แทบจะโดยสัญชาตญาณ พวกเขาก็สรุปทันทีว่าต้องเป็นดาราตกกระแสเล่นงานแน่ๆ แล้วถ้อยคำหยาบคายสารพัดที่ไม่อยากได้ยินก็พุ่งพรั่งพรูออกมาเหมือนปืนกล

“…ไอ้สองตัวเลวนั่น ฉันไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แต่กลับด่าฉันซะหยาบคายขนาดนี้ มันใช่เรื่องไหม!” ลวี่หมิงโกรธจัดจนหน้าตึง

นาจาก็เห็นว่าลวี่หมิงถูกใส่ร้ายชัดๆ “พวกเขาใจแคบ!”

“ใช่เลย อคติในใจคนนี่มันเหมือนภูเขาลูกโต” เร่อปาพูดอย่างมั่นใจ “ฟ้าดินกำลังลงโทษพวกเขาแล้ว”

ลวี่หมิงรู้สึกใจชื้นขึ้นมาหน่อย

คนสวยแล้วยังปลอบเก่งแบบนี้ เล่นเอาหัวใจปูนซีเมนต์ที่ถูกซีลไว้นานของเขาเริ่มคลายลง

……

ขณะเดียวกัน

สมาชิก brothers team ที่กำลังทำภารกิจท้าทายในฮวนเลอกู่ ต่างก็ได้ยินเสียงเอะอะบนท้องฟ้า พากันหันไปตามเสียงด้วยความสงสัย แล้วก็เห็นรถไฟเหาะเหมือนค้างสนิท หยุดอยู่บนรางรูปตัวยูตรงจุดนั้นเลย

ภาพตรงหน้ามันช็อกสายตาพวกเขาสุดๆ!

“พระเจ้า!” เติ้งเฉาเหลือเชื่อ “นี่เล่นกันใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ?!”

“ถ้าเป็นฉันอยู่ข้างบน คงไม่ตกใจตายเหรอ?!” หลี่ซินหน้าถอดสี หน้าน้อยๆ ซีดเผือดพูดออกมา

เบบี้เบิกตากลมโต “เครื่องเสียเหรอ? ฉันเหมือนจะได้ยินพวกเขาด่าดาราตกกระแส… หรือว่า?”

“ลวี่หมิงจะเพี้ยน แต่คงไม่เพี้ยนขนาดนั้นมั้ง…” หลี่เฉินขมวดคิ้ว มองลางๆ เห็นจุดดำสองจุดห้อยกลับหัว ใจแทบหลุด “รีบไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น!”

“เป็นฝีมือดาราตกกระแส?!” เฉินชือชือเผลอนึกถึงดาราตกกระแสที่เคยมีปัญหากับหลี่ชางเฟิงกับเจิ้งเจี่ยทันที ถึงกับตกใจจนหน้าตาเบี้ยว คางตึงจนดูโง่งม “แม่เจ้า น่ากลัวเกินไปแล้ว น่ากลัวจริงๆ!”

“เลิกเพี้ยนได้แล้ว รีบไปดูเดี๋ยวนี้!” ถังอี้ซินกลอกตาใส่

เดิมทีเธอว่ากิจกรรมสเก็ตบอร์ดรูปตัวยูของตัวเองก็สยองพอแล้ว แต่พอเห็นหลี่ชางเฟิงกับเจิ้งเจี่ยค้างห้อยหัวอยู่บนฟ้า ก็รู้สึกว่าความระทึกที่ตัวเองเจอมันเด็กๆ ไปเลย

ตอนนั้นเอง โหยวฮั่นกับเมิ่งจื่ออี้กำลังทำสงครามเย็นกันอยู่ใต้ไวกิ้ง

เมื่อเทียบกับทีมอื่นที่ลงท้าทายกันไปอย่างน้อยคนละรอบสองรอบ โหยวฮั่นที่ขี้กลัวพอเห็นไวกิ้งสุดสยองก็ยังคงก้าวข้ามกำแพงใจไม่ได้ ยังไงก็ไม่ยอมขึ้น อ้างหล่อๆ ว่าไม่อยากร่วมมือกับเมิ่งจื่ออี้

