【วิชาฝังกระแสพลัง】

นี่คือคำอธิบายเชิงเทคนิคและบทสรุปที่【โรงพยาบาล】ยื่นให้เหวินเหวินหลังเริ่มร่วมมือกับกรมความมั่นคง

ทฤษฎีที่ลอว์เรนซ์ หนอนผู้ผันแปรนับหมื่น ใช้เป็นหลัก

ผู้ถูกเลือกผู้ติดตามคุณธรรมสูงสุด·กระแสวังวน ซึ่งเป็นผู้กำกับดูแลการกำเนิด เติบโต ชรา และตายของสรรพชีวิต ได้พัฒนาเทคนิคประหลาดนี้ขึ้นมาหลังวิจัยยาวนานหลายปี

เหมือนกระบวนการเพาะปลูก นำวัตถุดิบอันตรายหลากชนิดมาฝังไว้บนเนื้อหนังของสิ่งมีชีวิต ใช้ชีวิตและมวลสสารวิญญาณของสิ่งมีชีวิตนั้นกรองเอาสิ่งปนเปื้อนจากการแปรสภาพออกไป ทำให้เกิดการหลอมรวมหรือสกัด แล้วรอจนถึงเวลาสุกงอม จึงตัดเก็บผลและสารสกัดที่ต้องการ

ในกระบวนการนี้ ฝ่ายที่ทำหน้าที่เป็นภาชนะให้ปลูกวัตถุดิบ เรียกว่า ‘ครรภ์’

ส่วนผลลัพธ์ที่ได้ เรียกว่า ‘ผล’

“และอย่างที่คุณคาดไว้ ในบรรดาสิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่สามารถเป็น ‘ครรภ์’ ได้ แบบที่ง่ายและสะดวกที่สุด ไม่ต้องสงสัยเลยก็คือมนุษย์”

มุลเลอร์อธิบายอย่างละเอียดผ่านสายโทรศัพท์ว่า “หลังเทคนิคนี้ถือกำเนิดขึ้น ที่โรงพยาบาลของเราเพียงทดลองอยู่ไม่กี่ครั้ง ก็สั่งห้ามใช้มนุษย์เป็น ‘ครรภ์’ อย่างถาวรแล้ว

แม้แต่ในโรงพยาบาลหวังหวาง นี่ก็เป็นข้อห้าม”

“ฮะ น่าสนุกดีนี่!”

เหวินเหวินที่กำลังซิ่งมอเตอร์ไซค์กลั้นหัวเราะเยาะไม่อยู่ “พวกประสาทอย่างพวกคุณเนี่ยนะจะยอมผนึกเทคโนโลยีที่ขัดกับหลักมนุษยธรรมแบบนี้ด้วย?”

“ไม่ๆๆ ได้โปรดอย่าเข้าใจผิด”

มุลเลอร์อธิบายอย่างเคร่งขรึม “เป็นเพราะหลังการพิสูจน์อย่างเข้มงวด พบว่าวิธีใช้มนุษย์เป็น ‘ครรภ์’ นั้นไม่มีประสิทธิภาพอย่างยิ่ง และไม่คุ้มค่า ทำให้สิ้นเปลืองวัสดุอย่างร้ายแรง!

นอกจากบางครั้งจะสะดวกอยู่บ้าง ก็ไม่มีข้อดีใดๆ

ของที่ ‘ครรภ์’ ทั่วไปสร้างได้ เทคนิคนอื่นก็ทำได้เหมือนกัน แต่ถ้านำ ‘ภาชนะ’ ระดับสูงกว่านั้นมาใช้ในวิชาฝังกระแสพลัง นั่นสิถึงจะเรียกว่าเป็นการสิ้นเปลืองอย่างแท้จริง!”

มุลเลอร์กล่าวด้วยความคั่งแค้น “คุณก็รู้ดี มีข้อตกลง T5 อยู่ ต่อให้เป็นโรงพยาบาลของเราเอง วัสดุสิ้นเปลืองก็ไม่ได้มากจนใช้ฟุ่มเฟือยได้

เพราะฉะนั้น ตั้งแต่สี่สิบปีก่อนแล้ว ทิศทางการพัฒนาวิชาฝังกระแสพลังจึงหันไปที่พืชและสัตว์ชนิดอื่นแทน

