บทกวีที่หลินจือไป๋ใช้ในงานครั้งนี้ จริงๆ แล้วเป็นผลงานของไป๋จวีอี้ที่เขาแต่งให้กับหลิวอวี่ซี่

จุดเด่นของบทกวีนี้ คือการนำ "เหล้าลวี่อี้" "เตาหม้อแดง" และ "หิมะยามเย็น" มาผสมผสานเข้าด้วยกัน ถ้าดูแต่ละอย่างแยกจากกัน มันอาจดูธรรมดาไม่มีเสน่ห์อะไร แต่เมื่อไป๋จวีอี้เรียบเรียงพวกมันเข้าด้วยกัน กลับกลายเป็นภาพที่มีชีวิตชีวา สอดประสานระหว่างอารมณ์และทิวทัศน์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง วรรคสุดท้าย ที่ว่า:

"จะดื่มสักแก้วไหม?"

แม้จะเป็นคำพูดในชีวิตประจำวัน แต่กลับเพิ่มมิติของบทกวีอย่างน่าทึ่ง มันไม่เพียงแต่สร้างบรรยากาศอบอุ่นในยามหนาว แต่ยังเปิดโอกาสให้จินตนาการของผู้อ่านล่องลอยได้ไม่สิ้นสุด

พูดง่ายๆ ก็คือ

ในขณะที่นักกวีคนอื่นๆ เขียนบทชมดอกเหมยหรือเกล็ดหิมะ หลินจือไป๋กลับแต่งบทกวีที่ถ่ายทอดความอบอุ่นของชีวิตประจำวัน ซึ่งช่วยให้เขาโดดเด่นกว่าคนอื่น

ทุกคนในงานตกตะลึง!

อวิ๋นหลานถึงกับต้องใช้เวลาหลายวินาทีเพื่อดึงสติ ก่อนเอ่ยคำวิจารณ์:

"บทกวีห้าพยางค์นี้เปี่ยมไปด้วยอารมณ์ ด้วยการบรรยายบรรยากาศการดื่มเหล้าและอากาศหนาวภายนอก สอดประสานกันอย่างเป็นธรรมชาติ สร้างบรรยากาศที่น่าประทับใจ ภาษาเรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง เหมาะสมอย่างยิ่ง เชิญเข้ามาเลยค่ะ คุณไป๋!"

หลินจือไป๋เดินเข้าสู่ห้องโถง

จากนั้นโจวไท่ก็แต่งกลอนเพื่อเข้าไปในงานด้วยเช่นกัน และนั่งลงข้างๆ หลินจือไป๋

...

ในโถงสนทนา

นักกวีทั้งหลายเริ่มพูดคุยถึงบทกวีของหลินจือไป๋กันอย่างตื่นเต้น:

"บทนี้ยิ่งอ่านยิ่งรู้สึกไม่ธรรมดาเลย"

"ถ้อยคำเรียบง่าย แต่อารมณ์ลึกซึ้งเหลือเกิน"

"การค้นพบความงดงามในชีวิตประจำวัน และการนำสิ่งเหล่านั้นมาแต่งบทกวีอย่างพิถีพิถัน นี่แหละคือสิ่งที่น่าประทับใจที่สุด"

"ยิ่งไปกว่านั้น การใช้สีในบทกวีนี้ก็ยอดเยี่ยม ‘เขียว’ (ลวี่) ของเหล้า ‘แดง’ ของเตา และ ‘ขาว’ ของหิมะ ตัดกันได้ลงตัวมาก"

"บทกวีแรกที่เขาแต่งเล่นคำไปบ้าง แต่บทนี้เกินกว่าแค่ความฉลาด มันคือความลึกซึ้งจริงๆ"

อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีบางคนที่แสดงความเห็นต่าง:

"พวกคุณชมกันเกินไป!"

"บทกวีนี้ไม่ได้เหนือกว่าอาจารย์จี้เฉวียนไท่"

"อย่าลืมว่าจี้เฉวียนไท่เป็นคนแรกที่เข้ามา และบทกวีก็แต่งขึ้นทันที!"

