สองวันที่ผ่านมาหลินจือไป๋ไม่ได้ไปซ้อมที่สถานีโทรทัศน์อีก เพราะเพลงที่เขาได้ซ้อมไปก่อนหน้านี้มีมากพอที่จะใช้สำหรับการแข่งขันคัดเลือกสองรอบสุดท้ายของทีมสีแดงแล้ว ดังนั้นช่วงเวลานี้จึงถือโอกาสดีที่จะใช้เวลากับครอบครัว เพราะอีกไม่นานก็จะปิดเทอมฤดูร้อน ซึ่งพอถึงตอนนั้น รายการ 《หน้ากากนักร้อง》 ก็น่าจะใกล้จบลงแล้ว และหลินจือไป๋จะต้องเดินทางไปเปิดตลาดที่ฉีโจว แม้ว่าการเดินทางด้วยเครื่องบินจะสะดวก แต่การเดินทางไปกลับบ่อย ๆ ก็เหนื่อยอยู่ดี อาจทำให้ต้องแยกจากครอบครัวไปสักพักใหญ่

แต่พักนี้พี่ชายของเขาก็ยุ่งมาก

มักไม่ค่อยอยู่บ้านเพราะติดงานที่บริษัท

ปรากฏว่ากำลังยุ่งกับการถ่ายทำรายการวาไรตี้ใหม่ "พี่น้องผู้กล้า"

ตอนที่หลินจือไป๋เคยให้เจียงเฉิงเสนอโปรเจกต์ “พี่สาวขี่พายุท่องคลื่น” ให้หลินเซิ่งเทียนไปนั้น เขายังแถมโปรเจกต์ "พี่น้องผู้กล้า" ให้ด้วย

ด้วยความสำเร็จของ “พี่สาวขี่พายุท่องคลื่น” ที่ผ่านมาทำให้คนภายนอกตั้งความหวังกับ "พี่น้องผู้กล้า" ไว้สูงลิบ

เพราะนี่ก็เป็นรายการที่ผลิตโดยคุนเผิง และยังร่วมมือกับบริษัทเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์อีกด้วย

ทั้งสถานีโทรทัศน์เฉินฮวาและเว็บไซต์วิดีโอเฉินฮวาต่างตั้งความหวังกับรายการนี้ เพราะถือว่าเป็นรายการที่บริษัทในเครือของตัวเองสร้างขึ้น และสามารถออกอากาศในเครือข่ายของตัวเองได้

แต่ไม่ทันไร

ความหวังของสถานีโทรทัศน์เฉินฮวาและเว็บไซต์วิดีโอก็พังลง

เพราะคุนเผิงปฏิเสธที่จะมอบสิทธิ์การออกอากาศรายการ "พี่น้องผู้กล้า" ให้กับทั้งสถานีโทรทัศน์เฉินฮวาและเว็บไซต์วิดีโอเฉินฮวา

แน่นอนว่าฝ่ายสถานีและเว็บไซต์โวยวายกันใหญ่ ถึงขั้นร้องเรียนไปยังสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัท เพราะมองว่าเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ไม่ได้สามัคคีกับบริษัทในเครือเลย ซึ่งก็เป็นความจริง และการโวยวายนี้ทำให้บรรยากาศในกลุ่มบริษัทดูไม่ดีนัก ผู้บริหารหลายคนเริ่มไม่พอใจเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์

“พวกเราก็จนปัญญาเหมือนกัน…”

ฝั่งเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ผลัดประเด็นไปเรื่อย “ถ้าไม่ทำตามเงื่อนไขของคุนเผิง พวกเขาก็พร้อมจะยอมผิดสัญญาและดึงลิขสิทธิ์รายการกลับไป แบบนั้นก็ยิ่งเสียหายหนักกว่าเดิม”

