หลังจากปรึกษากับคุณปู่และบังแทโฮแล้ว ผมก็ตัดสินใจเข้าร่วมจัดแสดงนิทรรศการพิเศษของงานซาลงศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส

แม้จะเป็นนิทรรศการสั้นเพียง 4 วัน ตั้งแต่วันที่ 14 ถึง 17 ธันวาคม ปี 2028 แต่เมื่อพิจารณาถึงจุดประสงค์และความเป็นที่สนใจ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธการเข้าร่วม

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่าทางสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสจะให้ความใส่ใจเป็นพิเศษ อาจจะเพราะคำแนะนำของอ็องรี มาร์โซ

ขอแค่แจ้งล่วงหน้าว่าจะจัดแสดงผลงานใด ก็สามารถแขวนแสดงได้ตามต้องการ

หากต้องการพื้นที่จัดแสดงแยกต่างหาก ก็สามารถเช่าหอศิลป์เล็ก ๆ ในย่านโอมาร (Haut-Marais) ของกรุงปารีสได้

อัตราค่านายหน้าก็เพียงแค่ 20% ของยอดขายผลงาน ซึ่งถือว่าเป็นเงื่อนไขที่ดีกว่าทุกนิทรรศการที่ผ่านมา

“แบบนี้จะเหลือกำไรเหรอครับ?”

ในสถานการณ์ที่ยังไม่แน่ใจว่าจะขายผลงานได้ไหม ก็ไม่แน่ใจว่าการจัดแบบนี้จะครอบคลุมค่าประชาสัมพันธ์และค่าเช่าสถานที่ได้หรือเปล่า

“เพราะไม่ใช่งานที่จัดขึ้นเพื่อหวังผลกำไรน่ะสิ”

บังแทโฮเสริมว่าไม่ใช่แค่อ็องรี มาร์โซเท่านั้น แต่ยังมีคนอีกมากที่สนับสนุนสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส

นับว่าโชคดีที่ยังมีผู้คนมากมายที่รักศิลปะและศิลปินเช่นนี้

สิ่งที่ยังติดค้างอยู่ในใจคือ การที่ผมได้รับสิทธิ์จัดแสดงนิทรรศการพิเศษ ทั้งที่ไม่ได้รับรางวัลจากงานซาลง

เมื่อลองค้นดูคร่าว ๆ แม้ไม่ใช่ทุกคนที่ได้รับรางวัลจะได้สิทธิ์จัดแสดงพิเศษ แต่ก็ดูเหมือนคนส่วนใหญ่นั้นมาจากกลุ่มผู้ได้รับรางวัล

“ไม่ต้องได้รางวัลก็ได้เหรอครับ?”

“ใช่ ไม่ได้มีระเบียบว่าต้องได้รางวัลเสมอไป นายสนใจจะลงประกวดเหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอกครับ”

แม้ว่างานซาลงจะถือกำเนิดจากการต่อต้านอำนาจของผู้ทรงอิทธิพลในวงการศิลปะ แต่ผมก็ไม่ชอบการประกวด

ถึงจะว่าดำเนินการอย่างยุติธรรม แต่กรรมการก็ยังเป็นมนุษย์ ซึ่งย่อมมีความลำเอียงเป็นธรรมดา

การที่ผลงานถูกจัดลำดับด้วยคำตัดสินของคนไม่กี่คน มันไม่น่าปลื้มเลย

และที่ไม่อยากคือ ไม่ต้องการให้คนพูดว่า ผมได้จัดนิทรรศการเพราะอ็องรี มาร์โซช่วย

เมื่อผมพูดความในใจออกมา คุณปู่ก็หัวเราะอย่างร่าเริง

“งั้นก็แข่งกันอย่างยุติธรรมไปเลยสิ อย่างน้อยก็มีเงื่อนไขเท่ากันแล้วนี่”

“…….”

