ยุคแห่งหายนะ ปีที่ 413 วันที่ 29 สิงหาคม

เวลา 7 นาฬิกา 20 นาที

วันเปิดภาคเรียนของมหาวิทยาลัยเทียนเหมิน

จี้เจวี๋ยค่อยๆ ตื่นจากนิทราอันแสนสบาย ลืมตาขึ้นมองท้องฟ้านอกหน้าต่าง เช้าตรู่มีฝนโปรยปรายไปหนึ่งระลอก พออาทิตย์เช้าขึ้น ท้องฟ้าก็ปลอดโปร่ง ถนนหนทางสดชื่นราวกับเพิ่งขัดใหม่

สายลมเย็นระเรื่อยพัดลอดหน้าต่างที่แง้มไว้เข้ามา

อากาศดีขนาดนี้ ดอกไม้กำลังบาน นกร้องเพลง… แต่ก็ยังมีเด็กดวงซวยบางคนกำลังจะตกนรกทั้งเป็น

อย่างเช่น จี้เจวี๋ย

พอตกใจสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เขารู้สึกได้ว่าหมอนชุ่มไปด้วยน้ำตาอยู่แทบทั้งใบ นานมาก กว่าจะกล้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ยิ่งพอเห็นว่าอีเมลของตัวเองนอกจากสแปมขายของแล้วจนถึงตอนนี้ยังไม่มีเมลตอบกลับสักฉบับ ยิ่งอยากหากล่องสวยๆ มาเผาตัวเองให้เหลือแต่ขี้เถ้าแล้วยัดลงไป!

จบเห่แล้ว จบไม่เป็นท่าแล้ว!

ศาสตราจารย์เย่ยังไม่ตอบเมล บางที เขาอาจจะ เกือบจะแน่ใจ ว่าคราวนี้ตายสนิทจริงๆ!

แค่ย้อนนึกถึงเดือนเดียวที่ผ่านมาสั้นๆ จี้เจวี๋ยก็รู้สึกเหมือนผ่านมาหลายชาติ

เรื่องยุ่งเหยิงมีมากเกินไป ปิดเทอมฤดูร้อนก็ช่างแน่นเอี๊ยด เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงจนเวียนหัว ถึงขั้นที่ทำให้เขาลืมเลือนวิทยานิพนธ์ที่ส่งไว้ก่อนหน้าไปหมดสิ้น…

จะให้ทำยังไงล่ะ!

ต่อให้จะต้องส่งงาน ก็ต้องมีสภาพให้ทำได้ก่อนใช่ไหม!

ช่วงเวลาส่วนใหญ่ จี้เจวี๋ยนอนอยู่โรงพยาบาล ร่างกายหมดแรงสิ้นท่า ภูมิคุ้มกันอ่อนแอจัดถึงขั้นหลับยาววันละสิบแปดชั่วโมง ส่วนลักษณะสสารวิญญาณที่ถูกใช้เกินกำลังซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ทำให้เขาโงนเงนเป็นไอ้ทึ่มไปเกือบตลอดเวลา

ถามสั้นๆ แค่ว่ามื้อเที่ยงกินอะไร ยังต้องค้างคิดไปครึ่งวัน มือหยิบตะเกียบก็สั่นรัวราวกับเป็นพาร์กินสัน

เหมือนสลอธที่ใกล้สิ้นใจ

ไม่ต้องพูดถึงว่าทำงานวิชาการไม่ไหว แม้แต่คำนวณเลขยังทำไม่ได้ ซื้อข้าวเกาเฟินหนึ่งชาม การบวก ลบ คูณ หารไม่เกินสิบยังเกือบคิดผิดจนให้เถ้าแก่ร้านต้องทอนเงินเขาเพิ่มหกหยวนห้าจื้ออย่างอัศจรรย์

พอร่างกายเริ่มฟื้นตัวได้สักหน่อย เขาก็เพิ่งรู้สึกตัวว่าเดดไลน์ประชิดตัวแล้ว เหลือเวลาอีกแค่สามวันก่อนเปิดเทอม!

สามวัน?

ต่อให้ฆ่าตัวเองก็ปั่นไม่ทันหรอก!