โจวไท่ได้ยินเช่นนั้นก็อดหงุดหงิดไม่ได้

"การแต่งกลอนมันไม่ใช่แค่การเล่นเกมแข่งความเร็ว เรามาเปรียบเทียบที่คุณภาพกันดีกว่า"

แม้จี้เฉวียนไท่จะมีบทกวีที่ดี แต่ใครจะรู้ว่าเขาแต่งไว้ล่วงหน้าหรือเปล่า? ในขณะที่บทของหลินจือไป๋ทุกวรรคสะท้อนความรู้สึก ณ ขณะนั้นอย่างแท้จริง

...

ในโลกออนไลน์

แฟนคลับของหลินจือไป๋ต่างก็ตื่นเต้นเมื่อเห็นบทกวีนี้:

"สุดยอด!"

"ชอบประโยคสุดท้ายมากเลย ‘จะดื่มสักแก้วไหม?’"

"ใครที่เคยสงสัยในตัวหลินจือไป๋ ตอนนี้เงียบไปเลย!"

"หลินจือไป๋แต่งไปสองบท คุณภาพทั้งคู่ บอกตรงๆ ฉันว่าดีกว่าของจี้เฉวียนไท่นะ"

แต่ก็มีบางคนที่ไม่เห็นด้วย:

"จะไปเทียบกับจี้เฉวียนไท่ได้ยังไง?"

"เขาเป็นนักกวีรุ่นใหม่อันดับหนึ่งเลยนะ!"

"หลินจือไป๋อาจใช้เวลานานกว่าในการแต่ง แต่อย่าลืมว่าจี้เฉวียนไท่แต่งได้รวดเร็วและเฉียบคมกว่า!"

หลินจือไป๋ไม่ได้ใส่ใจเสียงวิจารณ์เหล่านั้น

ขณะนี้เขากำลังเพลิดเพลินกับเหล้าลวี่อี้ที่ผ่านการปรับปรุงรสชาติให้เหมาะกับยุคปัจจุบัน

...

ในงานเลี้ยง

อวิ๋นหลานและเหล่านักกวีคนสำคัญนั่งสนทนาพร้อมจิบเหล้าอย่างออกรส

และในจังหวะนั้น หวงอวี้โหลว ประธานสมาคมนักเขียนก็กระตุ้นให้คุณยายจ้าว ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องบทกวีชมดอกเหมย แสดงฝีมือ

คุณยายจ้าวกล่าวตอบรับคำเชิญ:

"ในเมื่อท่านประธานเชิญมา ข้าก็จะลองสักบทนะ"

จากนั้นเธออ่านบทกวีที่เธอแต่งขึ้น:

"ในแดนดอกเหมย คนมาเยือนล้วนหลากหลาย

สายลมหนาวพัดไหว นกเกาะยอดไม้ห้อยหัว

สีดอกเหมยสุดสายตา ตัดกับแสงจันทร์ในยามเย็น

ดั่งความเยือกเย็นอันงดงามในยามค่ำ"

บทกวีนี้ทำให้ทุกคนในงานต้องอึ้งในความลึกซึ้ง

หลินจือไป๋เองก็พยักหน้าเห็นด้วย แม้เขาจะยืมบทกวีจากปรมาจารย์ในโลกก่อน แต่ความสามารถในการวิจารณ์และชื่นชมบทกวีของเขาก็ไม่แพ้ใคร!

...

ชั่วขณะหนึ่ง ทุกคนต่างก็เอ่ยปากชื่นชมกันไม่ขาดสาย

หวงอวี้โหลวพยักหน้าเห็นด้วยพร้อมกล่าวว่า

“ในวงการกวีนิพนธ์ของฉินโจว มีปราชญ์หญิงสองท่านที่น่ายกย่องเป็นที่สุด คนหนึ่งก็คืออาจารย์จ้าว และบังเอิญว่าอีกท่านก็อยู่ที่นี่ในวันนี้ ทำไมไม่ลองแต่งบทกวีสักบทล่ะ?”

