"ความขยันและความประหยัดเป็นสิ่งที่ดี แต่ทุกอย่างต้องมีขอบเขต"

"ถ้าเกินขอบเขตนั้น เรื่องราวมักจะไปในทางที่ไม่ดี"

"พ่อแม่ของคุณที่ปิดบังเรื่องการจำนองบ้านนั้น เป็นการกระทำที่ผิด แต่คุณเคยคิดไหมว่าทำไมพวกเขาถึงทำแบบนั้น?"

เฉินหยูถามพี่ซูอย่างลึกซึ้ง

พี่ซูคิดครู่หนึ่งแล้วถามด้วยความไม่แน่ใจ "ไม่ใช่ว่าน้องชายโน้มน้าวพ่อแม่หรอกหรือ?"

"ไม่ใช่"

เฉินหยูส่ายหัว

"หมอเฉิน ตอนนี้ผมคิดไม่ออกแล้ว บอกผมตรงๆ ได้ไหม?"

"ก็ได้ ฟังผมให้ดี"

เฉินหยูพูดอย่างชัดเจน "ในคำพูดไม่กี่คำเมื่อครู่ ผมได้ให้คำตอบกับคุณแล้ว"

"ให้คำตอบผมแล้ว..."

พี่ซูคิดทบทวนคำพูดของเฉินหยู แล้วพูดออกมาว่า "มันเกี่ยวกับการประหยัดของผมใช่ไหม?"

"ใช่แล้ว มันเกี่ยวกับการประหยัดของคุณ"

เฉินหยูกล่าว "ไม่ใช่ผู้สูงอายุทุกคนที่ชอบการประหยัด พ่อแม่ของคุณอายุมากขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาไม่ต้องการใช้ชีวิตที่ดีขึ้น พวกเขาไม่บ่นเรื่องการประหยัดเพราะพวกเขาเป็นพ่อแม่ของคุณ"

เฉินหยูกล่าวถึงรายละเอียดเกี่ยวกับวิธีการที่พี่ซูนำครอบครัวใช้ชีวิตประหยัด

เพื่อประหยัดเงิน ครอบครัวพี่ซูกินข้าวที่เกือบหมดอายุ รสชาติไม่ดี บางครั้งมีปัญหาความสด

นอกจากข้าว ผักและผลไม้ที่ครอบครัวพี่ซูกินก็แย่เช่นกัน แทบทั้งหมดเป็นของที่พี่ซูเก็บมาจากตลาด

"หลังจากใช้ชีวิตแบบนี้มากว่าสิบปี พ่อแม่ของคุณถึงแม้ว่าจะรักคุณ แต่ก็กลัว"

"พวกเขารู้ดีว่าคุณมีนิสัยการประหยัดที่ฝังลึก และรู้ดีว่าน้องชายของคุณไม่ใช่คนที่ทำอะไรด้วยความเบาใจ"

"พวกเขาจึงสนับสนุนน้องชายของคุณให้ทำธุรกิจเพราะหวังว่าเขาจะหาเงินและพาพวกเขาไปใช้ชีวิตที่ดีขึ้น"

เฉินหยูกล่าวถึงวิธีการที่พี่ซูนำครอบครัวใช้ชีวิตประหยัด

"การประหยัดของคุณเป็นเรื่องส่วนตัว แต่การบังคับให้ครอบครัวใช้ชีวิตแบบนี้ คุณเคยคิดถึงความรู้สึกของพวกเขาไหม?"

เมื่อฟังคำพูดนี้ ผู้ชมก็เริ่มรู้สึกสงสารพ่อแม่และน้องชายของพี่ซู

"คุณพูดถูก พ่อแม่และน้องชายของผมก็มีสิทธิ์เลือกใช้ชีวิตของตัวเอง"

"ผมจะรับการรักษาจากคุณและเริ่มเปลี่ยนแปลงตัวเอง"

พี่ซูพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"หมอเฉิน คุณช่วยให้ครอบครัวผมกลับมาสมานฉันท์ ผมจะไม่ลืมบุญคุณของคุณ"

พี่ซูพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและกล่าวขอบคุณเฉินหยู เขายังตัดสินใจที่จะเริ่มเปลี่ยนแปลงวิธีการใช้ชีวิตของเขา และหันมาใช้ชีวิตที่สมดุลมากขึ้น

จากนั้นพี่ซูก็ทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน โดยให้รางวัลเฉินหยูเป็นงานเทศกาลถึงสิบครั้ง

"พี่ซูเปลี่ยนไปจริงๆ เขายอมใช้เงินขนาดนี้เพื่อขอบคุณหมอ"

"ถ้าเป็นฉัน ฉันจะให้ยี่สิบครั้งเลย"

"หมอเฉินช่วยชีวิตครอบครัวพี่ซู เขาช่วยชีวิตคนเลยนะ"

ถ่ายทอดสดของเฉินหยูกลายเป็นโฆษณาให้เขา เมื่อจำนวนผู้ชมเริ่มเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

"หมอเฉิน ผมขอตัวก่อน แล้วเราค่อยคุยกันอีก" ก่อนจะออกไป พี่ซูก็ไม่ลืมจ่ายเงินค่ารักษา

เมื่อพี่ซูออกไปแล้ว เฉินหยูกล่าวอย่างยิ้มๆ "ยินดีต้อนรับคนไข้คนต่อไปที่จะร่วมถ่ายทอดสด"

ทันใดนั้น ห้องถ่ายทอดสดก็เต็มไปด้วยเอฟเฟกต์สีสันจากการให้รางวัลอีกครั้ง ครั้งนี้มีคนให้รางวัลถึงร้อยครั้ง

"พี่ซูไม่ใช่คนให้รางวัลอีกแล้วนี่นา นี่ไม่ใช่สไตล์ของเขา"

"ใครกันที่เป็นคนใจป้ำขนาดนี้?"

ผู้ชมต่างสงสัยว่าใครเป็นคนให้รางวัลเยอะขนาดนี้

ทันใดนั้นก็มีคนเข้ามาร่วมถ่ายทอดสด และเมื่อเห็นว่าเป็นใคร ทุกคนก็อุทานออกมาว่า

"โอ้โห! เป็นไปได้ยังไง"