เขาใส่หน้ากากอนามัยสีขาว มือทั้งสองล้วงกระเป๋าเสื้อโค้ต

เขาหันมาทางผมแล้วยิ้ม ก่อนจะย่อตัวลงมาระดับสายตาเดียวกัน

จมูกโด่ง หน้าคม ดวงตาเศร้า ๆ และร่างกายกำยำ แสดงความเป็นชายชัดเจน

“สวัสดีครับ?”

ผมพยักหน้าตอบ

ด้วยความดีใจ ผมยื่นมือออกไปหวังจะจับมือทักทาย แต่เขาไม่ยอมเอามือออกจากกระเป๋า

ดูเหมือนจะเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับสุขอนามัย

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อโกฮุน”

แม้จะใส่หน้ากากอยู่ แต่ดวงตาของเขาก็แสดงความยินดีชัดเจน

“ยินดีที่ได้รู้จักเหมือนกัน งานของเธอเจ๋งมากเลยนะ”

“อะไรเหรอครับ?”

ผมสงสัยว่าเขาหมายถึงภาพที่ผมแขวนอยู่ในพิพิธภัณฑ์วิตนีย์หรือเปล่า

เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ตอนที่เธอโขกหัว มาร์โซถึงกับเลือดกำเดาไหล ไม่คิดว่าจะได้เห็นภาพแบบนั้นเลย มันชัดเจนมาก”

ผมจ้องหน้าเขาแล้วก็หัวเราะออกมา

เป็นคนที่คาดเดาไม่ได้จริง ๆ

ผมมองไปที่นาฬิกาอีกครั้ง เพราะยังคาใจเรื่องความแตกต่างเล็กน้อยนั้น เขาก็มองตามด้วยแววตาประทับใจ

“มันรบกวนใจเหรอ?”

เขาถามด้วยน้ำเสียงที่เปิดโอกาสให้ผมพูดได้อย่างสบายใจ

“เข็มวินาทีดูจะไม่ตรงกันนิดหน่อย ตั้งใจทำแบบนั้นเหรอครับ?”

ผมไม่กล้าฟันธงเลยถามออกไป

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซพยักหน้า

ตอนแรกผมคิดว่าเขาตั้งใจให้มันเดินพร้อมกันเป๊ะ ๆ แต่ถ้าความคลาดเคลื่อนเล็กน้อยนี้คือสิ่งที่เขาออกแบบไว้ งั้นชื่อคู่รักที่สมบูรณ์แบบนั้นหมายความว่ายังไงกันแน่?

หรือว่า เขาอยากพูดถึงความสัมพันธ์ที่อยากจะอยู่ด้วยกัน แต่ก็ยังมีบางสิ่งที่ทำให้คลาดกันเล็กน้อย?

ผมยังไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องเลือกวิธีนี้

“ฮุน ดูนี่สิ!”

เสียงของชาชีฮยอนทำให้ผมหันไปมอง

เฟอร์ดินานโด กอนซาเลซลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“เพื่อนเธอเรียกอยู่นะ”

“ใช่ครับ”

เขาเหลือบมองไปทางชาชีฮยอน แล้วก็หันมามองผมอีกครั้ง

“ผมจะรอชมพิธีประกาศผลนะ”

“ขอบคุณครับ”

...

บ่ายโมงห้าสิบ

ที่ชั้น 3 ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะวิตนีย์ เต็มไปด้วยบุคคลสำคัญในวงการศิลปะ สื่อมวลชน และผู้เข้าชมจำนวนมาก

เพราะเป็นเวลาที่ผลงานของโกฮุน ซึ่งจะจัดแสดงในงานเบียนนาเล่ปีนี้ กำลังจะถูกเปิดเผย

ด้วยความร่วมมือจากพิพิธภัณฑ์วิตนีย์ งานนี้จึงมีการถ่ายทอดสดผ่านหอศิลป์เสมือนจริงของวิตนีย์ และช่องนิวทูปของพิพิธภัณฑ์ด้วย

คิมจีอู นักข่าวที่พลาดการสัมภาษณ์กับเฟอร์ดินานโด กอนซาเลซ ต้องแข่งขันอย่างดุเดือดเพื่อแย่งที่นั่งด้านหน้าได้ในที่สุด

‘คราวนี้ก็ต้องออกมาดีเหมือนเดิมแหละ’

คิมจีอูกำหมัดแน่น

ผลงานครั้งนี้ของโกฮุนได้รับทั้งความคาดหวังอย่างสูง และความกังวลในระดับเดียวกัน

เพราะโกฮุนเพิ่งเปิดนิทรรศการเดี่ยวครั้งแรกเมื่อต้นปี และหลายคนสงสัยว่าเขาอาจรีบเข้าร่วมงานครั้งนี้เกินไป

ไม่ใช่แค่เสียงวิจารณ์ที่ไร้เหตุผลเท่านั้น แต่แม้แต่ผู้ที่หวังดีกับเขาก็ไม่อาจปฏิเสธข้อกังวลนี้ได้

