ทันทีที่ช่องทางการโหวตเปิดขึ้น ไม่เพียงแค่ผู้ชมในสถานที่ถ่ายทำของรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 เท่านั้นที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ผู้ชมจำนวนมากที่กำลังชมการถ่ายทอดสดอยู่หน้าจอก็รีบเข้าร่วมเช่นกัน!

“โว้ว!”

“ดูถ่ายทอดสดกันยัง? เพลงนี้ของราชันย์ร้อยหน้ามันสุดยอดไปเลย!”

“ดูแล้ว!”

“ราชันย์ร้อยหน้าจัดเต็มแบบสุดๆ ในรอบนี้!”

“เสียงโทนสูงแบบหวีดทำเอาฉันอึ้งไปเลย!”

“ร้องโทนสูงได้บ้าคลั่งขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย!”

“อย่ามัวแต่ตื่นเต้นกันสิ รีบโหวตให้ราชันย์ร้อยหน้ากันเร็ว ฉันไม่ได้บังคับทางจริยธรรมนะ แต่ถ้าโชว์แบบนี้ยังไม่ชนะได้ ทุกคนที่ดูอยู่มีส่วนรับผิดชอบทั้งนั้นแหละ!”

“โหวตแล้วๆ!”

“ทั้งครอบครัวเรายกให้ราชันย์ร้อยหน้าเลย รวมกันได้ 6 คะแนน!”

“หรงอีหลางบอกว่าทักษะการร้องของราชันย์ร้อยหน้าสู้ทุเรียนระเบิดไม่ได้เหรอ?”

“เหอะ!”

“หลังจากฟังเพลงนี้ หรงอีหลางยังจะกล้าพูดแบบนั้นอีกไหม?”

“ถึงจะมีรอบชิงชนะเลิศต่อไป แต่ในใจฉันราชันย์ร้อยหน้าคือแชมป์แล้ว!”

“ฉันเคยเชื่อคำพูดของหรงอีหลาง คิดว่าราชันย์ร้อยหน้าร้องไม่เก่งจริงๆ แต่พอฟังแล้วกลับไม่ใช่เลย เพื่อเป็นการขอโทษ ฉันไม่เพียงแต่โหวตเองแต่ยังชวนเพื่อนๆ มาโหวตด้วย!”

...

ในสถานที่ถ่ายทำ

เมื่อการนับคะแนนเริ่มขึ้น ทุเรียนระเบิดกลับขึ้นมาบนเวทีเดินเคียงข้างกับราชันย์ร้อยหน้า

ด้านหลัง

จอแสดงผลขนาดใหญ่

คะแนนโหวตของทั้งสองพุ่งสูงอย่างรวดเร็ว

แต่ทั้งคู่กลับไม่หันไปมอง

สายตาของหลินจือไป๋ยังคงจ้องมองไปที่ผู้ชมในฮอลล์

ในขณะที่ทุเรียนระเบิดกลับแอบเหลือบมองราชันย์ร้อยหน้าอยู่ตลอดเวลา รู้สึกอึดอัดไปหมดแม้กระทั่งอยากข้ามช่วงนี้ไปเลย

ถ้าเลือกได้...

ทุเรียนระเบิดอยากจะหนีไปให้ไกลจากปีศาจคนนี้!

ทั้งในสถานที่ถ่ายทำและหน้าจอผู้ชม

ทุกสายตาต่างจดจ้องไปที่คะแนนโหวตที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องของทั้งสอง

5 ล้าน!

10 ล้าน!

15 ล้าน!

ทะลุ 20 ล้านแล้ว!

พุ่งไปที่ 21 ล้าน!

ผู้ชมต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง!

คะแนนของราชันย์ร้อยหน้าและทุเรียนระเบิดต่างทะลุ 21 ล้าน แซงหน้าคะแนนของทิเบตันมาสทิฟฟ์และเจ้าชายกบจากรอบก่อนๆ!

แต่…

เมื่อคะแนนถึงระดับนี้ การเพิ่มขึ้นของทุเรียนระเบิดเริ่มช้าลงอย่างเห็นได้ชัด

ในขณะที่…

คะแนนของราชันย์ร้อยหน้ายังคงพุ่งทะยานอย่างต่อเนื่อง ความเร็วแบบนี้ทำเอาใจสั่นกันไปหมด!

30 ล้าน!

35 ล้าน!

43 ล้าน!

48 ล้าน!