จนปัญญา จี้เจวี๋ยเลยออกไปนั่งเน็ตคาเฟ่ กัดฟันทำงานหนัก คิดทั้งคืนกว่าจะงมๆ โง่ๆ ร้อยเรียงออกมาได้เป็นงานชิ้นหนึ่งที่น้ำเยอะจนถึงขั้นทำให้พญามังกรยังต้องก้มหัว จากนั้นก็กำความกังวลเต็มอก รวบรวมความกล้าส่งไปที่อีเมลของอาจารย์

ผลคือ จนตอนนี้ก็ยังไม่ตอบ…

คิดในแง่ดี คงเพราะศาสตราจารย์เย่ยุ่งมาก เลยยังไม่มีเวลาดู ใช่ไหม? หรือบางทีเรื่องนี้เธออาจลืมไปแล้ว ไม่ได้แคร์ด้วยซ้ำ

ก็อาจเป็นว่าอ่านจบแล้วเห็นว่าขยะวิชาการชิ้นโตแบบเขาไร้ค่าพอจะกู้ รีบไปสั่งทำเตาเผาของเสียไว้แล้ว รอแค่ให้เขากล้าดาหน้าไปหา ก็จะได้ตายให้มันฉับไว

ดาบจ่อคอ

ไม่มีทางรอดแม้แต่น้อย!

แต่ถึงจะจนมุมแค่ไหน สุดท้ายจี้เจวี๋ยก็ยังอืดอาดออดแอด ขยับตัวคืบคลานลุกจากเตียง ล้างหน้าแปรงฟันเปลี่ยนเสื้อผ้าแบบละเมอ

พอลงชั้นล่าง ก็เห็นลูกแกะน้อยกลายพันธุ์ของตัวเองกำลังนอนเลียทีวีแก่คร่ำคร่าในห้องนั่งเล่น น้ำมันเครื่องไหลเลอะไปทั่ว… ยิ่งทำให้เขาอยากตายกว่าเดิม!

ว่ากันว่า ก่อนยุคแห่งหายนะ มีวาทะดังกล่าวว่า “ชีวิตคือเสื้อคลุมหรูหราที่เต็มไปด้วยเหา”

แต่จี้เจวี๋ยกลับรู้สึกว่าชีวิตของเขาเป็นแค่เหาหรูหรา ไม่มีเสื้อคลุมให้ใส่ด้วยซ้ำ! ถึงอย่างนั้นนอกจากสวมของพรรคนั้นแล้ว เขาก็ไม่มีเสื้อผ้าอื่นให้ใส่…

จะให้แก้ผ้าวิ่งหรือไง?

เอาเถอะ ใช้ชีวิตแบบพอไปได้ก็แล้วกัน ใครๆ ก็เป็นกันทั้งนั้นไม่ใช่เหรอ

ว่าแล้ว เขาก็ขี่จักรยานทั้งน้ำตา ถูไถอ้อยอิ่งไปถึงหน้าร้านซ่อมรถต้าลู่ ก็เห็นมีคนกลุ่มหนึ่งมายืนรออยู่ก่อนแล้ว วันนี้เป็นวันแรกที่น้องสาวรองลู่หลิงเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ในฐานะผู้มีแววโดดเด่นด้านการเรียนเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลลู่ ในที่สุดก็ออกดอกออกผล แถมยังสอบติดเทียนเหมิน มหาวิทยาลัยเดียวกับจี้เจวี๋ยอีกด้วย แม่ลู่ดีใจจนอยากเอาประทัดมาจุดเฉลิมฉลองหน้าประตูกันเลย

ในฐานะพี่ชายที่เปรียบเสมือนพี่รอง จี้เจวี๋ยยังไงก็ต้องแวะมารับส่งด้วยอยู่แล้ว

ถือโอกาสขอติดสอยห้อยตามมากินมื้อเช้าไปด้วย

“โอ๊ย ของไม่ต้องเอามาเยอะหรอก วันแรกก็แค่ไปลงทะเบียน รู้จักครูกับเพื่อนๆ อีกอย่างน้องสาวรองก็เป็นคนท้องถิ่น ยังเรียนแบบไปกลับอยู่ บ่ายๆ ก็กลับบ้านแล้ว จะเอามาเยอะแยะทำไมกัน?”