อาจารย์เสี่ยวเมิ่งเห็นเขาทำตัวหัวดื้อเอาหน้าแบบนี้ ก็ไม่อยากแฉให้หน้าแตกหรอก พอเห็นข่าวฉาวก้อนโตอยู่บนฟ้า เธอก็วิ่งพรวดไปส่องข่าวฉาวทันที

โหยวฮั่นจ้องมองขึ้นฟ้าด้วยความตกตะลึง “แบบนี้จะไม่ตกใจตายจริงๆ เหรอ? ถ้าเป็นดาราตกกระแสกล้าทำเรื่องหาเรื่องตายแบบนี้ เขาได้งานเข้าแล้ว งานเข้าใหญ่แน่!”

พอคิดว่าดาราตกกระแสก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้อาจโดนสังคมซัดกลับ เขาก็ตื่นเต้นรีบตามเมิ่งจื่ออี้ไปติดๆ

……

ขณะเดียวกัน

ผ่านมุมมองจากโดรนบนฟ้า สีหน้าสติแตกของเจิ้งเจี่ยกับหลี่ชางเฟิงถูกผู้ชมที่มุงดูเห็นกันถ้วนหน้า

[เชี่ย!]

[โคตรเร้าใจ!]

[หลี่ชางเฟิงกับเจิ้งเจี่ยนี่โดนกรรมตามสนองของจริง ฮวนเลอกู่น่าจะไฟดับ?!]

[ไม่ใช่ไฟดับ เครื่องอื่นๆ ยังวิ่งปกติดี ดูเหมือนมีแค่เครื่องนี้ที่อุปกรณ์พัง บังเอิญชิบหาย ค้างตรงจุดสูงสุดตอนไฟตัดพอดีเป๊ะ พูดไม่ถูกเลยว่าจะเรียกว่าพวกเขาโชคดี หรือซวยกันแน่!]

[พอเรื่องเกิดปุ๊บ เฟิงเฟิงกับเจิ้งเจี่ยก็คิดโดยสัญชาตญาณว่าเป็นฝีมือดาราตกกระแส ฮ่าฮ่า ใครเข้าใจมุกฉันบ้าง]

[นี่แหละที่เรียกว่าชื่อเสียง!]

[ขอโทษพี่ดาราตกกระแสให้ฉันเดี๋ยวนี้!]

[ขอโทษพ่องสิ เฟิงเฟิงกับเจิ้งเจี่ยจะขวัญหนีดีฝ่ออยู่แล้ว รีบหาทางช่วยก่อน!]

[ไอ้ทีมรายการรันนิ่งแมนเนี่ย เดี๋ยวเกิดอุบัติเหตุ เดี๋ยวมีเรื่อง ฉันเริ่มสงสัยหนักมากแล้วว่าไอ้ดาราตกกระแสเป็นตัวซวย เดินไปไหนความสงบพังหมด! ใครเป็นแฟนมันนี่ชาตินี้จบเห่ละ สามปีบ้านแตก ห้าปีคนตาย ใครไม่อยากซวยติดตัว รีบตัดขาดจากดาราตกกระแสเถอะ ความซวยมันสะสมทีละนิด เดี๋ยวนี้อาจไม่รู้สึก แต่พอนานไปจะเสียใจทีหลังไม่ทัน!]

[ถ้าเฟิงเฟิงกับเจิ้งเจี่ยเป็นอะไรขึ้นมา ดาราตกกระแสเตรียมหลั่งน้ำตาในคุกได้เลย!]

[แอนตี้หมิงเดี๋ยวนี้จะด่าดาราตกกระแส ถึงขั้นเล่นของลึกลับแล้วเรอะ?]

[อยากหอน!]

[เมื่อกี้ยังร้อง “แม้ตายก็ต้องรัก” อยู่เลย ไม่กี่วินาทีต่อมาจะตายจริงๆ ซะงั้น กูจะขำตายอยู่ในห้องไลฟ์สดนี่แล้ว]

[……]

ระหว่างที่คอมเมนต์กระสุนถล่มหน้าจอ

เหนือท้องฟ้าฮวนเลอกู่ เต็มไปด้วยเสียงหลี่ชางเฟิงร้องไห้โหยหวนฉีกหัวใจ:

“ใครก็ได้ ช่วยด้วย!”

