“หลินจือไป๋ นักเรียนหลินฉันคือผู้สื่อข่าวจากฉินโจวเดลี่!”

“ท่านประธานหลิน ฉันคือผู้ประกาศข่าวจากข่าวเศรษฐกิจ มีข่าวลือบนอินเทอร์เน็ตว่าคุณคือไป๋ตี้ โปรดชี้แจงว่าข่าวนี้เป็นความจริงหรือไม่?”

“คุณมีความคิดเห็นอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้?”

“ไป๋ตี้ นักแต่งเพลงชื่อดังแห่งวงการดนตรี เป็นเพียงนามแฝงของคุณหลินจือไป๋ใช่ไหม?”

“ได้ยินมาว่าคุณยังเรียนอยู่ปีสอง แต่กลับเป็นถึงประธานบริษัทสำนักพิมพ์เฉินฮวา ซึ่งมีมูลค่านับแสนล้าน และยังมีอีกหนึ่งตัวตนลับสุดยอดในฐานะพ่อเพลง…”

“ผมเป็นนักข่าวจากบันเทิงไร้ขอบเขต อยากทราบว่าคุณมีความคิดเห็นอย่างไรกับฉู่ฉือ?”

“ไป๋ตี้! ถ้าคุณคือไป๋ตี้จริงๆ ที่อายุยังน้อยแต่ประสบความสำเร็จขนาดนี้ ช่วยบอกเล่าความรู้สึกให้แฟนๆ ได้ฟังหน่อยครับ!”

“ขอคำตอบให้แฟนๆ ของไป๋ตี้หน่อยเถอะครับ!”

“หลินจือไป๋ ผมเป็นคนใน! มาจากสำนักข่าวเฉินฮวา!”

“ผมแทนตัวแทนเทียนกวงขอสัมภาษณ์คุณหลินจือไป๋ ทำไมคุณถึงปิดบังว่าคุณคือไป๋ตี้มาตลอด…”

“สวัสดีค่ะ ฉันเป็นผู้สื่อข่าวจากสถานีโทรทัศน์น่าเซิน จากภาพที่เห็นคุณหลินจือไป๋กำลังถูกรุมล้อมโดยนักข่าวจากสื่อชั้นนำของฉินโจว หลังจากมีข่าวลือว่าเขาคือไป๋ตี้นักแต่งเพลงในตำนาน…”

ณ วิทยาลัยศิลปะฉินโจว

หลินจือไป๋สวมหมวกที่อาจารย์ใหญ่เตรียมมาให้ ตั้งใจจะลอบออกไปเงียบๆ แต่เหล่านักข่าวที่จ้องเขม็งอยู่หน้าประตูก็จับตัวเขาได้ในทันที

ถูกล้อมด้วยไมโครโฟนและกล้องนับไม่ถ้วน การหลบหนีดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้แล้ว โชคดีที่อาจารย์ใหญ่รับรู้ถึงสถานการณ์ที่ร้ายแรงนี้ จึงสั่งให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงเรียนช่วยปกป้อง “สมบัติชิ้นใหญ่” ของมหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวไว้ เพื่อไม่ให้เขาถูกนักข่าวกลืนกินทั้งเป็น

ก็ได้...

หลินจือไป๋มองสถานการณ์ตรงหน้า เขารู้ว่าความลับในฐานะไป๋ตี้คงปิดบังไม่ได้อีกต่อไปแล้ว แม้ว่าการเปิดเผยนี้จะไม่ส่งผลกระทบอะไรมาก แต่การโดนซุ่มโจมตีแบบนี้ก็ทำให้เขาอึดอัดใจไม่น้อย

“ทุกคนครับ…”

หลินจือไป๋หยุดก้าวออกไป ตัดสินใจพูดอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น เสียงนักข่าวที่เคยดังสนั่นก็เงียบลงในพริบตา ทุกสายตาจ้องมาที่เขาอย่างกระตือรือร้น

“ผมจะพูดกับทุกคน…”

เสียงนักข่าวกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้นกว่าเดิม เพราะทุกคนอยากได้ยินคำตอบตอนนี้เลย!