บางทีผมอาจจะเริ่มมีความมั่นใจขึ้นบ้างแล้ว

ก็อยากรู้เหมือนกันว่า ผมจะไปได้ไกลแค่ไหนในตอนนี้

ถ้าเป็นงานซาลงของฝรั่งเศส ก็คงจะมีแต่คนที่มีชื่อเสียงมารวมตัวกัน คงจะได้เรียนรู้อะไรดี ๆ เยอะ

ผมตัดสินใจแล้ว

“จะลงประกวดครับ”

“แน่ใจนะ? ไม่ต้องลงก็ได้ แต่ก็ยังได้โอกาสดี ๆ อยู่แล้ว”

“ผมไม่อยากพึ่งมาร์โซครับ อยากคว้าโอกาสด้วยตัวเอง”

บังแทโฮยิ้มกว้างแล้วพยักหน้า

“เข้าใจแล้ว เดี๋ยวจะส่งเรื่องไปให้ทางนั้นทราบ”

ในครั้งนี้บังแทโฮไม่ได้อะไรเลยในเชิงผลประโยชน์ แต่ก็ยังยืนเคียงข้างผมอย่างเต็มที่ ผมซาบซึ้งใจมาก

ปีหน้า เราทั้งคู่ควรจะเตรียมตัวให้ดีกว่านี้ เพื่อให้ได้รายได้มากขึ้น

“ปีหน้า หางานที่ทำเงินได้กันเถอะครับ”

“งานที่ทำเงิน?”

“ใช่ครับ ปีนี้แทบไม่มีรายได้เลย”

“อืม… ไม่เป็นไรหรอก ก็มีงาน Schmincke กับงานประมูลของวิตนีย์เบียนนาเล่ไง แล้วก็นิวทูปก็กำลังไปได้สวย”

เรื่อง Schmincke กับวิตนีย์เบียนนาเล่พอเข้าใจได้ แต่ไม่แน่ใจว่าเรื่องยอดวิวในนิวทูปสำคัญตรงไหน

ถึงจะมีผู้สนับสนุนบ้าง แต่มันก็ไม่ใช่เงินก้อนโต

“นั่นได้เงินด้วยเหรอครับ?”

“ใช่ ถึงจะยังไม่เบิกเงินมาใช้ แต่กำลังเติบโตเลยนะ ตอนนี้มีผู้ติดตามตั้ง 3 หมื่นคนแน่ะ”

บังแทโฮอธิบายว่า ยิ่งมีคนดูมาก ก็จะมีรายได้จากโฆษณาหรือจากผู้ใช้งานแบบพรีเมียม

“แล้วได้เงินเท่าไรครับ?”

“ตอนนี้ยังน้อยอยู่ สี่หมื่นวอนเองมั้ง?”

ตอนที่เราทำสัญญากัน บอกไว้ว่า รายได้จากกิจกรรมนอกเหนือจากผลงานศิลปะ จะแบ่งให้เขา 10% รายได้จากนิวทูปก็เช่นกัน

เงินแค่นี้ซื้อพิซซ่าหน้ามันฝรั่งยังไม่พอ ก็เลยรู้สึกสงสารบังแทโฮขึ้นมานิดหน่อย

เขาลาออกจากงานประจำเพื่อผมด้วยซ้ำ อย่างน้อยผมก็ควรทำอะไรเพิ่มเติมได้บ้าง

ยิ่งถ้ามีทางหาเงินได้โดยไม่ต้องขายภาพ ก็จะทำให้ผมสามารถวาดภาพได้อย่างมั่นคงมากขึ้น

“แล้วต้องทำยังไงถึงจะได้เงินมากขึ้นครับ?”

“ต้องเพิ่มยอดดูน่ะสิ ต้องอัปโหลดวิดีโอบ่อย ๆ ด้วย”

“แต่ผมเพิ่งไลฟ์ไปแค่ 3 ครั้งเองนะครับ แบบนี้จะไหวเหรอ?”

