“ไอ้หนุ่มคนนี้…” ในสำนักงานซีอีโอของกีวี หวังกังจ้องภาพลวี่หมิงบนจอ ชั่วขณะถึงกับพูดไม่ออก “เขา… เขาสุดยอดเกินไปแล้ว!”

ตึง!!

คุณเลขาพุ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง ลนลานจนรองเท้าส้นสูงถึงกับหลุด เธอรายงานเสียงสั่น “ท่านหวัง ตอนนี้ไลฟ์สดกลายเป็นหม้อแกงแตกไปหมดแล้ว เพิ่งได้รับข่าวว่าผู้บริหารสินเชื่อผ่อนชำระเหมือนพยายามฆ่าตัวตายแต่ไม่สำเร็จ ตอนนี้ถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว ฝั่งเจียงเจ๋อไถก็ปั่นป่วนเละ เราไม่คิดจะดำเนินการอะไรบ้างเหรอคะ?”

“ดำเนินการ?” หวังกังทำหน้าสงบ “สปอนเซอร์ใหญ่เป็นฝั่งเจียงเจ๋อไถดีลมา แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ?”

“สิ่งที่เราควรทำ คือรีบซื้อบทความปั่นกระแส ดันความร้อนแรงเรื่องนี้ให้พุ่งสุดเพดาน ยิ่งดังจนคนทั้งบ้านทั้งเมืองรู้ยิ่งดี!”

“หา?” เลขางงงัน

ความคิดของเจ้านายเธอนี่ช่างคาดไม่ถึงจริงๆ เขาไม่กลัวต้องรับผิดชอบเลยหรือไง?!

เธอกำลังจะเตือนต่อ แต่โทรศัพท์ของหวังกังก็ดังขึ้น เขารีบทำท่าให้เงียบ แล้วกดรับสายทันที

ปลายสายตะโกนลั่น “กังจื่อ!”

“ดูสิว่าแกก่อเรื่องอะไรขึ้น ไอ้ดาราตกกระแสนั่นมันตัวซวยชัดๆ เป็นเสนียด!”

“สองครั้งแล้วนะ ช่องทีวีเราต่อให้มีเงินแค่ไหนก็ทนให้มันเผาแบบนี้ไม่ไหว แกรู้ไหมว่าค่าปรับผิดสัญญาสปอนเซอร์ใหญ่เอ็กซ์คลูซีฟครั้งนี้เท่าไหร่? ห้าพันล้าน! ห้าพันล้านเชียวนะ!!”

“ใจเย็น ใจเย็น” หวังกังทำไม่รู้ไม่ชี้ จุดซิการ์อย่างละเมียด “เดี๋ยวคุณก็จะได้นั่งเก้าอี้เบอร์หนึ่งของวงการแล้ว ตอนนี้สิ่งที่ควรทำที่สุดคือจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นสู่บัลลังก์ให้คุณ ไม่ใช่ไปไล่เบี้ยเรื่องไร้สาระพวกนี้”

“จะให้ฉันใจเย็นบ้าบออะไร นั่นมันค่าปรับห้าพันล้านนะ กำไรเกือบสิบปีของสถานีต้องเอาไปโปะหมด แล้วไหนจะบัลลังก์เบอร์หนึ่งอีก โธ่โว้ย ฉันสู้มาตั้งค่อนชีวิต สุดท้ายเหลือมือเปล่า งานก็กำลังไม่รอด!”

“จบเห่หมดแล้วโว้ย!!”

ปลายสายได้ยินเสียงผู้อำนวยการสถานีสะอื้นฮักๆอย่างน่าเวทนา

“โง่สิ้นดี เขาเล่นงานคุณจนแทบไม่เหลือซาก ยังดูสถานการณ์ไม่ออกอีก?” กังจื่อเย้ยหยัน “ความคิดแบบนี้ขึ้นมานั่งเก้าอี้นี้ได้ยังไงกัน?”

ผู้อำนวยการสถานี: “??!”

“พูดให้เคลียร์!”