หลินจือไป๋ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขามองกล้องและไมโครโฟนที่แทบจ่อหน้า และพูดออกมาด้วยน้ำเสียงหมดความอดทนว่า:

“ถ้าผมพูดความจริงแล้ว พวกคุณจะปล่อยผมไปใช่ไหม?”

“แน่นอน!”

นักข่าวพยักหน้ากันรัวๆ

หลินจือไป๋ถอดหมวกที่ไม่ได้ช่วยอะไรออก เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาของเขาภายใต้แสงกล้องจำนวนมาก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า:

“ผมคือไป๋ตี้เอง”

เขาเลือกที่จะวางไพ่ทั้งหมดลงบนโต๊ะ ด้วยท่าทีของคนที่ไม่อยากเล่นเกมหลบซ่อนอีกต่อไป เพราะความลับนี้ต่อให้พยายามแค่ไหนก็ปิดไม่มิดแล้ว

ทันทีที่คำพูดจบลง!

ทั้งสถานที่แทบจะลุกเป็นไฟ!

นักข่าวตรงหน้าร้องเสียงหลงและพยายามถามคำถามกันอีกครั้งจนแทบแย่งไมค์ ขณะเดียวกันนักศึกษาในมหาวิทยาลัยฉินโจวที่มุงดูอยู่ด้านนอกก็กรีดร้องราวกับอยู่ในคอนเสิร์ตของศิลปินที่พวกเขาชื่นชอบ!

ในขณะนั้นเอง เสียงรถยนต์เบรกดังขึ้น

ปรากฏว่าพี่ชายและพี่สาวของหลินจือไป๋มารับเขาแล้ว

เมื่อได้ยินเสียงบีบแตร หลินจือไป๋ก็รีบขึ้นรถด้วยการคุ้มกันของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

พี่ชายของเขา หลินเซิ่งเทียนเหยียบคันเร่งเต็มที่

รถพุ่งออกไปทันที ขณะที่นักข่าวพยายามวิ่งตามท้ายรถไปจนไกลนับสิบเมตร แต่สุดท้ายก็ต้องล้มเลิกการสัมภาษณ์

บนที่นั่งข้างคนขับ

หลินซี พี่สาวของหลินจือไป๋หัวเราะจนตัวงอ

หลินจือไป๋กลอกตา ถอนหายใจ และยกข้อมือที่เริ่มปวดขึ้นมานวด

ก่อนหน้านี้ในห้องเรียน เมื่อความลับในฐานะไป๋ตี้เริ่มรั่วไหล เขาจำใจต้องเซ็นชื่อให้เพื่อนร่วมชั้นทีละคน แม้แต่นักศึกษาจากชั้นเรียนข้างๆ หรือแม้กระทั่งจากคณะอื่นก็แห่กันมาขอลายเซ็น โชคดีที่อาจารย์ใหญ่และคณะผู้บริหารมาช่วยพาเขาออกมาได้

ในตอนนั้นเขาคิดว่าตัวเองหนีพ้นแล้ว

ไม่คิดเลยว่าอาจารย์ใหญ่และผู้บริหารเหล่านั้นจะหยิบสมุดโน้ตออกมาพร้อมยิ้มอย่างใจดีและพูดว่า:

“ไป๋ตี้ อาจารย์ขอลายเซ็นด้วยนะครับ?”

หลินจือไป๋แทบเป็นลมตรงนั้น

และนี่เป็นแค่เรื่องของไป๋ตี้เท่านั้นที่ถูกเปิดเผย

หากตัวตนในฐานะฉู่ฉือหรือปู่เย่โหวหรือแม้แต่จวินหลินถูกเปิดเผยด้วยล่ะก็ คงวุ่นวายจนไม่อาจควบคุมได้!

...

วิทยาลัยศิลปะฉินโจว

ในฟอรัมของมหาวิทยาลัย มีโพสต์ใหม่ๆ ผุดขึ้นมาอย่างล้นหลาม!

“หลินจือไป๋คือไป๋ตี้!”