“ไอ้ดาราตกกระแส มึงอย่ารอให้กูลงไปนะ ไม่งั้นกูจะรีบฆ่ามึงเป็นอย่างแรก!”

“ดาราตกกระแส ฉันผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ เมื่อก่อนฉันรักศักดิ์ศรี ไม่รู้จักโต ลงไปแล้วฉันจะคุกเข่าให้! พ่อทูนหัว พ่อ ตา ได้โปรดปล่อยฉันที!”

“……”

คนข้างล่างฟังเสียงจากข้างบน ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

“ทำไมไม่ยินเสียงเจิ้งเจี่ยเลย?” หลี่ซินสงสัย

เติ้งเฉาคิดแป๊บหนึ่ง แล้วคาดเดา: “น่าจะช็อกจนสลบไปแล้ว!”

หลี่ซินถึงบางอ้อ

คิดดีๆ ก็จริง อุบัติเหตุรถไฟเหาะแบบนี้ ต่อให้มองทั้งสวนสนุกทั่วโลกก็ไม่ได้มีบ่อย คนส่วนมากทั้งชีวิตคงไม่เคยตกเป็นตัวละครเอกในเหตุการณ์แบบนี้ ผู้หญิงอย่างเจิ้งเจี่ยกลับต้องไปติดอยู่ข้างใน ถ้าไม่สลบนี่สิแปลก

ทุกคนไปรวมกันที่ทางเข้าอยู่พอดี แล้วตอนนั้นเอง โหยวฮั่นกับเมิ่งจื่ออี้ก็วิ่งเหยาะๆ เข้ามา

โหยวฮั่นแหงนมองหลี่ชางเฟิงที่กรีดร้องสะพรึงอยู่บนฟ้า แล้วสบถดูแคลน: “น่าอายสิ้นดี ใจเสาะขนาดนี้ จะไปทำอะไรได้ สำมะเลเทเมาเสียหน้าพวกเราหมด!”

เขากำลังพูดอยู่ดีๆ ก็รู้สึกคอเย็นวาบ จู่ๆ ก็มีของเหลวคำหนึ่งเข้าปาก โหยวฮั่นกลืนลงไปโดยสัญชาตญาณ แล้วทันทีนั้น กลิ่นคาวฉุนสุดๆ ก็พุ่งเต็มปาก เขาถูกขยะแขยงจนก้มตัวอาเจียนอย่างรุนแรง!

เมิ่งจื่ออี้ย้อนไปมอง คิ้วคมขมวดแน่น: “อี๋!”

“คุณนี่น่าขยะแขยงชะมัด!”

PD หนุ่มก็หันกล้องไปจับภาพโหยวฮั่น เหมือนคิดว่าสิ่งสกปรกที่เขาอาเจียนมันบาดตาเกิน เลยรีบหันกล้องหนี

แล้วก็เห็นโหยวฮั่นตาแดงก่ำ สภาพจิตใจเหมือนจะพัง: “อะไรเนี่ย อะไรน่ะ มีอะไรดีดเข้าปากฉัน กลิ่นเหม็น…ยู้วว!!”

PD หนุ่ม: “???”

เมิ่งจื่ออี้สีหน้าแปลกๆ เงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าอย่างไม่รู้ตัว เหมือนจะนึกถึงอะไรบางอย่าง แล้วรีบคว้าแขน PD หนุ่ม: “ไปเร็ว มีคนโปรยฝนจากที่สูง!”

PD หนุ่มตกใจ รีบตามไปทันที

[???]

[ปุฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!]

[อาจารย์เสี่ยวเมิ่งอัจฉริยะ!]

[เชี่ย โปรยฝนจากที่สูง!]

[หลี่ชางเฟิงข้างบนกลัวจนฉี่แตก โหยวฮั่นบอกว่ามีอะไรดีดเข้าปาก แล้วมันก็เป็นแบบนี้…]

[เขาดื่มฉี่!]

[เชี่ย!!]

[ฉันไม่กล้ามองโหยวฮั่นตรงๆ อีกแล้ว!]

