ผู้คนที่ก้าวเข้าสู่ห้องจัดแสดงพิเศษของพิพิธภัณฑ์ศิลปะ WH ต่างเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

ไม่ว่าจะเป็นคนที่คุ้นเคยกับศิลปะ

หรือคนที่แค่แวะมาเพราะความสนใจ ก็อดตกใจไม่ได้

ตั้งแต่ทางเข้า ห้องจัดแสดงพิเศษก็ถูกตกแต่งด้วยของประดับมากมาย

มีลูกอมแท่งยักษ์ กระท่อมที่ทำจากบิสกิต และน้ำตกช็อกโกแลต ดูราวกับบ้านของแม่มดในเรื่องเฮนเซลกับเกรเทล

ไม่ใช่แค่เอาไว้ดูเฉยๆ แต่ในห้องยังมีเครื่องดื่มวางไว้ให้ผู้เข้าชมดื่มได้อย่างอิสระอีกด้วย

แม้แต่คิมจีอู ที่เคยไปดูงานแสดงศิลปะมานับครั้งไม่ถ้วน ก็ยังรู้สึกงุนงง

“กินได้นี่จริงเหรอครับ?”

“ค่ะ ได้เลยค่ะ”

ผู้ชมคนหนึ่งถามขึ้น

พนักงานที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ขนมยิ้มให้ แล้วหยิบห่อเล็กๆ ที่มีลูกอมและช็อกโกแลตส่งให้

ดูเหมือนจะเลือกขนมที่สามารถหยิบกินได้ง่ายโดยไม่เลอะมือ

“นิทรรศการปกติเค้าเป็นแบบนี้เหรอ?”

“ไม่รู้อ่ะ ฉันก็ไม่เคยเจอแบบนี้เหมือนกัน”

“น่ารักดีนะ รูปน่าจะอยู่ด้านในมั้ง?”

ระหว่างที่คิมจีอูกำลังมองสำรวจไปรอบๆ ผู้ชมก็ค่อยๆ ทยอยเข้ามาเรื่อยๆ

เขาที่ตอนแรกยังลังเลเพราะคอนเซ็ปต์ไม่คาดฝัน ก็รีบขยับเท้าตาม

‘ว้าว...’

เมื่อเข้าสู่ห้องที่สอง คิมจีอูก็อดอุทานในใจไม่ได้

ถึงจะไม่ได้ตกแต่งหวือหวาเหมือนห้องแรก แต่กลับดูยิ่งใหญ่กว่าด้วยภาพวาดของโกฮุน

‘ทำยังไงดีเนี่ย’

คิมจีอูยืนอยู่หน้าโถงแสดง

ตรงหน้าเขาคือภาพวาดของพายช็อกโกแลตที่เขารู้จักดี ซึ่งดูเหมือนจะละลายเล็กน้อย

พื้นผิวของช็อกโกแลตในภาพ เหมือนถูกวาดด้วยพู่กันขนาดใหญ่ในครั้งเดียว ดูราวกับจะไหลลงมาจริงๆ

‘เคยกินตอนไหนนะ...’

ความหวานที่ละลายในปากเมื่อครั้งยังเด็กผุดขึ้นมาในใจโดยไม่รู้ตัว

แม้จะไม่ได้กินตอนนี้ แต่ความสนุกในวัยเยาว์ยังหลงเหลืออยู่

‘อยากกินอีกจัง’

คิมจีอูจึงหยิบถุงขนมที่ได้รับมาเมื่อกี้มาแกะเปิด

เธอหยิบช็อกโกแลตชิ้นหนึ่งออกมาใส่ปาก แต่กลับไม่สามารถสัมผัสรสชาติจากความทรงจำได้เลย

“ดูนี่สิ น่ารักมากเลย”

“จริงด้วย!”

เมื่อได้ยินเสียงพูดคุยจากด้านหลัง คิมจีอูก็หันไปมอง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

ภาพวาดพายช็อกโกแลตสองชิ้นดูเหมือนกำลังกอดกันอยู่ กลายเป็นรูปหัวใจ

...