หวงอวี้โหลวยิ้มพลางหันไปมองอวิ๋นหลาน

ปราชญ์หญิงผู้ยิ่งใหญ่แห่งฉินโจว หนึ่งคืออาจารย์จ้าว อีกหนึ่งก็คืออวิ๋นหลาน

อวิ๋นหลานอายุอ่อนกว่าอาจารย์จ้าวเล็กน้อย แต่ในฐานะประธานสมาคมกวีนิพนธ์ก็ย่อมมีฝีมือที่ไม่ธรรมดา

ด้วยเหตุนี้

อวิ๋นหลานจึงไม่ได้ปฏิเสธ เธอเพียงยิ้มบางๆ และกล่าวว่า

“บ้านเกิดของข้าไม่ค่อยมีหิมะตกนัก แต่ดอกเหมยกลับพบเห็นได้บ่อย เพราะอย่างนั้นข้าจึงชอบบรรยากาศหิมะโปรยปรายในวันนี้มากกว่า”

เมื่อกล่าวจบ

อวิ๋นหลานก็เริ่มท่องบทกวีว่า

“สายลมเหนือพัดพาหิมะโหมกระหน่ำ ข้ามพันลี้สู่สวนเหมย

รวบรวมไว้บนแท่นหยกโบราณ ปลิวว่อนหน้าศาลาสองข้าง”

นี่เป็นบทกวีสดุดีหิมะ

หลินจือไป๋ครุ่นคิดและลิ้มรสบทกวีอย่างละเอียด นึกชื่นชมในใจ ฝีมือของอวิ๋นหลานไม่ได้ด้อยไปกว่าอาจารย์จ้าวเลย ทั้งสองแต่งบทกวีคนละแบบ บทหนึ่งสดุดีดอกเหมย อีกบทสดุดีหิมะ ซึ่งล้วนงดงามตรึงใจ

“บทกวีที่ดีจริงๆ!”

หวงอวี้โหลวปรบมือพร้อมกล่าวว่า

“ไม่เสียทีที่ทั้งสองท่านคือปราชญ์หญิงผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการวรรณกรรมฉินโจว!”

ผู้คนในที่นั้นต่างก็พากันชื่นชม

แม้แต่จี้เฉวียนไท่ยังกล่าวเสียงดังว่า

“บทกวีของทั้งสองท่าน บทหนึ่งสดุดีหิมะ อีกบทสดุดีดอกเหมย งามสมกันยิ่งนัก!”

และท่ามกลางเสียงชื่นชมเหล่านั้น

จู่ๆ ก็มีคนกล่าวขึ้นมาว่า

“พูดถึงเรื่องนี้ ทุกคนที่นี่ล้วนเป็นมิตรสหายร่วมวงการ วันนี้มีเพียงคนเดียวที่เป็นเพื่อนใหม่ นั่นก็คืออาจารย์ไป๋ตี้ของพวกเรา”

หลินจือไป๋กำลังดื่มเหล้า

เมื่อได้ยินเสียงดังกล่าวจึงเงยหน้าขึ้นมอง พบว่าเป็นหญิงวัยราวสี่สิบปีที่ส่งยิ้มเย้ยหยันมาให้

โจวไท่เห็นหลินจือไป๋ดูเหมือนจะไม่รู้จักหญิงผู้นั้น จึงพูดขึ้นก่อนว่า

“อาจารย์อันอันมีอะไรอยากจะสอนหรือ?”

หลินจือไป๋ถึงบางอ้อ ที่แท้ก็คืออันอันคนนั้น

หญิงคนนี้อยู่กลุ่มเดียวกับอาเล่ย ก่อนหน้านี้ก็มีส่วนร่วมในสงครามคำกลอนบนโลกออนไลน์ หลินจือไป๋จำได้ดี ตอนนี้จู่ๆ เธอยกเรื่องตนขึ้นมาพูด ดูก็รู้ว่าคิดไม่ซื่อ

และแล้ว

อาจารย์อันอันกล่าวต่อว่า

“ในเมื่ออาจารย์ไป๋ตี้เป็นเพื่อนใหม่ ก็ไม่เลวเลยหากจะออกความเห็นเกี่ยวกับบทกวีมากหน่อย ลองบอกหน่อยสิว่า บทกวีของอาจารย์จ้าวที่สดุดีดอกเหมยกับบทกวีของท่านประธานอวิ๋นที่สดุดีหิมะ บทไหนดีกว่ากัน แต่ขอบอกไว้ก่อนว่าอย่ามาเล่นบทกลางๆ ต่อหน้าทุกคนเลยนะ การเล่นบทกลางๆ แบบนั้นต้องโดนปรับสามจอกนะ”

