บทที่ 45 หลบอะไร ฉันไม่ได้จะตีนะ!

เฉินโม่เคาะแป้นพิมพ์ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ราวกับได้ซ้อมแก้ไขความต้องการเหล่านี้ในหัวมานับร้อยนับพันครั้งแล้ว

คนอื่นในห้องที่กำลังเก็บอุปกรณ์อยู่ก็ได้ยินเสียงอุทานดังขึ้น

“ทุกคนดูจอใหญ่สิ! โอ้โห เร็วเป็นบ้า นี่โสดมาหลายปีหรือไงถึงได้มือไวขนาดนี้?”

“นี่เขาพิมพ์โค้ดหรือเล่นเกมอยู่กันแน่? สลับหน้าจอไวเกิน!”

“ตามไม่ทันเลย ตามไม่ทันจริงๆ”

“หา? เขากล้าแก้โค้ดแบบนี้ได้ยังไง? หรือหมอนี่เป็นคนเขียนโค้ดตัวจริง?”

พอคนอื่นได้ยินเสียงก็หยุดเท้าที่จะออกไป หันมองหน้าจอใหญ่กันหมด ราวกับมีเวทมนตร์สะกดจนไม่อาจละสายตา

หลายคนเพิ่งได้เห็นว่า ที่จริงแล้วบางทีพวกเขายังดูไม่ทันด้วยซ้ำว่าแก้โค้ดตรงไหน หรือบางคนต่อให้เห็นชัดเจนแต่ก็ไม่เข้าใจ แล้วโค้ดใหม่ก็โผล่มาอีกแล้ว คล้ายกับเต่าที่คิดจะวิ่งแข่งกับแฟลช ไม่มีทางตามทัน

ในกลุ่มคนมีบางคนหันไปมองชายที่ใส่หมวกเบสบอลซึ่งนั่งอยู่หน้าจอด้วยสีหน้าเคารพและประหลาดใจ “หมอนี่เป็นเทพมาจากไหน ทำไมดูหนุ่มขนาดนี้ ไม่เป็นวิทยาศาสตร์เลย หรือว่าเริ่มเรียนเขียนโค้ดตั้งแต่อยู่ในท้องแม่?”

ตอนนั้นเอง เฉินโม่ไม่รู้ว่าจอตัวเองถูกฉายขึ้นจอใหญ่ เขายังคงแก้โค้ดช่วงสุดท้ายตามสเต็ปปกติ กระทั่งเวลาเหลืออีก 3 นาที ทุกคนก็เตรียมตัวจะย้ายสถานที่กันแล้ว

หวังเต๋อฟารีบหันไปถามเฉินโม่

“พี่ใหญ่ นี่จะเสร็จเมื่อไหร่เหรอ? มากสุดฉันให้เวลาได้อีก 10 นาทีเท่านั้นนะ”

เฉินโม่ว่า

“ไม่ต้องหรอก เสร็จแล้ว!”

จากนั้นเขากด Enter ทีหนึ่ง แล้วก็นวดนิ้วมือที่เริ่มล้า พิมพ์โค้ดเร่งสปีดตั้งหลายนาทีมันก็หนักเอาเรื่อง

หวังเต๋อฟาชะงัก “หืม? เสร็จแล้ว? เร็วขนาดนี้เชียว? ไหนคนอื่นว่าใช้เวลาหลายชั่วโมงไง…” จู่ๆ เขาก็เกิดความคิดว่าหรือทุกคนในนี้จะ “กาก” หมดเลย

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดอะไรไร้สาระ เขารีบบอกข่าวให้จ้าวซื่อสงฟังทันที

“ท่านประธานจ้าว พวกเราก็เสร็จแล้ว!”