ถึงจะรู้สึกงุนงงเพราะต่างจากที่คิดไว้ แต่ผมก็รู้สึกว่าอาจจะสนุกกับนิทรรศการนี้ได้

แม้จะตั้งใจจะฝึกพูดคำทักทายที่เตรียมมา แต่ก็ไร้ประโยชน์

หัวใจเต้นแรงเกินกว่าจะตั้งสติได้

จังหวะนั้นคุณปู่ก็เดินเข้ามาในห้องพัก

“คนมาเยอะมั้ยครับ?”

“โอย อย่าให้พูดเลย โคตรเยอะ เยอะสุดๆ”

แม้จะได้ยินแบบนั้น ผมก็ยังไม่กล้ายิ้มตาม

ทั้งกลัวว่าจะไม่มีใครมาและก็ประหม่าถ้าคนมาเยอะเกินไป

ยังไงซะ นี่ก็คือนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกของผม

ตลอดเดือนที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเปิดทีวีหรือเข้าเว็บ ก็มีแต่โฆษณาของนิทรรศการนี้โผล่ขึ้นมาไม่หยุด

นั่นแปลว่าผู้คนคาดหวังมากแค่ไหน

อาจจะมีคนซื้อภาพด้วยก็ได้

ผม คุณปู่ และภัณฑารักษ์บังแทโฮได้ตั้งราคางานศิลป์เอาไว้ สำหรับชิ้นที่ไม่ได้เข้าสู่การประมูล

ไม่อยากให้ราคาสูงเกินจนไม่มีใครซื้อ แต่ก็ไม่อยากลดต่ำเกินไป

‘...ไม่ใช่นะ’

ผมกำลังได้รับความรักอยู่ไม่ใช่เหรอ

ตอนนี้ที่ผมได้ลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ยังมีอ็องรี มาร์โซ, ริชาร์ด ฟิลลิปส์ และผู้ชายสวมหน้ากากที่อยากซื้อภาพของผมอยู่เลย

ต้องมั่นใจเข้าไว้

ต่อให้ย้อนเวลากลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน ผมก็คงพยายามได้ดีที่สุดเท่านี้อยู่ดี

ก๊อก ก๊อก—

“คุณศิลปินครับ ได้เวลาเตรียมตัวแล้วครับ”

เสียงจากนอกห้องบอกว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว

ผมลุกขึ้นพร้อมถอนหายใจยาว แล้วคุณปู่ก็ค่อยๆ ยื่นมือมาประคองแก้มทั้งสองข้างของผม

ผมนึกว่าคุณปู่จะพูดอะไรบางอย่าง จึงรอฟัง แต่กลับไม่พูดอะไร แถมยังบีบแก้มแรงๆ อีก

“อะไรเนี่ยครับ!”

“ฮึๆๆ ก็เพราะมันน่ารักไงล่ะ น่ารักมากๆ เลย”

“เจ็บนะครับ!”

ผมพยายามหนี แต่คุณปู่แข็งแรงเกินกว่าจะหลุดมือ

ผมดิ้นพล่านอยู่พักหนึ่ง คุณปู่ถึงได้ยอมปล่อย แล้วหัวเราะเบาๆ พลางตบไหล่ผมเบาๆ

“คุณปู่คิดว่าสุดยอดเลยนะ”

“...จริงเหรอครับ?”

“แน่นอนสิ ใครเป็นคนวาดล่ะ? ก็หลานชายของโกซูยอล โกฮุนไงล่ะ แน่นอนว่าต้องสุดยอดอยู่แล้ว”

คำพูดของคุณปู่ที่ชมว่าหลานชายวาดเก่ง ไม่ได้หมายความว่าผลงานจะได้รับความนิยมจริงๆ หรอก

มันไม่มีหลักฐานอะไรเลย

แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าความมั่นใจในแววตาและน้ำเสียงของคุณปู่ ทำให้ผมรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาจริงๆ

ดูเหมือนความตื่นเต้นของผมจะเผยออกมาชัดเจน ถึงขนาดที่คุณปู่ต้องมาให้กำลังใจแบบนี้

“ที่สุดเลยครับ”

“นั่นแหละ”