“จริง ๆ ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรให้ตัดต่อแล้วล่ะ ฮ่าฮ่า!”

งั้นก็ต้องทำวันนี้เลย

พอดีว่าวันนี้นัดกับชาชีฮยอนว่าจะวาดภาพสีน้ำด้วยกันแล้ว ไม่ต้องคิดว่าจะทำอะไร

“จะทำเลยครับ”

“ไม่ต้องฝืนหรอกนะ”

“ไม่ครับ สนุกจะตาย”

แค่ได้พูดคุยกับคนที่ชอบงานของผมก็มีความสุขแล้ว

พอทำไปสองสามครั้ง ผมก็เริ่มรู้แล้วว่าต้องเปิดไลฟ์ยังไง และไม่จำเป็นที่บังแทโฮต้องอยู่บ้านเพื่อคอยดูแลแชทอีกต่อไป

ติ๊งต่อง– ติ๊งต่อง–

ดูเหมือนชาชีฮยอนจะมาถึงแล้ว

เสียงกดกริ่งดังขึ้น

พอเปิดประตู เขาก็ทักทายอย่างสดใสแล้วเดินเข้ามา

“สวัสดีครับ!”

“เออ ๆ สบายดีนะชีฮยอน?”

“ครับ!”

คุณปู่ต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น

“งั้นผมจะติดต่อกลับเมื่อมีความคืบหน้านะครับ”

“ฝากด้วยล่ะ”

บังแทโฮพยักหน้าอย่างไว้วางใจ

“จะไลฟ์ตอนกี่โมง?”

“อีกประมาณหนึ่งชั่วโมงครับ”

“โอเค”

ชาชีฮยอนมองบังแทโฮนิ่ง ๆ พอเขายิ้มให้ เขาก็โค้งทักทายอย่างสุภาพ แม้จะขี้อายแต่ก็ยังรู้จักมารยาท นี่แหละคือการเลี้ยงดูที่ดีจริง ๆ

"เข้าไปกันเถอะ"

"อื้ม เราซ้อมมาเยอะมากเลยนะ?"

"ตอนนี้วาดเก่งแล้ว?"

"เก่งสิ!"

พอเข้าไปในห้องทำงาน ชาชีฮยอนก็หยิบภาพวาดหนึ่งออกจากกระเป๋า ท่าทางมั่นใจของเขาทำให้ผมพลอยรู้สึกดีไปด้วย

"โอ้"

"สวยใช่ไหมล่ะ!"

เขาเจอสีน้ำเงินที่ยอดเยี่ยมมาก

แม้ผมเพิ่งสอนหลักการผสมสีให้ไม่นานมานี้ แต่ดูเหมือนเขาจะศึกษามาเยอะทีเดียว

ไม่แน่ว่าเขาผสมเอง หรือหาได้จากสีที่ขายอยู่แล้ว แต่ก็เป็นต้นไม้สีฟ้าสดใสที่งดงามจริง ๆ

"สวยจัง"

แม้จะวาดไม่เก่งนัก แต่เมื่อได้เห็นงานศิลป์มากมาย ก็รู้สึกว่าการวาดเก่งไม่ใช่สิ่งสำคัญอีกต่อไป

เพราะผมสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของชาชีฮยอนที่ถ่ายทอดผ่านภาพนี้อย่างชัดเจน

"แต่ทำไมกระดาษมันย่นแบบนี้ล่ะ?"

"ย่นเหรอ?"

"กระดาษน่ะ นายไม่ได้เอาน้ำชุบก่อนเหรอ?"

ชาชีฮยอนเอียงคอด้วยความสงสัย

"นั่นมันอะไรเหรอ?"

ดูเหมือนต้องอธิบายตั้งแต่ต้น

"ภาพสีน้ำมันใช้น้ำเยอะ ถ้าไม่เตรียมกระดาษด้วยการชุบน้ำก่อน กระดาษมันจะบิดแบบนี้แหละ"

"การเตรียมกระดาษคืออะไรเหรอ?"

