บทที่ 199 เจียงเฟิง: ...พี่ชาย เมื่อกี้พี่ไม่ได้พูดแบบนี้นี่!

ซุนเฉินเจ้านี่...

ปล่อยสัตว์หลุดหัวเราะพลางส่ายหน้า โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว แผลที่เพิ่งจะสมาน...

พี่สาวเซี่ยงไฮ้ก็ปิดปากหัวเราะคิกคักขึ้นมาเหมือนกัน

มันกลั้นไว้ไม่อยู่จริงๆ นะ!

เมื่อก่อนเธอคิดว่าเจียงเฟิงชอบหาทำ ตอนนี้พอมาดู เอาเถอะ!

คนประเภทเดียวกันย่อมดึงดูดกันจริงๆ

นี่เล่นเอาพี่ใหญ่ในห้องไลฟ์สดของตัวเองเสียคนไปแล้วชัดๆ!

คิดถึงสมัยก่อน ถึงซุนเฉินจะดูเจ้าชู้กรุ้มกริ่มไปบ้าง

ชอบดูวีเจสาวๆ เต้นอะไรเทือกนั้น...

แต่ถ้าจะให้เขาเต้นเองล่ะก็ เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!

ทว่าตอนนี้ซุนเฉินกลับลุกขึ้นมาเต้นเองซะแล้ว!

แถมดูจากท่าทาง...

ให้อารมณ์ประมาณว่า 'ในเมื่อขัดขืนไม่ได้ ก็สนุกไปกับมันซะเลย' ยังไงยังงั้น...

"มาสิ~~ มาสนุกกัน~~ ยังไงก็มี~~"

"เวลาอีกถมเถ~~"

ซุนเฉินส่ายสะโพก เลือดลมสูบฉีดพลุ่งพล่านขึ้นสมอง

"น้องชาย! อย่าหาว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ มันโคตรจะอินเลยว่ะ!"

ซุนเฉินหน้าตาตื่นเต้น "มา! เปิดเพลงมันส์ๆ ให้พี่หน่อย! วันนี้ขอสู้ตาย!"

เจียงเฟิงหน้ากระตุก "..."

เดี๋ยวนะ???

พี่ พี่จะเอาเพลงมันส์ๆ อีกเหรอ...

แบบนี้มันใช่เหรอ???

นี่พี่คงไม่ได้ปลุกรสนิยมแปลกๆ อะไรขึ้นมาหรอกนะ?!

"เร็วเข้าสิ!"

ซุนเฉินเร่งเร้า

"อ้อๆๆ ได้เลยครับพี่!"

เจียงเฟิงรีบเปิดเพลงทันที

(สุดขอบฟ้าอันกว้างใหญ่คือรักของฉัน~)

(ดอกไม้บานสะพรั่งที่ตีนเขาเขียวขจีทอดยาว~~)

(ตึ๊ด โป๊ะ ตึ๊ด ตึ๊ด!)

เสียงเพลง BGM จังหวะมันส์ๆ ดังขึ้น

ซุนเฉินเครื่องติดในทันที เขาส่ายสะโพก เต้นแร้งเต้นกาด้วยความตื่นเต้น

ก่อนจะเริ่มแหกปากร้องด้วยเสียงแหบพร่า:

"จังหวะแบบไหนถึงจะโยกมันส์ที่สุด~~~"

"เสียงร้องแบบไหนถึงจะเบิกบานใจที่สุด!!"

"โย่ว โย่ว โย่ว!"

"มันส์กันหน่อย!!"

ภายในห้องไลฟ์สด

เมื่อเห็นพี่ใหญ่อินหนักขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นอยากจะปลดปล่อยตัวเองเต็มแก่

บรรดาชาวเน็ตแต่ละคนถึงกับอ้าปากค้าง...

