เจย์ โจปลิงทุบโต๊ะดังปัง

“บัดซบ เอ็งบัดซบจริงๆ!”

แม้เจย์ โจปลิงจะเคยปั่นกระแสสังคมตามนิทรรศการต่างๆ รวมถึงการประกวดอาร์นูโวมาแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้เขากลับทำอะไรได้ไม่มากนัก

ความเห็นสาธารณะไม่ใช่สิ่งที่จะเปลี่ยนได้ในชั่วข้ามคืน

งานที่ต้องสั่งสมอย่างรอบคอบเป็นเวลานาน จะจัดการภายในแค่เดือนเดียวก็เป็นไปได้ยาก

ยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่ก่อนเริ่มการชิงชัยก็พูดถึงตัวผลงานไม่ได้ ทำให้เจย์ โจปลิงแทบไม่มีทางเลือก

เขาเลยโจมตีเรื่องบุคลิกของอ็องรี มาร์โซเป็นการประทังไปก่อน แต่ก็มีแค่คนในสหราชอาณาจักรกับคนวงในบางส่วนเท่านั้นที่ตอบรับ

หลังเหตุการณ์กราดยิงในแกลเลอรีมาร์โซ ภาพลักษณ์ของอ็องรี มาร์โซพุ่งแตะเพดาน ในฝรั่งเศสจึงแทบไม่มีเสียงตอบรับเชิงลบให้เก็บเกี่ยวได้เลย

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเนเธอร์แลนด์ที่อิทธิพลของเดเมียน คาร์เตอร์และอ็องรี มาร์โซยังน้อยอยู่

จนในวันประชันผลงาน เขาจึงจำใจพานักข่าวและผู้เชี่ยวชาญที่เคยทำธุรกิจด้วยกันมา ปล่อยบทความถล่ม <อ็องรี มาร์โซ 002> ชุดใหญ่ แต่ก็ยังไร้ความหมาย

ผู้คนเอาแต่ชมและสนุกกับ <อ็องรี มาร์โซ 002> กับ <ชีวิตอันเจิดจ้า> ไม่ได้สนใจเลยว่ามีข่าวอะไรออกมาหรือผู้เชี่ยวชาญพูดว่าอย่างไร

เพราะมีโอกาสชมงานสองชิ้นนี้ได้แค่วันเดียว ทุกคนจึงยุ่งกับการเข้าไปสัมผัสผลงานแล้วคุยแบ่งปันกันรอบๆ

‘วางหมากไว้ตั้งแต่ต้นแล้วสินะ’

เจย์ โจปลิงกัดฟันกรอด

ถ้าลากเป็นศึกยืดเยื้อได้ สงครามกระแสก็จะได้ผล แต่อ็องรี มาร์โซไม่เปิดช่องนั้นให้เลย

ทั้งช่วงเวลา เงื่อนไข และสถานที่ ล้วนเลวร้ายสำหรับเขา

เนเธอร์แลนด์แม้จะเป็นประเทศที่วัฒนธรรมศิลปะรุ่งเรือง แต่ตลาดศิลปะไม่ได้ใหญ่เหมือนสหราชอาณาจักรหรือฝรั่งเศส

เจย์ โจปลิงจึงไม่เคยรวมเมืองอย่างอัมสเตอร์ดัมกับรอตเตอร์ดัมไว้ในพื้นที่ทำกิจกรรมของเดเมียน คาร์เตอร์

ไม่เคยทำกิจกรรมที่นั่น ก็ย่อมพึ่งพาชื่อเสียงของเขาไม่ได้

ต่อให้แฟนๆ จากสหราชอาณาจักรยกพลไปถึงรอตเตอร์ดัม จำนวนก็ไม่มีทางมากนัก

ยิ่งทบทวนก็ยิ่งเห็นว่าเป็นตารางงานที่คำนวณมาอย่างถี่ถ้วน

‘ไอ้หมอนี่มันหัวไวชะมัด’

เจย์ โจปลิงไม่เข้าใจว่าทำไมเดเมียน คาร์เตอร์ถึงยอมทำตามข้อเรียกร้องของอ็องรี มาร์โซทุกอย่าง

