งานประมูลเพื่อการกุศลบลูสตาร์สิ้นสุดลงแล้ว และหลินจือไป๋ก็สร้างชื่อเสียงโด่งดังในชั่วข้ามคืน! ชื่อของเขาได้ปรากฏท่ามกลางสายตาของผู้คนจากนอกฉินโจวเป็นครั้งแรก หลายคนเริ่มจดจำเด็กหนุ่มมหัศจรรย์คนนี้จากฉินโจว!

ฉีโจว

“โว้ว!”

“วันนี้เหมือนได้เปิดหูเปิดตาจริงๆ!”

“เด็กหนุ่มสร้างวีรกรรม! ไม่น่าเชื่อว่าฉินโจวจะมีเด็กหนุ่มที่น่าทึ่งแบบนี้ คนที่ชื่อไป๋ตี้ ฉันจะจำชื่อนี้ไว้!”

ฉู่โจว

“นักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งของโลกบลูสตาร์คนใหม่ได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว เขาชื่อไป๋ตี้!”

“ชื่อของเขาช่างยโสจริงๆ!”

“จากนี้ไปเขาจะเป็น ‘จักรพรรดิแห่งวงการเขียนพู่กัน’!”

เยี่ยนโจว

“อูร่า!”

“เพียงผลงานชิ้นเดียวก็มีมูลค่าถึงหกร้อยล้านหยวน เด็กหนุ่มไป๋ตี้ได้กลายเป็นที่รู้จักทั่วโลก!”

“เขาหล่อมาก!”

หานโจว

“อาโซ่!”

“ทำไมเด็กหนุ่มอัจฉริยะคนนี้ถึงไม่ใช่คนจากหานโจวของเรา!”

“หลังจากได้ดู 《หลานถิงซวี่》 ของไป๋ตี้ ฉันถึงได้เข้าใจว่างานศิลปะการเขียนพู่กันที่แท้จริงคืออะไร!”

จ้าวโจว

“คนที่ชื่อไป๋ตี้นี่แหละ คือคนที่ทั้งหน้าตาดีและมีพรสวรรค์จนแทบล้น!”

“ฉันได้ยินมาว่าเด็กคนนี้เป็นทายาทตระกูลเศรษฐีด้วย!”

“นี่มันชีวิตของผู้ชนะอย่างแท้จริง!”

เว่ยโจว

“วอทเดอะฟัก!”

“ฉันตกหลุมรักเขาแล้ว!”

“อยากให้เขาเซ็นชื่อบนก้นฉันจังเลย!”

จงโจว

“จูเก๋อชิวเหลียงแพ้แล้ว?”

“ตำแหน่งนักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งของบลูสตาร์ถูกเปลี่ยนมือ?”

“เด็กที่ชื่อไป๋ตี้นี่มันมาจากไหน ทำไมถึงเก่งขนาดนี้!”

ในขณะเดียวกัน ข่าวจากฉินโจวก็ได้เริ่มถล่มโลกออนไลน์!

“ไป๋ตี้โค่นจูเก๋อชิวเหลียง ครองตำแหน่งนักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งของบลูสตาร์!”

“การปรากฏตัวของ 《หลานถิงซวี่》 ทำให้โลกต้องตะลึง! ผลงานของไป๋ตี้สะกดใจทั้งโลก!”

“ผลงานของไป๋ตี้มีมูลค่าถึงหกร้อยล้านหยวน!”

“งานประมูลเพื่อการกุศลครั้งที่ 21 ของบลูสตาร์ประสบความสำเร็จ ไป๋ตี้คว้ารางวัลสูงสุด!”

“ตำแหน่งทายาทแห่งบริษัทเฉินฮวากรุ๊ปของไป๋ตี้มั่นคงแล้ว?”

ตั้งแต่หลินจือไป๋เข้าสู่วงการ เขาได้รับฉายามากมาย ไม่ว่าจะเป็น "บิดาเพลงฮิต" หรือ "บิดาแห่งเพลงตรุษจีน" บางคนถึงกับเรียกเขาว่า "อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว"

แต่ตอนนี้...

หลินจือไป๋ได้เพิ่มอีกหนึ่งฉายาใหญ่เข้าไป!

นักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งของบลูสตาร์ ผู้สร้างผลงานที่ถูกประมูลไปด้วยราคาหกร้อยล้านหยวน!