สิ้นเสียง พวกช่างเทคนิคที่กะจะออกจากห้องถึงกับหยุดกึก ใจหนึ่งก็ไม่อยากเชื่อว่ามันจะเสร็จเร็วขนาดนี้ อีกใจก็อดน้อยใจไม่ได้ว่าจะให้คนอื่นไปได้หรือยัง เพราะอยากดูต่อ

โดยเฉพาะผู้จัดการเทคนิคจากบริษัทอื่นๆ ต่างมองหน้ากัน พวกเขาเข้าใจความซับซ้อนของโค้ดส่วนนั้นดี มองนาฬิกาแล้วเพิ่งผ่านไปไม่ถึง 10 นาที ถึงแม้คนที่เขียนต้นฉบับเองก็ไม่ควรจะเร็วอะไรเบอร์นั้น หากไม่รู้มาก่อนเป็นสัปดาห์ว่าจะต้องแก้ นี่แทบเป็นไปไม่ได้เลย

เฉินโม่รู้สึกถึงสายตาเคลือบแคลงก็เพิ่งตระหนักว่าจอตัวเองถูกฉายขึ้น แต่ช่างเถอะ การกระทำเป็นหลักฐานที่ดีที่สุด เขาเลยเปิดหน้าจอสาธิตโค้ดใหม่ให้ดูอย่างรวดเร็ว จนทุกคนเห็นว่าฟังก์ชันใหม่ทำงานสมบูรณ์แบบ

จ้าวซื่อสงได้แต่มองอย่างโล่งอก เสร็จสิ้นเสียที เขาเหลือบเห็นหน้าของเฉินโม่แล้วตกใจ “ทำไมถึงเป็นหมอนี่?” เขาจำได้ว่าเฉินโม่นี่แหละเคยลาออกต่อหน้าเจ้านายกลางที่สาธารณะ แถมต่อยหวังเต๋อฟาด้วย ตอนนั้นเขาฟังจากผู้ช่วยแล้วรู้สึกว่าหนุ่มสมัยนี้เอาใหญ่ไม่เกรงใจใครเลยจริงๆ

“หมอนี่ไม่ใช่ถูกไล่ออกไปแล้วเหรอ? ทำไมมาอยู่นี่ได้?”

จ้าวซื่อสงหันไปขอคำอธิบายจากหวังเต๋อฟา หวังเต๋อฟาก็ตอบไม่ถูก แต่หลี่เจี้ยนเชาไหวพริบไวรีบบอก

“เขาเป็นที่ปรึกษาพิเศษที่เราจ้างมาครับ…”

หวังเต๋อฟารีบพยักหน้าตามน้ำทันที

“ใช่ๆ ที่ปรึกษาพิเศษ!”

จ้าวซื่อสงมองก็พอจะเดาออกว่าต้นสายปลายเหตุเป็นยังไง จึงชี้นิ้วไปที่หวังเต๋อฟาและแสยะยิ้มนิดๆ

“ไล่พนักงานดีๆ ออกไปเหมือนตัดเส้นเลือดใหญ่ทิ้ง เกือบจะซวยจริงๆ เลยนะแก…”

หวังเต๋อฟาได้แต่ยิ้มขมขื่นในใจว่าจริงที่สุด ทำไมดันไปไล่คนเก่งขนาดนี้ออกเสียล่ะนะ ถ้าเขาทำให้สภาพการทำงานดีขึ้น ให้ค่าตอบแทนสูงขึ้น เฉินโม่คงไม่จากไป แล้วซางเหอก็คงพัฒนาไปได้ไกลกว่านี้

พอคิดๆ ดูก็สงสัยในแนวทางบริหารงานของตัวเองเป็นครั้งแรก แต่พอนึกได้ว่าถ้าเจ้าเฉินโม่อยู่ต่อ นี่แค่วันเดียวก็กล่อมคนลาออกตั้ง 10 คน

ถ้าอยู่ทั้งเดือนอาจจะพากันออกยกบริษัทก็ได้ เขาเลยรีบสะบัดความคิดแบบนั้นทิ้ง “หาที่หลบให้พ้นดีกว่า จะไปยุ่งด้วยไม่ไหว…”

ระหว่างนั้นเอง จางเชาก็ปรากฏตัวพร้อมปึกเอกสารในมือ พลางร้องเรียกเสียงดัง

“พี่โม่ เสร็จหมดแล้ว!”

