MIOS ดีกว่าระบบ MIUI แม่มเยอะมาก

ไม่ว่าจะรีเฟรชเรต การปรับให้เข้ากับเครื่อง ฟังก์ชัน หน้าตาเพจ การโต้ตอบ ฯลฯ ระบบ MIOS (V1.0) นี้ พัฒนาไปไกลจากต้นแบบที่เห็นตอน PK ครั้งก่อนไปอีกเยอะ

แม้ MIUI ของพวกเขาเองจะถูกรีเฟรชโครงสร้างครั้งใหญ่ ก้าวหน้าชัดเจนมากแล้วก็ตาม หวงเจียงจี๋ยังอดรู้สึกพ่ายแพ้แบบ “มีข้าไยต้องมีเจ้า” ไม่ได้

แต่ก็ดีหน่อยที่ดูจากตัวเลขตอนนี้ 82536:1024 ฝั่ง MIUI ครองความได้เปรียบแบบทิ้งขาด

ต่างก็เริ่มจากศูนย์ หวงเจียงจี๋รู้ดีว่าแม้ MIUI จะคุณภาพสูงเกินระบบแอนดรอยด์แบบ custom Android system อื่นๆ การโปรโมตก็ยังยากลำบาก หนึ่งเดือนกว่าๆ พวกเขาอาศัยทั้งกระแสปากต่อปาก บวกกับตะลอนโพสต์ดึงคนตามฟอรั่มใหญ่ๆ ถึงได้ตัวเลขเท่านี้

แม้พลังของผลิตภัณฑ์ MIOS จะเหนือกว่า MIUI อยู่ขั้นหนึ่ง จะไม่พูดถึงการแซงภายหลัง แค่จะไล่ให้ทัน ยังยากโคตรๆ

เหลือไม่ถึงสิบสามวันก็สิ้นเดือน ต่อให้ไม่พูดถึงเฉินโม่ ตอนนี้ถึงสตีฟจ็อบส์จะลงมาเอง ก็เปลี่ยนชัยชนะที่กำลังจะมาถึงของแผนกสองไม่ได้

เฉินโม่ เวลาที่เหลือให้นายไม่มากแล้ว