หลังจากจบงานประมูล หลินจือไป๋ก็ถูกนักข่าวจากทุกเขตรุมล้อมจนแทบไม่มีที่ให้หายใจ ไมโครโฟนจากสื่อต่างๆ เกือบจะถูกยัดใส่ปากเขา

กว่าจะหลุดพ้นจากวงล้อมนักข่าวได้ เขาก็รีบกลับโรงแรมทันที

ส่วนตัวแทนจากฉินโจวคนอื่นๆ ยังคงอยู่รับการสัมภาษณ์ โดยเฉพาะจางไท่ที่ดูจะตื่นเต้นที่สุด!

จางไท่ย่อมต้องตื่นเต้น เพราะ 《หลานถิงซวี่》 ทำให้ผู้คนตกตะลึง และตัวเขาเองก็มีส่วนร่วมในเหตุการณ์นี้ เขาเป็นคนเตรียมหมึกให้ไป๋ตี้เขียน 《หลานถิงซวี่》!

"ฉันเป็นคนเตรียมหมึกให้ไป๋ตี้เขียน 《หลานถิงซวี่》!"

เรื่องนี้จางไท่คงเล่าให้คนอื่นฟังได้ทั้งชีวิต!

เฉินหลิงและหลิ่วอั้นเองก็ช่วยกันชื่นชมความสามารถด้านการเขียนพู่กันของไป๋ตี้แบบไม่หยุด

โดยเฉพาะหลิ่วอั้น...

หลิ่วอั้นที่เดิมทีวันนี้ต้องเสียหน้าอย่างหนัก แต่กลับถูกไป๋ตี้ช่วยไว้ หากไม่ได้เขาช่วยไว้ วันนี้เขาคงอับอายขายหน้าสุดๆ

ถึงแม้ว่าจะเสียหน้าไปเล็กน้อยในตอนนี้ แต่ก็ไม่มีใครสนใจเรื่องของเขาแล้ว!

เพราะทุกคนต่างพุ่งความสนใจไปที่ไป๋ตี้ ใครจะมาสนว่าเขาเคยโดนจูเก๋อชิวเหลียงเหยียบหน้ามาก่อน?

ยิ่งไปกว่านั้น...

วันนี้จูเก๋อชิวเลี่ยงโดนไป๋ตี้เหยียบหน้าหนักกว่าเขาเสียอีก!

นี่แหละ... การล้างแค้นที่แท้จริง!

...

คืนนั้น

ที่โรงแรม

หลินจือไป๋และหลินเจามู่กำลังรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน

หลังทานอาหารเสร็จ หลินเจามู่เช็ดปากแล้วพูดขึ้นว่า

"นายใกล้จะจบปีสามแล้ว ต่อจากนี้มีแผนอะไรหรือเปล่า?"

"ก็มีอยู่บ้างครับ"

หลินจือไป๋ตอบ "คุณพ่ออยากเปิดตลาดนอกทวีป ผมก็คงจะตามไปดูงานด้วย"

"ออกไปดูโลกข้างนอกบ้างก็ดี"

หลินเจามู่พยักหน้า "เก็บเกี่ยวประสบการณ์ไว้เยอะๆ จะได้ทำงานของครอบครัวได้ง่ายขึ้นในอนาคต"

สายตาของหลินจือไป๋วูบไหวเล็กน้อย

คำพูดของคุณปู่ดูเหมือนจะพูดอย่างไม่เป็นทางการ แต่ความหมายแฝงนั้นกลับชัดเจน

ทั้งสองไม่ได้คุยต่อในหัวข้อนี้ ราวกับทุกอย่างได้เข้าใจกันโดยไม่ต้องพูด

...

วันรุ่งขึ้น

หลินจือไป๋กลับมาที่บ้านพักของครอบครัว

พ่อของเขากำลังดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น เมื่อหันมาเห็นหลินจือไป๋ก็ยิ้มกว้างทันที

"ลูกชายกลับมาแล้ว!"

พี่ชายพูดแซว "สวัสดีตอนสายครับ คุณนักเขียนพู่กันคนดัง"

คุณแม่รีบเดินเข้ามาด้วยความตื่นเต้น "ลูกแม่ บอกแม่หน่อยสิ เรื่องเขียนพู่กันนี่มันมายังไง แม่ไม่เห็นรู้เลยว่าลูกเก่งขนาดนี้!"