อันอันนี่ช่างร้ายกาจ

คำถามดูเหมือนจะง่าย แต่ในความเป็นจริง อาจารย์จ้าวมีความน่าเคารพนับถือเป็นอย่างยิ่ง ขณะที่อวิ๋นหลานก็เป็นถึงประธานสมาคมกวี ไม่ว่าเลือกชมเชยฝ่ายใดก็จะต้องทำให้อีกฝ่ายขุ่นเคืองแน่นอน ทางที่ประนีประนอมที่สุดก็คือกล่าวว่า “ทั้งสองท่านงามสมกัน”

แต่กลับกลายเป็นว่าอันอันพูดตัดทางไว้ก่อน

หากหลินจือไป๋ตอบว่าทั้งสองท่านดีพอๆ กัน ก็จะกลายเป็น “เล่นบทกลางๆ” ตามคำของเธอ!

ทุกคนต่างแสดงสีหน้าลำบากใจ

ก่อนหน้านี้อาเล่ย อันอัน และพรรคพวกเคยมีเรื่องปะทะกับหลินจือไป๋ในโลกออนไลน์ ใครๆ ก็รู้

ยังมีเพื่อนร่วมวงการวรรณกรรมไม่น้อยที่เคยเข้าข้างอาเล่ยและอันอัน

พออันอันเล่นแบบนี้ก็ชัดเจนว่าเธอจงใจจะทำให้หลินจือไป๋ลำบาก

โจวไท่ทนดูไม่ได้ จึงกล่าวขึ้นว่า

“ในที่นี้มีคนตั้งมากมาย ทำไมอาจารย์อันอันถึงไม่ถามคนอื่น แต่เลือกจะถามอาจารย์ไป๋ตี้คนเดียว หรือว่าเพราะมีเรื่องเข้าใจผิดก่อนหน้านี้ถึงตั้งใจหาเรื่องกัน?”

“เปล่าเลย!”

อันอันเตรียมการไว้แล้ว ตอบอย่างไม่ร้อนรนว่า

“ก่อนอื่น ฉันก็พูดแล้วว่าอาจารย์ไป๋ตี้เป็นเพื่อนใหม่ ย่อมควรพูดคุยให้มากหน่อย และอย่างที่สอง ฉันทราบมาว่าอาจารย์ไป๋ตี้ได้รับเชิญให้เข้าร่วมงานกวีนิพนธ์ครั้งนี้ก็เพราะอาจารย์จ้าวแนะนำด้วยตัวเอง และอย่างที่สาม คนที่รับผิดชอบการประเมินผลของเขาก็คือท่านประธานอวิ๋น เชื่อมโยงกันมากมายขนาดนี้ อาจารย์ไป๋ตี้ควรจะแสดงความคิดเห็นต่อบทกวีของทั้งสองท่านหน่อยไม่ใช่หรือ ทุกท่านคิดว่าอย่างไร?”

“พูดมามีเหตุผล”

จี้เฉวียนไท่ถึงกับพูดขึ้นมา “อาจารย์ไป๋ตี้อย่าปฏิเสธเลยดีกว่า”

“ลองพูดดูหน่อยเถอะ!”

“ไม่มีปัญหาหรอก!”

“พูดกันตรงๆ ได้!”

“สองท่านอาจารย์คงไม่โกรธหรอก!”

พอจี้เฉวียนไท่เปิดปากพูด คนอื่นๆ ก็รีบสนับสนุนทันที บีบให้หลินจือไป๋ต้องพูดอะไรออกมาบ้าง

อวิ๋นหลานไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่สายตาที่มองไปยังอันอันนั้นเย็นชาเล็กน้อย หญิงคนนี้ทำให้หลินจือไป๋ลำบาก แต่กลับลากตัวเองมาเป็นเครื่องมือเสียอย่างนั้น

อาจารย์จ้าวก็มีสีหน้าลำบากใจเช่นกัน เพราะเธอรู้ว่าวันนี้หากหลินจือไป๋ปรากฏตัว ย่อมหนีไม่พ้นที่จะถูกเล่นงาน

เริ่มจากอาเล่ย

แล้วก็ตามด้วยอันอัน

หรืออาจจะมีคนที่สามอีกก็เป็นได้

โจวไท่จนปัญญา ในสถานการณ์แบบนี้เขาเองก็ช่วยอะไรหลินจือไป๋ไม่ได้

หลินจือไป๋มองจี้เฉวียนไท่แวบหนึ่ง ตัวเองเหมือนจะไม่ได้ไปล่วงเกิน “นักกวีอันดับหนึ่งแห่งยุคใหม่ของฉินโจว” คนนี้เลยไม่ใช่หรือ? ทำไมถึงเข้าข้างอันอันด้วยล่ะ?

