โกฮุน ผู้ขายผลงานชิ้นแรกได้ในราคาถึง 2.8 พันล้านวอน ได้กลายเป็นคนดังไปแล้ว

ตอนแรก ผู้คนแค่ให้ความสนใจกับข้อเท็จจริงที่ว่ามีภาพวาดราคาสูงถูกขายไป

แต่เมื่อผู้คนเริ่มเข้าไปชมภาพของโกฮุนด้วยตาตัวเองที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะโซล และแชร์ความรู้สึกผ่าน SNS กับยูทูป เนื้อหานั้นก็กระจายเข้าสู่เว็บไซต์ชุมชนออนไลน์ และกลายเป็นประเด็นในสังคม

└ ไม่จัดนิทรรศการของโกฮุนเหรอ?

└ ใช่เลย ข่าวก็มีแค่สองชิ้นแรก ที่เหลือก็ลอกกันหมด

└ ดูในยูทูป เด็กอายุแค่สิบขวบ สูญเสียพ่อแม่ด้วย น่าสงสารสุดๆ

└ เขาวาดภาพเพื่อแสดงตัวตนของตัวเอง บอกว่าจะวาดต่อไปแม้จะลำบาก

└ ㅠㅠㅠ

└ วาดเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ? มีแต่คนพูดถึงโกฮุนมาหลายวันแล้วนะ

└ ใช่ๆ เหมือนภาพของเขาให้ความรู้สึกปลอบใจเลย

└ ตอนนี้ยังดูได้อยู่ไหม?

└ ไม่แล้ว นิทรรศการจบไปแล้ว เลยมีแต่คนอยากรู้ว่าเมื่อไรจะจัดอีก

ผู้คนที่รู้สึกสะเทือนใจจากภาพของโกฮุนต่างอยากสัมผัสความรู้สึกนั้นอีกครั้ง

และเมื่อคนเหล่านี้เพิ่มขึ้น ก็เริ่มมีคนที่อยากเห็นภาพของเขาบ้างอย่างน้อยสักครั้ง

ผู้ที่สังเกตเห็นความต้องการนี้จึงเริ่มทำคอนเทนต์เกี่ยวกับโกฮุนและอ็องรี มาร์โซในยูทูป

สื่อข่าวก็พากันปล่อยบทความเกี่ยวกับโกฮุนออกมาอย่างต่อเนื่อง ยอดเข้าชมบทความและวิดีโอที่เกี่ยวกับเขาพุ่งสูงขึ้นทุกวัน

แต่กลับแทบไม่มีข้อมูลเลยว่าโกฮุนเป็นคนแบบไหน

นอกจากบทความสองชิ้นของนักข่าวคิมจีอูจากหนังสือพิมพ์แล้ว ก็ไม่มีเนื้อหาอื่นให้หาอ่านได้

คิมจุนยง บรรณาธิการของแทฮันอิลโบ ซึ่งรู้สึกถึงบางอย่างจากโกฮุน ได้สั่งให้นักข่าวอีกคน อีอินโฮ ไปสัมภาษณ์โกฮุนแบบเจาะลึก

อีอินโฮเดินทางไปยังมหาวิทยาลัยเกาหลี แต่กลับต้องผิดหวัง

“บอกว่ากำลังลาพักเหรอครับ?”

“ค่ะ”

“งั้นขอเบอร์ติดต่อหน่อยได้ไหมครับ”

เมื่ออีอินโฮพูดแบบนั้น ผู้ช่วยสาวก็หรี่ตาลงเล็กน้อย

“อันนั้นให้ไม่ได้หรอกค่ะ เป็นข้อมูลส่วนตัว”

อีอินโฮรีบหยิบบัตรนักข่าวกับนามบัตรออกมาให้ดู

“ผมมาจากแทฮันอิลโบ จะมาสัมภาษณ์ศาสตราจารย์โกซูยอลกับโกฮุนครับ”

“แล้วไงคะ?”

“ครับ?”

“เรื่องสัมภาษณ์นั่นมันเป็นเรื่องของคุณนักข่าวเองไม่ใช่เหรอคะ คุณรู้ไหมว่ามีคนมาขอเบอร์ติดต่ออาจารย์เยอะแค่ไหน?”