[ฉันไม่เคยนึกเลยว่า โหยวฮั่นมาออกรายการวาไรตี้โชว์แค่เทปเดียว ฟิลเตอร์ประธานจอมเผด็จการก็แตกกระจุย คดีฉาวดินถล่มวงการตรงนั้นเลย ยังงี้ก็ได้เหรอ?]

[XSWL!]

“เพ้ออะไรของเธอ เพ้ออะไร!” โหยวฮั่นจับความหมายของเมิ่งจื่ออี้ได้ ทันใดนั้นน้ำย่อยพุ่ง เขาไม่สนอาการตัวเอง รีบวิ่งตามไปสองสามก้าวก็คว้าเมิ่งจื่ออี้ไว้ เถียงทันควัน: “เธอกุเรื่องขึ้นมา เธอลักไก่ข้ามฟาก เธอจับแพะชนแกะ เธอใส่ร้ายป้ายสี!”

“พี่คะ ก็คุณพูดเองทั้งนั้น ทุกคนได้ยินกันหมด!” เมิ่งจื่ออี้ชี้ไปทางเฉินชือชือกับคนอื่นๆ ที่ยืนหน้าเหวออยู่ไม่ไกล จากนั้นทำหน้าลำบากใจสุดๆ: “แล้วคุณประธานจอมเผด็จการคะ คุณพูดแบบนี้อย่ามาใกล้ฉันขนาดนี้เลย ฉันได้กลิ่นแรงๆ ของ…นั่นชัดมาก…”

โหยวฮั่นหน้าชะงัก มองตามนิ้วที่เมิ่งจื่ออี้ชี้ไปมองยังไม่ไกลนัก

ตอนนี้อีกห้าทีมที่เหลือมากันครบถ้วน ทุกคนต่างจ้องมองเขาด้วยสายตาเหลือเชื่อ โดยเฉพาะเหล่าแขกรับเชิญหญิงบางคนที่มองแปลกๆ แถมยังมีแววรังเกียจอยู่ในตา

ครืนๆๆ!!

โหยวฮั่นรู้สึกเหมือนฟ้าถล่มลงมาทันที!

เผชิญกับสายตาแปลกประหลาดเหล่านั้น เขาอยากจะหาโพรงใต้ดินมุดหนีเข้าไปเดี๋ยวนั้น…

บาปกรรม!

บาปกรรมชัดๆ!!

ข้าตั้งใจมาดูดาราตกกระแสแล้วสะใจที่เขาแป้ก ทำไมอยู่ๆ ก็ต้องมารับของขวัญจากหลี่ชางเฟิง ซ้ำยังกลายเป็นตัวตลกต่อหน้าคนทั้งงานแบบงงๆ อีก?!

พอคิดได้ว่าตอนนี้กำลังไลฟ์สด ภาพความคิดว่าจะหนีไปอยู่ดาวดวงอื่นก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที ทั้งคนอับอายจนหน้าแดงก่ำ

พอดีกับจังหวะนั้น ลวี่หมิงเดินออกมาจากข้างใน พร้อมด้วยนาจาและเร่อปา

“ไอ้ดาราตกกระแส แกทำชีวิตฉันพัง!!”

“ฉันจะฆ่าให้เรียบ!!”

โหยวฮั่นโกรธจัดพุ่งเข้ามาข้างหน้า

ลวี่หมิง: “???”

“ผมไม่ได้ไปหาเรื่องพวกคุณ ผมไม่ได้ทำร้ายใครสักคน! พวกคุณเห็นหน้าผมก็เรียกด้วยคำดูถูก แถมตะโกนจะต่อยจะฆ่า” ลวี่หมิงตะโกนกลับอย่างเดือดดาล “นี่มันรังแกคนซื่อๆ ชัดๆ ไม่ใช่เหรอ?!”

เติ้งเฉากับพวกรีบเข้าควบคุมโหยวฮั่นที่กำลังคลุ้มคลั่ง จากนั้นเฉินชือชือก็ก้าวมาถามว่า: “เรื่องมันยังไงกันแน่ อย่าบอกนะว่าเป็นนายทำจริงๆ?”