‘ทำท่าคิดว่าตัวเองเป็นผู้เชี่ยวชาญจริงๆ เข้าแล้วสินะ’

เขากระวนกระวายใจ

กลัวว่าแบรนด์ “เดเมียน คาร์เตอร์” ที่อุตส่าห์ปั้นมากับมือจะพังครืน

‘ถ้าเรื่องมันพังขึ้นมาล่ะก็……’

เจย์ โจปลิงส่ายหัว

ผู้สนับสนุนที่เขาดึงเข้ามามีอยู่สองพวกใหญ่ๆ คือพวกที่อยากทำให้เงินที่ได้มาอย่างผิดกฎหมายกลายเป็นถูกกฎหมาย กับพวกนักเก็งกำไร

แม้จะคิดรวมภาษีในอัตราสูงแล้ว ผลงานของ “เดเมียน คาร์เตอร์ ผู้เป็นผู้เชี่ยวชาญ” ที่ซื้อจากซอเธอบีส์ อังกฤษก็ยังมีเสน่ห์น่าลงทุน

เพราะเขาทำลายงานเป็นนิตย์ คนที่อยากซื้อมากกว่าจำนวนงานที่มีอยู่ และด้วยซอเธอบีส์ อังกฤษผนึกกำลังกับขาใหญ่สายปั่น ราคาประมูลจึงถูกอัปเดตสูงขึ้นทุกปี

ทั้งหมดนั้นเป็นไปได้ก็เพราะเดเมียน คาร์เตอร์เป็นศิลปินชั้นยอด

การประชันในวันนี้ไม่ใช่แค่ปัญหาที่จะพ่ายแพ้ต่ออ็องรี มาร์โซเท่านั้น แต่คือปัญหาที่ทำให้ผู้ซื้อมองว่าเดเมียน คาร์เตอร์ไม่ใช่ทรัพย์สินปลอดภัยอีกต่อไป

“ท่านประธานครับ บรรดาสมาชิกมาเยือนแล้วครับ”

“……พาเข้ามา”

เมื่อได้ยินว่าสมาชิกของกลุ่มผู้สนับสนุนไดมอนที่เขากับจาเร็ด แซทชีรวบรวมไว้ได้มาหา เจย์ โจปลิงก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

‘พวกหมาป่าหิวโซชัดๆ’

พวกเขารู้ดีถึงความสำคัญของเรื่องวันนี้ เลยมาเพื่อกดดัน

พอผู้สนับสนุนก้าวเข้าห้อง เจย์ โจปลิงก็ซ่อนความกระวนกระวายแล้วต้อนรับด้วยรอยยิ้ม

“ยินดีต้อนรับครับ ท่านเซอร์เรมิงตัน ประธานแฮมิลตันกับประธานโจนส์ก็กรุณามาด้วย คุณหวังเฉิน ไม่ได้พบกันเสียนานนะครับ”

เจย์ โจปลิงกางแขนจะเข้าไปทัก แต่สมาชิกไดมอนกระแอมไอ แสดงความไม่พอใจออกมา

“ไม่เห็นจะน่ายินดีตรงไหน”

“ฮ่าๆ ทำไมถึงขุ่นเคืองกันนักล่ะครับ”

“ทำเป็นไม่รู้หรือยังไง ท่านก็คงรู้ดีอยู่แล้วว่าถ้าวันนี้ทำพังจะเกิดอะไรขึ้น”

“ไม่มีเหตุให้ต้องกังวลเลยครับ ท่านไม่เชื่อมั่นในคาร์เตอร์หรือครับ”

“ไอ้หนูมาร์โซนั่นออกมาเตือนโต้งๆ ย่อมต้องมีเหตุผลสิ”

“ก็แค่เด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ที่บ้านไม่สั่งสอนเท่านั้นเองครับ”

“จะให้เชื่อคำพูดนั้นได้ยังไง! พูดว่าจะปรับแก้กฎหมายมาก็สิบปีแล้ว จะให้เราเชื่อคนที่เอาแต่พูดทุกครั้งได้ยังไง!”