เธอทำงานอยู่ที่สำนักงานภาควิชานี้มา 2 ปีแล้ว และต้องรับมือกับนักข่าวที่มาตามสัมภาษณ์ศาสตราจารย์โกซูยอลนับไม่ถ้วน

โดยเฉพาะช่วงนี้ ยิ่งมีมากเป็นพิเศษ

ทุกคนพากันอ้างว่าเป็นนักข่าวแล้วก็ขอข้อมูลส่วนตัวแบบไม่เกรงใจเลย จนเธอเริ่มเอือมระอากับพวกนักข่าว

“สวัสดีตอนเช้า!”

ตอนนั้นเอง ศาสตราจารย์จางมีแรเดินเข้ามาในสำนักงาน

“สวัสดีค่ะ”

ผู้ช่วยทักทายด้วยความดีใจแล้วก็จ้องมองนักข่าวอีอินโฮอย่างไม่พอใจ

“ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วก็ออกไปเถอะค่ะ อาจารย์มีนัด”

“เดี๋ยวก่อนครับ”

“อะไรเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?”

จางมีแรที่เริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศแปลกๆ ถามผู้ช่วย

“เขาบอกว่าเป็นนักข่าวจากแทฮันอิลโบ แล้วมาขอเบอร์ของศาสตราจารย์โกซูยอลค่ะ”

“เบอร์อาจารย์? ขอเบอร์อาจารย์ไปทำไมเหรอ?”

เมื่อได้ยินคำถามของจางมีแร อีอินโฮก็ตอบด้วยท่าทีเหมือนคนเกาะฟางเส้นสุดท้าย

“ก็โกฮุนกำลังเป็นที่สนใจไงครับ อยากสัมภาษณ์ แต่ไม่มีทางติดต่อเลย… นักเรียนพอจะรู้จักอาจารย์ไหมครับ?”

“นักเรียน?”

จางมีแรแสร้งทำเป็นตกใจ

“นี่คุณ เป็นคนหยาบคายจังเลยนะ?”

ผู้ช่วยพุ่งคำพูดใส่อีอินโฮทันที

“อยู่ๆ ก็โผล่มาโดยไม่ได้นัด แล้วจะเอาเบอร์โทรของอาจารย์ไปเฉยๆ ยังจะไปเรียกศาสตราจารย์จางมีแรว่านักเรียนอีก คุณเป็นนักข่าวจริงหรือเปล่าคะ? ทำไมถึงไม่รู้จักอาจารย์?”

แม้อีอินโฮจะอยู่ในฝ่ายวรรณกรรมของสำนักข่าว แต่เขามักจะเขียนเกี่ยวกับศิลปะร่วมสมัย จึงแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับวงการศิลปะเลย

“อะ เอ่อ… ผมแค่เข้าใจผิดนิดหน่อยน่ะครับ…”

การที่เธอเรียกคณบดีโกซูยอลว่า “อาจารย์” จึงทำให้เข้าใจผิดไปว่าเป็นนักเรียน นั่นคือความผิดพลาดของเขาเอง

‘ยังไงก็ต้องสัมภาษณ์ให้ได้’

ถ้ากลับไปมือเปล่าอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่รู้เลยว่าจะโดนหัวหน้าบรรณาธิการต่อว่ายังไง

“ขอโทษครับ ผมเพิ่งมาทำข่าวสายนี้ครั้งแรก”

“คุณคิดว่าข้ออ้างแบบนั้นฟังขึ้นเหรอคะ?”

จางมีแรวางเอกสารที่ถืออยู่ลง พลางปลอบผู้ช่วย

“รอให้ท่านอาจารย์กลับมาก่อนแล้วค่อยมาใหม่นะคะ ตอนนี้บอกไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ”

“เอ๋? ทำไมล่ะครับ…”

“ท่านอาจารย์ไปเที่ยวอยู่ที่ยุโรปน่ะสิคะ”

“ยุโรปเหรอครับ? แล้วจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“น่าจะประมาณสองเดือนค่ะ”

คำตอบของจางมีแรทำให้อีอินโฮอ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว

ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าความสนใจต่อโกฮุนจะอยู่ได้นานแค่ไหน เขาไม่สามารถรอถึงสองเดือนได้แน่

แถมเขาเองก็ถูกเพ่งเล็งอยู่แล้ว จะมาอ้างว่าเป้าหมายสัมภาษณ์ไปต่างประเทศเลยทำข่าวไม่ได้ก็คงไม่ใช่เรื่อง

“ที่ยุโรป… ไปที่ไหนเหรอครับ?”