นั่นก็เป็นเหตุผลหลักที่ถอดลอว์เรนซ์ออก เขาไม่มีทั้งบารมีและความสามารถพอจะริเริ่มศาสตร์สาขาใหม่ด้วยตนเอง และยังไม่ยอมละทิ้งความถนัดเพียงน้อยนิดของตัวเองเพื่อเริ่มต้นใหม่ เอาแต่จมอยู่กับคาถาและทฤษฎีล้าสมัย

หลังเตือนและแก้ไขแล้วหลายครั้ง สุดท้ายถูกแผนกจัดการวินิจฉัยว่าไม่เหมาะสมกับความสามารถที่ผู้ปฏิบัติงานของโรงพยาบาลเราพึงมี จึงให้ออกจากงาน ส่วนเรื่องที่เขาตกต่ำไปคลุกคลีอยู่กับสมาคมบูชามังกร พวกสัตว์เดรัจฉานที่กราบไหว้ภัยพิบัติ นั่นไม่เกี่ยวกับโรงพยาบาลเราแล้ว”

หลังสลัดความรับผิดชอบตามนิสัยเสร็จ มุลเลอร์ก็อดไม่ได้ที่จะปะทุความกระสับกระส่ายในใจ พึมพำด้วยความรู้สึก “เฮ้อ ฉันยังจำสีหน้าเดือดดาลของเขาตอนถูกไล่ออกได้ เขาบอกว่าสักวันจะหอบผลงานใหม่กลับมา แล้วเหยียบพวกเราพวกแก่หัวโบราณให้จมดิน

พูดตามตรง ฉันก็ยังคาดหวังว่าเขาจะมีความก้าวหน้าทะลุเพดานบ้าง น่าเสียดาย เกือบจะเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ…แต่ผ่านมาหลายปี เขาคงเติบโตเป็น ‘วัสดุ’ ชั้นดีมากๆ แล้วใช่ไหม?”

ปลายสายอีกฝั่งมีเสียงอู้อี้คล้ายคนกลืนน้ำลาย ดังขึ้นด้วยความกระหายที่ปิดไม่มิดจากหุ้นส่วนซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้แปรสภาพเป็นอะไรไปแล้ว “ถ้าคุณพอผ่อนมือได้ ช่วยเก็บตัวอย่างไว้ให้พวกเราบ้างนะ แน่นอน ถ้ายังมีชีวิตยิ่งดี เรื่องราคาเจรจากันได้!”

“ก็แล้วแต่ชะตาของเขา!”

เสียงของเหวินเหวินเย็นเฉียบ

มอเตอร์ไซค์คำรามพุ่งแหวกกลางสายน้ำรถ กวาดทิ้งผู้ไล่ล่าและผู้ขวางทางทั้งหมดอย่างง่ายดาย เหลือไว้เพียงเสียงคำรามก้องเหมือนสายฟ้าฟาด

มาถึงตอนนี้ ในที่สุดทุกอย่างก็โผล่พ้นจากม่านหมอก

สาวกสมาคมบูชามังกรที่แสวงหาการแปรสภาพและพลังแห่งภัยพิบัติ ลอว์เรนซ์ผู้ลุ่มหลงในวิชาฝังกระแสพลังและอาการกระหายเลือด และแผนการระยะยาวในการเพาะปลูกและแพร่เชื้อโดยลับ…

ทุกสิ่งที่ทำมา ก็เพื่อคัดเลือก ‘ครรภ์’ ที่เหมาะสมที่สุดจากผู้คนนับไม่ถ้วน!

ตอนนี้ ราวกับเป็นชะตากรรม ‘ครรภ์’ ที่เขาเพ้อใฝ่หา เอ๊ะ ไม่สิ ‘ภาชนะ’ ที่ฟ้าประทาน ปรากฏตรงหน้าเขาโดยไม่ทันคาดคิด

เมื่อสิบปีก่อน ในวันเพลิงสมุทร หายนะคลื่นอัคคีทิ้งผู้ต้องสาปเอาไว้

ท่ามกลางอาเพศที่ฉุดให้ผู้คนนับหมื่นดิ่งสู่ความสิ้นหวัง ความเจ็บปวด และความชิงชัง ผู้รอดเพียงหนึ่งเดียว

จี้เจวี๋ย!

.

.