เมื่อผมยิ้มออกมา คุณปู่ก็ยิ้มกว้างแบบสบายๆ ตาม

ประตูก็เปิดออก

หลังจากแยกจากคุณปู่ที่เดินไปยังที่นั่งแขกพิเศษ ผมก็เดินตามพนักงานที่มารับไป

ภัณฑารักษ์บังแทโฮกำลังรอผมอยู่แล้ว

“นึกว่าจะตื่นเต้นจนไม่ไหวซะอีก แต่ดูกล้าหาญใช้ได้เลยนะ”

ตอนนี้ถ้าต้องลงสนามรบ ผมก็พร้อมจะกระโดดลงไป

ผมกำหมัดแน่นแสดงความมุ่งมั่น บังแทโฮก็หัวเราะเฮฮาพร้อมเงยหน้าขึ้น

“คนมาเยอะมากเลยนะ กระแสตอบรับก็ดี ถือว่าประสบความสำเร็จยิ่งใหญ่เลยล่ะ”

การตกแต่งห้องแรกให้เหมือนโลกของขนมจริงๆ กับการจัดห้องที่สองและสามด้วยผลงานของผม เป็นไอเดียของภัณฑารักษ์บังแทโฮล้วนๆ

และการจัดพื้นที่ให้ผมได้ออกมาทักทายระหว่างห้องสามกับห้องสี่ ซึ่งมีแนวศิลปะที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ก็ถือว่าเป็นความคิดที่ดีมาก

เพราะทำให้ผู้ชมได้ซึมซับอารมณ์จากห้องที่สองและสามอย่างเต็มที่ แล้วเปลี่ยนอารมณ์ก่อนเข้าสู่ห้องถัดไป

ห้องที่สี่จึงน่าจะถูกมองด้วยมุมมองที่ต่างออกไป

“ทั้งหมดนี้ก็ต้องขอบคุณพี่ครับ”

“ขอบคุณอะไรกัน ทั้งหมดก็เพราะภาพของเธอเองนั่นแหละ พี่เองก็ยังตกใจเลยนะ ไม่ใช่แค่ในเกาหลี คนต่างชาติยังมาเยอะเลย ทั้งจากยุโรป ญี่ปุ่น... อ้อ! อ็องรี มาร์โซ ก็มาด้วยนะ!”

“……”

ไม่มีจังหวะให้หายใจเลยแฮะ

ทั้งที่ผมถึงกับเขียนหมายเหตุไว้ในคำเชิญว่า “ไม่ต้องมาก็ได้นะ” แต่เขาก็ดันมาจนได้

ถ้าเขาคิดจะก่อกวนในงานเปิดตัวครั้งแรกของผมล่ะก็ ผมจะไม่ลังเลเลยที่จะชกซักทีให้เลือดกำเดาไหลแน่

“เอาล่ะครับ ตอนนี้ขอเชิญพบกับศิลปินเจ้าของงานแสดงในวันนี้ คุณโกฮุน ขอเสียงปรบมือให้เขาด้วยครับ!”

เสียงของพิธีกรดังมาจากหลังประตู บอกให้รู้ว่าถึงเวลาแล้ว

“ไปกันเถอะ”

เมื่อผมก้าวออกไปพร้อมกับบังแทโฮ เสียงปรบมือที่ดังขึ้นครั้งแรกในชีวิตก็กระแทกเข้ามาเต็มอก

หัวใจแทบระเบิด

แสงจากกล้องถ่ายรูปจ้าจนผมลืมตาแทบไม่ขึ้น

ผมก้มหัวทักทาย

‘อา...’

หลังเสียงกล้องซาไป ผมก็เพิ่งสังเกตได้ว่ามีคนมาร่วมงานมากขนาดไหน

จางมีแร, ปิแอร์ มาร์โล, ริชาร์ด ฟิลลิปส์, มาร์ติน แยนเซน, มิเชล พลาตินี, เควิน แมคเคอลีย์, คิมจีอู, อีอินโฮ และแม้กระทั่งเจ้าพ่อจอมโหดที่มีเงินเหลือกินเหลือใช้ทุกคนที่ได้รับบัตรเชิญต่างก็มากันครบ