จางมีแรจ้องหน้าอีอินโฮ

ถ้าถึงขั้นจำเธอไม่ได้จริงๆ ก็คงไม่มีความรู้เรื่องวงการศิลปะเลย

แต่เพราะเขาดูจริงจังและกระตือรือร้นมาก เธอจึงคิดว่าคงไม่เสียหายหากจะให้โอกาสเขาสักครั้ง

‘ก็ดีต่อฮุนด้วย’

“รอสักครู่นะคะ”

จางมีแรหยิบสมาร์ตโฟนออกมาแล้วโทรหาโกซูยอล

เสียงรอสายดังอยู่พักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะรับสาย

–ว่าไงครับ อาจารย์จาง

“ท่านอาจารย์ เที่ยวสนุกไหมคะ?”

–ฮ่าๆ ก็ดีอยู่นะครับ ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ดูเหมือนฮุนจะชอบมาก โดยเฉพาะพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะ ดูเหมือนจะถูกใจเขาเลย

“จริงเหรอคะ? ก็ภาพของฮุนให้ความรู้สึกคล้ายแวนโก๊ะอยู่บ้าง อาจารย์คะ พอดีมีนักข่าวมาที่มหาวิทยาลัย เขาอยากสัมภาษณ์ฮุนน่ะค่ะ คิดว่าไงคะ?”

–สัมภาษณ์?

“ใช่ค่ะ คิดว่าน่าจะถึงเวลาที่จะเผยข่าวต่อแล้วนะคะ”

โกซูยอลถอนหายใจเบาๆ กับคำพูดของจางมีแร

เพราะโกฮุนยังเด็ก เขาจึงพยายามเลี่ยงการให้สัมผัสกับสื่อโดยไม่จำเป็น แต่ตามที่จางมีแรว่านี่ก็น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดี

ยิ่งมีงานนิทรรศการกับพิพิธภัณฑ์ WH แพอุมด้วย ถ้าเปิดเผยข้อมูลตอนนี้น่าจะเป็นประโยชน์ต่อโกฮุน

–ไม่เลวเลยครับ แต่ตอนนี้เราไม่อยู่ที่เกาหลีนะ

“นักข่าวบอกว่าเขาจะเดินทางไปหาค่ะ ใช่ไหมคะ?”

จางมีแรหันไปถามอีอินโฮ ซึ่งรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว

–ตอนนี้เขาอยู่ใกล้ๆ คุณเหรอ?

“ใช่ค่ะ ให้เขาคุยกับอาจารย์เลยไหมคะ?”

–ก็ดีครับ ลองคุยกันดู

จางมีแรปิดไมค์โทรศัพท์แล้วหันมาพูดกับอีอินโฮ

“ถ้าพลาดตอนคุยกับอาจารย์ คราวนี้คุณหมดสิทธิ์เขียนข่าวแน่ๆ จำไว้นะคะ”

แม้เขาจะไม่รู้จักจางมีแร แต่เขาก็พอจะรู้ว่าโกซูยอลเป็นคนยังไง เพื่อสัมภาษณ์โกฮุน เขาพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม

“ครับ ท่านคณบดี ผมชื่ออีอินโฮ เป็นนักข่าวจากแทฮันอิลโบครับ”

–ครับ สวัสดีครับ เห็นว่าคุณจะเขียนข่าวเกี่ยวกับฮุน

“ใช่ครับ ผมอยากขอสัมภาษณ์เขา รับรองว่าจะไม่มีเรื่องไม่ดีแน่นอนครับ ผมตั้งใจจะเขียนในทางที่ดีมากที่สุด”

–อืม ตรงนั้นผมฝากไว้กับคุณแล้วกัน แต่ผมมีเงื่อนไขบางอย่าง

“เงื่อนไขเหรอครับ?”

–ยากไปหรือเปล่า?

