หลังจากแวะที่สำนักงานกฎหมายแล้วกลับมาก็พบว่าฮุนดูแปลกไป ถามว่าเกิดอะไรขึ้นก็ไม่พูดอะไรเลย

"ฮุน ทำไมเหรอ หืม?"

เห็นท่าแล้วจะปล่อยไว้ไม่ได้ จึงโอบกอดไว้แต่เจ้าตัวเล็กก็พยายามจะผลักออกด้วยมือเล็ก ๆ คล้ายดอกโกซารี

ดูวิตกกังวลมาก

ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ในอ้อมกอดก็ยังคงตัวสั่นอยู่ ทำให้รู้สึกตกใจ

ขณะลูบหลังเบา ๆ ก็หันมองรอบ ๆ

บ้านที่เคยรกเพราะมีเรื่องให้คิดมาก ตอนนี้ดูเรียบร้อยขึ้นพอสมควร

'นั่นมัน...'

ไดอารี่ของซูจินตกอยู่บนพื้น

ดูเหมือนจะเจอเข้าโดยบังเอิญระหว่างที่จัดบ้าน

เพราะปล่อยให้บ้านรก ฮุนเลยได้เห็นไดอารี่ของแม่

หรือว่าเป็นเพราะความทรงจำเกี่ยวกับตอนเกิดอุบัติเหตุผุดขึ้นมา

หรือว่าความทรงจำบางอย่างกลับคืนมาเล็กน้อย

จึงเป็นเหตุให้ทรมานขนาดนี้

เด็กที่เมื่อครู่ยังพยายามผลักออก กลับมากอดแน่นพลางสะอึกสะอื้น

"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรแล้ว"

ก่อนอื่นต้องทำให้ใจเย็นลงก่อน

"...ขอโทษครับ"

ฮุนพูดเสียงสะอื้นอย่างน่าสงสาร

ถ้าหากการร้องไห้สามารถระบายความเศร้าได้ก็คงดีไม่น้อย

หากเป็นเช่นนั้น ต่อให้ต้องจมลงในน้ำตานั้นจนตายก็ยินดี

"จะขอโทษเรื่องอะไร ไม่มีเรื่องให้ขอโทษเลยสักนิด"

กอดฮุนที่เริ่มร้องไห้โฮ แล้วอยู่แบบนั้นด้วยกันสักพัก

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร

จับฮุนนั่งบนตักแล้วกอดจากด้านหลัง ตอนนี้คงรู้สึกเขินที่ร้องไห้โฮ จึงทำหน้างอ

"ปล่อยเถอะครับ"

"ไม่ได้หรอก เจ้าตัวแสบ"

"จะไม่ร้องไห้แล้วครับ จะไม่หนีไปไหนด้วย"

"ไม่ได้"

อยู่นิ่ง ๆ แล้วค่อย ๆ หันกลับมา

พอคลายแรงจากมือ ฮุนมองหน้าแล้วก็ก้มศีรษะลง อยู่แบบนั้นนานพักหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้น

แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความสดใสและอยากรู้อยากเห็น บัดนี้สั่นเทาด้วยความไม่มั่นคงและหวาดกลัว

เด็กที่โดยปกติแล้วไม่ว่าเรื่องอะไรจะทำได้อย่างคล่องแคล่ว ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ก็ไม่เข้าใจ

"ฮุน"

จับมือไว้

"ถ้าไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร"

ฮุนส่ายหน้า

"แต่ถ้ามีอะไรที่จำเป็นต้องพูดจริง ๆ ก็ไม่ต้องห่วงนะ คุณปู่จะอยู่ข้างเธอเสมอ"

ก้มศีรษะลงอีกครั้ง

เมื่อวางมือแตะใบหน้า ก็พุ่งมากอดแน่นทันที ตัวสั่นเทิ้ม

ราวกับจะจากไปที่ไหนสักแห่ง

ท่าทีเหมือนกล่าวคำอำลา ทำให้อึ้งไป

"รักคุณปู่นะครับ"

เสียงของฮุนที่กระซิบข้างหูฟังดูห่างไกล

นั่งห่างออกไปเล็กน้อย สีหน้ายังเต็มไปด้วยความวิตก เปิดปากพูดอย่างยากลำบาก

"ผม... ไม่ใช่โกฮุนนะครับ"

ไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร

"ฮุน?"