“ไม่ใช่…” ลวี่หมิงเลยอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ทุกคนฟังตั้งแต่ต้น

ถัดมาก็เห็นพนักงานกลุ่มใหญ่รีบเร่งกรูกันเข้าไปในห้องอุปกรณ์เหมือนกำลังจะเข้าไปซ่อมฉุกเฉิน แล้วก็มีคนขาวแต่งสูทเรียบร้อยคนหนึ่งเดินเข้ามา:

“คุณครับ ตอนนี้ฮวนเลอกู่เกิดอุบัติเหตุใหญ่ในการเดินเครื่องอุปกรณ์ ทางเราสงสัยว่าคุณมีการใช้งานโดยไม่ได้รับอนุญาต และใช้งานไม่ถูกต้องจนเกิดเหตุ กรุณาให้ความร่วมมือกับเราสำหรับการสอบสวนด้วยครับ!”

“เนื่องจากคุณไปควบคุมเครื่องเล่นของสวนสนุกโดยพลการ ผมขออ่านคำแถลงการณ์ปฏิเสธความรับผิดก่อน ไม่ว่าคุณเพื่อนของคุณที่อยู่ข้างบนจะเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้น ทางสวนสนุกจะไม่ต้องรับผิดชอบ พร้อมกันนี้ เราจะสงวนสิทธิ์ในการเอาผิดที่คุณทำให้เครื่องเล่นของสวนสนุกเสียหาย!”

“ต่อจากนี้ คุณต้องชดใช้ตามราคาตามผลการตรวจสอบของเรา!”

โหยวฮั่นเห็นท่าทีดังกล่าวก็ด่าทันที: “ยังจะบอกว่าไม่ใช่แกอีก แกนี่แหละเป็นตัวการฆ่าคนโดยอ้อม ฆาตกรรมชัดๆ ฉันขอให้จับกุมไอ้ดาราตกกระแสเดี๋ยวนี้!”

ในห้องไลฟ์สด เหล่าแอนตี้หมิงตื่นเต้นกันทั้งแถบ: “วันสิ้นโลกของไอ้ดาราตกกระแสมาถึงแล้ว!”

แต่แฟนป้ายหมิงกลับไม่สะทกสะท้าน ลวี่หมิงเองก็ไม่ได้มีท่าทีลนลาน กลับนิ่งมาก: “คุณเป็นใคร?”

“ผมคือเจ้าของสวนสนุกแห่งนี้”

“โอ้ งั้นก็ดีเลย แค่ว่าขออย่าให้คุณไม่ใช่เจ้าของก็แล้วกัน…” ลวี่หมิงตาวาวขึ้นมาทันที แล้วหัวเราะเย็น “รายการของพวกเราไลฟ์สดทั้งรายการ! อ้อ ใช่ ตอนนี้ในห้องไลฟ์สดมีผู้ชมออนไลน์อย่างน้อยก็หลายสิบล้าน คุณลองเข้าเน็ตไปค้นดูก็ได้!”

คนขาวมองกล้องที่ PD หนุ่มแบกอยู่บนบ่า สีหน้าชะงักไปชั่วครู่

ถัดมาเสี้ยววินาที ลวี่หมิงก็ก้าวพรวดพุ่งตรงไปที่รางตรงจุดออกตัว วิ่งออกไปไกล โหยวฮั่นยังนึกว่าลวี่หมิงจะหนี เลยร้องลั่นวิ่งตามจะขวาง เจ้านายคนขาวก็รีบก้าวตามไปด้วย แต่แล้วก็เห็นลวี่หมิงที่วิ่งถึงส่วนหน้าสุด “ปัง!” ล้มเสียงดัง เข่าทรุดคุกเข่าลงไปตรงๆ!

ทุกคน: “???”

“โอ้ฟ้าดินเอ๋ย! ได้โปรดเถอะ!”

“เจิ้งเจี่ย เฟิงเฟิง พวกคุณห้ามเป็นอะไรนะ ถ้าพวกคุณไปเสียแล้ว ต่อไปผมจะอยู่ยังไง!”

“ผมกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก บ้านก็ยากจน ในโลกนี้ไม่มีใครผูกพันด้วยเลย เขาคนหนึ่งคือพี่น้องร่วมสายเลือดของผม อีกคนคือแฟนสาวที่ผมรักสุดหัวใจ ถ้าแม้แต่ใครคนหนึ่งเป็นอะไรไป ผมก็ไม่อยู่ต่อแล้ว!”

“จะอยู่ยังไง อยู่ไม่ได้จริงๆ!!”

“รีบโทรแจ้งตำรวจ บอกว่าเครื่องเล่นของฮวนเลอกู่เสื่อมสภาพมานาน สองดาราวงการบันเทิงจีนกำลังตกอยู่ในอันตราย!”

“หลังเกิดเหตุ เจ้าของสวนสนุกไม่เพียงพูดใส่ร้ายป้ายสี ยังทอดทิ้งนักท่องเที่ยวที่ประสบเหตุ ไม่ใส่ใจไยดี พยายามบิดเบือนโยนความรับผิดชอบทั้งหมดให้พลเมืองดีที่หวังดีและบริสุทธิ์!”

“ถ้าไม่ได้ไลฟ์สดทั้งกระบวนมีวิดีโอบันทึกไว้ ต่อให้ผมโดดลงแม่น้ำฮวงโหก็ล้างมลทินไม่ออกอยู่ดี นี่มันประเทศอะไรกันเนี่ย?”

“ผมอย่างน้อยก็เป็นบุคคลสาธารณะ มาถึงที่นี่กลับโดนใส่ร้ายป้ายสีแบบไม่ยั้ง มือใครยาวสาวได้สาวเอา แล้วถ้าเป็นคนธรรมดามาเจอเรื่องคล้ายกัน เขาจะส่งเสียงได้ยังไง จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองยังไง?”

“ฉากที่สิ้นหวังแบบนั้น ผมไม่กล้าคิดแม้แต่นิดเดียว!!”

ได้ฟังเสียงโอดครวญของลวี่หมิง นาจาหันไปมองเจ้าของสวนสนุกคนขาวที่ก่อนหน้านี้ยุแยงตะแคงรั่ว: “พวกคุณจบเห่แล้ว!”

“เราต้องเอาคำอธิบายที่ชัดเจนมาให้ได้!” เร่อปาหน้าตึงเช่นกัน

ทั้งสองหยิบมือถือออกมาจะโทรหาคุณตำรวจ

เจ้าของสวนสนุกรีบลนลานทันที: “สต๊อป สต๊อป นี่เป็นความเข้าใจผิด เดี๋ยวเราจะให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลก่อน ทุกท่านใจเย็นๆ!”

ลวี่หมิงทรุดนั่งกองกับพื้น: “ใจเย็นเหรอ คุณจะให้ผมใจเย็นยังไง?”

“ข้างบนนั่นคือพี่น้องร่วมสายเลือดของผม กับคนรักที่ผมรักสุดหัวใจนะ!!”

“ผมรับได้ทุกเงื่อนไข!”

ลวี่หมิงยื่นมือข้างหนึ่งออกมา ท่าทีเด็ดขาด: “จำนวนนี้!”

“ห้าแสนหยวน? นี่มากเกินไปนะ ผมต้องไปปรึกษาหุ้นส่วนคนอื่นของสวนสนุกก่อน!”

“ห้าสิบล้านดอลลาร์!”

เจ้าของสวนสนุกคนขาว: “???”

ทุกคนมองลวี่หมิงอย่างเหลือเชื่อ แม้แต่นาจากับเร่อปายังอึ้งไป

พี่ชาย คุณนี่กล้าขอจริงๆ นะ!

ทั้งฮวนเลอกู่ทั้งสวนสนุกนี่ เกรงว่าจะยังไม่ถึงห้าสิบล้านดอลลาร์ คุณอ้าปากปุ๊บจะฮุบกิจการเขาเลยงั้นสิ?