"ก็เพราะแม่เลยครับ"

หลินจือไป๋พูดปดหน้าตาเฉย "ตอนเด็กแม่ไม่ใช่เหรอที่พาผมไปเรียนคลาสเขียนพู่กัน"

คุณแม่เบิกตากว้าง ใช่ ตอนเด็กเธอเคยส่งลูกชายไปเรียนหลายอย่าง รวมถึงการเขียนพู่กันด้วย

แต่คลาสเขียนพู่กันจะทำให้ลูกชายกลายเป็นนักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งของบลูสตาร์ได้ยังไง!?

พี่สาวของเขาเองก็เดินเข้ามาใกล้ จ้องหลินจือไป๋ตาไม่กะพริบ "เงินหกร้อยล้านหยวนจากการประมูลพู่กันนั่น นายบริจาคทั้งหมดเลยเหรอ?"

หลินจือไป๋พยักหน้า

พี่สาวถึงกับทำหน้าปวดใจ ทุบอกตัวเองด้วยความเสียดาย "เงินตั้งเยอะตั้งแยะ!"

หลินจือไป๋หัวเราะ "เมื่อก่อนไม่เคยเห็นพี่เป็นพวกโลภเงินขนาดนี้"

พี่สาวกลอกตา "ฉันไม่ได้โลภเงินนะ แต่นั่นมันหกร้อยล้านหยวน!"

ว่าแล้วเธอก็พูดด้วยใบหน้าคาดหวัง "คุณปู่ได้บอกอะไรเปรยๆ กับนายไหม? เขาอยากเลือกนายเป็นผู้สืบทอดหรือเปล่า?"

หลินจือไป๋กระพริบตา "ความคิดของคุณปู่น่ะ อย่าไปเดาเลย"

พ่อของเขาเอ่ยขึ้น "เมื่อกี้คุณปู่ของแกโทรมาหาฉัน บอกเรื่องการเปิดตลาดนอกทวีป เขาอยากให้นายเป็นผู้รับผิดชอบหลัก เพราะเขาอยากดูว่านายจะทำงานด้วยตัวเองได้ดีแค่ไหน ส่วนว่าจะเริ่มที่ไหน ฉันมีไอเดียอยู่แล้ว แต่ก็อยากฟังความเห็นนาย เพราะยังไงคนที่จะรับผิดชอบจริงๆ ก็คือนาย"

พ่อหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ

"นายคิดว่าฉีโจวเป็นยังไง?"

ฉีโจว? ดูเหมือนจะไม่เลว

หลินจือไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ผมไม่มีปัญหาครับ"

พ่อพยักหน้า "งั้นเดี๋ยวพ่อจะไปคุยกับทางคุนเผิงเรื่องแผนงานอีกที"

บริษัทเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ต้องร่วมมือกับคุนเผิงในการเปิดตลาดนอกทวีป ดังนั้นพ่อจึงต้องคุยกับเจียงเฉิง

ตอนเย็น ผลสรุปก็ออกมา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเพราะหลินจือไป๋แอบส่งข้อความหาเจียงเฉิง ให้เลือกทวีปแรกของการเปิดตลาดนอกเป็นฉีโจว!

หลินจือไป๋เคยศึกษาตลาดของฉีโจวมาแล้ว

ที่นั่นเพลงที่ได้รับความนิยมส่วนใหญ่เป็นเพลงที่ร้องด้วยภาษาฉี และภาพยนตร์ที่ฮิตก็มักจะเป็นแนวตลก

ด้วยระบบของเขา นี่ไม่ใช่ปัญหาเลย เขามีตัวเลือกผลงานมากมายให้หยิบมาใช้

"พ่อกับเจียงเฉิงคุยกันจนได้ข้อสรุปแล้วว่า เราจะเริ่มด้วยการซื้อบริษัทบันเทิงขนาดกลางในฉีโจว เพื่อช่วยลดปัญหาและขั้นตอนต่างๆ นายจะรับตำแหน่งประธานบริษัท รับผิดชอบเรื่องการตัดสินใจต่างๆ ซึ่งทางคุนเผิงเองก็เห็นด้วย โดยจะแบ่งหุ้นกันคนละครึ่งระหว่างเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์กับคุนเผิง" พ่ออธิบาย

"เข้าใจแล้วครับ"

หลินจือไป๋พยักหน้า

...