"มานี่สิ เดี๋ยวให้ดู"

ผมหยิบกระดาษสีน้ำที่เตรียมไว้สำหรับใช้กับชาชีฮยอนในวันนี้ขึ้นมา โชว์ให้เขาดูว่ามันถูกชุบน้ำแล้วติดเทปเรียบร้อย

"ต้องทาน้ำให้ทั่วแล้วแผ่กระดาษให้เรียบ จากนั้นปล่อยให้แห้ง แบบนี้เวลาวาดภาพทีหลัง กระดาษจะไม่บิด"

"ต้องยืดให้มันก่อนใช่ไหม?"

"ถูกต้องเลย"

ฉลาดสมกับเป็นเขา เข้าใจเร็วจริง ๆ

"วันนี้ก็ใช้แผ่นนี้แหละ"

"ต้องทำยังไงเหรอ? ถ้าแกะเทปออก กระดาษจะขาดไหม?"

"ต้องใช้มีดตัดออกดี ๆ แต่ถ้าไม่ใช้พื้นที่ตรงที่ติดเทปไว้ตั้งแต่แรกก็ไม่มีปัญหา"

"อื้ม"

เข้าใจด้วยการเห็นของจริง มันต่างจากแค่ฟังอยู่แล้ว

ผมหยิบกระดาษสีน้ำอีกแผ่นที่คุณปู่ซื้อให้ขึ้นมา

"กระดาษมันต่างกันนะ"

"อันนี้เป็นกระดาษฝ้าย"

"มันต่างกันยังไงเหรอ?"

"เปลี่ยนสีแทบไม่เลย แล้วก็ทนมาก ถึงจะแห้งก็ทำสีไล่ระดับได้ง่าย"

ถึงจะพูดเหมือนรู้ดี แต่จริง ๆ แล้วผมไม่เคยใช้สีน้ำหรอก แค่ถ่ายทอดสิ่งที่คุณปู่เคยบอกไว้เท่านั้น

"คุณปู่บอกว่าภาพสีน้ำต้องใช้กระดาษที่ทำจากฝ้ายดีที่สุด"

"ไม่เคยรู้มาก่อนเลย"

"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

ผมชุบน้ำใส่แปรงแล้วทาด้านหลังกระดาษให้ชุ่ม แล้ววางบนกระดาน จากนั้นก็ทาน้ำให้ทั่วด้านหน้าเช่นกัน พอเงยหน้าขึ้นก็เห็นชาชีฮยอนกำลังดูเทปน้ำอย่างสนอกสนใจ

"ไม่เคยเห็นเทปใหญ่ขนาดนี้เลย"

"คุณปู่ซื้อให้แผ่นใหญ่เลย ใช้ได้นานเลยล่ะ"

"จะเอากรรไกรมาให้ไหม?"

"ไม่ต้องก็ได้ ฉีกมือเปล่าก็ได้"

ผมฉีกเทปแล้วติดมุมหนึ่งของกระดาษลงบนกระดาน จากนั้นติดอีกทั้งสี่ด้านให้เรียบร้อย

"ตรงนี้ลอยแล้วนะ?"

"พอแห้งแล้วมันจะเรียบเอง"

ชาชีฮยอนเบะปากแล้วพยักหน้า

"คุณปู่บอกว่าถ้าเตรียมแบบนี้แล้วพอวาดภาพสีน้ำลงไป กระดาษจะไม่เสีย แล้วก็ระบายสีให้กระจายได้ดีด้วย"

"คุณปู่บอกเหรอ?"

"อื้ม"

ระหว่างที่เตรียมวาดภาพ ผมก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในอเมริกาให้เขาฟัง พอบอกว่าได้ความทรงจำคืนมา เขาก็โวยวายเสียงดัง

"โชคดีจังเลย! ถ้างั้น!"