คนพวกนี้จงใจร้ายจริงๆ

ห้ามไม่ให้พูดว่า “ทั้งสองท่านดีพอๆ กัน”?

แต่ถ้าหากบอกว่าอาจารย์จ้าวดีกว่า สีหน้าอวิ๋นหลานคงไม่สู้ดีนัก

แต่ถ้าหากบอกว่าอวิ๋นหลานดีกว่า อาจารย์จ้าวที่เป็นผู้แนะนำตัวเองเข้ามา คงรู้สึกเหมือนถูกทรยศเพราะต้องการประจบประธานสมาคมกวีเป็นแน่

เรื่องราวเหล่านี้ หลินจือไป๋มองเห็นอย่างชัดเจน ถ้าหากเปลี่ยนให้ใครมายืนในสถานการณ์เดียวกับเขาตอนนี้ ก็คงจะทำได้แค่กัดฟันตอบไปว่า “ทั้งสองท่านแต่งบทกวีได้ยอดเยี่ยมมาก” ถึงจะถูกคนอื่นล้อเลียนว่า “แค่เอาน้ำราดแก้ปัญหา” ก็ตาม

อย่างมากก็แค่โดนปรับดื่มเหล้าสามจอก ถูกล้อเลียนอีกนิดหน่อย

แต่หลินจือไป๋ไม่คิดจะยอมง่ายๆ แบบนั้น เขารินเหล้าหนึ่งจอก ดื่มรวดเดียวหมด ก่อนจะค่อยๆ พูดขึ้นว่า

“อาจารย์จ้าวท่านชมดอกเหมย ส่วนท่านประธานอวิ๋นท่านสดุดีหิมะ หัวข้อของบทกวีแตกต่างกัน จึงเปรียบเทียบกันโดยตรงได้ยาก...”

“นี่ไม่ใช่แค่แก้ปัญหาด้วยการราดน้ำเหรอ? แบบนี้ต้องโดนปรับเหล้าสามจอก!” อันอันแทรกขึ้นทันที

“นี่มันชัดเจนมาก!” โจวไท่ตาเป็นประกาย พูดโต้กลับทันควัน “นี่ไม่ใช่การเปรียบเทียบว่ากวีของใครดีกว่ากัน แต่เป็นคำถามว่าหิมะหรือดอกเหมยดีกว่ากันต่างหาก!”

“คุณกำลังเปลี่ยนประเด็น!”

อันอันไม่คาดคิดว่าหลินจือไป๋จะใช้วิธีนี้เพื่อหลุดพ้นจากสถานการณ์

แต่จี้เฉวียนไท่กลับหัวเราะและพูดขึ้นว่า “ที่พูดมาก็มีเหตุผลนะ ถ้าอย่างนั้นทำไมไม่ให้ท่านอาจารย์ไป๋ตี้บอกเราล่ะ ว่าดอกเหมยของอาจารย์จ้าวเหนือกว่า หรือหิมะของท่านประธานอวิ๋นดีกว่ากัน?”

จี้เฉวียนไท่นี่ช่างร้ายกาจนัก!

เขาสามารถโยนปัญหากลับไปที่เดิมได้อีกครั้ง!

โจวไท่ในใจสบถด่า แต่หลินจือไป๋รู้ว่าตนเองทำสำเร็จแล้ว เขายิ้มบางๆ และพูดขึ้นว่า

“ในความเห็นของข้า...”

หลินจือไป๋ไม่รีบร้อน เขาดื่มเหล้าอีกหนึ่งจอก ก่อนจะมองออกไปยังดอกเหมยและหิมะโปรยปรายภายนอกหน้าต่าง จากนั้นจึงค่อยๆ ร่ายบทกวีขึ้นว่า

“เหมยและหิมะช่วงชิงความงามในฤดูใบไม้ผลิ ไม่ยอมศิโรราบ”

“กวีทั้งหลายเขียนจนถึงหมดปากกา ไม่อาจตัดสินได้”

ทันทีที่บทกวีนี้ถูกเอ่ยขึ้น ทุกคนต่างชะงักงัน

นี่หลินจือไป๋กำลังจะตอบคำถามด้วยบทกวีอย่างนั้นหรือ?