สงครามธุรกิจแบบปลอมๆ

ซื้อขายหุ้น โอนหุ้น เล่นงานหุ้นของอีกฝ่าย ส่งสายลับมาจารกรรมข้อมูล นั่งจับเข่าคุยกันในห้องประชุม ใช้กลยุทธ์ซับซ้อน คิดการลึกซึ้งโดยไม่ต้องรบก็ชนะ

สงครามธุรกิจแบบจริงๆ

ตั้งโพสต์เถียงกันบนโซเชียล แข่งกันว่าใครมีอิทธิพลมากกว่า

และคุนเผิงก็เล่นแบบจริงจัง โดยยืนกรานที่จะไม่มอบสิทธิ์ให้ ไม่ว่าจะเป็นเครือเดียวกันหรือไม่ก็ตาม เล่นเอาตรงไปตรงมา แยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน

แต่กลุ่มบริษัทเฉินฮวาก็ทำอะไรไม่ได้

นอกจากยอมรับว่าหากเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ยังอยากทำงานร่วมกับคุนเผิงในอนาคต ก็ต้องยอมรับเงื่อนไขของพวกเขา

แน่นอนว่าในกระบวนการนี้ พี่ชายและพ่อของหลินจือไป๋ก็ต้องแบกรับความกดดันไม่น้อย เพราะความไม่พอใจของบางคนในกลุ่มบริษัทนั้นต้องใช้ผลงานมาชดเชย

“การเปิดตลาดนอกทวีปเป็นเรื่องที่ต้องทำให้ได้”

เย็นวันหนึ่งขณะรับประทานอาหาร พ่อพูดขึ้นว่า “ถ้าพวกเราเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์สามารถสร้างผลงานในตลาดฉีโจวได้ ความขัดแย้งระหว่างเรากับสถานีโทรทัศน์และเว็บไซต์เครือบริษัทก็น่าจะลดลง เพราะเป้าหมายหลักของบริษัทคือผลกำไร”

ถ้าความร่วมมือระหว่างเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์กับคุนเผิงสามารถทำเงินได้มากพอ...

ถึงแม้สถานีโทรทัศน์และเว็บไซต์ของกลุ่มบริษัทจะเสียประโยชน์ไปบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

และภารกิจสำคัญนี้ในแง่หนึ่งก็วางอยู่บนไหล่ของหลินจือไป๋ เพราะเขาคือผู้ดูแลกิจการบริษัทที่ฉีโจว

“ผมสัญญาว่าจะทำให้บริษัทในเครือทำกำไรได้”

หลินจือไป๋ตบอกอย่างมั่นใจเพื่อให้ครอบครัวสบายใจ

หลินซีกังวล “แต่ถึงจะเป็นบริษัทในเครือ ก็กลัวว่าคุนเผิงกับเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์อาจจะไม่ได้ใจตรงกันทั้งหมด”

“ผมจะจัดการเอง”

หลินจือไป๋ยังคงเสริมความมั่นใจให้ครอบครัว

ล้อเล่นอะไรกัน คนที่รับผิดชอบทุกอย่างคือคนของผมทั้งนั้น ใครกล้าขัดขวางก็ไล่ออก ไม่ว่าจะเป็นของคุนเผิงหรือเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ไม่มีข้อยกเว้น!

“ความมั่นใจแบบนี้ สมแล้วที่เป็นลูกชายของฉัน”

แม่ยิ้มอย่างพอใจ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะไม่ได้เกี่ยวกับการตามใจลูก แต่เป็นเพราะหลินจือไป๋ได้พิสูจน์ความสามารถของตัวเองอย่างเต็มที่แล้ว จากการทำให้สำนักพิมพ์เฉินฮวาประสบความสำเร็จอย่างยิ่งใหญ่

พูดถึงเรื่องนี้...