ที่ผ่านมานั้น เจย์ โจปลิงสัญญาว่าจะผลักดันให้แก้ไขภาษีกำไรจากทุนเพื่อลดอัตราภาษี เพื่อรั้งบรรดาผู้ซื้อเอาไว้

พอภาษีลดลงจะทำกำไรส่วนต่างได้มากขึ้น ผู้ซื้อต่างก็ไม่ยอมปล่อยงานออกมา

เมื่อไม่มีคนขาย มีแต่คนอยากซื้อ ผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์จึงแพงขึ้นทุกวัน

“ปีนี้เอาจริงครับ สบายใจได้เลย ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว เชิญเพลิดเพลินให้เต็มที่เถอะครับ”

เจย์ โจปลิงส่งสัญญาณให้พนักงาน

* * *

วันเสาร์ที่ 20 มกราคม 2029 เวลา 19:30 น.

ท่ามกลางสายตาจับจ้องจากทั่วโลก การประชันศักดิ์ศรีของสองผู้เชี่ยวชาญกำลังจะประกาศผล

ผู้ที่มาเยือนงานมาสเตอร์พีซของบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกนทุกคนมีสิทธิ์ร่วมลงคะแนน

และการนับคะแนนดำเนินการโดยพิพิธภัณฑ์ศิลปะบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกน โดยมีสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส (SNBA) และราชสมาคมศิลปะแห่งสหราชอาณาจักร (RSA) ร่วมสังเกตการณ์

“สวัสดีครับ ท่านผู้รักศิลปะที่เคารพทุกท่าน”

อเล็กซ็องดร์ เดอ มอร์ ผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ศิลปะบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกน ทำหน้าที่พิธีกร

“วันนี้ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกน เมืองรอตเตอร์ดัม เรามีศิลปินผู้แทนจากสหราชอาณาจักรและฝรั่งเศสเปิดตัวผลงานชิ้นใหม่ทั้งสองท่าน ถึงเวลาฟังเรื่องราวกันแล้วนะครับ ขอเรียนเชิญคุณเดเมียน คาร์เตอร์ และคุณอ็องรี มาร์โซครับ”

ผู้ชมส่งเสียงปรบมืออย่างล้นหลาม

พิธีกรยืนอยู่ตรงกลาง ทางซ้ายคืออ็องรี มาร์โซ ทางขวาคือเดเมียน คาร์เตอร์

“ก่อนอื่น คุณเดเมียน คาร์เตอร์ วันนี้คุณเปิดตัวผลงานชื่อ ชีวิตอันเจิดจ้า ขอเชิญกล่าวอะไรสักหน่อยครับ”

เดเมียน คาร์เตอร์ยิ้มบางๆ แล้วรับไมโครโฟน

“บางทีวันนี้อาจเป็นวันที่ชีวิตอีกบทหนึ่งของผมเริ่มต้นก็ได้ครับ”

เขาเล่าอย่างสุขุมเช่นเคย

“ตลอดมาผมทำงานกับอัญมณีและความตาย บางท่านบอกว่าผมวางอัญมณีที่ไร้ความหมายลงหน้าความตายเพื่อสร้างภาพลักษณ์แปลกใหม่ บางท่านบอกว่าผมตีความความหมายด้านลบของความตายให้งดงามขึ้น ผมก็สงสัยเหมือนกันครับว่าครั้งนี้ทุกท่านมองอย่างไร”

“ปกติคุณใช้อัญมณีจริง แต่วันนี้ได้ยินว่าคุณใช้กระจกที่คุณเจียระไนเอง”

“เป็นงานที่ยอดเยี่ยมมากครับ ถ้ารู้ตัวแต่แรกว่ามีพรสวรรค์แบบนี้ ผมคงไปเป็นช่างเป่ากระจกแล้ว”

คนดูหัวเราะเบาๆ กับมุกของเดเมียน คาร์เตอร์

เจย์ โจปลิงพยายามกลั้นความขุ่นเคืองไว้

‘ใช่ ถ้าคะแนนห่างไม่มาก ก็ยังพอกลบเกลื่อนได้’

ไม่ว่าจะแถว่าเอนเอียงเข้าข้างอ็องรี มาร์โซ หรืออ้างว่าผลงานชิ้นเดียวไม่ได้สะท้อนทั้งหมดของศิลปิน ฯลฯ