อยู่ดี ๆ เขาก็เงียบไป ผมมองอย่างแปลกใจ ก็เห็นเขากำลังเม้มปากแสดงสีหน้ากังวลเต็มที่

"เป็นอะไรเหรอ?"

"เรื่องพ่อแม่……"

สมกับเป็นเด็กที่คิดลึก เขากำลังเป็นห่วงเรื่องพ่อแม่ของผม

"ไม่เป็นไรหรอก"

"……"

“ไม่โอเคหรอกนะ”

ไม่มีทางจะโอเคได้

ถ้าทำได้ อยากย้อนเวลากลับไปวันนั้น

ถึงต้องแกล้งป่วย ก็จะขอไม่ให้ออกไปข้างนอกวันนั้นเลย หรือแม้แต่แค่ช้าลงเพียงนาทีเดียว ก็คงจะไม่เกิดเหตุชนกับรถบรรทุกคันนั้น

“ร้องไห้เยอะแล้วเลยพอไหว ถึงจะเพิ่งไปห้องเก็บอัฐิครั้งแรกในรอบปี แต่ไปกับคุณปู่แล้วก็รู้สึกดีขึ้น ถ้ายังเศร้าอยู่อย่างนี้ ท่านคงเสียใจมากแน่”

ชาชีฮยอนจ้องผมแล้วจู่ ๆ ก็เข้ามากอด

ถึงจะตกใจ แต่ความรู้สึกอยากปลอบโยนของเขาก็ส่งมาถึงผมอย่างชัดเจน ผมเลยตบหลังเขาเบา ๆ

ในขณะที่เรากอดกันอยู่ คุณปู่ก็เดินถือของว่างเข้ามา

“เด็ก ๆ มากินแตงโมกันเถอะ”

พอเห็นเรากำลังกอดกัน ท่านก็พริบตาปริบ ๆ

“ผมกำลังได้รับกำลังใจอยู่ครับ”

“ไม่ใช่ว่าเป็นฝ่ายให้เหรอ?”

ดูเหมือนท่านจะเข้าใจผิดแบบนั้น

แตงโมในตู้เย็นที่เย็นสดชื่นหอมหวาน น้ำฉ่ำและหวานมาก

“อ้อ เดี๋ยวตอนไลฟ์วาดรูปไปด้วยได้ไหม?”

“อื้ม แล้วเราต้องทำอะไรบ้างล่ะ?”

“ก็ทำเหมือนปกตินั่นแหละ”

“ไม่ต้องพูดพวกนั้นเหรอ? แบบว่า ‘กดติดตาม กดไลก์’ อะไรแบบนี้”

“ไม่ต้องก็ได้”

“ไม่ได้หรอก! ต้องพูดแบบนั้นถึงจะมีคนกดให้ไง!”

“……”

“ทำยังไงดี? อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเลย จะไลฟ์จริง ๆ เหรอ? เสื้อเราดีไหมนะ? ถ้าทำพลาดจะทำไงดี?”

“พลาดอะไรล่ะ”

อาการตื่นเต้นของเขาดูน่ารักดี

“เรื่องวาดรูปน่ะ ถ้าวาดไม่ดี คนจะด่าเอาไหม?”

“คงไม่หรอก”

แต่พอคิดดูดี ๆ ก็มีคนที่ถามว่าใส่กางเกงในแบบไหน หรือถามว่าตอนไลฟ์ทำอะไรกับอ็องรี มาร์โซบ้างทั้งรายการ ไม่มีอะไรรับประกันได้เลยว่าจะไม่มีคนแบบนั้น

“อืม อาจจะมีก็ได้นะ?”

“อ๊า ไม่เอานะ! งั้นเราอยู่ข้างนอกจอแล้วกัน”

“ก็ได้ งั้นก็ทำแบบนั้น”

“แล้วก็ ห้าม! ห้ามเด็ดขาด! ห้ามให้เห็นหน้าเราเลยนะ!”

เป็นเด็กที่ระแวงเก่งจริง ๆ