จริง ๆ แล้วแม่ก็ไม่ได้ตามใจหลินจือไป๋มาตั้งแต่เด็กเลย ตอนเด็ก ๆ หลินจือไป๋เป็นคนกระตือรือร้น ชอบลองอะไรใหม่ ๆ อยู่ตลอด งานอดิเรกมากมายเต็มไปหมด แต่ส่วนใหญ่ก็ทำเพียงแค่ลองเล่น ๆ ไม่จริงจังนัก พอเริ่มขี้เกียจก็มักจะถูกแม่บังคับให้ตั้งใจ เช่นเรียนเปียโน กีตาร์ วาดภาพ เขียนพู่กันจีน ฯลฯ ทุกอย่างเป็นเพราะแม่คอยผลักดันเขาเสมอ "ในเมื่อเริ่มเรียนแล้วก็ห้ามล้มเลิกกลางคัน ต้องเรียนจนสำเร็จให้ได้!"

...

ปัจจุบัน

ชื่อของไป๋ตี้กึกก้องทั่วฉินโจว แม้ว่าแม่จะไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ในใจกลับรู้สึกภูมิใจเป็นอย่างมาก เธอเชื่อมั่นว่าความสำเร็จในวันนี้ของหลินจือไป๋ส่วนหนึ่งมาจากความเข้มงวดของเธอในตอนที่เขายังเด็ก

ถึงแม้หลินจือไป๋จะรู้ดีว่าความสำเร็จของตัวเองนั้นส่วนใหญ่มาจากระบบ แต่ก็ไม่ขัดความคิดของแม่ เพราะที่เธอพูดก็ไม่ได้ผิดทั้งหมด ทักษะต่าง ๆ เช่นดนตรีและศิลปะที่เขาแสดงออกมาในฐานะไป๋ตี้นั้น ล้วนมีพื้นฐานมาจากการที่แม่เคยผลักดันให้เขาเรียนรู้มาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นเมื่อเขาแสดงความสามารถทางดนตรีระดับอัจฉริยะหรือพรสวรรค์ด้านการเขียนพู่กันและบทกวีในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา แม้ว่าครอบครัวจะประหลาดใจ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะอย่างน้อยหลินจือไป๋ก็เคยเรียนสิ่งเหล่านี้มาหลายปีตั้งแต่เด็ก

หลังจากทานข้าวเสร็จ

หลินจือไป๋กลับไปที่ห้องนอน เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มเขียนบทภาพยนตร์ บทเรื่องนี้มีชื่อว่า "เปาบุ้นจิ้นหน้าขาว"

เห็นได้ชัดว่าหลินจือไป๋เริ่มเตรียมตัวเพื่อบุกตลาดฉีโจวแล้ว

ตลาดภาพยนตร์ของฉีโจวนิยมภาพยนตร์แนวตลกเป็นอย่างมาก หลินจือไป๋จึงสั่งให้ระบบจัดเตรียมบทภาพยนตร์ตลกชื่อดังจากโลกก่อนของเขา โดยเฉพาะภาพยนตร์ตลกจากฮ่องกง

และเมื่อพูดถึงภาพยนตร์ตลกฮ่องกง หลินจือไป๋จะนึกถึงใครไปไม่ได้เลยนอกจาก โจวซิงฉือ

ราชาตลก!

แม้ว่าการหานักแสดงที่มีความสามารถระดับเดียวกับโจวซิงฉือในโลกนี้จะยากมาก แต่หลินจือไป๋ก็คิดว่าจะลองดู อย่างน้อยต้องเขียนบทที่เป็นตัวแทนของโจวซิงฉือขึ้นมาก่อน

โลกนี้กว้างใหญ่มาก!