เมื่อเข้าสู่เดือนเมษายน ด้วยความร่วมมือระหว่างคุนเผิงและบริษัทเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ พวกเขาประสบความสำเร็จในการเข้าซื้อกิจการบริษัทบันเทิงขนาดกลางในฉีโจว

บริษัทนี้เดิมมีชื่อว่า “บริษัทบันเทิงกวางฮุย” แต่หลังการซื้อกิจการ ชื่อของบริษัทก็ถูกเปลี่ยนเป็น “บริษัทเฉินฮวาคุนเผิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์”

ชื่อใหม่นี้สื่อชัดเจนและตรงไปตรงมา บอกให้ทุกคนรู้ว่า:

นี่คือบริษัทที่ก่อตั้งขึ้นจากการร่วมมือกันระหว่างคุนเผิงและเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์!

ในขณะเดียวกัน การเข้าซื้อกิจการนี้ก็ส่งผลให้หลินจือไป๋ได้กลายเป็นประธานบริษัทคนใหม่ของเฉินฮวาคุนเผิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์!

อย่างไรก็ตาม หลินจือไป๋ยังไม่ได้เข้ารับตำแหน่งทันที

เมื่อข่าวการเข้าซื้อกิจการแพร่ออกไป วงการบันเทิงก็เริ่มถกเถียงกันอย่างกว้างขวาง!

“ได้ยินเรื่องนี้กันรึยัง?”

“คุนเผิงกับเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์ร่วมมือกัน เข้าซื้อบริษัทบันเทิงในฉีโจว ดูท่าว่าพวกเขากำลังจะบุกตลาดฉีโจว!”

“บุกตลาดฉีโจว? ฟังดูง่าย แต่ที่ผ่านมาสามบริษัทยักษ์ใหญ่ก็พยายามกันมานานแล้ว แต่ไม่เคยสำเร็จเลยนะ”

“นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญที่ฉันอยากพูด”

“ประเด็นคืออะไรล่ะ?”

“ประเด็นคือประธานบริษัทคนใหม่น่ะ ดูเหมือนจะเป็น... หลินจือไป๋!”

“หา? จริงเหรอ!?”

“ถ้าจำไม่ผิด หลินจือไป๋ยังเป็นนักศึกษาอยู่เลยนี่?”

“ตอนนี้เขาอยู่ปีสาม อีกไม่กี่เดือนก็จะจบปีสามแล้วล่ะ ช่วงปีสี่ก็ไม่มีเรียนอะไร การที่เขาจะเริ่มทำงานตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ยิ่งไปกว่านั้น หลินจือไป๋ยังเป็นประธานสำนักพิมพ์เฉินฮวาอยู่แล้ว เขามีความสามารถในการบริหารงานตั้งนานแล้ว แต่การบุกตลาดฉีโจวไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ที่นั่นทั้งวัฒนธรรมและรสนิยมต่างจากฉินโจวเยอะมาก หลินจือไป๋จะหาทิศทางที่ถูกต้องได้เหรอ?”

“ฉันว่าลำบาก!”

ที่ผ่านมา แม้แต่สามบริษัทยักษ์ใหญ่ก็ไม่สามารถบุกตลาดฉีโจวได้สำเร็จ การบุกตลาดครั้งนี้จึงถูกตั้งคำถามจากหลายฝ่าย

...

ไม่นาน ข่าวนี้ก็มาถึงแพลตฟอร์มจี๋กวง

“โห!”

“ความสัมพันธ์ระหว่างคุนเผิงกับเฉินฮวาช่วงนี้ไม่ค่อยดีไม่ใช่เหรอ?”

“นั่นเพราะคุณยังไม่รู้เรื่องจริง เฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์กับสถานีโทรทัศน์เฉินฮวานั้นต่างกัน ความสัมพันธ์ที่แย่กับคุนเผิงคือสถานีโทรทัศน์เฉินฮวา แต่บริษัทเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์กลับมีความสัมพันธ์ที่ดีกับคุนเผิงมาโดยตลอด เพราะบริษัทนี้ดูแลโดยครอบครัวของหลินจือไป๋ ส่วนสถานีโทรทัศน์นั้นอยู่ในความรับผิดชอบของลุงๆ ของหลินจือไป๋ ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวของหลินจือไป๋กับครอบครัวลุงๆ ของเขาไม่ดีเท่าไร...”