“ไอ้สินเชื่อผ่อนชำระนั่นเคยมาหาเราขอร่วมงาน เสนอค่าติดโลโก้สปอนเซอร์ใหญ่เอ็กซ์คลูซีฟ 1 พันล้าน! หลายคนอยากคว้าชิ้นปลามัน แต่ฉันค้านเสียงส่วนใหญ่ ปัดตกไปเลย เพราะเรื่องนี้ คณะกรรมการบริหารยังมีเสียงจะถอดฉันลงไม่น้อย แต่สุดท้ายล่ะเป็นไง ฉันก็ยังนั่งเก้าอี้นี้อย่างมั่นคง ตอนนี้ยิ่งพาแพลตฟอร์มทั้งช่องโตวันโตคืนอีกต่างหาก”

ผู้อำนวยการสถานีถึงกับมึน

แม้อินเทอร์เน็ตรุ่งเรืองทำให้สถานีทีวีแบบดั้งเดิมเสื่อมบัลลังก์ในวงการบันเทิง ต้องหันไปโฟกัสสายวาไรตี้ที่ใช้งบไม่สูงนัก แต่ถึงอย่างนั้น เม็ดเงินจากสปอนเซอร์ใหญ่รายเดียวก็คงไม่ควรต่างกันขนาดนี้สิ

ยิ่งกว่านั้น ค่าติดโลโก้สปอนเซอร์ 1 พันล้านหยวน ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่ไม่เคยมีมาก่อนในอุตสาหกรรม ชิ้นปลามันมาจ่อปากแล้วยังไม่อ้าปากงับ นั่นมันไม่ใช่สมองมีรูเหรอ?

“หมายความว่ายังไง?”

“ฮึ ก็เพราะไอ้ดาราตกกระแสไม่กลัวตาย กล้าออกมาแทงหน้าต่างกระดาษให้ขาด ในแง่หนึ่ง เขาช่วยชีวิตคุณไว้เลยนะ! เราทุกคนต้องเป็นหนี้บุญคุณเขา ไม่งั้นพอความลับแตกเข้าเมื่อไหร่ ทีวีสถานียอมให้ศิลปินโปรโมตเงินกู้ดอกโหด คุณคิดว่าดวงคุณแข็งพอไหม?”

ผู้อำนวยการสถานีเถียง “เราก็ตรวจสอบประวัติมาแล้วนะ ทุกอย่างล้วนทำตามกฎ!”

“ความปลอดภัยชั่วคราวในบางเวลา ไม่ได้แปลว่าจะปลอดภัยตลอดไป แค่มีชนวนทิ้งไว้ ก็เท่ากับมีทุ่นระเบิดใต้ฝ่าเท้า ถ้าไม่มีใครจุดชนวน ก็อาจสงบสุขไปอีกสามปีห้าปี แต่ถ้าความลับแตกเมื่อไหร่ นั่นแหละหายนะถล่มทลาย!”

“น้องเอ๊ย หัดดูไว้ซะบ้าง!”

ผู้อำนวยการสถานีที่ปลายสายเหมือนโดนสาดน้ำเย็นโครมเดียว ใจสงบลงทันที

“แล้วค่าปรับผิดสัญญาล่ะ?”

“ใครเป็นคนจุดไฟ?”

“ดะ…ดาราตกกระแส?!”

“งั้นคุณว่าพวกเขาฟ้องสู้หัวเยว่โอกาสชนะสูงกว่าฟ้องสู้พวกคุณไหมล่ะ?” กังจื่อหัวเราะเย็น “ยังยืนยันคำเดิม คืนเงินต้นครบทุกหยวน เรื่องกระแสระลอกนี้อาจดันคุณจนท้องแตกตายได้เลย!”

ผู้อำนวยการสถานีเหมือนตาสว่าง โพล่งดีใจ “ดาราตกกระแสนี่มันมหาบุรุษชัดๆ!”

“ไม่ เขาเป็นเทียนเล่มหนึ่งต่างหาก” กังจื่อทอดเสียง “ผมทำงานในสายนี้มาหลายปี ไม่เคยเห็นศิลปินที่เสียสละได้ขนาดนี้ เผาผลาญตัวเองเพื่อส่องสว่างให้โลก!”

ผู้อำนวยการสถานีก็หัวเราะตาม “ถ้าเขาโดนหัวเยว่แบนจากวงการ ยังไงผมก็ต้องดึงเขาขึ้นมาช่วยให้ได้!”