เขามีคำพูดเตรียมไว้มากมายเผื่อสถานการณ์พลิกผัน

“ถ้าอย่างนั้น คุณอ็องรี มาร์โซ คุณนำเสนอ <พลิกโลก> เป็นครั้งที่สองแล้วนะครับ”

ผู้อำนวยการอเล็กซ็องดร์ส่งไมโครโฟนให้อ็องรี มาร์โซ

วีรบุรุษแวดวงศิลปะของฝรั่งเศสมองไปรอบๆ แล้วเอ่ยขึ้น

“วันนี้พวกคุณก็คงได้สัมผัสอนาคตเดียวกับผม”

ผู้ชมส่วนใหญ่พยักหน้า

อ็องรี มาร์โซรู้สึกพอใจ

สำหรับเขา ศิลปินคือผู้ทำให้ผู้คนได้เห็นโลก

คือการแบ่งปันสายตาเฉพาะตัวกับผู้อื่น แล้วดึงเอาสิ่งที่ไม่เคยมีอยู่ในโลกให้กลายเป็นจริง

นั่นอาจเป็นความสุข อาจเป็นความเศร้า อาจเป็นความงาม หรืออาจเป็นความอัปลักษณ์

เขารักกระบวนการแสดงออกซึ่งแนวคิดที่ไม่อาจเอ่ยได้ครบถ้วนด้วยคำพูด

“ต้องมีคำพูดอื่นอีกหรือ”

ผู้อำนวยการอเล็กซ็องดร์ยิ้มให้กับถ้อยคำของอ็องรี มาร์โซ

เขาเองก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าอ็องรี มาร์โซฝันถึงอนาคตแบบใด จึงเห็นว่าไม่จำเป็นต้องเติมอะไรอีก

“ขอบคุณทั้งสองท่านสำหรับถ้อยคำที่งดงามครับ”

จอภาพเลื่อนลงมาตรงกลางเวที

“ขอขอบคุณทั้งสองท่านที่มอบผลงานอันยอดเยี่ยมให้เราได้ชม และต่อไปจะเป็นการประกาศผลการประชันในวันนี้ครับ”

ผู้อำนวยการอเล็กซ็องดร์ชูซองจดหมายที่บรรจุผลการโหวต

“ที่นี่มีผลการประชันที่เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีเพียงอย่างเดียว โดยไม่มีรางวัลตอบแทนใดๆ”

อ็องรี มาร์โซยืนเชิดคาง ส่วนเดเมียน คาร์เตอร์ยิ้มอย่างสงบนิ่ง

เจย์ โจปลิงทำหน้าบึ้งตึง ส่วนโกซูยอลยืนนิ่งเฝ้ารอผลอย่างมั่นคง

“ตอนนี้จะตรวจสอบผลที่ส่งเข้ามาทั้งหมด 37,901 ท่านครับ”

พิธีกรฉีกซองจดหมายแล้วดูผลโหวต

เขาตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตา จึงหันไปขอยืนยันกับเจ้าหน้าที่ที่ส่งผลมาให้

แม้ได้รับการยืนยันว่าไม่ใช่ความผิดพลาด เขาก็ยังควบคุมอาการสั่นไหวไม่ได้

“ผลงานมาสเตอร์พีซของบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกน จะประกาศเดี๋ยวนี้ครับ”

เสียงพิธีกรสั่นเครืออย่างเห็นได้ชัด

“ผู้ชนะคือ… ผู้ชนะคือ อ็องรี มาร์โซ ด้วยคะแนน 36,113 คะแนน!”

ทันทีที่ประกาศ ผลโหวตก็ปรากฏบนจอ

งานมาสเตอร์พีซของบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกน

-อ็องรี มาร์โซ ปะทะ เดเมียน คาร์เตอร์-

อ็องรี มาร์โซ

(ฝรั่งเศส, 1995)

36,113 คะแนน

เดเมียน คาร์เตอร์

(สหราชอาณาจักร, 1975)

1,788 คะแนน

ไม่ใช่ทั้งความยินดีหรือความปลาบปลื้ม

ทั้งผู้ที่มาชมที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกน และผู้ชมถ่ายทอดสด ต่างพากันตะลึงงันกับช่องว่างคะแนนที่ทิ้งห่างอย่างท่วมท้น

“ของจริงเหรอ?”