เห็นถุงใหญ่ถุงเล็กที่แม่ลู่เตรียมไว้ จี้เจวี๋ยส่ายหัวพรืด อ้อนวอนอยู่นานกว่าจะลดของลงได้กว่าครึ่ง เหลือแค่เอกสารจำเป็น เอาน้องสาวรองซ้อนท้ายเสร็จ ลูกแกะน้อยก็สำลักปุๆ ออกตัวไป

บนเบาะหลัง ลู่หลิงบิดตัวไปมาอย่างตื่นเต้น รับลมที่ปะทะหน้า กลิ่นอายวัยรุ่นพุ่งพล่าน แสงแดดก็สดใส ขับให้ตัดกับสีหน้าเหมือนศพเดินได้ของจี้เจวี๋ยอย่างชัดเจน

“พี่รอง พี่เปลี่ยนรถเหรอคะ” ในที่สุดเธอก็เห็นจุดสำคัญ ทำเอาจี้เจวี๋ยทั้งตัวแข็งทื่อ “มะ…ไม่ใช่นะ ก็คันเดิมนั่นแหละ ดูสิ รอยแผลข้างหลังนั่นก็ไอ้น้องเล็กเอามีดขูดไว้นี่นา”

“เอ๊ะ จริงด้วย”

ลู่หลิงลูบเบาะอย่างงงๆ เมื่อก่อนลู่เฟิงขี่เจ้าคันนี้พาเธอไปโรงเรียนมัธยมทุกวันตั้งสามปี จะให้จำไม่ได้ก็แปลก เพียงแต่…

“ทำไมรู้สึกว่ามันตัวใหญ่ขึ้นขนาดนี้ล่ะ?”

เดิมลูกแกะน้อยเครื่องแค่ 110cc ตอนนี้กลับใหญ่เกือบเท่ามอเตอร์ไซค์กลาง ล่ำขึ้นไปมาก ใครไม่ดูออกก็น่าจะเป็นผีแล้ว

จี้เจวี๋ยกลอกตาใส่ เถียงเสียงขรึม “ให้เธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ ก็ต้องให้มันเข้าสู่วัยรุ่นโตบ้างสิ!”

ลู่หลิงเถียงไม่ออก กลับกลายเป็นเจ้าลูกแกะน้อยที่นิ่งเงียบใต้ก้นเหมือนจะรู้ว่าถูกเอามาคุยถึงตัวเอง อดไม่ได้เริ่มดิ้นดุกดิก โดนจี้เจวี๋ยเขกใส่ที่พักเท้าสองทีทันที ก็สงบเสงี่ยมขึ้นมา

ถามว่าอยู่ๆ ลูกแกะน้อยที่บ้านกลายเป็นหมา เป็นประสบการณ์แบบไหน?

เป็นประสบการณ์ที่ทำคนอยากตายมากๆ แบบนั้นแหละ

เดิมจี้เจวี๋ยยังกังวลว่ามันจะเกิดคลุ้มคลั่งวันไหน งับหัวเขาขาดไปเตะเล่นเหมือนลูกบอล สุดท้ายกลับพบว่า ในฐานะสิ่งกลายพันธุ์ที่ดูดซับโลหิตมังกรไปแทบทั้งหมด เกิดจากอิทธิพลทั้งจากความสามารถของจี้เจวี๋ยและวิชาฝังกระแสพลัง นิสัยของเจ้านี่เรียกได้ว่าเสถียรอย่างประหลาด แถมเชื่อฟังสุดๆ เลียแข้งเลียขาเหมือนหมาเลย

พอใช้ความสามารถสื่อสารด้วย ก็ไม่ต่างจากคุยกับหมา

บอกให้นั่งก็นั่ง บอกให้กลิ้งก็กลิ้ง บังโคลนสั่นจนแทบจะหลุดปลิว

แถมยังประหยัดน้ำมันประหยัดไฟ กลายพันธุ์แล้วถึงขั้นไม่ต้องเติมน้ำมันอีกต่อไป กำลังเครื่องยนต์ก็แรงเว่อร์จนผิดมนุษย์มนา ไม่รู้ไปกินเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์คันไหนมา เร่ง 0–100 แค่สองวินาที ความเร็วสูงสุดพุ่งทะลุเพดานไปที่ 470 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ส่งผลให้ทางด่วนใกล้บ้านจี้เจวี๋ยช่วงนี้เริ่มมีข่าวลือเรื่องผีสิง

ทั้งหมดนี้คือข้อดี ส่วนข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือ…

ปากมันเลือกมาก!