แต่พอเห็นผู้บริหารอยู่กันครบก็กลัวจนเผลอตัวนิดหน่อย เฉินโม่เลยสะพายกระเป๋าแล้วบอกกับเหยียนจิ่นและจางเชา

“เหยียน เชา ไปกันเถอะ!”

ทั้งสามจึงเก็บของแล้วเดินออกจากห้องไป หวังเต๋อฟาใจไม่ค่อยดี เพราะเรื่องที่คนทั้งห้องยังแก้ไม่ได้ แต่เฉินโม่ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็เรียบร้อย เขาจึงสั่งหลี่เจี้ยนเชาให้เร่งตรวจรับงาน แล้วรีบวิ่งตามออกไปทันที

“เฉินโม่… นายจะไปเลยเหรอ แล้วถ้าตรวจรับเจอปัญหาจะทำไง?”

เฉินโม่หยุดเดิน หันมานิดนึง

“โค้ดฉัน ไม่มีปัญหา!”

พูดจบเหมือนนึกอะไรได้ เขาเลยหันกลับเดินเข้าไปหา หวังเต๋อฟาก็ถอยกรูดตามสัญชาตญาณเพราะกลัวจะโดนซัดอีก

“นี่มันกลางที่สาธารณะนะ นาย…อย่าเข้ามาเลย ฉันทำตามที่นายบอกทุกอย่างแล้ว!”

เฉินโม่ว่า

“กลัวอะไร ฉันไม่ได้จะซัดนาย”

แล้วก็เอาแขนโอบคอหวังเต๋อฟา

“ฉันแค่หวังดีจะเตือนนายนิด โค้ดที่ฉันเขียน ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าแก้อีก ถ้ารอบหน้ามีปัญหา ฉันคงไม่ปล่อยง่ายๆ แบบคราวนี้”

หวังเต๋อฟาฝืนกลั้นอารมณ์ “นี่นายไม่กลัวจะโดนฉันฟ้องแรงงานบ้างรึไง?”

เฉินโม่หัวเราะ “ถ้าท่านประธานหวังถึงขั้นต้องไปร้องเรียนว่าถูกลูกจ้างตัวเล็กๆ รังแก นั่นมันน่าขันไม่ใช่เหรอ? แถมโค้ดฉันก็ไม่ได้ทำบริษัทพัง กฎหมายแรงงานคุ้มครองนายไม่ได้หรอก จะไปลองฟ้องดูก็ได้นะ”

หวังเต๋อฟาหน้าตึง “แล้วนายไม่กลัวฉันแฉเรื่องทั้งหมดให้คนในวงการรู้เหรอ? จะได้ไม่มีที่ยืนอีก…”

เฉินโม่ทำหน้าระรื่น “แล้วนายมั่นใจแค่ไหนว่าคราวนี้ฉันไม่ได้แอบฝัง ‘ทางลับ’ อะไรไว้ในโค้ด?”

เขาหยุดนิดหนึ่งแล้วพูดต่อ

“เอาเถอะ… นายก็ไม่อยากให้ระบบล่มแล้วถูกบริษัทฮั่นถังเอาเรื่องใช่ไหม? ธุรกิจเขามูลค่าหลักหมื่นล้าน เงินแค่ไม่กี่ล้านมันจ่ายค่าเสียหายไม่พอหรอกนะ ถ้านายคิดจะเล่นงานฉัน ฉันก็จะเล่นกลับ มาดูกันว่าใครจะโดนเตะออกจากวงการก่อน”

หวังเต๋อฟาอ้าปากค้าง ชี้นิ้วพูดไม่ออก เพราะรู้ดีว่าถ้าระบบล่มจริงๆ จนกระทบบริษัทฮั่นถังจริงๆ ซางเหอเล็กๆ อย่างเขาไม่อาจแบกรับได้แน่ สุดท้ายเขาจึงต้องยอมถอย

เฉินโม่เลยตบหน้าเบาๆ “อะไรล่ะ เมื่อกี้ยังดูกร่างๆ อยู่เลย ไม่ลองดื้ออีกหน่อยเหรอ?”