“อ๊าาาา! อิจฉานักศึกษาคณะศิลปกรรมมาก!”

“โว้ย!”

“ถ้ารู้อย่างนี้ ตอนนั้นฉันจะเลือกเรียนวิชาประวัติศาสตร์ศิลป์ จะได้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกับไป๋ตี้!”

“ฉันเคยเจอหลินจือไป๋ในมหาวิทยาลัยตั้งหลายครั้ง ถ้ารู้ว่าเขาคือไป๋ตี้ ฉันคงขอลายเซ็นไปแล้ว!”

“พวกเธอไม่เห็นกับตาในวันนี้ ไม่งั้นจะรู้ว่า พอข่าวหลินจือไป๋คือไป๋ตี้หลุดออกมา นักศึกษาคณะศิลปกรรมก็ล้อมเขาไว้แน่นจนไม่มีทางเดิน ทุกคนไปขอลายเซ็นกันทั้งนั้น!”

“ใครจะไปคิดว่าไป๋ตี้จะอายุน้อยขนาดนี้!”

“ตอนที่ฉันฟังเพลง "เพลงที่เขียนให้ตัวเอง" ทีแรกฉันนึกว่าเขาต้องอายุสักสามสิบหรือสี่สิบแล้ว ที่ไหนได้ เขายังเด็กมาก!”

“สมแล้วที่ถูกเรียกว่า “พ่อเพลงแห่งยุค”!”

“ทั้งฉินโจว หรืออาจจะทั้งวงการดนตรีของบลูสตาร์ ไม่มีนักดนตรีคนไหนที่ยังเรียนปีสองแต่ประสบความสำเร็จได้มากขนาดนี้!”

“อัจฉริยะ!”

“เขาคืออัจฉริยะของวงการดนตรี!”

“ฉันกับไป๋ตี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันกับไป๋ตี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน!”

หลินจือไป๋เป็นหลานชายของประธานบริษัทเฉินฮวากรุ๊ป

ตัวตนนี้เองก็สร้างกระแสในฟอรัมมหาวิทยาลัยได้ไม่น้อย

แต่เมื่อเทียบกับการที่เขาคือไป๋ตี้แล้ว ข่าวการเป็นทายาทเศรษฐีดูจะเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก เพราะที่นี่คือมหาวิทยาลัยสายศิลปะ

และในสถานที่นี้ ไป๋ตี้มีแฟนคลับจำนวนมหาศาล!

...

ในขณะเดียวกัน

บริษัทสำนักพิมพ์เฉินฮวา

ในขณะที่มีคนกำลังดูข่าวคลิปเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นหน้ามหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจว วิดีโอที่หลินจือไป๋ยอมรับว่า: “ผมคือไป๋ตี้” กำลังแพร่กระจายอย่างบ้าคลั่งบนอินเทอร์เน็ต

ทันทีที่เขายืนยันความจริง พนักงานในบริษัทถึงกับขยี้ตาเพื่อตรวจสอบอีกครั้ง และสุดท้ายก็ปล่อยเสียงกรีดร้องออกมาอย่างสุดแรง!

“บ้าจริง!”

“ประธานบริษัทเราคือไป๋ตี้!?”

“นั่นหมายความว่าไป๋ตี้คือเจ้านายของฉัน!?”

“อ๊าาา! ฉันชอบเพลงของเขามากกกก!”

“โอ้พระเจ้า! ก่อนหน้านี้ฉันยังคิดว่าท่านประธานเป็นทายาทตระกูลเศรษฐีที่ไม่มีอะไรพิเศษ!”

“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าฉันทำงานให้กับไอดอลของตัวเอง!”

“แม่คะ! ใช่ค่ะ! ไป๋ตี้คือประธานบริษัทของเรา! ฉันมั่นใจค่ะ! ข่าวออกมาแล้ว!”