“คาดว่าใกล้แล้วละ ในสายตาหัวเยว่เขาเป็นดาวร้าย แต่ในสายตาพวกเรา เขาคือเทพเจ้าไฉ่ซิงเอี้ยที่เดินได้!” แววตากังจื่อเต็มไปด้วยความชื่นชมต่ออัจฉริยะ

……

สำนักงานใหญ่หัวเยว่

“ไอ้เลว! ไอ้ดาราตกกระแสสารเลว นี่มันรู้อะไรบ้างไหมว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่? มันอยากพังทั้งบริษัทให้จมดินใช่ไหม!” CEO เผยซือเชียน พอฟังรายงานจากเลขา เสียงก็สะดุดหอบ โรคหัวใจขาดเลือดที่เป็นมานานกำเริบทันที

เลขาตกใจสุดขีด “ดิฉันเรียกรถพยาบาลให้คุณนะคะ!”

“ไม่…ไม่ต้อง รถพยาบาลก็ช่วยชีวิตผมไม่ได้!” เผยซือเชียนหน้าบิดเบี้ยว ท่าทางเหี้ยมเกรียม “ต้องกำจัดไอ้ดาราตกกระแสนั่น ผมถึงจะรอด!”

“ร่างสัญญายกเลิกฝ่ายเดียวเดี๋ยวนี้ แล้วเอามาให้ผมประทับตราและเซ็นชื่อ!”

เขาจุกแน่นหน้าอกจนต้องกุมอก พูดไปหอบหนักไป

“แต่ท่านเผย บริษัทค็อกเทลนั่นฟ้องเราเรียกค่าเสียหายผิดสัญญา 1 พันล้าน ตอนนี้คดีกำลังขึ้นศาล ถ้าเราปลดดาราตกกระแสออก ประเด็นความรับผิดชอบ…”

“ไฟลามถึงคิ้วแล้ว จะไปเสียเวลาวุ่นวายกับไอ้ดาราตกกระแสทำไม? มันทำอะไรลงไป? มันไปล่วงเกินทั้งวงการปล่อยกู้ออนไลน์! พวกนั้นพลังอิทธิพลใหญ่โตแค่ไหน ความเชื่อมโยงซับซ้อนขนาดไหนเธอรู้ไหม? แค่คำพูดเดียว พวกมันก็ทำให้กูหลุดเก้าอี้ได้แล้ว!”

“ไปเร็ว!!”

เลขาหน้าถอดสี รีบรุดไปจัดการทันที

ไม่นานนัก พอเธอถือสัญญาที่ร่างเสร็จกลับเข้ามา ก็เห็นท่านเผยฟุบอยู่กับพื้นแน่นิ่ง เหมือนล้มไปได้สักพักแล้ว

เลขากรีดร้องด้วยความตระหนก “ท่านเผย!!”

“ใครก็ได้ เรียกรถพยาบาลเร็ว ท่านเผยเป็นอะไรไป!”

“เอา…มา!” ท่านเผยที่หายใจรวยรินพอได้ยินเสียง ก็ฮึดหายใจเฮือก ใช้มือยันพื้นพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง

เลขามองหน้าท่านเผยที่ซีดเผือดอย่างเหลือเชื่อ มือสั่นยื่นสัญญากับปากกาลูกลื่นให้ ท่านเผยลงชื่อในช่องว่าง แล้วหยิบตราประทับจากกระเป๋าเสื้อกดลงไปเต็มแรง จากนั้นก็จ้องเธอเขม็ง ตาเหลือกขาว

“โพสต์ลงเว็บไซต์ทางการ… ประกาศ!”

เลขาพยักหน้าถี่รัว

เห็นดังนั้น ท่านเผยก็โล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ราวกับปลดภาระสำคัญเสร็จ สิ้นคำคอเอียงสลบไป

……

ในเวลาเดียวกัน

ห้องไลฟ์สดกีวี

[ฉันกู้มาสองหมื่น รวยเละ!]

[ฉันกู้มาหนึ่งหมื่น!]

[ทำไมพวกนายได้วงเงินกันสูงจัง ของฉันมีแค่สามพัน อิจฉาจนน้ำตาไหล!]

[สามพันก็ดีแล้วเพื่อน ฉันแพลตฟอร์มข้างบ้านคะแนนจือหมา 750 ดันให้วงเงินมาแค่ 500 แถมคะแนนฉันยังสูงกว่าอีก โธ่ เงินกู้ดอกโหดห่วยแตกนี่มันดูถูกใครอยู่กันแน่?!]