“โคตรซับซ้อน!”

“แต่เรื่องสำคัญคือ หลินจือไป๋จะไปเป็นประธานบริษัทที่ฉีโจวน่ะ!”

“ฮ่าๆ!”

“หลินจือไป๋เนี่ยนะ!?”

“หลินจือไป๋รู้ภาษาฉีด้วยนะ เพลงภาษาฉีที่เขาแต่งก็เพราะมาก แต่ไม่รู้ว่าเพลงของเขาจะดังในตลาดฉีโจวได้หรือเปล่า”

“บอกเลยว่าฉันมองว่าโอกาสสำเร็จมีน้อยมาก ตลาดฉีโจวไม่ใช่เรื่องง่ายนะ”

...

สุดท้าย ข่าวนี้ก็แพร่ไปถึงฝั่งฉีโจว!

ตามปกติ ข่าวการเข้าซื้อบริษัทบันเทิงขนาดกลางในฉีโจวไม่น่าจะได้รับความสนใจมากนัก

แต่เพราะครั้งนี้เกี่ยวข้องกับชื่อของหลินจือไป๋เข้าเต็มๆ!

หลินจือไป๋เพิ่งได้รับการยอมรับจากผู้ชมทั่วโลกในฐานะ “นักเขียนพู่กันอันดับหนึ่งแห่งบลูสตาร์”

ข่าวเกี่ยวกับการประมูลผลงาน 《หลานถิงซวี่》 ในราคามหาศาลของเขายังคงถูกพูดถึงในหลายๆ ที่

เมื่อจู่ๆ มีข่าวว่าเขาจะมาฉีโจวในฐานะประธานบริษัทบันเทิง ข่าวนี้จึงได้รับความสนใจอย่างมากจากชาวฉีโจว!

ถึงแม้ตอนแรก หลายคนในฉีโจวจะงุนงงกับข่าวนี้ก็ตาม

“หลินจือไป๋ไม่ใช่นักเขียนพู่กันเหรอ?”

“อยู่ดีๆ กลายเป็นประธานบริษัทบันเทิงได้ยังไง?”

“นักเขียนพู่กันกับประธานบริษัทบันเทิงนี่มันไม่เกี่ยวกันเลยสักนิด!”

“ฮ่าๆ ฉันเรียนอยู่ที่ฉินโจว เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง หลินจือไป๋น่ะ จริงๆ เป็นทายาทตระกูลใหญ่ในฉินโจว และเขายังเป็นนักแต่งเพลงฝีมือระดับเทพด้วยนะ คนในวงการเรียกเขาว่า ‘พ่อเพลงน้อย’ นอกจากนี้ เขายังได้รับการยกย่องว่าเป็น ‘อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งฉินโจว’ เพราะมีพรสวรรค์ด้านบทกวีอีกด้วย!”

“หา!?”

“สุดยอดไปเลย!”

“ฟังดูเหมือนคนที่เกิดมาเพื่อชนะทุกอย่าง!”

“แล้วเรื่องเขียนพู่กันล่ะ?”

“จริงๆ หลินจือไป๋เริ่มเขียนพู่กันเป็นงานอดิเรกต่างหาก ฉันอยู่ฉินโจวมา 2 ปี ยังไม่รู้เลยว่าเขาจะเก่งขนาดนี้!”

“แล้วเขาดังมากในฉินโจวไหม?”

“ดังระดับซุปตาร์เลยล่ะ”

“โอ้โห! ไม่อยากเชื่อเลยว่าหลินจือไป๋จะเป็นคนแบบนี้ ดูเหมือนชีวิตของเขาจะสมบูรณ์แบบไปหมด!”

หลังจากได้รับการอธิบายจากผู้คนที่เรียนในฉินโจว ชาวฉีโจวก็ได้รู้ว่าหลินจือไป๋ไม่ใช่นักเขียนพู่กันธรรมดา แต่เป็นคนที่มีความสามารถหลากหลายและไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!

...

กลับมาที่ฉินโจว

เนื่องจากข่าวเกี่ยวกับไป๋ตี้ได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม และเรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับคุนเผิงโดยตรง จึงมีคนเริ่มตั้งข้อสังเกตเพิ่มเติมทันที!