“ไม่ครับ! ไม่เลยครับ! บอกผมมาได้เลยครับ จะทำให้ได้ทุกอย่าง”

–ก่อนอื่น ผมไม่อยากให้คุณถามถึงเรื่องพ่อแม่ของฮุน และไม่อยากให้พูดอะไรที่ทำให้ฮุนรู้สึกกดดันเรื่องการสร้างผลงาน เช่น ถามว่าจะทำอะไรต่อไปเมื่อไหร่ อะไรแบบนั้น

อีอินโฮรีบควักสมุดจดออกมาจดทุกคำพูดของโกซูยอล

“ครับ จะไม่ถามเรื่องพ่อแม่ และเรื่องแผนการสร้างผลงานครับ”

–อีกอย่าง ฮุนยังไม่คล่องเกาหลีมาก ถ้าสื่อสารเป็นอังกฤษหรือฝรั่งเศสได้จะดีมาก

“ภาษาอังกฤษครับ ผมพูดอังกฤษได้”

–งั้นก็น่าจะไม่มีปัญหา… ตอนนี้พวกเราอยู่ที่อัมสเตอร์ดัม คุณจะมาได้แน่นะ?

“แน่นอนครับ ผมต้องไปอยู่แล้วครับ”

–ถ้าจะสัมภาษณ์ทางโทรศัพท์ก็ได้นะ

ภาพหน้าของหัวหน้าบรรณาธิการลอยขึ้นมาในหัวอีอินโฮ

“ไม่ครับ ผมต้องไปถ่ายภาพด้วย พบกันตัวต่อตัวดีกว่าครับ”

–งั้นก็ตามนั้น เราน่าจะอยู่ที่นี่อีกหลายวัน ถ้าย้ายที่เมื่อไร ผมจะแจ้งผ่านสำนักงานให้นะ

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว ขอบคุณมากครับ”

–ฮะๆ งั้นเจอกันนะครับ

หลังจากวางสาย อีอินโฮก็ก้มหัวแล้วคืนสมาร์ตโฟนให้

จางมีแรที่ได้ฟังบทสนทนาโดยคร่าวๆ จากโกซูยอล ก็วางสายเช่นกัน

“คุณมีความมุ่งมั่นมากเลยนะคะ ถึงกับจะตามไปถึงอัมสเตอร์ดัม ยังไงก็ช่วยเขียนข่าวให้ดีๆ เกี่ยวกับฮุนด้วยนะคะ”

“แน่นอนครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

เมื่อนักข่าวอีอินโฮออกจากสำนักงานไปแล้ว ผู้ช่วยก็พูดขึ้นด้วยความกังวล

“คุณคนนั้นดูแปลกๆ ไม่เหรอคะ? ถึงขั้นไม่รู้จักอาจารย์เลย”

“ก็คงไม่ค่อยรู้เรื่องวงการนี้น่ะสิ… โอ้โห ฉันโดนฮุนแซงหน้าแล้วเหรอเนี่ย?”

“หึๆ ล้อเล่นอีกแล้วค่ะ”

“ล้อเล่นที่ไหนกันล่ะ มีคนที่ฉันไม่รู้จักบอกว่าอยากสัมภาษณ์ฮุนเลยนะ ต้องฮึดสู้หน่อยแล้วสิ”

จางมีแรหัวเราะเบาๆ ขณะจัดเรียงเอกสารที่ถือมา

“ฉันยังดูเหมือนนักเรียนอยู่สินะ”

“แน่นอนเลยค่ะ ทุกวันนี้ฉันยังต้องระวังไม่ให้เผลอเรียกพี่อยู่เลย”

“เอาน่า พูดสบายๆ เถอะ ฉันก็เกรงใจ”

...

สองวันต่อมา

นักข่าวอีอินโฮเดินทางมาถึงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ เขาพยายามไม่ลืมความรู้ด้านศิลปะที่อัดแน่นมาอย่างเร่งรีบในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา ถึงกับเปิดหนังสืออ่านในรถแท็กซี่

เมื่อมาถึงพิพิธภัณฑ์แวนโก๊ะ เขาก็เดินเข้าไปทันที

‘เขาบอกว่าชั้นสองสินะ’

อีอินโฮกดปุ่มหมายเลข 2 บนลิฟต์ซึ่งเขียนว่า Second floor

แต่ไม่ว่าเขาจะเดินหาแค่ไหนบนชั้นนั้น ก็ไม่เจอทั้งโกซูยอลและโกฮุน

‘อะไรเนี่ย? บอกว่าชั้นสองไม่ใช่เหรอ?’