เฉลี่ยวิ่งร้อยกิโลกินไก่ต้มไปครึ่งตัว ไก่อบเห็ดหอมยังไม่เอา น่องไก่แช่แข็งซูเปอร์มาร์เก็ตก็ไม่กิน ดันชอบแต่แบบเชือดสดต้มสด…

ผลคือจากเดิมจี้เจวี๋ยยากจนแทบข้นแค้น ตอนนี้กลายเป็นเกือบล้มละลายแล้ว

แน่นอน จี้เจวี๋ยรู้ดี ข้อนี้เป็นความผิดของเขา ไม่ใช่ของมัน

ก็หมาน้อยจะมีเจตนาร้ายอะไรได้ล่ะ เขาเองก็ไม่ได้อยากมาเกิดในร่างลูกแกะน้อยของบ้านนี้ ถ้าได้ไปอยู่กับคนรวย ป่านนี้คงได้มีเสรีภาพในไก่ต้มไปนานแล้ว

ทำอะไรไม่ได้ ก็ต้องเลี้ยงต่อ จะให้ทิ้งลงข้างทางหรือยังไง

ให้มันห้ามเข้าห้องนอน นอนในห้องนั่งเล่นเท่านั้น ก็เป็นขีดจำกัดของความใจแข็งของจี้เจวี๋ยแล้ว

ดีที่เวลาแกล้งทำเป็นลูกแกะน้อยธรรมดา มันก็เงียบเชียบดี ไม่งั้นจี้เจวี๋ยคงไม่กล้าเอาออกจากบ้านเลย

ช่วงสาย มหาวิทยาลัยเทียนเหมินที่สงบซาไปกว่าเดือนก็เริ่มคึกคักขึ้นมา หน้าประตูมหาวิทยาลัยรถแน่นเอี๊ยด ผู้สมัครจากเขตต่างๆ กระทั่งจากเมืองอื่นๆ พากันชะโงกมองด้วยความตื่นเต้น มือถือถ่ายรูปกันรัวๆ

น้องสาวรองที่กำลังตื่นเต้นก็ลากจี้เจวี๋ยไปเช็กอินจุดดังหลายแห่ง โพสต์ลง Moments แล้วแม่ลู่ทางฝั่งโน้นก็รัวนิ้วกดไลก์และคอมเมนต์ชื่นชมรัวๆ ทันที

ความสุขสบายใจดำเนินมาเรื่อยๆ จนถึงช่วงท้ายของขั้นตอนลงชื่อเข้าระบบของน้องใหม่ ตอนจ่ายเงินค่าเทอม

พนักงานธนาคารที่รออยู่ตรงนั้นนั่งยิ้มตาหยีอยู่หลังเคาน์เตอร์ ยื่นสัญญากู้ยืมมาให้เธอ พอดีกับภาพแวมไพร์ที่มองดูถุงเลือดทั้งหลายต่อคิวเดินเข้ามาหาเองทีละถุง

มหาวิทยาลัยเทียนเหมินไม่เคยเป็นองค์กรการกุศลอะไร ในฐานะหนึ่งในห้าอันดับท็อปของสหพันธรัฐ ชื่อเสียงเรื่องคุณภาพสูงลิ่วเป็นที่รู้กัน ด่านคัดกรองก็โหดขึ้นชื่อ ค่าเรียนก็สูงลิ่วขึ้นชื่อ

แน่นอน ในเมื่อสอบติดแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะจ่ายค่าเทอมไม่ไหว… เพราะจะมีธนาคารใจดีมีเมตตาและแสนเอื้อเฟื้อเข้ามาหาคุณเอง เชิญคุณไปเป็นทาสผ่อนหนี้ให้พวกเขาในยี่สิบปีถัดไป

แม้จี้เจวี๋ยกับลู่เฟิงจะถือเอกสารสารพัดวิ่งตระเวนแผนกเทศบาลจนทั่วในครึ่งแรกของปิดเทอมฤดูร้อน ทำเรื่องหลักฐานและขอส่วนลดสนับสนุนต่างๆ มาแล้วก็ตาม อัตราดอกเบี้ยต่อปีก็ยังทะลุไปถึง 4.1%

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ชีวิตของเด็กสาวก็แบกหนี้กู้เรียนไปกว่าแปดแสนกว่าๆ ไว้บนหลัง อุ้มถุงแน่นจนน้ำตาเม็ดโตแทบจะร่วง

“ใจเย็นๆ เถอะ วิชาเอกเศรษฐศาสตร์ของเทียนเหมินหางานง่ายสุดๆ เลยนะ ไม่ไหวก็ยังมีไอ้หมาใหญ่กับพี่รองอยู่นี่ไง จริงไหม?” จี้เจวี๋ยขยี้ผมเธอ ปลอบใจ “ไป ไปดูตึกเรียนก่อน เดี๋ยวพี่รองพาไปกินข้าวแกงพะโล้ที่โรงอาหาร!”