ที่นั่งในงานไม่พอจนมีคนยืนเบียดเสียดกันอยู่เต็มไปหมด และยังเห็นคนที่กำลังดูงานในห้องที่ 2 และ 3 อีกด้วย

โชคดีที่เวทีอยู่สูง

ผมกลืนน้ำลายแล้วเดินไปยืนที่หน้าไมโครโฟน

ยังดีที่ซ้อมมาก่อน ไม่งั้นคงได้ทำตัวเปิ่นตอนปรับไมค์แน่

“สวัสดีครับ”

ทุกคนพากันปรบมืออีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่สุภาพ

“ขอบคุณมากครับที่มาวันนี้”

คำพูดที่เตรียมไว้หายไปหมด

หัวสมองว่างเปล่าไปหมด ผมจึงเริ่มเล่าเรื่องจากความรู้สึกจริงๆ แทน

“ผมเคยสัญญากับคุณปู่ว่าจะกินขนมแค่วันละชิ้นเท่านั้นครับ”

“ฮึ”

มีใครบางคนหัวเราะ ผมหันไปมองก็เห็นคิมจีอูทำหน้าตายราวกับไม่รู้ไม่ชี้

ทั้งที่ผมไม่ได้พูดเรื่องตลก แถมยังพูดเรื่องที่สำคัญด้วย แต่ไม่รู้ทำไมคนอื่นก็อมยิ้มกันหมด

“ผมยืนลังเลอยู่หน้าชั้นวางขนมทุกวันครับ คิดอยู่ว่าอันไหนอร่อยที่สุด กินอันไหนดีถึงจะทำให้วันนี้มีความสุข ขนมมีให้เลือกเยอะมาก แต่โอกาสเลือกมีแค่นิดเดียว”

“อือออ...”

ผมหันไปมองอีกที คราวนี้เป็นจางมีแร เธอเอามือปิดปากแล้วขมวดคิ้วเหมือนจะร้องไห้

หรือว่าผมยังเข้าถึงความรู้สึกของคนในยุคนี้ไม่ได้?

ไม่เข้าใจเลยว่าเขาซึ้งกับตรงไหน

“แต่แล้วผมก็รู้ตัวครับ ว่าไม่ว่าจะเลือกอะไรก็สนุกหมดเลย แม้แต่ตอนลังเลอยู่ก็ยังมีความสุข ไม่น่าเชื่อเลยว่าความสุขราคาแค่พันวอนมันจะมีอยู่จริง”

“ฮื้ม...”

ตอนนี้คนทั้งห้องพากันยกคางขึ้น ส่งเสียงแปลกๆ แล้วก็ยิ้มแบบเข้าใจครึ่งหนึ่งไม่เข้าใจครึ่งหนึ่ง

“มันเหมือนกับการมาเยี่ยมชมหอศิลป์เลยครับ เจอผลงานของศิลปินที่ไม่รู้จัก แค่มีความกล้าเล็กน้อยที่จะเข้าไปดู ก็จะได้พบกับประสบการณ์ที่ทำให้เรามีความสุข ผมหวังว่าภาพของผมจะกลายเป็นความทรงจำที่น่ารื่นรมย์ของพวกคุณเช่นกัน ขอบคุณครับ”

“ชอบมากเลย!”

ผมก้มหัวลง คิมจีอูตะโกนตอบกลับเสียงดัง

ถึงจะยังรู้สึกงงๆ อยู่บ้าง แต่ใบหน้าของผู้ชมที่ปรบมือก็เต็มไปด้วยความสุข

โล่งอกไปที

“เป็นคำพูดเปิดงานที่น่ารักมากจากคุณโกฮุน”

พิธีกรสรุปคำพูดจริงจังของผมว่า “น่ารัก” ไปซะแล้ว

“ก่อนจะเข้าสู่ช่วงถามตอบ มีเรื่องหนึ่งที่อยากขอความร่วมมือจากทุกท่านครับ”