“เยี่ยนจื่อ เธอช่วยรับรักฉันได้ไหม? ฉันหาลายเซ็นไป๋ตี้ให้เธอได้แน่นอน เธอชอบเขามากไม่ใช่เหรอ? เขาเป็นเจ้านายเราเลยนะ และเขามาทำงานที่บริษัททุกเสาร์อาทิตย์ ฉันเคยคุยกับเขาแล้วด้วย... โอเค ตกลงแล้วห้ามเปลี่ยนใจนะ! เรื่องลายเซ็นฉันจะหาทางให้!”

“จากนี้ไป ฉันจะถวายชีวิตเพื่อเจ้านาย!”

“ใครกันที่เคยพูดว่าท่านประธานเป็นคุณชายใช้เงินเปลือง? ถ้าฉันได้ยินอีกคำ ฉันจะจัดการเอง!”

...

ในตอนนี้

พนักงานทุกคนใน สำนักพิมพ์เฉินฮวา ดูเหมือนจะมีแรงผลักดันใหม่อย่างไม่น่าเชื่อ

ขณะที่ผู้บริหารระดับสูงในบริษัทถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก

เป้ยลี่แทบสำลักเลือด: “ทำไมเขาถึงเป็นไป๋ตี้ได้ล่ะ!”

หลัวต๋าแสดงสีหน้าทุกข์ระทม: “ภรรยาผม ลูกสาวผม แม้แต่พ่อแม่ผมยังชอบเพลงที่เขาแต่งเลย!”

เหรินเจียชุนถอนหายใจและพูดเบาๆ: “จริงๆ แล้ว ผมเป็นแฟนคลับไป๋ตี้นะ พวกคุณก็รู้ ผมใช้เพลงขอให้ร่ำรวยเป็นเสียงเรียกเข้ามาตลอด”

ประธานบริษัทคือไป๋ตี้!

ตัวตนนี้ทำให้หลินจือไป๋ได้รับความศรัทธาและความภักดีจากพนักงานในบริษัทอย่างล้นหลาม

แล้วแบบนี้ ใครจะกล้าสู้เขาได้อีก?

...

ในคฤหาสน์แห่งหนึ่ง

โจวหานจิ้นและหลี่เซียวต่างจ้องมองข่าวบนหน้าจออย่างอึ้งๆ

“ผมคือไป๋ตี้”

เมื่อเด็กหนุ่มในข่าว

ใช่แล้ว

เขาอายุแค่ 19 ปี กำลังเรียนอยู่ปีสอง การเรียกเขาว่า “เด็กหนุ่ม” ดูจะไม่เกินจริง

เมื่อเด็กหนุ่มคนนั้นยอมรับว่าตัวเองคือไป๋ตี้

โจวหานจิ้นรู้สึกว่ามันเหมือนโลกนี้ไม่ใช่ความจริง

“นี่หมายความว่า ‘พ่อเพลงแห่งยุค’ ที่ทำให้ฉันได้แค่ที่สองในชาร์ตเพลงถึงสามครั้ง เป็นแค่เด็กหนุ่มอ่อนหัดเหรอ?”

จะเป็นไปได้ยังไง!

เขาคงเริ่มเรียนดนตรีตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ใช่ไหม?

ตอนที่ตัวเขาอายุ 19 ยังไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย แต่หลินจือไป๋ในวัย 19 ปี กลับมีชื่อเสียงโด่งดังในฐานะ “พ่อเพลงแห่งยุค” ไปแล้ว!

“อัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปี”

หลี่เซียวพูดด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอยขณะมองข่าว

ใบหน้าที่ดูอ่อนเยาว์เกินไปของหลินจือไป๋ในข่าว เมื่อมาผนวกกับตัวตนในฐานะไป๋ตี้ มันช่างสร้างแรงกระแทกให้กับจิตใจคนดูอย่างรุนแรง!

แค่เพียงหลินจือไป๋อายุเกิน 30 ปี ข่าวนี้คงไม่สร้างความตกตะลึงได้ขนาดนี้!

อายุของไป๋ตี้คือปัจจัยสำคัญที่ทำให้หลินจือไป๋กลายเป็นที่ฮือฮา!

และยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นหลานชายของหลินเจามู่ ประธานบริษัทเฉินฮวากรุ๊ป อีกทั้งตอนนี้ยังดำรงตำแหน่งเป็นประธานของสำนักพิมพ์เฉินฮวา!