อ็องรี มาร์โซ ที่นั่งไขว่ห้างอย่างยโสอยู่แถวหน้าสุดก็คิดไม่ต่างกัน

เขามองผลงานของโกฮุนที่ถูกผ้าคลุมไว้บนแท่นอย่างทะลุทะลวง

‘อย่าทำให้ผิดหวังล่ะ’

อ็องรี มาร์โซ ไม่อาจทนเห็นศิลปินหนุ่มที่เขายอมรับแสดงความอ่อนแอได้

เวลา 2 โมงตรง ไมเคิล ผิง คว้าไมโครโฟนขึ้นพูด

“สวัสดีครับทุกท่าน ผมคือไมเคิล ผิง ภัณฑารักษ์ของงานวิตนีย์เบียนนาเล่”

เสียงปรบมือดังขึ้นต้อนรับจากผู้ชม

└ เริ่มแล้ว

└ รีบเปิดเถอะ อยากเห็นแล้ว

└ คนดูเท่าไหร่? แตะ 370,000 แล้วนะ

└ ฟังไม่ออกเลย เป็นภาษาอังกฤษหมด

└ ก็ดูแค่ภาพก็พอปะ ไม่เป็นไรหรอก รีบเปิดเหอะ

└ ฮุนนี่ออกมาแล้ว

ไมเคิล ผิง แนะนำโกฮุน

“ขอเชิญชมผลงานของศิลปินที่ได้รับการตอบรับอย่างร้อนแรงที่สุดในปีนี้ โก จูเนียร์”

เขาหันไปส่งสัญญาณให้โกฮุน

โกฮุนที่รออยู่หันไปมองโกซูยอล

นี่คือเวทีที่ทั่วโลกจับตามอง

แค่เคยได้รับความรักมาก่อน ไม่ได้การันตีว่าผลงานใหม่จะได้รับเหมือนเดิม

เขาควรจะรู้สึกกดดัน แต่

โกฮุนกลับเพียงยิ้มด้วยใบหน้าที่แดงเรื่อ

โกซูยอลพยักหน้าและดันหลังเพื่อส่งกำลังใจให้หลานชายที่กำลังจะก้าวออกไปสู่ความท้าทายครั้งใหม่

โกฮุนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นใจ

แสงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปสาดเข้ามาเป็นสาย

“สวัสดีครับ ผมโกฮุน ขอบคุณที่มาชมครับ”

ทันทีที่เขาพูดจบ ผู้สื่อข่าวบางคนก็รีบยิงคำถามใส่

“คุณคิดยังไงกับความกังวลว่าเวลาที่มีอาจไม่พอ?”

“ใช้เวลาสร้างผลงานชิ้นนี้นานเท่าไหร่?”

“รู้สึกยังไงกับการอยู่ใต้เงาของอ็องรี มาร์โซ?”

ก่อนที่ไมเคิล ผิง และเจ้าหน้าที่พิพิธภัณฑ์จะห้ามปรามได้ โกฮุนก็ตอบทันที

“เดี๋ยวเปิดผลงานก่อนแล้วจะตอบครับ รอนานแล้วใช่ไหมล่ะครับ”

ผู้ชมและผู้ดูไลฟ์ที่รอคอยมายาวนานต่างต้อนรับคำพูดของเขาด้วยความยินดี

โกฮุนจับผ้าที่คลุมภาพไว้ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วดึงออกอย่างมั่นใจ

เด็กคนหนึ่งที่มีสีหน้ามุ่งมั่นก็เผยให้เห็น

สายตาเต็มไปด้วยความตั้งใจ ร่วมกับคิ้วที่ขมวดเล็กน้อย สื่อถึงความกังวล

ริมฝีปากที่เม้มแน่น บ่งบอกถึงความตึงเครียดเล็กน้อย

ลายเส้นที่พลิ้วไหวและเหมือนจะขาดตอนเป็นจังหวะ

การใช้สีคู่ตรงข้ามอย่างชัดเจน

นั่นแหละ…คือกลิ่นอายของแวนโก๊ะอย่างชัดเจน

“……”

ห้องโถงจัดแสดงเย็นเยียบลงทันที

แม้ภาพวาดจะยอดเยี่ยมถึงขนาดที่เชื่อได้ว่า วินเซนต์ แวนโก๊ะ เป็นคนวาดเองก็ตาม

นอกจากสัมผัสที่เป็นเอกลักษณ์จากการใช้ออยล์พาสเทลละลายเป็นสีแล้ว ก็ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นผลงานที่ดี

เพราะชื่อของ “โกฮุน” มักจะถูกเชื่อมโยงกับแวนโก๊ะ ไม่ว่าจะในทางดีหรือร้าย และในครั้งนี้เขาก็เลือกเลียนแบบสไตล์ของวินเซนต์ แวนโก๊ะ อย่างโจ่งแจ้ง จนทั้งนักข่าว ผู้ชม และผู้เกี่ยวข้องในวงการศิลปะ ต่างก็ไม่รู้ว่าควรมีปฏิกิริยาอย่างไรดี

“แวนโก๊ะเหรอ?”

“ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?”