อเล็กซ์ วูด ผู้รายงานสดเผลอพึมพำออกมาด้วยความตกใจ

เขาเองก็ประเมินว่าอ็องรี มาร์โซน่าจะเหนือกว่า แต่ก็ไม่อาจมองข้ามชื่อเสียงที่เดเมียน คาร์เตอร์สั่งสมมานานได้

เขาเป็นศิลปินร่วมสมัยที่สหราชอาณาจักรภาคภูมิใจ และในแง่ราคาต่อชิ้น ก็เป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีราคาซื้อขายสูงที่สุดในบรรดาศิลปินที่ยังมีชีวิตอยู่

ไม่มีทางคาดคิดได้เลยว่าจะกวาดไปถึง 95.2% ของคะแนนทั้งหมดเมื่อเทียบกับคู่แข่งเช่นนั้น

เจย์ โจปลิงเองก็เช่นกัน

“……แย่ชะมัด”

ผลที่ออกมาต่ำกว่าสถานการณ์เลวร้ายที่สุดที่เขาคิดไว้มากนัก

เขายอมรับไม่ได้

“แฮ่ม”

เสียงกระแอมอย่างหงุดหงิดทำให้เจย์ โจปลิงหันขวับไป

สมาชิกของไดมอนจ้องเขาราวกับจะฉีกเนื้อเขาเดี๋ยวนั้น

เจย์ โจปลิงซึ่งเคยใช้ประโยชน์จากพวกเขามาตลอด หน้าถอดสี

พวกนั้นไม่ได้เป็นแค่คนรวยธรรมดา

ครึ่งหนึ่งของผู้ซื้อเกี่ยวพันกับองค์กรอาชญากรรม และเขารู้ดีว่าถ้ากลายเป็นที่หมายหัวของคนพวกนี้จะเกิดอะไรขึ้น

“เดี๋ยวครับ ฟังผมก่อน นั่นแหละ ทุจริตแน่ๆ เรื่องจริงจะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง”

เจย์ โจปลิงร้อนรนคว้าตัวพวกเขาไว้ แต่ไร้ผล

สมาชิกไดมอนสะบัดมือของโจปลิงออกแล้วเอ่ยเตือน

“ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ให้ชัดเจนนะ”

“ขอให้ใจเย็นก่อนครับ เดี๋ยวๆๆ ประธานโจนส์?”

“งานต่อไปยกเลิกซะ ถือว่าไม่เคยมี”

“ฟังผมก่อนเถอะคุณ… อา คุณหวังเฉิน คุณหวังก็คิดว่ามันแปลกๆ ใช่ไหมครับ?”

“สมกับเป็นพวกอังกฤษนะ หักหลังกันได้เนียนจริงๆ”

เดเมียน คาร์เตอร์มองเจย์ โจปลิงที่กำลังลนลานต่อหน้าผู้ซื้อบนเวที แล้วหัวเราะขมขื่น

ความฝันที่แลกด้วยวิญญาณมาถึงจุดจบแล้ว

เขาหลับตาสูดหายใจ ตั้งสติ แล้วมองไปยังอ็องรี มาร์โซ

เขาเชิดคางขึ้น มองศิลปินหนุ่มที่ยืนเหนือกว่า แล้วส่งยิ้มให้

“นายชนะแล้ว”

* * *

[โฉมหน้าที่น่าขยะแขยงของวงการศิลปะสหราชอาณาจักร]

ซอเธอบีส์ อังกฤษพัวพันการฟอกเงิน

ผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์ซื้อขายผ่านบริษัทผี

คำให้การของประธานเชบาซง ซีมง แห่ง SNBA

เดเมียน คาร์เตอร์ (อายุ 54) ศิลปินตัวแทนศิลปะร่วมสมัยของสหราชอาณาจักร ถูกจับพิรุธว่าฮั้วกับซอเธอบีส์ อังกฤษ เพื่อดันราคาประมูลให้สูงโดยเจตนา

ผลงาน <นิรันดร์> ที่เคาะขายที่การประมูลของซอเธอบีส์ อังกฤษในปี 2010 ด้วยราคา 50 ล้านปอนด์ คือจุดเริ่มตำนานของเดเมียน คาร์เตอร์