หวังเต๋อฟาหลุบตาลงยอมแพ้ “เฉินโม่ ฉันก็ปล่อยคนตามที่นายขอแล้ว นายก็ลาออกไปแล้ว ต่างคนต่างอยู่ ไม่ต้องเจอกันอีกจะได้มั้ย?”

เห็นหวังเต๋อฟาตัวเตี้ยกว่าตนเกือบทั้งศีรษะยอมแพ้สนิท เฉินโม่เลยช่วยจัดเนกไทที่เบี้ยวอยู่ให้อีกฝ่าย มองซ้ายขวาจนพอใจแล้วตบไหล่

“อืม ดูดีขึ้นเยอะเลยนะ แต่ชื่อ ‘เต๋อฟา’ ของนายนี่ไม่ค่อยดีหรอก ถ้าความดี (เต๋อ) มันหลุดมือไปแล้วก็จะขาดตลอดไง ต่อไปดูแลลูกน้องให้ดีๆ ฉันรับรองว่าระบบซางเหอนี่จะอยู่ได้นาน เงินทองหาไว้พอใช้ก็พอ เกิดก็เอาอะไรมาด้วยไม่ได้ ตายก็เอาไปไม่ได้ ถ้านายสะสมบุญมากๆ หน่อยจะได้อายุยืน”

“ดูแลตัวเองด้วยละ ไม่ต้องเจอกันอีกนะ~”

เฉินโม่หัวเราะลั่นแล้วเดินกลับไปหาเหยียนจิ่นกับจางเชา ปล่อยให้หวังเต๋อฟายืนครุ่นคิดอยู่ตรงนั้น

เดินกันมาได้สักพัก จางเชาก็อดสงสัยไม่ได้

“พี่ม่อ โค้ดที่พี่เขียน ฉันกับพี่เหยียนก็ดูแล้วนะ ทำไมไม่เห็นมีตรงไหนเป็นประตูหลังเลย?”

เหยียนจิ่นก็พยักหน้าเห็นด้วย “ใช่ ฉันก็ไม่เจอ”

เฉินโม่ยิ้มบางๆ “ประตูหลังอะไรกัน ไม่มีหรอก ฉันก็แค่ ‘เล่นกลยุทธ์เมืองเปล่า’ เท่านั้นเอง”

แล้วก็ร้องงิ้วเลียนแบบไปสองท่อนว่า

“ข้าเดิมเป็นผู้เกียจคร้านบนเขาอ่าวหลงก่าง ใช้หยินหยางดุจพลิกฝ่ามือปกป้องฟ้าดิน…”

เสียงเขาไม่ตรงคีย์เลย แต่ก็ร้องแบบสบายอารมณ์ จางเชาฟังแล้วงุนงง

“พี่ม่อ พี่กำลังแร็ปเหรอ? ฟังดูแปลกดีนะ”

เหยียนจิ่นหางตากระตุก “นั่นมันงิ้วปักกิ่งเฟ้ย!”

จางเชาเลยถามต่อ “อ้าว ทำไมไม่ร้องต่ออีกล่ะ?”

เฉินโม่เงยหน้ามองฟ้าแล้วทำท่าเหมือนคำนวณ “สภาพฟ้าแบบนี้ วันนี้ไม่เหมาะจะร้องงิ้วปักกิ่ง…”

ที่จริงคือเขารู้เนื้อแค่สองประโยคเท่านั้นเอง จางเชามองไปบนท้องฟ้าครึ้มๆ ก็ยิ่งสงสัย “ฟ้าครึ้มเมฆดำขนาดนี้จะดูอะไรกันได้?”

“หุบปากเหอะ!” เฉินโม่เอ็ดใส่

แต่ไม่นานดวงอาทิตย์ก็เผยตัวออกมาจากเงาเมฆ ฟ้าครึ้มเมื่อครู่ก็สว่างสดใส แสงทองส่องผ่านกิ่งไม้ที่เขียวชอุ่มข้างทาง ทาบลงบนตัวพวกเขาเป็นลวดลายเงา ทั้งสามคนพูดคุยกันไปพลาง เดินห่างออกไปเรื่อยๆ จนลับตาไปในที่สุด