เสียงซุบซิบเริ่มดังขึ้น

ใบหน้าของไมเคิล ผิง, จอห์น คาร์เตอร์ และผู้ดูแลจากพิพิธภัณฑ์ศิลปะวิตนีย์ แสดงถึงความไม่สบายใจ

หน้าของอ็องรี มาร์โซก็บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ

ริมฝีปากของเขากระตุกทุกครั้งที่ไม่อาจกลั้นความโกรธไว้ได้

‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน’

อ็องรี มาร์โซเองก็เคยเห็นแง่มุมของวินเซนต์ แวนโก๊ะในตัวโกฮุน

แต่เหตุผลที่เขารักงานของโกฮุนไม่ใช่เพราะการลอกเลียนสไตล์แวนโก๊ะ หากแต่เป็นเพราะการจัดองค์ประกอบที่เว้นว่างแบบศิลปะตะวันออกที่หาชมได้ยาก และวิธีใช้พู่กันที่แตกต่างจากเทคนิคอิมปาสโตแบบดั้งเดิม

รวมถึงการใช้สีสดสะดุดตาและการจับคู่สีตรงข้ามอย่างมีชั้นเชิง

ผลงานของโกฮุนจึงสามารถสัมผัสได้ถึงพลังโดยไม่ต้องเข้าใจอย่างลึกซึ้ง

ราวกับเป็นผลงานของปรมาจารย์จากศตวรรษที่ 19

แต่ว่า...

มันก็แค่การเลียนแบบ

ทันทีที่อ็องรี มาร์โซทนไม่ไหวและลุกพรวดจากเก้าอี้

สายตาของเขาสั่นไหว

และห้องโถงก็เต็มไปด้วยเสียงอุทานด้วยความตกใจ

...

แม้มันจะเป็นวิธีที่ค้นพบหลังจากล้มเหลวมาหลายครั้ง แต่เขาก็ยังไม่มั่นใจนัก

ไม่รู้ว่าความตั้งใจของเขาจะสื่อไปถึงพวกเขาได้ไหม

ไม่รู้ว่าจะสามารถเข้าหาพวกเขาในนาม “โกฮุน” แทนที่จะเป็น “แวนโก๊ะ” ได้หรือเปล่า

เขาครุ่นคิดซ้ำแล้วซ้ำอีกว่า วิธีไหนจะเป็นวิธีที่สื่อความรู้สึกได้ดีที่สุด

เคยพยายามลอกสีออกเพื่อให้เห็นภาพใหม่ที่ซ่อนอยู่ใต้ภาพเดิม แต่มันไม่เวิร์ก

และเขาไม่อยากสื่อสารผ่านแค่เทคนิคการวาดภาพธรรมดา

ถ้าอยากหลุดพ้นจากภาพจำในอดีต จำเป็นต้องมีอะไรที่น่าตื่นเต้นมากกว่านั้น

ดังนั้น…

เขาจึงเลือกสิ่งที่ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้

เขาหยิบมีดที่เก็บไว้ในกระเป๋าขึ้นมา

“ห๊ะ?”

เสียงตกใจดังขึ้นจากที่นั่งผู้ชม

นี่คือ…

การแสดงความตั้งใจ

เขาไม่อาจลังเลได้

เขากลับมีดในมือและฟันลงบนภาพ <หน้ากาก>

“นั่นมัน!”

เขาทิ้งมีดลง แล้วจับรอยแยกทั้งสองด้านของภาพและดึงออก

ถ้าเป็นผ้าแคนวาสปกติ คงจะฉีกได้ยาก แต่กระดาษวาดภาพหนา ๆ แบบนี้ เพียงออกแรงก็ฉีกได้ไม่ยาก

ภาพเหมือนตนเองที่วาดในสไตล์เดิมถูกฉีกออกเหมือนผ้าขี้ริ้ว เผยให้เห็นภาพที่ซ่อนอยู่ข้างใต้

ภาพ “ทานตะวัน” ที่เขาซ่อนไว้ ปรากฏขึ้นมา

เขาหอบหายใจแรงเพราะความตึงเครียดและความพยายาม พลางหันกลับไป

และก็เห็นผู้ชมที่เบิกตาโพรง อ้าปากค้าง

อ็องรี มาร์โซที่อยู่หน้าสุด แสดงสีหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

เขายืนลุกขึ้นครึ่งตัวอย่างไม่รู้ตัว แล้วจ้องไปที่ภาพ <หน้ากาก>

จอห์น คาร์เตอร์และไมเคิล ผิงก็เช่นกัน

รวมถึงแฟร์ดินานโด กอนซาเลซ ที่นั่งอยู่ทางซ้ายของห้องโถง และทุกคนต่างจับจ้องไปยังภาพ <หน้ากาก>

“Awesome!”

เสียงตะโกนด้วยความประทับใจดังขึ้น พร้อมเสียงปรบมือจากบรรดาผู้ชม

เสียงตอบรับอันเร่าร้อนที่กระแทกเข้ามาทั่วร่าง ทำให้เขารู้สึกปีติจนแม้แต่ลมหายใจก็แทบกลั้นไม่อยู่ ความรู้สึกปะทุพุ่งขึ้นจากแนวสันหลังอย่างควบคุมไม่อยู่