[ฉันว่างงาน ไม่เคยใช้สินเชื่อออนไลน์สักอย่าง เมื่อกี้เช็กวงเงินดันอนุมัติมาแสนหนึ่ง แถมเงินเข้าบัญชีวินาทีเดียว โคตรเร็ว! อยู่มาค่อนชีวิตยังไม่เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้มาก่อน ขอบคุณดาราตกกระแส คุณคือผู้มีพระคุณเกิดใหม่ของผม!]

[โคตรพ่อ! ดาราตกกระแสจัดสวัสดิการให้ครอบครัว พี่ชายเล่นทีเดียวรวยเลยได้ไงเนี่ย?]

[ตอนนี้รู้หรือยังว่าพี่ชายดาราตกกระแสของฉันตั้งใจทำเพื่อครอบครัวจริงๆ? ใครเคยด่าพี่ชายดาราตกกระแสของฉัน รีบมาขอโทษให้หมด!]

[ขอโทษนะพี่ดาราตกกระแส ผมผิดไปแล้ว!]

[ฉันคือเมแกนี เมื่อก่อนฉันเกลียดดาราตกกระแสเข้ากระดูกดำ เดี๋ยวนี้ฉันรักดาราตกกระแสสุดหัวใจ ต่อไปฉันจะเป็นแฟนคลับสายแข็งที่รักเดียวใจเดียว เรามาช่วยกันปกป้องเกอเกอดาราตกกระแสที่ดีที่สุดกันเถอะ!]

[ฉันคือแอนตี้หมิง ฉันขอสาบานในห้องไลฟ์สด ว่าฉันจะไม่พูดถึงดาราตกกระแสในทางเสียหายบนอินเทอร์เน็ตอีกสักคำ จะไม่ด่าด้วยคำหยาบ จากนี้ไปจะห่วงใย ปกป้อง ติดตาม และรักดาราตกกระแสสุดหัวใจ ใครอยากด่าดาราตกกระแส มาด่าฉันก่อนดีไหม?!]

[แฟนคลับให้ดาราหาเงินเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรม แต่ที่ดาราทำให้แฟนคลับหาเงินได้ ดาราตกกระแสนี่สมควรเรียกว่าหนึ่งเดียวในประวัติศาสตร์วงการบันเทิงจีน!]

[ตอนนี้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าคุณ คือเจ้าพ่อแห่งวงการกู้รายแรกในสายตาแฟนคลับ คือปรมาจารย์กู้รายแรกในสายตาคู่แข่ง คือยอดอัจฉริยะเงินกู้ในสายตาแฟนเก่า และคือยอดนักกู้ทะลุฟ้าของทั้งวงการบันเทิงของจีน!]

[อัจฉริยะ!!]

[ภายนอกดูเป็นดาราที่ไร้ศีลธรรมที่สุด กลับเป็นคนเดียวทั้งวงการที่แม้จะมีเรื่องดีๆ ก็ยังนึกถึงพวกพี่น้องที่ลำบาก ทุกคนไม่เคยมองโลกในแง่ดีต่อนาย แต่มีแต่นายที่มองพวกเราเป็นครอบครัวจริงๆ!]

[ถ้าไอดอลแบบนี้ยังไม่ใช่แสงสว่างของวงการแฟนคลับ แล้วอะไรถึงจะใช่?]

[คิดแล้วก็อาย ที่ช่วงนี้ฉันด่าดาราตกกระแสบนอินเทอร์เน็ตเป็นประจำ อดไม่ได้ต้องฟาดกบาลตัวเองไปฉาดหนึ่ง ฉันมันชั่วจริงๆ ว่ะ!]

[……]

ทั้งห้องไลฟ์สดคอมเมนต์กระสุนไหลพรืด ระอุสุดๆ ผู้ใช้นับล้านต่างแชร์สวัสดิการที่ตัวเองกวาดมาได้กันอย่างดุเดือด ทุกคนที่ได้ประโยชน์ต่างพากันเชิดชูลวี่หมิงสุดลิ่มทิ่มประตู ชมไม่หยุดปาก

กลุ่มเฮตเตอร์บางคนที่ไม่ได้ร่วมแจมดูดส่วนต่าง พอเห็นตัวเองไม่ได้รับอานิสงส์ ก็รู้สึกว่าพลาดไปเป็นร้อยล้าน ไฟริษยาลุกท่วมอก ทันทีที่เสียศูนย์ก็ไปด่าว่าเหล่าพวกพ้องเดิมที่เพิ่งเปลี่ยนข้างเพราะ “เงินก้อนเล็กน้อย” ว่าเห็นเงินเป็นพ่อไปแล้ว พร้อมทั้งขุดคุ้ยความชั่วร้ายสารพัดในอดีตของลวี่หมิง พยายามจะพลิกกระแส