ช่างน่าทึ่งนัก! ในงานกวีเช่นนี้ หากใช้บทกวีตอบคำถามย่อมดูดีเหนือกว่าคำพูดธรรมดาแน่นอน

สองวรรคแรกของบทกวีความหมายไม่ยากที่จะเข้าใจ หากแปลออกมาอย่างง่ายๆ คือ “ดอกเหมยและหิมะต่างคิดว่าตนเองงดงามที่สุดในฤดูใบไม้ผลิ ไม่มีใครยอมใคร ส่วนเหล่ากวีก็ไม่อาจตัดสินได้อย่างแน่ชัด จึงได้แต่หยุดปากกาเพื่อขบคิด”

ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก

แต่หลังจากนี้ล่ะ?

ทุกคนจ้องมองหลินจือไป๋ รอฟังวรรคต่อไป

หลินจือไป๋ไม่ปล่อยให้ทุกคนต้องรอนาน เขาร่ายต่อทันทีว่า

“เหมยจำต้องยอมแพ้หิมะในความขาวบริสุทธิ์สามส่วน”

ทันทีที่วรรคนี้เอ่ยจบ บรรยากาศในงานก็เกิดเสียงฮือฮา เพราะมันชัดเจนว่าเขากำลังบอกว่า “หิมะดีกว่า” ในที่สุดหลินจือไป๋ก็เลือกข้างอยู่กับท่านประธานอวิ๋น!

อันอันยิ้มเยาะ

จี้เฉวียนไท่ก็เผยยิ้มที่มุมปาก

สายตาของทุกคนในงานล้วนเต็มไปด้วยความดูแคลน

แม้จะใช้บทกวีตอบ แต่ความนุ่มนวลของถ้อยคำก็ไม่อาจปิดบังได้ว่าหลินจือไป๋ทรยศคุณยายจ้าวเพื่อเอาใจประธานสมาคมกวีนิพนธ์

อย่างไรก็ตาม

ทันใดนั้นเอง

หลินจือไป๋ยังคงมองไปยังทัศนียภาพของดอกเหมยและหิมะด้านนอกหน้าต่าง และร่ายต่อด้วยน้ำเสียงกังวานว่า

“แต่หิมะก็แพ้ดอกเหมยในเรื่องความหอมกรุ่น”

โครม!

ทุกคนในงานรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาด!

รอยยิ้มของอันอันแข็งค้าง!

มุมปากของจี้เฉวียนไท่กระตุก!

ส่วนคุณยายจ้าวและประธานอวิ๋นหันมาสบตากัน ก่อนจะหัวเราะดังลั่น หลินจือไป๋ร่ายบทกวีนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบราวกับเป็น “ศิลปะแห่งความสมดุล” ที่ควรบันทึกในตำรา!

“เหมยจำต้องยอมแพ้หิมะในความขาวบริสุทธิ์สามส่วน

แต่หิมะก็แพ้ดอกเหมยในเรื่องความหอมกรุ่น”

ทุกคนต่างเข้าใจทันที แม้จะไม่มีความรู้ด้านบทกวีก็สามารถตีความได้

แปลแบบง่ายๆ คือ “ทั้งสองดีเยี่ยม ต่างก็มีเอกลักษณ์ของตัวเอง!”

แปลให้ชัดเจนขึ้นก็คือ “ดอกเหมยแพ้หิมะในเรื่องความขาว แต่หิมะกลับไม่มีความหอมเช่นดอกเหมย”

แปลให้ลึกซึ้งกว่านั้นคือ “ทุกคนล้วนมีจุดแข็งและจุดอ่อนของตัวเอง ควรรู้จักข้อดีข้อด้อยของตนเอง และเรียนรู้จากผู้อื่นเพื่อพัฒนาตน”

แม้ว่าจะดูเหมือนการเอาน้ำราดแก้ปัญหา แต่ศิลปะการเอาน้ำราดแก้ปัญหาของหลินจือไป๋นั้นสูงส่งเกินไป จนไม่มีใครสามารถตำหนิได้แม้แต่น้อย!