น้ำตาหยดโตไหลลงมาเปาะแปะ

"ผมไม่ใช่โกฮุนที่คุณปู่คิดว่าเป็นนะครับ คุณปู่"

ฮุนพูดอะไรไม่รู้ความหมาย แล้วกลืนน้ำลายราวกับลำคอตีบตัน

"...ไม่ใช่หลานชายของคุณปู่ครับ"

ชั่วขณะหนึ่งไม่สามารถคิดอะไรได้เลย ได้แต่จ้องตาที่คลอไปด้วยน้ำตา

"พูดอะไรแบบนั้นได้ยังไง พูดแบบนั้นได้ยังไงกัน!"

ตั้งใจจะไม่โมโหต่อหน้าฮุน แต่คำมั่นสัญญานั้นตอนนี้ไม่สำคัญอีกต่อไป

"ใครบอก! หืม? ใครมันกล้าพูดอะไรแบบนั้น! นักข่าวงั้นเหรอ?"

มีแต่ก้มหน้าส่ายหัวเท่านั้น

รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบรัด

"ไม่พูดแล้วจะรู้ได้ยังไง อยากเห็นคุณปู่ตายหรือไง?"

เพราะกลัวว่าฉันจะตายเร็วไป

จึงเผลอพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดกับฮุน เด็กที่กลัวการอยู่ลำพังในโลกนี้

ถึงจะเข้าใจด้วยเหตุผล แต่คำพูดของฮุนก็ช็อกเกินไปจนควบคุมคำพูดตัวเองไม่ได้

"...คุณปู่ก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอครับ"

ฮุนพูดออกมาทั้งที่กำหมัดแน่น

แม้จะพูดยากก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้

"รู้เรื่องอะไร หืม?"

"ผมก็ไม่ชอบสปอนจ์บ๊อบ และก็ชอบพิซซ่ามันฝรั่ง วาดรูปก็เก่งด้วย"

"...หืม?"

เด็กนี่กินอะไรผิดไปหรือเปล่า

ไม่เข้าใจเลยว่าเขาพูดอะไรอยู่ แล้วจู่ ๆ ก็นึกถึงไดอารี่ของซูจินขึ้นมา

เหมือนจะมีข้อความว่าเคยชอบสปอนจ์บ๊อบ และไม่กินพิซซ่ามันฝรั่ง

ก็คงจะเห็นภาพวาดตอนเด็กด้วย

อาจจะเป็นเพราะตัวตนก่อนเกิดอุบัติเหตุกับตัวเองในตอนนี้ต่างกันมาก จึงทำให้เป็นแบบนี้ก็ได้

“ผม… ไม่ใช่โกฮุนที่คุณปู่รู้จักครับ ผม…”

“ฮุน”

ผมเช็ดน้ำตาพลางปลอบโยน

“จำได้ไหมว่าตอนกลับมาจากเที่ยวยุโรป?”

พยักหน้า

“ปู่เคยพูดไว้นี่ ว่าจะจำอะไรได้หรือไม่ได้ก็ไม่สำคัญ ยังไงหนูก็เป็นหลานชายของคุณปู่ไม่เปลี่ยนแปลง”

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ”

“ฮุน”

ไม่รู้ว่าเด็กคนนี้กำลังวิตกกังวลเรื่องอะไร ไม่รู้ว่าทำไมถึงคิดแบบนั้น

แต่เดี๋ยวก็ค่อย ๆ ฟังกันได้

สิ่งสำคัญคือต้องทำให้เด็กคนนี้

ฮุนที่สั่นเทาด้วยความไม่มั่นคงและหวาดกลัว รู้สึกอุ่นใจให้ได้ก่อน

“ความทรงจำไม่มี จะให้เหมือนเดิมได้ยังไง ชอบหรือไม่ชอบอะไรก็เปลี่ยนกันได้ คุณปู่เองเมื่อก่อนก็ชอบอาหารมัน ๆ นะ”

ฮุนส่ายหัวแรง ๆ

“แต่การที่หนูเป็นหลานชายของฉัน มันเปลี่ยนไปไหม? การที่ฉันเป็นปู่ของหนู มันเปลี่ยนไปเหรอ?”

เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำพูดกลับเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ดูเหมือนจะมีอะไรที่อยากพูด จึงรออยู่ จนในที่สุดก็เอ่ยปากออกมา

“ผมไม่ใช่ฮุนครับ”

“แล้วเป็นใครล่ะ”

...

เป็นสิ่งที่ผมตัดสินใจไว้แล้ว

เพราะคุณปู่ไม่ยอมปล่อยแล้วกอดแน่นจนอกอุ่นมาก ก็เลยไม่สามารถหลอกต่อไปได้อีก

เพราะงั้นถึงได้ตัดสินใจแน่วแน่ แต่พอถูกถามว่าเป็นใครก็พูดไม่ออก

แม้จะได้มาโดยบังเอิญ แต่มันคือความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต จะละทิ้งไปก็ไม่ง่าย

คุณปู่…

ไม่อาจโกหกต่อท่านผู้นี้ได้อีก

“…วินเซนต์ วินเซนต์ แวนโก๊ะครับ”

ไม่สามารถสบตาคุณปู่ได้ จึงก้มหน้า

ไม่มีทางเชื่อแน่

แม้แต่ตัวผมเองยังไม่สามารถเข้าใจสถานการณ์อัศจรรย์นี้ได้ คงจะถูกมองว่าบ้าไปแล้วแน่ ๆ

ผ่านไปสักพักโดยไม่มีคำพูดใด ๆ คุณปู่ก็ยกมือมาประคองแก้มผมไว้

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา ผมจินตนาการไว้แล้วว่าคุณปู่จะมีปฏิกิริยายังไงตอนผมบอกความจริง

จะพาไปโรงพยาบาลจิตเวชไหมนะ

จะหัวเราะพลางตีหัวเบา ๆ รึเปล่า

คงจะมองว่าเป็นเพ้อเจ้อ

หรือบางทีอาจจะโกรธก็ได้ แต่คุณปู่กลับทำหน้าเหมือนปกติ

“ฮุน”

“……”

“คุณปู่ไม่เข้าใจเลยว่าหนูกำลังพูดอะไรอยู่”

แน่นอนอยู่แล้ว

ใครจะจินตนาการได้ว่าคนที่ตายในร่างหลานชายจะถูกวิญญาณของชายที่ตายไปแล้วกว่าร้อยปีสิงอยู่

ถ้าผมไม่พูดอะไร คุณปู่ก็คงจะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับหลานชายที่รัก

แค่เก็บเงียบเอาไว้ก็พอ

แต่เพราะไม่อยากใช้ชีวิตอยู่ด้วยความรู้สึกผิด ผมเลยทำร้ายคุณปู่อีกครั้งด้วยความเห็นแก่ตัวของตัวเอง

“แต่เพราะเป็นคำพูดของฮุน คุณปู่ก็จะพยายามทำความเข้าใจดู”

“…ครับ”

คุณปู่ถอนหายใจยาว

“คุณปู่เองก็รู้ว่าฮุนตอนก่อนความจำเสื่อมกับตอนนี้ไม่เหมือนกัน ไดอารี่ของแม่ก็บอกไว้ ชัดเลย แค่ดูรูปวาดก็รู้แล้ว”

ถ้าฟังเผิน ๆ อาจเหมือนคุณปู่แยกแยะระหว่างผมกับโกฮุน

แต่ความจริงมันเป็นแค่การตีความของผมเอง

ในมุมมองของคุณปู่แล้ว คงไม่สามารถแยกแยะระหว่างผมกับโกฮุนได้

เพราะเป็นคนเดียวกัน แค่ความจำหายไป เลยคิดว่ามีความแตกต่าง และจึงพูดแบบนี้ได้

“ไม่รู้สิ แม้ตามที่หนูพูดว่าเป็นคนละคนก็เถอะ คุณปู่ก็ไม่รู้จะว่ายังไง”