พิธีกรกล่าวต่อ “คุณโกฮุน ศิลปินของเรา กังวลว่าผลงานของเขาจะถูกตีความเพียงตามเจตนาเดิมเท่านั้น เขาอยากให้คนดูสามารถตีความตามความรู้สึกของตนเองได้ แม้จะแตกต่างจากที่เขาคิดไว้ก็ตาม และอยากให้ทุกการตีความนั้นได้รับความเคารพ ด้วยเหตุนี้ จึงขอความกรุณาให้คำนึงถึงจุดนี้ในการตั้งคำถามด้วยครับ”

พิธีกรได้กล่าวถึงเรื่องที่บังแทโฮภัณฑารักษ์ย้ำกับเขาหลายครั้งก่อนหน้านี้

“ครับ คุณนักข่าวที่ใส่แว่นครับ”

คืออีอินโฮนั่นเอง

“อีอินโฮจากแทฮันอิลโบครับ ตามแผนผังแล้ว ด้านข้างของที่นี่มีห้องจัดแสดงหมายเลข 4 แต่ถูกปิดไว้ด้วยผ้าม่าน อยากทราบว่าภาพที่ใส่กรอบโดยปิแอร์ มาร์โล ถูกจัดแสดงอยู่ในนั้นใช่ไหมครับ?”

ผมหันไปสบตากับปิแอร์ มาร์โล ผู้ซึ่งนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสง่างาม

เขาฟังภาษาเกาหลีไม่ออก จึงยักไหล่เบาๆ

“ใช่ครับ และขอถือโอกาสนี้กล่าวขอบคุณคุณปิแอร์ มาร์โลอีกครั้งสำหรับกรอบภาพอันสวยงาม ขอบคุณครับ มาร์โล”

เมื่อพูดจบ ผมก็กล่าวขอบคุณเขาเป็นภาษาฝรั่งเศสโดยตรง

เขาลุกขึ้นอย่างสุภาพแล้วก้มหัวให้

เป็นคนที่แปลกดี แต่ก็มีเสน่ห์จริงๆ

“ขอแจ้งให้ทราบว่า ห้องจัดแสดงที่ 4 จะเปิดให้ชมหลังจากจบการสนทนากับคุณโกฮุนครับ”

พิธีกรประกาศกำหนดการ แล้วชี้ไปยังผู้ถามคนถัดไป

“ครับ ท่านผู้สื่อข่าวด้านหลังที่ดูสดใสคนนั้นครับ”

เป็นคิมจีอูที่ยกมือโบกไปมาอย่างตื่นเต้นตั้งแต่เมื่อกี้

“คิมจีอูจากนิตยสารเยฮวาค่ะ! ทำไมถึงมีการระบุราคาผลงานไว้ใต้ภาพเหรอคะ?”

ภัณฑารักษ์บังแทโฮหยิบไมโครโฟนขึ้นมาตอบ

“เป็นการตัดสินใจร่วมกันกับคุณโกฮุนครับ ทางพิพิธภัณฑ์ WH แพอุมให้ความสำคัญกับความโปร่งใสในการซื้อขายผลงานศิลปะครับ แม้ว่าหากนำไปประมูลจะได้ราคาสูงกว่านี้ แต่คุณโกฮุนกล่าวว่า การได้เห็นราคาที่ตัวเองตั้งไว้ได้รับการยอมรับเพียงพอแล้วครับ มากกว่าการได้เงินเยอะๆ”

“แล้วอย่างนี้จะไม่มีการประมูลเลยเหรอคะ?”

“ไม่ใช่ครับ ยังมีอยู่ โดยเฉพาะผลงานในห้องจัดแสดงที่ 4 จะถูกนำไปประมูลทั้งหมด ทางพิพิธภัณฑ์ประเมินว่า งานในห้องนั้นมีคุณค่าโดดเด่นและอาจเกิดการแข่งขันสูง จึงตัดสินใจจัดประมูลอย่างเป็นทางการครับ”

แม้คิมจีอูจะยกมือขึ้นอีกครั้ง แต่พิธีกรก็เลือกผู้ถามคนใหม่แทน

“ครับ ท่านสุภาพบุรุษด้านหน้าครับ”

ชายคนหนึ่งที่ดูมีอายุพอสมควรลุกขึ้นยืน

“ทานากะ ฮิโรบูมิ นักวิจารณ์ศิลปะครับ”