【Lv12 อย่าเสียเวลาวัยหนุ่มของฉัน (งุนงง): "นี่...นี่คือพี่ใหญ่ของฉันเหรอ...?"】

【Lv22 นักเลงไร้ใจ (เหม่อลอย): "ใช่...มั้ง..."】

【Lv4 หมูป่ากินรำละเอียดไม่ได้ (งุนงง): "แต่... (กลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก) นาย...แน่ใจนะว่านี่คือบทลงโทษพี่ใหญ่ ไม่ใช่รางวัล? ทำไมฉันรู้สึกว่าจู่ๆ พี่เฉินก็ไม่ขัดขืนแล้วล่ะ?"】

【Lv7 ทะเลเงินในวันวาน (เหม่อลอย): "ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว! ได้ยินคนในเน็ตบอกมาตลอดว่าคนรวยมักจะมีรสนิยมแปลกๆ เมื่อก่อนยังรู้สึกว่าไม่ค่อยชัดเจนเท่าไหร่ วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว..."】

【Lv7 ทะเลเงินในวันวาน (เหม่อลอย): "พี่ใหญ่... สุดยอด!"】

ลมปราณโลหิตกับน้องอวิ๋นอี้ที่ได้ยินข่าวแล้วรีบตามมาถึงกับเอ๋อรับประทาน!

【Lv56 ลมปราณโลหิต (อึ้ง): "เดี๋ยวนะ?? ซุนเฉิน เจ้านี่กำลังทำบ้าอะไรอยู่???"】

【Lv48 ท่านอวิ๋นอี้ (กลั้นขำไม่ไหว): "พี่ใหญ่ซุนเฉิน... ที่แท้พี่ก็มีงานอดิเรกแบบนี้ด้วยเหรอ..."】

คอมเมนต์เลื่อนไหลไปมา

ทว่าตอนนี้ซุนเฉินไม่ทันสังเกตเลยสักนิดว่าลมปราณโลหิตกับน้องอวิ๋นอี้เข้ามาแล้ว

ขณะนี้เขากำลังส่ายตัวอย่างลืมโลก

ปากก็ยังคงแหกปากร้องเพลง BGM ไม่หยุด...

ไขมันพวกนั้น...

สั่นกระเพื่อมไปตามท่าเต้นเงอะๆ งะๆ ของซุนเฉิน...

ราวกับว่าวินาทีต่อมามันจะกระดอนทะลักออกมาจากเกาะอก...

"โย่ว โย่ว โย่ว~"

"ปาจาเฮย!"

...

(กลุ่มแชตเพื่อนสาว)

【Lv66 หงซานอวี๋อวี๋ (งุนงง): "..."】

【Lv71 อี้เคอเสี่ยวทางหยวนเอ๋อร์ (เหม่อลอย): "..."】

【Lv70 เฟิงหวาเจวี๋ยไต้ (มุมปากกระตุก): "พ่างหู่... นี่คือผู้ชายที่เธอเล็งไว้เหรอ...?"】

แก๊งสามสาวในหอพักหันขวับไปมองน้องสาวพ่างหู่อย่างพร้อมเพรียงกัน!

ขณะนี้ภายในห้องไลฟ์สด

น้องสาวพ่างหู่หน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ

นิ้วเท้าเรียวงามจิกพื้นจนแทบจะขุดเป็นห้องชุดสามห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นได้อยู่แล้ว!

"ฉันเปล่านะ ฉันไม่เคย อย่ามาพูดมั่วนะ..."

"ฉัน... ฉันไม่รู้จักเจ้านี่!!!"

น้องสาวพ่างหู่ถึงกับไปไม่เป็นแล้ว!

ทั้งๆ ที่เป็นบทลงโทษของซุนเฉินแท้ๆ แต่ทำไมสายตาที่เพื่อนร่วมหอมองเธอถึงได้ดูทะแม่งๆ ขึ้นเรื่อยๆ ล่ะ?!

หรือนี่คือการโดนลูกหลงในตำนาน?