บนลานกว้างของโรงพยาบาลที่เงียบจนเกือบตายสนิท แสงอึมครึมยามสนธยาส่องต้อง คนธรรมดาทั้งหมดต่างสิ้นสติในชั่วพริบตาที่วิชาฝังกระแสพลังเริ่มทำงาน ไร้เรี่ยวแรงต่อต้านโดยสิ้นเชิง

เหนือท้องฟ้า เส้นสายสีชาดคดเคี้ยวเป็นริ้วๆ เคลื่อนเลื้อยลงมาตามเสียงเรียกของผู้ควบคุม

ไม่ได้ยินเสียงคร่ำครวญและกรีดร้องจากไกลลิบ

เมื่อชาวนาตัดสินใจเก็บเกี่ยว กิ่งก้านอ่อนแอที่ไม่มีใครใส่ใจย่อมร่วงโรยเงียบงันในมุมมืด มีเพียงผลที่เริ่มเน่าที่ร่วงหล่นสู่ดิน บ่มกลิ่นหอมหวานอันชวนบาป

ณ สถานที่เดิม ภายในโรงพยาบาลยามพลบค่ำเช่นกัน ลอว์เรนซ์มองภาพตรงหน้า ถึงกับเหม่อไปชั่วครู่

วันที่ถูกไล่ออกจากสถานที่หัวแข็งคร่ำครึ่นั่นอย่างน่าอัปยศเพียงใด เวลานี้หัวใจเขาก็ปลื้มปรีดิ์เพียงนั้น ทุ่มแรงเพาะปลูกมายาวนาน ในที่สุดก็จะออกดอกออกผลแล้ว เขาแทบอยากร้องเพลงดังๆ

น่าเสียดาย เสียงจ้อกแจ้กดังกวนหูไม่หยุด

“เวรเอ๊ย พี่เบาหน่อยๆ มือผม… ไอ้นี่มันติดเชื้อได้ไหม?”

“เอาจริงนะพี่ ไม่จำเป็นเลย โคตรไม่จำเป็น!”

“เมาเหรอพี่ ถึงได้เล่นใหญ่เบอร์นี้?”

“ตอนนี้เผ่นยังทันนะ ผมว่าเจ้าหน้าที่กรมความมั่นคงโหดฉิบหาย แถมคนนำทีมทั้งเก่งทั้งสวยนมใหญ่อีก เชื่อผมเถอะ พี่ไม่มีทางสู้เขาได้!”

“อย่าบอกนะว่าพี่เล็งตะขอผมน่ะ? อย่าเลยพี่ ผมตกใจทีไรชอบปล่อยราดกางเกงจริงๆ นะ โอ๊ยๆๆ ไม่ไหวแล้ว…”

“ทำไมต้องเล่นหนวดด้วยวะพี่ รสนิยมโหดไปไหม!”

ทั้งที่ยาสลบแรงพอจะหลับยาวถึงพรุ่งนี้ แต่ไม่ทันสิบกว่านาที หมอนี่ก็ดันฟื้นอีกแล้ว

ขณะนี้ สสารวิญญาณปนเปื้อนนับไม่ถ้วนหล่นจากฟากฟ้า พัวพันรวมตัวเป็นมหาต้นไม้ รัดพันตัวเขาไว้ดุจอสูรอ้าปากโลหิต

แล้ววินาทีถัดมา มวลสารวิญญาณสีเลือดจำนวนนับไม่ถ้วน ก็ทะลักเข้าสู่ร่างของจี้เจวี๋ยทั้งหมด!

ปริมาณสสารวิญญาณปนเปื้อนระดับทะลักล้นที่พอให้คนธรรมดาแปรสภาพเป็นอสูรได้ในฉับพลัน กลับทำได้เพียงปลุกเขาจากนิทรา ความทนทานต่อความวิปลาสที่ไร้คู่เทียมเพียงนี้ เทียบเท่าผู้ถูกเลือกระดับการก้าวข้ามได้เลย!

“สมกับเป็นผู้ต้องสาปที่รอดจากหายนะคลื่นอัคคีมาได้!”

ลอว์เรนซ์ดันแว่นตาที่ถูกย้อมชาดพลางเอ่ยชมเสียงแหบ “จี้เจวี๋ย แกนี่แหละภาชนะแห่งภัยพิบัติที่หาได้หนึ่งในหมื่น! แก ไร้ที่ติ!”

“อ่า ใช่ๆๆ” จี้เจวี๋ยหน้าเสีย พยักหน้าอย่างจนคำ “ขายตะขอก็ได้พี่ ผมบริการดีแถมไม่ตอแยด้วยนะ ขอชีวิตหมาสักชีวิตเถอะนะ ขอร้องล่ะ”

รอยยิ้มของลอว์เรนซ์ชะงัก

ขอถอนคำเมื่อครู่

เว้นก็แต่ปากนี่แหละ โคตรน่ารำคาญ!