หากเป็นเมื่อก่อน เหล่าแอนตี้หมิงย่อมต้องรวมพลังช่วยส่งเสียงเชียร์กันพรึบ

แต่พอกินบุญคุณเขาเข้าแล้ว ปากก็แข็งไม่ออก ครานี้พอเห็นคอมเมนต์ที่กระโดดโลดเต้นพวกนั้น เหล่ากลุ่มผู้ได้รับอานิสงส์ก็สวนเลยว่า อย่าบังคับให้ฉันด่าพวกแกตอนที่ฉันกำลังแฮปปี้สุดๆ

ข้อถกเถียงดำเนินไม่นาน ทั้งห้องไลฟ์สดก็เหลือไว้เพียงถ้อยคำสรรเสริญล้วนๆ ที่ลอยพรั่งพรูไม่หยุด

……

ลวี่หมิงพา PD หนุ่มออกมาข้างนอก

เพิ่งเดินมาได้ครู่เดียว เขาก็เห็นเร่อปากำลังเดินเร่งๆ ลวี่หมิงตาเป็นประกาย คว้าเหล้าขึ้นมากรึ๊บหนึ่ง แล้วโบกมือทัก

ไม่คาดคิดว่า พอเร่อปาเห็นเขาในเสี้ยววินาที กลับทำเหมือนกระต่ายตกใจ เลี้ยวเข้าอีกซอยหนีทันที

ลวี่หมิง: ？

เขารีบตามไปอย่างรวดเร็ว

“อย่าตามฉัน อย่าตามฉันนะ!” เร่อปาวิ่งเข้าไปในตรอกแคบๆ แล้วร้องลั่นด้วยความตระหนก “เป่าเฉียงเกอ คุณอยู่ไหน? ดาราตกกระแสจะฉีกป้ายฉัน ช่วยด้วย!”

“พวกเราเป็นทีมเดียวกัน ฉันจะฉีกเธอทำไม?” ลวี่หมิงงงไปชั่วครู่ แต่พอเห็นสีหน้าที่ทั้งอ่อนแอและไร้ที่พึ่งของเร่อปา จู่ๆ ก็เกิดลูกบ้าขึ้นมา “ต่อให้เธอตะโกนจนสุดหลอด ก็ไม่มีใครมาช่วยเธอหรอก!”

เร่อปา: “?!”

“เธอนี่แหละเป็นสายลับ!” เธอลืมตากลมสวยโพลง เตือนอย่างลนลาน “บอกไว้ก่อนนะ ฉันโตมาในทุ่งหญ้า ชอบมวยปล้ำตั้งแต่เด็ก ฉันก็ฝึกมานะ!”

ลวี่หมิงฟังแล้วมึนงงไปหมด เขาเพิ่งเดินเข้าไปใกล้ เร่อปาก็ฉวยจังหวะจะมุดหนีจากรักแร้เขา แต่ลวี่หมิงแค่ยื่นแขนออก ก็รวบตัวเธอไว้เหมือนไก่ตัวน้อยแล้วดึงกลับมา

เร่อปาตกใจจนกรีดร้องลั่น “อ๊าๆๆ พี่ชายสายลับอย่าฉีกป้ายฉัน เราเป็นทีมเดียวกันนะ!”

“อ้าว ตอนนี้กลายเป็นทีมเดียวกันแล้วเหรอ?” ลวี่หมิงทั้งขำทั้งปวดหัว “พูดมาดีๆ สิ ทำไมฉันถึงกลายเป็นสายลับล่ะ?”

“ไม่ใช่สายลับเหรอ?” เร่อปากะพริบตากลมโตสวยๆ อย่างงงๆ

ลวี่หมิงทำหน้าดุ “ไม่พูด ตอนนี้ฉันจะจัดการเธอเลย!”

“เฉาเกอเจอการ์ดเบาะแสใบหนึ่ง เขาเอามาให้พวกเราดูกันหมดแล้ว ข้างบนบอกว่าในบรรดาสายลับมีคนหนึ่งชอบดื่มเหล้า” เร่อปาเห็นลวี่หมิงเอื้อมมือมาจับป้ายชื่อด้านหลังของเธอ ก็รีบคายหมดเปลือกในหนึ่งวินาที จากนั้นทำหน้าจ๋อยๆ อย่างน่าสงสาร “พี่ชาย ต่อให้พี่เป็นสายลับ ก็ไม่ได้กระทบไมตรีระหว่างเราหรอกนะ!”