“ถ้าบริษัทเฉินฮวาร่วมมือกับคุนเผิงเพื่อบุกตลาดฉีโจว ไป๋ตี้ก็คงต้องแต่งเพลงภาษาฉีแน่ๆ ใช่ไหม?”

“แบบนี้ไป๋ตี้ก็กลายเป็นกำลังหลักในการบุกตลาดเลยนะ!”

“แต่ห้ามลืมนะว่าคุนเผิงไม่ได้ร่วมมือกับสถานีโทรทัศน์เฉินฮวา แต่เป็นบริษัทเฉินฮวาเอ็นเตอร์เทนเมนต์!”

“งั้นแปลว่าฉู่ฉือก็อาจเป็นกำลังหลักด้วย?”

“ยังมีปู๋เย่โหวอีกคน!”

“ปู๋เย่โหวเก่งเรื่องเขียนบทละครมาก ถ้าจะบุกตลาดรอบนี้ เขาจะไปด้วยไหมนะ?”

“ถ้าพวกเขาไปหมด ฉันว่าคราวนี้ต้องสนุกแน่!”

“ทีมนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ ไป๋ตี้ ปู๋เย่โหว และฉู่ฉือ ผลงานของพวกเขาที่ฉินโจวล้วนได้รับความนิยมถล่มทลาย!”

“แต่คำถามคือ ผลงานของพวกเขาจะได้รับความนิยมในฉีโจวเหมือนกันไหม?”

“น่าจะพอทำผลงานได้บ้างล่ะมั้ง?”

ความไม่แน่นอนในเรื่องนี้ยังมีสูงมาก แต่ก็มีบางคนที่มองว่าแผนนี้อาจมีความเป็นไปได้!

แม้ส่วนใหญ่มองว่ามันค่อนข้างยาก

เช่นเรื่องของปู๋เย่โหว แม้เขาจะประสบความสำเร็จอย่างมากในตลาดละครโทรทัศน์ของฉินโจว แต่ถ้าไปฉีโจวล่ะ? เขาจะยังได้รับความนิยมอยู่ไหม? เพราะแนวทางของภาพยนตร์และละครในฉีโจวแตกต่างจากฉินโจวมากทีเดียว!

...

ท่ามกลางกระแสถกเถียงจากโลกภายนอก

หลินจือไป๋ก็เริ่มวางแผนอย่างรอบคอบ

การที่เขาจะบุกตลาดฉีโจวนั้น แน่นอนว่าหมายถึงการพาไป๋ตี้ ฉู่ฉือ และปู๋เย่โหวไปร่วมงานด้วยกัน!

เมื่อถึงฉีโจว สิ่งแรกที่หลินจือไป๋ต้องจัดการคือเรื่องของดนตรี

เพราะในฉีโจวก็มีชาร์ตเพลงประจำฤดูกาล หากต้องการให้ไป๋ตี้หรือฉู่ฉือยืนหยัดในวงการเพลงของฉีโจวได้ การครองชาร์ตเพลงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

ส่วนด้านภาพยนตร์

เป้าหมายหลักของหลินจือไป๋ในครั้งนี้คือการเจาะตลาดภาพยนตร์

เพราะตลาดภาพยนตร์ของฉีโจวคึกคักมาก โดยเฉพาะภาพยนตร์แนวตลกที่ผู้ชมฉีโจวดูซ้ำเท่าไหร่ก็ไม่มีเบื่อ!

และเป็นโอกาสเหมาะที่ปู๋เย่โหวจะได้เปลี่ยนแนวไปเขียนบทภาพยนตร์ เพราะเขาไม่ควรจำกัดตัวเองแค่ในวงการละครโทรทัศน์เท่านั้น!

เมื่อพูดถึงเรื่องรายได้ ภาพยนตร์สามารถทำเงินได้รวดเร็วกว่าละครโทรทัศน์เสียอีก!

“ในเมื่อคนฉีโจวชอบดูหนังตลก งั้นฉันจะเลือกผลงานของ ‘โจวซิงฉือ’ มาใช้ก่อนก็แล้วกัน”

เมื่อคิดได้เช่นนี้

หลินจือไป๋จึงเริ่มแลกเปลี่ยนผลงานเพลงภาษาจีนกวางตุ้งจำนวนมาก รวมถึงภาพยนตร์ที่เขาเชื่อว่าจะถูกใจผู้ชมในฉีโจว!