เขามีเวลาในการตามหานักแสดงที่เหมาะสม

ขณะเดียวกัน หลินจือไป๋ได้มอบหมายให้เจียงเฉิงรวบรวมข้อมูลของนักแสดงตลกทั้งในฉีโจวและฉินโจวไว้แล้ว

ถึงแม้สุดท้ายจะหานักแสดงที่เหมาะสมไม่ได้จริง ๆ ขอแค่ได้คนที่มีสไตล์ใกล้เคียงกับโจวซิงฉือก็น่าจะพอใช้ได้ ต่อให้คุณภาพลดลงบ้าง แต่บทภาพยนตร์ของโจวซิงฉือต่อให้ลดคุณภาพลงก็ยังเหนือกว่าหนังตลกทั่วไปอยู่ดี

นอกจากภาพยนตร์แล้ว

หลินจือไป๋ยังมีแผนใช้ดนตรีในการบุกตลาดฉีโจวด้วย เพียงแต่ดนตรีนั้นไม่จำเป็นต้องเตรียมล่วงหน้ามากนัก เพราะระบบสามารถมอบเพลงกวางตุ้งคลาสสิกจากโลกก่อนให้เขาได้มากมาย

...

กลุ่มบริษัทเฉินฮวา

การประชุมบอร์ดบริหาร

“ผมคิดว่าคุนเผิงกำลังพยายามแบ่งแยกกลุ่มบริษัทเฉินฮวา พวกเขาเพิ่มความร่วมมือกับเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์อย่างต่อเนื่อง แต่กลับเล่นงานสถานีโทรทัศน์และเว็บไซต์วิดีโอในเครือของเราอย่างไม่มีขอบเขต เราจำเป็นต้องตอบโต้พวกเขา”

มีคนพูดขึ้นมาอย่างเคร่งเครียด

หลายคนเห็นด้วยกับความคิดนี้

คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับหลินชุน หลินเซี่ย และหลินชิว

โดยเฉพาะหลินเซี่ยและหลินชิวที่ได้รับแรงกดดันจากคุนเผิงมาตลอดช่วงนี้จนแทบหมดแรง

ขณะที่หลินเจามู่ ซึ่งนั่งอยู่ที่ตำแหน่งหัวโต๊ะกลับดูเหมือนเหม่อลอยไปไกล

การที่คุนเผิงเล่นงานสถานีโทรทัศน์และเว็บไซต์วิดีโอของกลุ่มบริษัทอย่างต่อเนื่อง มันเป็นเพียงเพราะความบาดหมางในอดีตจริงหรือ?

ในเชิงธุรกิจ หลินเจามู่คิดว่าเจ้าของคุนเผิง ถ้าเป็นนักธุรกิจที่ดีจริง คงไม่ถึงขั้นยึดติดกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนั้น

มันต้องมีเหตุผลอื่นที่ตนเองยังมองไม่ออก

เช่น อาจมีความบาดหมางส่วนตัวระหว่างเจ้าของคุนเผิงกับลูกชายทั้งสามของเขา?

เมื่อคิดถึงความเป็นไปได้ที่หลินจือไป๋ก็คือ “ฉู่ฉือ”

สายตาของหลินเจามู่ก็เปล่งประกายขึ้นทันที เหมือนจะมองเห็นเบาะแสบางอย่าง

ถ้าฉู่ฉือคือหลานชายคนเก่งของเขา หลินจือไป๋... แล้วการที่เจ้าของคุนเผิงช่วยเขาเล่นงานบรรดาลุงของตัวเอง…

ที่แท้เป็นเช่นนี้เองสินะ

หลินเจามู่เงยหน้าขึ้นอย่างแผ่วเบา

คนข้าง ๆ เอ่ยเรียกอย่างระมัดระวัง “ท่านประธาน...ท่านประธาน?”