นักศึกษาปีสอง หลานชายของประธานบริษัทและ “พ่อเพลงแห่งยุค” ไป๋ตี้!

สามตัวตนนี้รวมกัน ทำให้หลินจือไป๋กลายเป็น “บุตรแห่งสวรรค์” อย่างแท้จริง!

...

บนโลกออนไลน์

คลิปเหตุการณ์หน้ามหาวิทยาลัยศิลปะฉินโจวถูกแชร์อย่างบ้าคลั่งบนทุกแพลตฟอร์ม วิดีโอที่หลินจือไป๋ยอมรับว่า “ผมคือไป๋ตี้” กลายเป็นจุดสนใจที่ทำให้ทุกคนกดเข้ามาชม

และเมื่อเขาตอบรับด้วยตัวเอง โลกออนไลน์ถึงกับลุกเป็นไฟ หัวข้อที่เกี่ยวข้องทะลุขึ้นสู่เทรนด์ฮิตบนแพลตฟอร์มจี๋กวงอย่างรวดเร็ว

“เขายอมรับแล้ว!”

“เป็นเขาจริงๆ!”

“ที่แท้ไป๋ตี้ก็หล่อ รวย และอายุน้อยขนาดนี้!?”

“แม่จ๋า หนูอยากแต่งงานกับเขา!”

“ก่อนหน้านี้ใครบอกว่าหลินจือไป๋ไม่มีพรสวรรค์นะ?”

“ขอถามหน่อยว่า ‘พ่อเพลงแห่งยุค’ ไป๋ตี้ มีความสามารถพอไหม?”

“นี่แหละคือ ‘บุตรแห่งสวรรค์’ ที่แท้จริง!”

“ที่แท้โลกนี้ก็มีคนที่เหมือนหลุดออกมาจากมังงะหรือนิยายรักจริงๆ!”

“ได้ข่าวว่าหลินจือไป๋เป็นหลานชายคนเล็กของประธานหลินเจามู่ อ๊าาา ช่างมีเสน่ห์เกินต้าน!”

“ก่อนหน้านี้เฉยๆ กับเพลงของไป๋ตี้ แต่พอมองอีกที เพลงเขาฟังเพราะขึ้นเรื่อยๆ เลยแฮะ!”

“ถุย!”

“แกมันโลภในชาติตระกูล หน้าตา และอายุของเขาต่างหาก!”

ในขณะที่โลกออนไลน์กำลังร้อนระอุ

คนที่เคยแซะหลินจือไป๋ ด้วยความอิจฉาริษยาและความไม่ชอบขี้หน้าความร่ำรวยของเขา ต่างนิ่งอึ้งไปหมด

ไม่มีพรสวรรค์?

อาศัยแต่ชาติตระกูล?

นี่คือไป๋ตี้นะ!

ใครกล้าพูดว่าไป๋ตี้ไม่มีพรสวรรค์!?

เมื่อต้นปีนี้ เขาเคยใช้เพลง “ขอให้ร่ำรวย” เอาชนะนักแต่งเพลงมือฉมังในเวที “สงครามเทพเทพเซียน” มาแล้ว! นี่มันเรียกว่าไม่มีพรสวรรค์งั้นเหรอ?

“ไม่ยุติธรรมเลย!”

โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย!

ไม่พอที่หลินจือไป๋จะเกิดมาพร้อมชาติตระกูลที่สมบูรณ์แบบ แต่ยังมีพรสวรรค์อันน่าทึ่งที่สุดอีกด้วย และยิ่งไปกว่านั้น เขายังหน้าตาหล่อเหลาราวกับเทพบุตร!

คนที่มีชีวิตเหมือนตัวเอกในมังงะหรือนิยายแบบนี้ ควรอยู่ในโลกของนิยายแต่งเท่านั้น ทำไมต้องเดินเข้ามาในชีวิตจริงด้วย!

“ไปให้พ้น!”

“บลูสตาร์ไม่ต้อนรับนาย!”