“นี่มันพิสูจน์อะไรได้?” ลวี่หมิงงงงวย “ปกติเธอไม่ดื่มเหล้ารึไง?”

“ดื่มสิ” เร่อปาตอบตรงๆ

“งั้นเธอก็เป็นสายลับสิ ถ้าชอบดื่มเหล้าก็เป็นสายลับหมด” ลวี่หมิงจนคำจะพูด “เบาะแสบอกแค่ว่าสายลับชอบดื่มเหล้า อะไรทำให้เธอมีอคติกับฉันขนาดนั้น?”

เร่อปาทำท่าจะพูดแต่ก็หยุด

ลวี่หมิงพูดเสียงเศร้า “ที่จริงการชอบดื่มเหล้าก็เป็นแค่การพรางตัวของฉันเอง ฉันอยากให้มีเด็กผู้หญิงใสซื่อร่าเริงสักคนเดินเข้ามาในหัวใจฉัน มองทะลุหน้ากาก แล้วปลอบประโลมใจฉันที่บอบช้ำเป็นแผลเต็มไปหมด”

เร่อปาตกใจ “จริงเหรอ?”

ลวี่หมิงยกกระติกเหล้าขึ้นกรอกเข้าปากเฮือกหนึ่ง

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์กำลังดื่ม ‘เหมาไถเฟยเทียน’ 「พื้นฐานการแสดง」+30!]

“อึก…ฮา…” เหล้าร้อนผ่าวไหลผ่านลำคอ ความร้อนแผ่ซ่านในอก ทำให้เขาเผลอครางด้วยความสบาย “จริงยิ่งกว่าทองแท้!”

เร่อปา “……”

“ถ้าเธอรู้จักฉันจริงๆ จะพบว่า ฉันน่ะแหละคือไอดอลที่ต่อต้านการดื่มหนักที่สุดทั้งวงการบันเทิงของจีน ที่แสดงออกแบบนี้ ก็เพราะชีวิตมันบีบคั้นต่างหาก!”

“พี่ชาย ถึงตอนนี้ฉันเป็นตัวประกันของพี่ก็เถอะ แต่ช่วยอย่าดูถูกไอคิวฉันได้ไหม?” เร่อปากลอกตาใส่ด้วยความจนใจ “ตัวพี่เองเชื่อที่ตัวเองพูดไหมล่ะ?”

“เฮ้อ…” ลวี่หมิงถอนใจ “ฉันนึกว่าเธอจะเข้าใจฉัน”

เขาทำหน้าชะตาขื่น ยกกระติกเหล้าขึ้นซดอีกคำ

[ติ๊ง! ตรวจพบโฮสต์มึนเมาระดับอ่อน ได้รับบทภาพยนตร์ นักสืบไชน่าทาวน์!]

ลวี่หมิง “?!”

ร่างเขาชะงัก ตาเบิกกว้างพรึ่บ

นักสืบไชน่าทาวน์?!

นั่นคือหนังตลกระดับคลาสสิกในชาติก่อนของเขา ใช้งบลงทุนเกือบแตะหนึ่งร้อยล้านหยวน ท้ายที่สุดกวาดรายได้ตั๋วกว่า 800 ล้าน พอตัดส่วนแบ่งโรงภาพยนตร์ออก ฝั่งผู้สร้างยังทำผลตอบแทนได้สูงถึง 300% กำไรสุทธิไม่น้อยถึงสามร้อยล้านหยวน!

ก็เพราะการโผล่ขึ้นมาของหนังตลกเรื่องนี้เอง ที่วางฐานแฟนแน่นหนาให้กับซีรีส์ไชน่าทาวน์ภายหลัง ภาคต่อพุ่งแรงต่อเนื่อง จนภาคสามกลายเป็นตำนานด้วยรายได้ 4.5 พันล้าน หรือติดอันดับหนึ่งตลอดกาลของสายหนังตลกในวงการบันเทิงจีน!

ถ้าเขาจับบทนี้ไว้ได้ ก็เท่ากับกำอนาคตทั้งวงการภาพยนตร์จีนไว้ในมือเลยทีเดียว!