“ไม่กินแกงพะโล้”

ลู่หลิงขยี้หางตา ยิ่งคิดยิ่งเศร้า “พี่รอง ปีนั้นพี่กินจนถูกหามส่งโรงพยาบาลเลยนะ…”

รอยยิ้มของจี้เจวี๋ยแข็งค้าง เด็กบ้านี่ ทำไมยังจำเรื่องซวยๆ ได้อีกเนี่ย? แถมทางโรงอาหารเขาก็ขาดทุนไปเยอะแล้วนะ! ลืมไปแล้วเหรอว่าชุดกระโปรงตัวนั้นเธอได้มายังไง! นั่นมันพี่รองกินข้าวแกงพะโล้ทีละคำๆ อยู่ในห้องฉุกเฉินจนแลกมาเชียวนะ!

เขากำลังจะพูดอะไรอยู่พอดี มือถือกลับสั่นวาบขึ้นมา

พอจอสว่างขึ้น รอยยิ้มแข็งทื่อก็หายวับ หัวใจแทบหยุดเต้น

ศาสตราจารย์เย่: [ขั้นตอนเรียบร้อยไหม? มาที่ห้องทำงานฉัน]

“……”

จี้เจวี๋ยกลืนน้ำลาย เอามือถือเก็บ “เดี๋ยวเธอไปทำความคุ้นเคยกับรุ่นพี่เมื่อกี้ก่อนนะ ฉันมีธุระ ขอตัวก่อน”

“ไปทำอะไรคะ?” ลู่หลิงงง

จี้เจวี๋ยเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วฝืนยิ้มแบบรูปในกรอบงานศพ

“ไปรับกรรม”

จี้เจวี๋ยวิ่งเหยาะๆ เร่งฝีเท้าตลอดทาง พอเดินเข้ามาถึงโถงชั้นสี่ของตึกทำการ ก็เห็นใบหน้าหนึ่งที่ตื้นตันจวนจะน้ำตาไหล พุ่งเข้ามาหาเขาทันที

ก็คือเย่ฉุนนั่นเอง!

“ฮือๆๆ จี้เจวี๋ย เธอนี่ดีจริงๆ!”

รุ่นพี่ตบไหล่เขาแรงๆ เหมือนได้รู้จักเขาใหม่อีกครั้ง ทำท่าหยิบผ้าเช็ดหน้ามาซับหางตา “ที่แท้เธอก็ไม่ได้เป็นพวกบ้าเรียนเอาเป็นเอาตายจริงๆ ฉันซึ้งมาก! เที่ยงนี้เพิ่มน่องไก่ให้สองน่อง!”

“อย่าพูดเลย ฉันอยากตายชะมัด!”

จี้เจวี๋ยหมดอาลัยตายอยาก แทบจะฟุบกองกับพื้น ให้ตายสิ ใครจะไปรู้ว่าจะอธิบายกองขยะของตัวเองกับศาสตราจารย์ยังไง จะให้บอกว่าไปโดนลูกหลงก่อการร้าย ต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเจ๊ใหญ่จากกรมความมั่นคง ซัดกับลอว์เรนซ์ กวาดคะแนนรวมไป 93 แต้มได้ไงล่ะ?

“เชิญๆๆ เร็วเข้า! วีรบุรุษ เชิญขึ้นแท่นประหาร!”

เย่ฉุนทำหน้าทะเล้นสะใจสุดๆ พาเขามาหยุดหน้าห้องทำงาน ลงมือเปิดประตูให้เอง แล้วก็ซัดเขาเข้าไปบน “แท่นพิพากษา” ทีเดียวจบ

ท่ามกลางความเงียบงัน เหลือเพียงเสียงเข็มนาฬิกาติ๊กต๊อก

ใต้แสงแดดสายๆ คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานเหมือนรอมานาน ไม่ได้แกล้งทำเป็นแก้เอกสารอะไร แค่ยกถ้วยชาที่เก่าแก่ขึ้นจิบชาเข้มจนดำมะเมื่อม

ปราศจากการแต่งหน้าใดๆ ศาสตราจารย์เย่เสี้ยนวัยล่วงสี่สิบมีริ้วรอยปรากฏบนใบหน้า ราวรอยสลักมีด ยิ่งขับให้ความเข้มงวดและเย็นขรึมฝังลึกในกระดูกเด่นชัดขึ้น

เห็นจี้เจวี๋ยเดินอ้อมเข้ามา ทำหน้าประจบถูมือทักทาย เธอก็ไม่ได้โกรธอะไร เพียงชี้ไปที่ปึกวิทยานิพนธ์ที่เพิ่งพิมพ์ออกมาได้ไม่นานกองหนึ่ง