คนถูกแขวนคว่ำอยู่ข้างบนนั่นแน่นอนว่าเป็นเรื่องร้ายแรง แต่ระบบความปลอดภัยของรถไฟเหาะก็แน่นหนามาก ขอแค่รีบกู้ระบบให้กลับมาทำงาน ช่วยคนลงมาให้เร็ว ที่สุดแล้วก็เป็นเพียงแรงกระทบกระเทือนทางจิตใจในระดับหนึ่ง ‘อาการบาดเจ็บ’ แบบนี้ตีความได้ทั้งหนักทั้งเบา

“คุณผู้ชาย อย่าล้อเล่นเลย……” เจ้าของสวนสนุกคนขาวยิ้มบางๆ พอดีกับจังหวะนั้น พนักงานที่ไปซ่อมก็ทำให้อุปกรณ์กลับมาทำงานได้แล้ว รถไฟเหาะที่ถูกล็อกค้างอยู่บนฟ้าก็เริ่มไถลตามแรงเฉื่อย คาดว่าอีกไม่นานคนก็จะลงมาอย่างปลอดภัย

คิดว่า ไม่น่าจะมีอะไรแล้ว

ลวี่หมิงยืนยันหนักแน่น: “คนนึงคือพี่น้องร่วมสายเลือดของผม อีกคนคือที่รักของผม!”

“พวกคุณทำเพื่อนผมเครียดจนสภาพเป็นแบบนี้ ผมก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว!”

ลวี่หมิงเล่นใหญ่ถึงขั้นทิ้งตัวนอนขวางบนรางตรงๆ ได้ยินเสียงหึ่งๆ นั้น ใบหน้าเขาสงบ สีหน้าดูมั่นคงมาก

แต่คนอื่นๆ กลับตกใจจนสติหลุด

โดยเฉพาะเร่อปากับนาจาที่หน้าถอดสี พุ่งเข้ามาจะดึงลวี่หมิงออก รถไฟเหาะวิ่งเร็วมาก มานอนราบตรงนี้ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ!

ลวี่หมิงมองสองสาวที่กำลังลนลาน สีหน้าจำใจ: “เด็กโง่ สวรรค์ป้อนข้าวเข้าปากขนาดนี้ยังคว้าไว้ไม่ได้ ไม่ต้องพูดอะไรแล้ว รีบหาท่าที่นอนสบายๆ ซะ! ทำน้ำตาไข่มุกน้อยไหลสักหยดสองหยดจะยิ่งดี งานนี้ได้เงินกว่าถ่ายละครอีก!”

เร่อปากับนาจาชะงักงัน

พวกเธอมองเจ้าของสวนสนุกคนขาวที่เห็นได้ชัดว่าไม่รู้จะทำยังไงดี แล้วก็ตัดสินใจ นอนแนบลวี่หมิงลงไปซ้ายขวาอย่างเด็ดเดี่ยว

“เจิ้งเจี่ยคือพี่สาวของฉัน!”

“เธอเป็นพี่สาวแท้ๆ ของฉันนะ ถ้าเธอเป็นอะไรไป ฉันจะบอกพ่อแม่ยังไง?!”

ทุกคน: “???”

เติ้งเฉา เฉินชือชือ เบบี้ และคนอื่นๆ ถึงกับตะลึงงัน

ดาราตกกระแสเล่นใหญ่ก็ว่าไปอย่าง แต่นี่สองสาวจะไม่เอาชีวิตกันแล้วหรือไง?

[6666!]

[นี่มันบ้าเกินไปแล้ว!]

[XSWL!]

[ดาราตกกระแสยอมเอาชีวิตแลกเงินจริงๆ วะ!]

[เดี๋ยวๆ คนที่ลำบากคือเฟิงเฟิงกับเจิ้งเจี่ยนะ โธ่พ่อคุณ เล่นถือโอกาสไถก่อนเลย?!]

[มันสมเหตุสมผลไหมเนี่ย?]

“บ้าไปแล้ว! บ้ากันทั้งกลุ่ม!” ชายคนขาววัยกลางคนเห็นรถไฟเหาะกำลังพุ่งทะยานบนรางด้วยความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมงทั้งสามทำท่าจะเอาชีวิตเข้าแลก เขาตกใจตะโกนลั่น: “หนึ่งล้านหยวน ผมชดใช้หนึ่งล้าน!”

“สองล้านหยวน ผมชดใช้สองล้านหยวน!”