เขาเริ่มสงสัยว่าตัวเองอาจเข้าใจผิดเกี่ยวกับชั้น จึงกลับมาที่ลิฟต์อีกครั้ง แล้วพบว่าชั้น 1 ที่เขาอยู่ตอนแรกเขียนว่า Ground floor และชั้น 2 ที่กดไว้นั้นคือ First floor

เขาจึงกลับลงไปหนึ่งชั้น และทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็เห็นผู้คนมากมายมุงอยู่หน้า ภาพของแวนโก๊ะ

‘ทำไมคนมุงอยู่ตรงนี้หมดเลย?’

เมื่อเขาเข้าไปใกล้ ก็เห็นเด็กชายคนหนึ่งกำลังอธิบายเกี่ยวกับภาพให้กับผู้ชมโดยรอบฟัง

“นี่เป็นภาพที่วินเซนต์ชอบมากที่สุดเลยครับ แม้แต่ปอล โกแกงที่มักจะดูถูกเขายังไม่กล้าตำหนิภาพดอกทานตะวันเลย”

“โกแกงเคยดูถูกแวนโก๊ะเหรอ?”

“ครับ แต่ที่สำคัญคือ หลังจากที่เขาทะเลาะกับวินเซนต์แล้วออกจากอาร์ล เขาก็เขียนจดหมายมาขอให้ส่งภาพดอกทานตะวันให้ แต่ภาพนี้วินเซนต์ไม่อยากส่งต้นฉบับไป ก็เลยวาดใหม่ให้ครับ”

“ยังมีเคืองกันอยู่ลึกๆ นี่นา”

“สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ส่งให้นะครับ”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!”

เด็กชายที่อธิบายภาพเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วท่ามกลางชาวต่างชาตินั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นโกฮุน

‘อัจฉริยะจริงๆ ด้วย’

แม้ว่าการถ่ายภาพภายในนิทรรศการจะเป็นสิ่งต้องห้าม แต่อีอินโฮก็เหลือบซ้ายขวาก่อนจะแอบถ่ายภาพอย่างเงียบๆ

ขณะเดียวกัน ชายอ้วนคนหนึ่งที่กำลังฟังคำอธิบายอยู่ก็ถามขึ้น

“ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากให้จริงๆ เลยนะ วาดทานตะวันออกมาได้หม่นหมองแบบนี้ ใช่ไหม?”

“ไม่ใช่หรอกครับ ภาพดูหม่นเพราะเวลาผ่านไปนานจนสีเปลี่ยนไปครับ”

“หืม?”

“มีสีที่เรียกว่าโครมเยลโล ซึ่งเมื่อโดนแสงมากๆ สีจะซีดจางครับ เดิมทีภาพนี้เป็นสีเหลืองสดใสมาก”

“แล้วตอนนี้เราไม่มีทางได้เห็นของจริงแล้วเหรอ?”

“ไม่ครับ ผมวาดขึ้นมาใหม่แล้วครับ ลองดูนี่เลย”

ว่าแล้วโกฮุนก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาเปิดภาพที่เขาวาดเองให้ดู

“ฮ่าฮ่า เจ้านี่จะว่าไปก็กำลังโฆษณาตัวเองอยู่สินะ”

“จริงเหรอ? นี่เธอวาดเองเหรอ?”

“เอ๊ะ? นี่ไม่ใช่ภาพที่อ็องรี มาร์โซซื้อน่ะเหรอ? ใช่แน่ๆ นายเป็นหลานของท่านโกซูยอลเหรอ?”

“โกซูยอล?”

“โอ้พระเจ้า นายคือโกฮุนเหรอ?!”

ขณะอธิบายแวนโก๊ะ และโปรโมทภาพของตัวเอง

รอยยิ้มของเด็กชายคนนั้นช่างสดใสและบริสุทธิ์จน…

อีอินโฮที่กำลังจะถ่ายภาพต่อ ต้องหยุดมือและยืนมองภาพตรงหน้าอย่างนิ่งงัน