ที่สำคัญ บทกวีตอบกลับนี้ยังมีระดับความงามและศิลปะสูงกว่าบทกวีของคุณยายจ้าวหรือท่านประธานอวิ๋นเสียอีก!

“โว้ย เจ๋งจริงๆ!”

โจวไท่ถึงกับลุกขึ้นยืนและอุทานคำหยาบออกมา!

หลินจือไป๋ที่กำลังแสดงความสง่างาม ถึงกับเกือบกลั้นหัวเราะไม่ไหว คุณนี่ทำลายบรรยากาศหมดแล้ว!

แต่ต้องยอมรับว่าโจวไท่พูดแทนใจทุกคนในงานจริงๆ!

ครั้งนี้หลินจือไป๋โชว์เหนือขั้นเทพ บทกวีสองวรรคสุดท้ายนี้ไม่เพียงแต่รักษาความสมดุลอย่างสมบูรณ์แบบ แต่ยังส่งสารเกี่ยวกับการเรียนรู้จุดเด่นของกันและกัน ซึ่งยกระดับแนวคิดและคุณค่าของบทกวีขึ้นไปอีกขั้น!

ฮือฮา!

ทั้งงานระเบิดเสียงพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น!

แต่เดิมทุกคนคิดว่าหลินจือไป๋ตั้งใจจะประจบเอาใจประธานอวิ๋น แต่ใครจะคาดคิดว่าเมื่อบทกวีถูกกล่าวจนจบ กลับกลายเป็นผลงานที่สมบูรณ์แบบถึงเพียงนี้!

“ยอดเยี่ยมจริงๆ!”

“เรื่องนี้คงกลายเป็นตำนานเล่าขานไปอีกนาน!”

“เหมยจำต้องยอมแพ้หิมะในความขาวบริสุทธิ์สามส่วน แต่หิมะก็แพ้ดอกเหมยในเรื่องความหอมกรุ่น ยิ่งคิดยิ่งลึกซึ้ง!”

“เขามีความสามารถที่แท้จริง เหมาะสมที่สุดที่จะเข้าร่วมงานกวีนี้!”

“ถ้าเขาไม่มีคุณสมบัติเข้าร่วม คนอื่นในงานก็คงไม่มีคุณสมบัติเช่นกัน!”

“ระดับนี้ ต่อให้เปรียบเทียบกับจี้เฉวียนไท่ก็ยัง…”

“การตอบโต้แบบอัจฉริยะ!”

ในวงการวรรณกรรม มักมีความรู้สึกต่อต้านคนนอก แต่ไม่ใช่ทุกคนที่ต่อต้านหลินจือไป๋ ในกลุ่มนักประพันธ์ยังมีบางคนที่วางตัวเป็นกลาง

และในตอนนี้

เหล่าบุคคลที่เป็นกลางเหล่านั้น ได้ถูกบทกวีของหลินจือไป๋พิชิตอย่างสิ้นเชิง สายตาที่มองเขาเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน!

นั่นคือความยอมรับ!

และแม้แต่ความนับถือ!

แน่นอนว่า ในห้องถ่ายทอดสดออนไลน์ การที่อันอันตั้งใจหาเรื่องหลินจือไป๋ก็ถูกถ่ายทอดสดเต็มๆ ดังนั้นเมื่อบทกวีของหลินจือไป๋ถูกเผยแพร่ออกมา คอมเมนต์ในไลฟ์ก็ระเบิดขึ้นทันที!

“อ๊ากกกกก!”

“นี่มันเทพชัดๆ!”

“ท่านไป๋ตี้แห่งตำนาน!”

“ระดับนี้ ถามหน่อยว่าเหล่าคนที่เกลียดเขายังกล้าพูดอะไรอีกไหม!”

“ไหนล่ะคนเกลียด พูดอะไรหน่อยสิ!”

“นี่มันระดับปรมาจารย์ด้านกวี!”

“สุดยอดไปเลย!”

“ฉันจะไม่กล้าสงสัยความสามารถของไป๋ตี้อีกแล้ว!”