แกร๊ก!

ชั่วอึดใจเดียว ตามมือที่ลอว์เรนซ์ตวัด มหาต้นไม้แปลกประหลาดที่ถักทอด้วยเส้นใยนับไม่ถ้วนก็พองตัวพรวด ในการเร่งแปรเปลี่ยนและอัดฉีดของมวลสารวิญญาณมหาศาล จี้เจวี๋ยถูกกลืนหายไปภายใน สิ้นเสียงลงทันที

ดุจร่วงหล่นวูบหนึ่ง

จากภวังค์ ถูกสีชาดอนันต์กลืนกิน

เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน คือแรงสั่นสะเทือนจากไกลลิบ

ประหนึ่งเครื่องยนต์บิ๊กไบก์กระหึ่ม

โครม!!!

เมื่อผนังแตกกระจุย เศษควันฝุ่นปลิวว่อนขึ้นนับไม่ถ้วน

ฉนวนกั้นความจริงที่ลอว์เรนซ์ทอขึ้นด้วยความอุตสาหะ กลับถูกแรงพุ่งชนของผู้ขี่เพียงหนึ่ง ฝ่าเข้าไปจากด้านหน้า ทะลุเป็นโพรงมหึมา!

ยางที่แทบไหม้ละลายบดทับแปลงดอกไม้และอิฐหินที่แตกกระจาย ทิ้งคราบไหม้ดำสนิทเป็นทาง

สุดท้ายเสียงแหลมบาดหู พลันขาดหาย

เงาร่างสูงเพรียวผู้นั้นลุกจากรถในที่สุด

"ไม่ต้อง ที่นี่ปล่อยฉันจัดการ พวกเธอไม่ต้องยุ่ง"

เธอสั่งการกับลูกน้องปลายสาย "เสี้ยวถงไม่มีศักยภาพรบเดี่ยว ไปช่วยเหล่าจางก่อน ส่วนอันหราน ให้เคลื่อนไหวอิสระได้

ตรวจให้ชัดทุกจุดค้ำ ทุกตัวหนอนพยาธิที่วิชาฝังกระแสพลังทิ้งไว้ จงถอนให้หมด!"

ว่าแล้วก็วางสาย

ก้าวไปข้างหน้า

"รู้อยู่แล้วล่ะ โลกนี้ไม่มีมื้อค่ำที่ได้กินฟรี"

เธอกวาดตามองชายผู้เคยใจดีให้เบาะแสกับเธอด้วยสายตาเย็นเยียบ หน้าไม่เปลี่ยนสี "ที่แท้ก็…กล้าก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้ต่อหน้าต่อตาฉันเชียว"

"คุณนี่พูดเกินไป ผมอยู่โรงพยาบาลจี้ฉือมากว่าหกปีแล้วนะ มาก่อนคุณตั้งห้าปีกว่า" ลอว์เรนซ์ดันแว่นตา คราบรอยแตกบนใบหน้าเผยรอยยิ้ม "มาถึงไวจริง…น่าเสียดาย มาช้าไปแล้ว"

คำพูดเพิ่งจบลง พริบตานั้น ต้นไม้มหึมาแปลกประหลาดก็สั่นสะเทือนอีกระลอก

เรือนยอดอันมหึมาที่เกือบคลุมทั้งท้องฟ้า กลับขยายตัวอีกครั้ง และท่ามกลางสสารวิญญาณสีเลือดที่ไหวกระเพื่อมนับไม่ถ้วน แสงวาบจำนวนนับไม่ถ้วนก็ผุดพร่างขึ้น ราวดอกไม้บานสะพรั่ง!

ในข้อมูลที่โรงพยาบาลหวังหวางจัดให้ ลอว์เรนซ์ได้หมกมุ่นขุดลึกในวิชาฝังกระแสพลัง ซึ่งเป็นพิธีลับที่ดูเหมือนจะไม่มีศักยภาพให้พัฒนาต่อยอดมานานหลายปี แต่กลับแตกแขนงและพัฒนาขึ้นมาใหม่

ตั้งแต่ตอนโศกนาฏกรรมเดือนบุปผาแห่งจักรวรรดิ เขาก็เผยให้เห็นศักยภาพการแทรกแซงในระดับขอบเขตกว้างใหญ่ ครอบคลุมไปทั่วทั้งเมืองด้วยวิชาฝังกระแสพลัง สำเร็จการทำให้แปรสภาพและกลายพันธุ์เป็นจำนวนมาก

ตอนนี้ สสารวิญญาณปนเปื้อนที่ถูกสายพันธุ์เชื้ออาการกระหายเลือดช่วงชิงและดูดซับมา พวยพุ่งออกจากมหาต้นไม้ แทบคลุมกินพื้นที่กว่าครึ่งของเขตเป่ยซาน!