ได้ยินคำพูดนั้น ผมก็เงยหน้าขึ้น

“ตื่นขึ้นมาที่โรงพยาบาล กินข้าวกับคุณปู่ นอนด้วยกัน วาดรูป เที่ยว อ่านหนังสือด้วยกัน ไม่ใช่หนูเหรอ?”

นั่นคือผมเอง

แน่นอนว่าคือผม

ผมพยักหน้า แล้วคุณปู่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกครั้ง ท่านพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเข้าใจสถานการณ์เหลือเชื่อนี้

“คนที่อยู่ด้วยกันกับคุณปู่ก็คือหนูใช่ไหม?”

ก็ใช่ แต่ว่าผมเองก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มอธิบายจากตรงไหนดี

“ไอ้เด็กคนนี้ ต้องพูดถึงจะเข้าใจสิ ถ้าไม่พูดอะไรเลยแล้วมันจะมีอะไรดีขึ้นได้ยังไง?”

“……”

คำพูดของคุณปู่ถูกต้อง

เพราะกลัวจะเสียคุณปู่ไป จึงเผลอลืมไปชั่วขณะว่า ถ้าไม่ยอมเข้าใกล้กัน ก็ไม่มีทางเข้าใจกันได้เลย

ทั้งที่ตอนให้คำแนะนำกับชาชีฮยอนยังทำท่าอวดดี แต่จริง ๆ แล้วผมกลับด้อยกว่าเด็กคนนั้นเสียอีก

“ใช่ครับ”

ตอบกลับไปด้วยเสียงแหบพร่า

“งั้นเหรอ”

คุณปู่พยักหน้าพลางประคองแก้มของผม

“คุณปู่ดีใจมากเลยนะที่ได้อยู่กับฮุน แล้วฮุนล่ะ ไม่ชอบเหรอ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ”

“งั้นมันคืออะไรล่ะ?”

ผมไม่มีทางพิสูจน์ได้ว่าตัวเองคือวินเซนต์

ต่อให้พยายามอธิบายอย่างมีเหตุผล ท่านจะเชื่อได้ไหม? เรื่องที่ตัวผมเองยังยากจะยอมรับ?

ทั้งที่พูดไปตรง ๆ แล้วว่าตัวเองคือวินเซนต์ แต่ก็ยังไม่อาจคาดหวังให้คุณปู่ตอบรับได้

สำหรับคนปกติ ไม่มีทางคิดถึงเรื่องการถูกวิญญาณเข้าสิงหรอก

“ผมอยู่กับคุณปู่ครับ ตั้งแต่ฟื้นจากโรงพยาบาล เราอยู่ด้วยกันมาตลอด ผมมีความสุขมาก ถ้าได้ใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไป ผมยอมทำทุกอย่างเลยครับ แต่… ผมไม่ใช่หลานชายของคุณปู่”

ในกรอบของความมีเหตุผล ผมสามารถอธิบายได้แค่นี้

“จะพูดเพ้อเจ้ออีกนานไหม!”

เสียงดุดันของคุณปู่ทำให้ผมสะดุ้งโดยไม่รู้ตัว ตัวหดเล็กลงทันที

“ถ้าหนูไม่ใช่หลานชายของฉัน แล้วเป็นอะไรล่ะ คนที่กินข้าวด้วยกัน! หัวเราะด้วยกัน! ขัดหลังให้กันนั่นคือใคร!”

“วินเซน—”

ยังพูดไม่ทันจบ คุณปู่ก็คว้าแขนฉันไว้แน่นแล้วเขย่า

“ฮุน รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร!”

ใบหน้าของคุณปู่ดูจริงจังจนเจ็บปวดเกินกว่าจะเอื้อนเอ่ยคำใดออกมา

“……”

“ใครบอกหน่อยสิ!”