ในขณะนั้นเดเมียน คาร์เตอร์ยังเป็นศิลปินโนเนม และได้รับการอุปถัมภ์จากกลุ่มผู้สนับสนุน “ไดมอน” ที่จัดตั้งโดยจาเร็ด แซทชีและเจย์ โจปลิง ก่อนจะเปิดตัว <นิรันดร์>

<นิรันดร์> ซึ่งเคยเป็นประเด็นร้อนเพราะใช้กะโหลกมนุษย์จริงและประดับอัญมณีมูลค่าราว 2 แสนปอนด์ ถูกขายให้กับรองประธานบริษัทซิกนัลวอทช์ในเวลานั้นคือเจย์ โจปลิง ผ่านการแข่งขันประมูลอันดุเดือด

ผลงาน <นิรันดร์> ที่ยังถูกกล่าวถึงในฐานะงานที่ผลักศิลปินยากจนให้ก้าวสู่การเป็นผู้เชี่ยวชาญในวงการศิลปะ และที่ไร้ร่องรอยมานาน 19 ปี ล่าสุดเมื่อวันที่ 15 ก็ถูกพบในสตูดิโอของเดเมียน คาร์เตอร์

[ภาพสตูดิโอของเดเมียน คาร์เตอร์]

ในสตูดิโอของเดเมียน คาร์เตอร์ที่ตั้งอยู่ในลอนดอน นอกจากจะพบ <นิรันดร์> ซึ่งถูกขายไปเมื่อ 19 ปีก่อนแล้ว ยังพบสัญญาที่ระบุว่า จะกำหนดราคาเริ่มต้นประมูลไว้เกิน 3 ล้านปอนด์ แลกกับการให้ค่าธรรมเนียมสูงแก่ซอเธอบีส์ อังกฤษ

[บางส่วนของสัญญาระหว่างซอเธอบีส์ อังกฤษกับเดเมียน คาร์เตอร์]

ปีเตอร์ เวสต์ หัวหน้าประมูลในขณะนั้น ปัจจุบันปฏิเสธการให้สัมภาษณ์

ขณะเดียวกัน ภายในสตูดิโอของเดเมียน คาร์เตอร์เต็มไปด้วยซากชิ้นงานที่ประมูลไม่ผ่าน ยิ่งเพิ่มข้อกังขา

(ละข้อความส่วนท้าย)

-คิมจีอู (เยฮวา)

หลังการประกาศผลโหวตงานมาสเตอร์พีซของบอยมันส์ ฟาน เบอนิงเกน

บทความของคิมจีอูถูกเขียนทั้งในภาษาเกาหลี อังกฤษ และภาษาฝรั่งเศส และถูกลงในพอร์ทัลต่างๆ

ผู้ที่แรกเริ่มคิดว่าเป็นข่าวกอสสิปเรียกยอดวิว ต่างถึงกับผงะเมื่อเห็นภาพหลักฐานที่แนบไว้ในบทความ

ทันทีที่สื่อและสาธารณชนเพิ่งรับรู้ถึงการแฉเกี่ยวกับเดเมียน คาร์เตอร์

บทความที่ระบุว่าผลงานของเดเมียน คาร์เตอร์ถูกซื้อขายเพื่อการฟอกเงินก็ทยอยถูกเผยแพร่ในหนังสือพิมพ์รายวันชั้นนำของฝรั่งเศส เยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ สหรัฐอเมริกา เป็นต้น

และข่าวด่วนของสื่อหลักในแต่ละประเทศก็รายงานข้อเท็จจริงเรื่องการฮั้วระหว่างเดเมียน คาร์เตอร์กับซอเธอบีส์ อังกฤษอย่างต่อเนื่อง

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อมีรายงานว่า กรมสรรพากรสหราชอาณาจักรได้รับหลักฐานและคำร้องกล่าวหาเรื่องการเลี่ยงภาษีที่เกี่ยวข้องกับเดเมียน คาร์เตอร์, เจย์ โจปลิง และซอเธอบีส์ อังกฤษ สถานการณ์ก็ลุกลามบานปลายจนควบคุมไม่ได้