ความสิ้นหวัง ความเจ็บปวด เสียงโหยหวน ร้องไห้ เฉยชา…

เสียงคร่ำครวญที่นับไม่ถ้วนดังขึ้นอีกครั้ง

นี่แหละคือวัตถุดิบที่เขาซ่อนตัวในหยาเฉิงสะสมกอบโกยจากเงามืดตลอดหลายปี เชื้อพยาธิของอาการกระหายเลือดที่ปล้นชิงจากร่างผู้ล่วงลับ!

ยิ่งกว่านั้น ยังมาจากในโรงพยาบาลจี้ฉือแห่งนี้…เสียเป็นส่วนใหญ่

น่าขันเหลือเกิน และก็ชวนให้ขำอย่างที่สุด

ลอว์เรนซ์ถึงกับอยากปรบมือ ฉากเช่นนี้ ต่อให้ดูสักกี่ครั้งก็ไม่รู้เบื่อ

ขาดหมอ ขาดยา ขาดอุปกรณ์ ขาดเงินทอง แถมแม้แต่เลือดสำรองยังจัดหาไม่ได้…ขาดทุกสิ่งที่จำเป็นต่อการมีชีวิตรอด

ในโรงพยาบาลที่ต้องพึ่งพาการบริจาคประคับประคองอยู่รอดแห่งนี้ สิ่งที่เห็นได้ทุกวันในห้องตรวจ ทางเดิน และบนเตียงผู้ป่วย มีเพียงโศกนาฏกรรม

เคมีบำบัดที่ทรมานครั้งแล้วครั้งเล่า การรอคอยที่อัดแน่นด้วยความหวังครั้งแล้วครั้งเล่า และความทุกข์เมื่อพลาดโควตาครั้งแล้วครั้งเล่า

ไร้เส้นสาย ไร้ผู้กอบกู้ ไร้เงิน

ฟางช่วยชีวิตที่ว่า ก็แค่ภาพลวงตาที่ปลายขอบฟ้า สำหรับคนที่ไม่มีอะไรเลย ความว่า ‘มีโอกาสฟื้น’ นั่นแหละ คือขุมนรกแห่งการทรมานไม่รู้จบ!

เมื่อทุกอย่างถึงทางตัน สิ่งที่เผาไหม้กลายเป็นขี้เถ้าในเตาเผา ก็มีเพียงซากร่างที่ถูกพยาธิดูดกลืนไปนานแล้ว สิ่งสุดท้ายที่ลอว์เรนซ์ช่วงชิงจากผู้วายชนม์ ก็คือผลึกที่ชื่อว่าความสิ้นหวัง!

บัดนี้ ความเจ็บปวดปักรากแทงหน่อจากผืนดิน

เบ่งบาน!

มหาต้นไม้ขยายตัว พองบวม แผ่ลามออกไปภายนอก ประหนึ่งฝ่ามือของคนใกล้ตายเหยียดจากนรก ดิ้นรนหมายจะฉุดทุกสิ่งที่เอื้อมถึงให้ร่วงสู่ขุมนรกด้วยกัน

ถัดมา ทุกสิ่งกลับชะงักลงโดยสิ้นเชิง—

ชะลอ หยุดนิ่ง ย้อนกลับ!

ตรงหน้าเงาร่างนั้น

เหวินเหวิน

ในที่สุดเธอก็ยกมือขึ้น ถอดแว่นกันลมบนใบหน้าตัวเองออก แววตาคู่นั้นมีแสงลวงตาสีน้ำเงินสลับม่วงไหลเวียนอย่างเงียบงัน กวาดมองสรรพสิ่งจากเบื้องบน

แล้วก็ราวกับแดนต่างพิภพย่างกราย

จากแรงจ้องมองของดวงตาคู่นั้น ผลึกนับประมาณมิได้ผุดแทรกจากดินและอิฐหิน ทะลวงขึ้นมา!

ป่าที่ถักทอด้วยผลึกคริสตัลซ้อนสลับไขว้ รายล้อมทั้งโรงพยาบาล บดขยี้เครื่องกีดกั้นที่ยังเหลืออยู่เดิมให้แหลก และกลืนกินทุกสิ่งเข้าไปจนหมด!