“ไม่ใช่แค่เก่งเรื่องแต่งกลอนตอบโต้ แต่งบทกวีก็ยังโดดเด่นสุดๆ!”

...

เสียงฮือฮานี้กินเวลายาวนานถึงหนึ่งนาทีเต็ม

เมื่อบรรยากาศเริ่มสงบลง ประธานอวิ๋นหัวเราะและพูดขึ้นว่า “ตอนแรกบอกให้วิจารณ์บทกวีของข้ากับอาจารย์จ้าว แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นท่านไป๋ตี้เขียนบทกวีที่เหนือกว่าผลงานของเราทั้งสองเสียอีก”

“ท่านประธานชมเกินไปแล้ว”

หลินจือไป๋ได้แต่ถ่อมตัว

คุณยายจ้าวหัวเราะเสริมว่า “นี่ไม่ใช่คำชมเกินไปหรอก ท่านแต่งได้ดีกว่าจริงๆ ดูเหมือนว่างานกวีครั้งนี้จะขาดท่านไม่ได้แล้ว”

เสียงอุทานดังเซ็งแซ่

ด้วยคำยืนยันจากคุณยายจ้าวและประธานอวิ๋น ทำให้หลินจือไป๋ได้รับการยกระดับสถานะไปอีกขั้น แต่บทกวีของเขาก็สมควรได้รับคำชมเชยนี้จริงๆ!

แค่นี้ยังไม่จบ

ทันใดนั้น ประธานอวิ๋นกลับเปลี่ยนหัวข้อสนทนา และพูดว่า “บทกวีของไป๋ตี้ถือเป็นการวิจารณ์เรียบร้อยแล้ว แต่ไม่ทราบว่าอาจารย์อันอันคิดเห็นอย่างไร?”

อันอันชะงัก

นี่เขาต้องการให้เธอแสดงความคิดเห็น?

อันอันที่ยังคงสับสนเพราะบทกวีของหลินจือไป๋ จึงได้แต่กัดฟันพูดออกไปว่า “แน่นอนว่า… ก็ดีทั้งสองบท...”

“ดื่มเหล้าสามจอก!”

โจวไท่หัวเราะลั่น “ท่านห้ามไม่ให้ไป๋ตี้ถนอมน้ำใจ แต่ตัวเองกลับถนอมน้ำใจเสียเอง!”

“ฉัน...”

“ต้องดื่มโทษ”

ประธานอวิ๋นจ้องมองอันอันด้วยสายตาเย็นชา

ใบหน้าของอันอันซีดเผือดทันที เธอเพิ่งตระหนักว่าตนเองได้ล่วงเกินประธานอวิ๋นไปแล้ว

เพื่อจะเล่นงานหลินจือไป๋ เธอถึงกับลืมไปว่าใครคือเจ้าภาพในงานนี้ สุดท้ายจึงต้องอดทนกับความอับอายและดื่มเหล้าสามจอกรวดเดียว แต่เพราะรีบดื่มเกินไป เหล้ากลับติดคอจนเธอสำลักไอไม่หยุด

“แค่กๆๆ”

อาเล่ยที่ยืนเงียบอยู่ข้างๆ ก็พลันไอขึ้นมาด้วยเช่นกัน อาจจะเพราะไปยืนรอข้างนอกจนเป็นหวัดเล็กน้อย ที่สำคัญเขาไม่กล้าก่อปัญหาให้หลินจือไป๋อีกแล้ว ตอนที่อันอันหาเรื่องหลินจือไป๋ เขาถึงกับแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นตลอดทั้งเหตุการณ์

ตอนนี้อาเล่ยรู้สึกโล่งอก

โชคดีที่ตอนนั้นแกล้งทำเป็นไม่เกี่ยวข้อง

ไม่เช่นนั้นศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ก็คงพังพินาศ

ส่วนจี้เฉวียนไท่ที่มองเหตุการณ์ทั้งหมด สายตาของเขาก็พลันสับสนขึ้นเล็กน้อย เพราะงานกวีวันนี้ เขาวางแผนไว้ว่าจะใช้โอกาสนี้เพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตนเอง

แต่บทสรุปที่เกิดขึ้น ดูยังไงก็เหมือนบทละครที่หลินจือไป๋สร้างชื่อเสียงในวงการกวีแทน!