น้องสาวพ่างหู่รู้สึกว่าตัวเองจะมารับเคราะห์แทนแบบนี้ไม่ได้

จึงตัดสินใจสั่งหยุดท่าเต้นอุจาดตาของซุนเฉินอย่างเด็ดขาด!

"นี่ !"

"หยุดนะ! พอได้แล้ว!"

น้องสาวพ่างหู่หน้าแดงก่ำตะโกนลั่น!

เพลง BGM หยุดลงกะทันหัน

ซุนเฉินชะงักไป สีหน้ายังคงอารมณ์ค้าง "จบแค่นี้เองเหรอ...?"

เจียงเฟิงทำหน้าพิลึก "จบแล้วครับ...พี่"

ซุนเฉินเดาะลิ้นจึ๊กจั๊ก จู่ๆ ก็ชะงักไป "เอ๊ะ ลมปราณโลหิต น้องอวิ๋นอี้ พวกเธอสองคนมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ลมปราณโลหิตมีสีหน้าพิลึกพิลั่น

【Lv56 ลมปราณโลหิต: "อะแฮ่ม ตอนที่นายกำลังเต้นมันส์สุดเหวี่ยงเมื่อกี้นี้ พวกฉันสองคนก็มาถึงแล้ว..."】

【Lv48 ท่านอวิ๋นอี้: "ฮิฮิ... พี่ใหญ่ซุนเฉิน คิดไม่ถึงเลยว่าพี่จะมีสกิลนี้ด้วย เก่งเกินไปแล้วมั้ง?"】

น้องอวิ๋นอี้หัวเราะจนตัวงอ

ซุนเฉินได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย เขาตบหน้าอกหัวเราะลั่นทันที:

"ฮ่าๆๆๆ เป็นไงล่ะ!"

"ลีลาการเต้นของพี่ตกเธอได้หรือเปล่า?"

【Lv48 ท่านอวิ๋นอี้: "ว้าว! พี่ใหญ่ซุนเฉินสุดยอดมาก!"】

【Lv48 ท่านอวิ๋นอี้: "ต้องรู้ไว้นะคะว่า... ไม่ใช่ผู้ชายทุกคนจะทำได้แบบพี่ใหญ่ซุนเฉินหรอกนะ มันต้องใช้ความกล้าหาญอย่างมากเลย พี่ใหญ่ซุนเฉินทำได้ขนาดนี้ในวันนี้ ก็ถือว่าเก่งมากๆ แล้วล่ะค่ะ!"】

น้องอวิ๋นอี้พูดด้วยใบหน้าเทิดทูนราวกับเป็นแฟนคลับตัวยง

คำพูดเพียงไม่กี่คำก็หลอกล่อจนซุนเฉินหลงทิศหลงทางไปหมด

มุมปากฉีกยิ้มกว้างไปถึงหลังหูแล้ว

"ฮิฮิ แน่นอนสิ... ไม่ใช่ว่าพี่จะโม้ให้ฟังหรอกนะ..."

"ต่อให้จัดมาอีกสักเพลงจะเป็นไรไปล่ะ?"

"ด้วยความสามารถระดับพี่!"

"ต้องเอาอยู่แน่นอน!"

"ใช่ไหมสตรีมเมอร์?"

ซุนเฉินหันไปมองเจียงเฟิงด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

มุมปากเจียงเฟิงกระตุก หน้าดำคร่ำเครียด

เขาจะพูดอะไรได้อีกล่ะ?

"..."

เอาเถอะ

พี่ เอาที่พี่สบายใจก็แล้วกัน...

เมื่อจบช่วงลงโทษด้วยการเต้นไปแล้ว ซุนเฉินถึงได้หันกลับมามองเสี่ยวพ่างหู่

"ฮ้า! เป็นไง ยอมรับความพ่ายแพ้แล้วใช่ไหมล่ะ!"