“สามล้านหยวน นี่คือขีดสุดของผมแล้ว ต่อให้พวกคุณถูกบดแหลกอยู่ข้างบน ผมก็จะไม่ยอมถอยอีก!!”

เฉาเกอกับพวกได้ยินตัวเลขนี้ ต่างพากันตะลึง

ทุกคนตื่นเต้นเร่งเร้า: “ลงมาเร็วเข้า!”

“สาบานซิ ว่าคุณยินยอมใช้เงินชดเชยเป็นจำนวนสามล้านดอลลาร์สำหรับอุบัติเหตุครั้งนี้ และต้องโอนเงินเข้าบัญชีที่ระบุภายในหนึ่งชั่วโมง ถ้าผิดคำพูด ก็ขอให้แม่แท้ๆ ของคุณต้องตกเป็นโสเภณี ลูกชายลูกสาวต้องเป็นทาส ทั้งครอบครัวถูกเผาจนไม่เหลือ!”

“ผมสาบาน ผมยินยอมใช้เงินชดเชยเป็นสามล้านดอลลาร์สำหรับอุบัติเหตุครั้งนี้……” เจ้านายคนขาวฟังเสียงรถไฟเหาะที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ สมองถึงกับมืดสนิท เอาแต่ทวนตามไปอย่างนั้น

วินาทีต่อมา ลวี่หมิงรีบลุกจากพื้น แล้วฉุดนาจากับเร่อปาให้รีบออกจากเขตรางรถไฟทันที

เพียง 15 วินาทีถัดมา รถไฟเหาะที่พุ่งด้วยความเร็วสูงก็ทะยานเข้ามาจากไกลลิบ

บนโบกี้ หลี่ชางเฟิงกับเจิ้งเจี่ยสลบไปทั้งคู่ หายใจรวยริน เหมือนจะหลุดลอยไปได้สักพักแล้ว…

“เอามือถือมา!” ลวี่หมิงรับมือถือจากเจ้านายคนขาว จากนั้นพิมพ์ในช่องข้อความใส่เลขบัญชีของตัวเอง: “นี่คือเลขบัญชีสำหรับรับโอน กรุณาโอนเดี๋ยวนี้!”

เจ้านายคนขาว: “……”

เขามองไปรอบตัวอย่างงุนงง: “คุณแน่ใจเหรอว่าไม่ไปดูสภาพ… ที่รัก ญาติมิตร กับพี่น้องร่วมสายเลือดของคุณก่อน?”

“ดอลลาร์ สามล้านดอลลาร์!” ลวี่หมิงหัวเราะเย็น

ชายวัยกลางคนจนปัญญา จึงจำใจโทรหาฝ่ายการเงิน สั่งให้โอนเงิน

ส่วนคนอื่นๆ ก็รีบไปตรวจดูอาการของหลี่ชางเฟิงกับเจิ้งเจี่ย

ทั้งสองฟื้นขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงแต่สีหน้าท่าทางยังมึนงงผิดปกติ พอเห็นลวี่หมิงก็ร้องลั่นเหมือนถูกกระตุ้นอย่างหนัก

ไม่นาน มือถือของลวี่หมิงก็มีข้อความแจ้งเงินเข้า สามล้านดอลลาร์ คิดเป็นเงินหยวนจีนถึง 21.6 ล้าน โอนเข้าบัญชีเรียบร้อย!

“พี่ชาย ร่วมงานกันอย่างราบรื่น ขอให้มิตรภาพของเรายืนยาว!” ลวี่หมิงยิ้มปลื้ม: “คราวหน้ามีเรื่องดีๆ แบบนี้บอกล่วงหน้านะ ผมจะมาอีก!”

เจ้านายคนขาว: “……”

เขาถูกอาการกลับหน้ามือเป็นหลังมือของลวี่หมิงจนทำอะไรไม่ถูก รอบนี้รายการรันนิ่งแมนเหมาสวนสนุกทั้งงานราคา 10 ล้านหยวน เดิมทีหวังจะฉวยโอกาสกอบโกยทั้งชื่อทั้งเงิน สุดท้ายที่ไหนได้ เงินไม่ทันได้หา ยังต้องควักจ่ายไปอีกกว่าสิบล้านหยวน…

จะไปฟ้องใครได้เล่า!