“อืม”

หลินเจามู่พูดขึ้นว่า “หลินเซี่ยรับผิดชอบเฉินฮวาวิดีโอ ถ้าไม่มีคุนเผิงก็ทำไม่ได้เลยหรือ? แล้วหลินชิวเมื่อรับหน้าที่ดูแลเฉินฮวาทีวีแล้วก็อย่าบ่นว่าโดนคู่แข่งเล่นงานเสียทีเดียว ธุรกิจที่ราบรื่นไม่มีในโลกนี้หรอก”

ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก

ทุกคนรู้สึกว่าท่านประธานเหมือนจะเอนเอียงไปทางเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์

ซึ่งผู้ดูแลเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ตัวจริงคือหลินตง บุตรชายคนที่สี่ของท่านประธาน

และหลินตงมีบุตรชายคนหนึ่งชื่อหลินจือไป๋

หรือก็คือ “ไป๋ตี้”

เมื่อนึกถึงสัญญาณที่ท่านประธานส่งออกมาก่อนหน้านี้ หลายคนก็เริ่มมีประกายความคิดในสายตา

ท่าทีของท่านประธานก็คือทิศทางของเฉินฮวากรุ๊ป และเมื่อกระแสลมในกลุ่มบริษัทเปลี่ยนไป พวกเขาควรจะเปลี่ยนข้างใหม่ด้วยหรือไม่?

“เลิกประชุม”

หลินเจามู่ไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก ก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป

เลขาจินตามติดไปจนเข้าห้องทำงานของท่านประธาน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงของหลินเจามู่พูดขึ้นว่า “เจ้าเด็กคนนั้นสามารถส่งอิทธิพลต่อการตัดสินใจของ คุนเผิง ได้”

เลขาจินถึงกับอึ้ง “ท่านรู้?”

“คุนเผิงกับสถานีโทรทัศน์และเว็บไซต์วิดีโอของเฉินฮวา ไม่มีความแค้นกันลึกซึ้งอะไร แต่เจ้าเด็กคนนั้นมีเรื่องบาดหมางกับบ้านของเหล่าลุง ๆ ของเขาอย่างมาก หากไม่ใช่เพราะความต้องการของเจ้าเด็กคนนั้น คุนเผิงจะลงทุนเต็มที่ช่วยเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ขนาดนี้ แล้วกลับมาสร้างความยุ่งยากกับธุรกิจอื่น ๆ ของเฉินฮวาได้อย่างไร?”

“ถ้าพูดแบบนี้”

เลขาจินหัวใจเต้นแรง “ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง ๆ!”

หลินเจามู่พูดอย่างแผ่วเบา “ถ้าฉันเป็นเจ้าของคุนเผิง ฉันจะไม่ยอมรับปัญหาส่วนตัวของฉู่ฉือ ยกเว้นว่าเด็กคนนั้นจะมีคุณค่าในระดับสูงกว่านั้น”

“ท่านหมายความว่า?”

“เจ้าเด็กคนนั้นในคุนเผิง ไม่ใช่แค่เรื่องของฉู่ฉือเท่านั้น อายุยังน้อยแต่กลับมีอิทธิพลมากมายขนาดนี้ต่อหน้าต่อตาฉัน นับว่าเป็นคนที่มีชั้นเชิงลึก”

“ถึงแม้ว่าคุณชายไป๋จะ...”

เลขาจินเลือกถ้อยคำอย่างระมัดระวัง เกรงว่าท่านประธานจะโกรธ แต่แล้วหลินเจามู่กลับยิ้มออกมา

“สมแล้วที่เป็นหลานชายของฉัน”

ในทันใดนั้น บรรยากาศเปลี่ยนเป็นผ่อนคลาย เลขาจินก็พลอยถอนหายใจโล่งอกไปด้วย

“เกรงว่าความร่วมมือระหว่างคุนเผิงกับเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ในการขยายตลาดฉีโจว เบื้องหลังก็คงเป็นเพราะเจ้าเด็กคนนั้นผลักดันอยู่เหมือนกัน” หลินเจามู่เอ่ย

“ในเมื่อเขาต้องไปดูแลด้วยตัวเอง เส้นทางไปกลับไม่ใกล้ ก็ให้เครื่องบินลำหนึ่งกับเขาไปเลย”

“เข้าใจแล้วครับ”

สายตาของเลขาจินเปล่งประกาย เขารู้ว่าท่านประธานกำลังส่งสัญญาณที่ชัดเจนออกมาอีกครั้ง