น้องสาวพ่างหู่ถึงกับพูดไม่ออก "...ก็ได้ ถือว่านายชนะ ฉันไปล่ะ!"

น้องสาวพ่างหู่ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงกับหมอนี่อีกต่อไปแล้ว

เมื่อก่อนทำไมถึงมองไม่ออกนะว่าไอ้หมอนี่มันหน้าหนาขนาดนี้?

ดังคำกล่าวที่ว่า...

คนหน้าด้าน มักไร้เทียมทาน

ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนกับว่าซุนเฉินติดบัฟสะท้อนดาเมจเอาไว้

ขืนสู้ต่อไป มีแต่จะเสียเปรียบ ทำลายตัวเองไปพันนึง แต่ทำร้ายศัตรูได้แค่แปดร้อยเท่านั้น!

"เฮ้ยๆๆ อย่าเพิ่งไปสิ!"

เสี่ยวพ่างหู่อยากจะชิ่งหนี

แต่ซุนเฉินไม่ยอม!

เดี๋ยวสิ ฉันก็เต้นไปแล้ว หน้าก็แตกไปแล้ว...

ตอนนี้เธอมาบอกว่าไม่เล่นก็คือไม่เล่นงั้นเหรอ!

อีกอย่างก่อนหน้านี้เขาต้องสู้แบบหนึ่งรุมหลาย ตอนนี้พี่สาวเซี่ยงไฮ้ ปล่อยสัตว์ ลมปราณโลหิต น้องอวิ๋นอี้ก็มากันหมดแล้ว...

กระสุนดินดำของพวกเขามีพร้อมสรรพสุดๆ!

แบบนี้มันจะไม่สู้ต่อได้ยังไง?

ยังไงซะก็ยังไม่ได้ดูเต้นเลยไม่ใช่หรือไง?

"นายจะให้ฉันเต้นให้ได้เลยใช่ไหม?"

เมื่อเห็นเสี่ยวพ่างหู่หน้าดำทะมึน

เจียงเฟิงก็รีบไกล่เกลี่ยทันที "อะแฮ่ม คือว่า... เธอเข้าใจผิดแล้วล่ะ พี่ใหญ่ซุนเฉินไม่ได้หมายความแบบนั้น..."

"แล้วมันหมายความว่าไงล่ะ!"

เสี่ยวพ่างหู่ก็ชักจะโมโหขึ้นมาเหมือนกัน หนอยแน่ซุนเฉิน ได้ทีขี่แพะไล่ใช่ไหม!

เจียงเฟิงกระแอมเบาๆ แล้วพูดว่า "ความหมายของพี่ใหญ่ก็คือ... ทางฝั่งเธอเป็นโซนเต้นรำไม่ใช่เหรอ!"

"เอาแบบนี้ เธอไปดึงคนที่เต้นเก่งๆ มาสองคน พวกเราสี่คนมาเล่นแบบสี่ชิงสองกัน"

"พอถึงตอนนั้น สองอันดับสุดท้ายจะต้องเต้น เป็นไง?"

พอเจียงเฟิงพูดคำนี้ออกมา

สีหน้าของน้องสาวพ่างหู่ถึงได้ดูดีขึ้นมาหน่อย

สี่ชิงสอง

พูดง่ายๆ ก็คือคน 4 คนมา PK กัน จัดอันดับตามของขวัญ

อันดับหนึ่งและอันดับสองถือว่าชนะ

อันดับสามและอันดับสี่ต้องรับบทลงโทษ

ถ้าเป็นแบบนี้... ก็ใช่ว่าจะไม่ได้...

ซุนเฉินพูดอย่างงุนงง "ไม่ใช่สิ สตรีมเมอร์ ฉันไม่ได้หมายความ..."

เจียงเฟิงพูดเสียงเหี้ยม "หุบปาก! พี่หมายความแบบนั้นแหละ!"

ซุนเฉินทำหน้าน้อยใจ "อ้อ..."