“…คุณปู่ครับ”

“ใช่! ฉันคือคุณปู่ของหนู ไม่ว่าหนูจะฝันหรืออะไรก็ตาม ฉันก็คือคุณปู่ที่อยู่กับหนู ถึงฉันจะชื่อแกตงหรือฮงกิลดง ฉันก็คือคุณปู่!”

“……”

“ก็ได้ ต่อให้หนูไม่ใช่ฮุนจริง ๆ แล้วไง? เวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันเปลี่ยนไปเหรอ?”

ไม่ใช่เลย

อย่างน้อยผทก็จริงใจกับท่าน

“ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมฮุนถึงคิดแบบนี้”

คุณปู่ดูทรมานเหลือเกิน จนผมอดห่วงไม่ได้ว่าท่านจะล้มลงหรือเปล่า

“คุณปู่เคยบอกใช่ไหม ว่าได้เจอฮุนในรอบหลายปี?”

ผมพยักหน้า

“เคยบอกว่าเคยทะเลาะกับพ่อของฮุนใช่ไหม? ก็เลยไม่ได้ยินอะไรที่ฮุนพูดด้วยซ้ำ คิดว่าอาจจะไม่ได้เจอกันอีกตลอดชีวิต”

“……”

“จำได้ไหม เคยบอกว่าอย่ายึดติดกับอดีตที่จำไม่ได้ ให้สะสมเรื่องราวดี ๆ ความสุขใหม่ ๆ นั่นแหละคือครอบครัว”

“……”

“รู้ไหมว่าฉันดีใจแค่ไหน แค่เห็นหนูกินข้าวฉันก็อิ่มแล้ว คิดว่าเป็นคำพูดลอย ๆ เหรอ? ฉันทำได้ทุกอย่างเพื่อฮุน นั่นเพราะว่าหนูเป็นสายเลือดเหรอ? ฉันใช้ชีวิตโดยไม่เจอลูกชายตัวเองด้วยซ้ำ!”

“……”

“ฉันทั้งรักทั้งภูมิใจในตัวหนู แม้จะมีเรื่องเพี้ยน ๆ บ้างก็น่ารักหมด ใส่ไว้ในตายังไม่เจ็บเลย! ชอบตอนที่หนูวางเนื้อบนช้อนให้ฉัน ชอบตอนที่หนูเบียดมาแล้วช่วยขัดหลังให้ ชอบตอนที่พูดจ้อ ๆ ให้ฟัง ฉันรักหนูมากกว่าวันแรกที่หนูฟื้นขึ้นมา และพรุ่งนี้ฉันก็จะรักหนูมากกว่าวันนี้”

“คุณปู่ครับ”

“ใช่!”

ท่านผู้นี้…

พยายามจะเข้าใจผมอย่างแท้จริง

แทนที่จะเพิกเฉยหรือปฏิเสธคำพูดเหลวไหลของเด็กตัวเล็ก ๆ กลับยอมพูดด้วยเงื่อนไขว่าเราอาจจะไม่มีสายเลือดเดียวกัน

ไม่รู้เลย

ว่าคำพูดที่ว่าไม่เป็นไรแม้จะไม่มีสายเลือดเดียวกันนั้น เป็นเพราะเชื่อมั่นว่าไม่ใช่ความจริง หรือเพราะเชื่ออย่างแท้จริงกันแน่ ผมไม่อาจรู้ได้

แต่…

“ฉันเป็นคุณปู่ของหนู แล้วหนูล่ะ เป็นอะไรของฉัน?”

อย่างน้อยที่สุด ผมก็มองท่านผู้นี้เป็นคุณปู่ของผม

แม้จะไม่ได้คิดว่า “จางมีแร” เป็นคุณน้าจริงๆ ในใจ หรือ “บังแทโฮ” เป็นคุณลุง

แต่สำหรับท่านผู้นี้ ผมคิดเช่นนั้นด้วยใจจริง

“…หลานชายของคุณปู่ครับ”