ผู้ชมต่างหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้น แม้กระทั่งคณะกรรมการต่างก็เหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อสายตา นี่มันจะพุ่งไปถึงไหนกันเนี่ย? คะแนนของราชันย์ร้อยหน้าบ้าคลั่งเกินไปแล้ว!

“เหลือเวลาอีก 5 วินาที!”

หวงลี่ที่รับหน้าที่จับเวลาในรอบนี้ นับถอยหลังไปพร้อมกับทั้งฮอลล์

“ห้า! สี่! สาม! สอง! หนึ่ง!”

ปัง!

การโหวตสิ้นสุดลง!

ผลลัพธ์ประกาศออกมาแล้ว!

ผู้ชมทั้งฮอลล์ส่งเสียงเฮดังสนั่น!

หวงลี่ตื่นเต้นจนอดไม่ได้ที่จะตะโกนออกมาด้วยความดีใจสุดขีด จนเลือดสูบฉีดไปทั่วร่าง

“58,630,000 คะแนน!”

หวงลี่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตัวเองตื่นเต้นแค่ไหน “การแสดงของราชันย์ร้อยหน้าในรอบนี้ ได้รับคะแนนรวมทั้งหมด 58,630,000 คะแนน นี่คือสถิติใหม่สูงสุดของรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 และทุกรายการวาไรตี้ในฉินโจว!”

พูดจบแล้ว

หวงลี่เพิ่งตระหนักได้ว่าเขาไม่ควรโฟกัสแค่ราชันย์ร้อยหน้า จึงรีบกล่าวต่อทันที

“ในขณะเดียวกัน ขอแสดงความยินดีกับทุเรียนระเบิดที่การแสดงในรอบนี้ได้รับคะแนนโหวตทั้งหมด 23 ล้านคะแนน…”

พูดตามตรง

ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบขนาดนี้ แต่ทุเรียนระเบิดยังสามารถเก็บคะแนนได้ถึง 23 ล้าน นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว!

แต่ช่วยไม่ได้…

ราชันย์ร้อยหน้ามันเกินไปจริงๆ!

คว้าคะแนนไปกว่า 58 ล้าน มากกว่าทุเรียนระเบิดถึงสองเท่า!

สร้างสถิติใหม่ในการโหวตส่วนบุคคล!

ขาดลอย!

ย่อยยับอย่างแท้จริง!

ความหวังสุดท้ายของทุเรียนระเบิดพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง มือขวาเขาสั่นเล็กน้อย ก่อนจะถอดหน้ากากที่คิดว่าจะถอดออกเฉพาะตอนคว้าแชมป์ได้เท่านั้น เผยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มขมขื่นที่ควบคุมไม่ได้

เขาคือ…!

หนึ่งในสี่ราชาแห่งวงการเพลงฉีโจว เย่จวินจี๋!

ผู้ชมที่จำเย่จวินจี๋ได้ต่างร้องอุทานออกมา แม้จะมีบางคนเดาได้แล้วว่าทุเรียนระเบิดคือเขา แต่ก็อดตะลึงไม่ได้เพราะนี่คือหนึ่งในสี่ราชาแห่งฉีโจว!

ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าเขาถูกราชันย์ร้อยหน้าทิ้งห่างไปไกลถึง 18 ถนน คะแนนต่างกันสองเท่าแบบไม่เห็นฝุ่น!

ในขณะนั้น

ยิ่งเย่จวินจี๋มีชื่อเสียงและความสำเร็จในวงการเพลงสูงมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งทำให้ความน่าเกรงขามของราชันย์ร้อยหน้าโดดเด่นขึ้นเท่านั้น!

“ไม่แปลกใจเลยที่เป็นคุณ”

หวงลี่กล่าวอย่างจริงจัง

“อาจจะมีผู้ชมบางท่านยังไม่คุ้นเคย ท่านนี้คือเย่จวินจี๋ หนึ่งในสี่ราชาแห่งฉีโจว ที่เดินทางข้ามแดนมาร่วมแข่งขันในรายการ 《หน้ากากนักร้อง》 ของเรา นำเสนอการแสดงอันยอดเยี่ยมหลายต่อหลายครั้ง แม้ว่าในการแข่งขันครั้งนี้…”

ใบหน้าของเย่จวินจี๋ยังคงแข็งค้างกับรอยยิ้มขมขื่น

หวงลี่ยกย่องความสำเร็จของเย่จวินจี๋อย่างพรั่งพรู พูดถึงเกียรติยศและความยิ่งใหญ่ของเขา ทุกคำพูดไม่มีอะไรผิด แต่สำหรับเย่จวินจี๋แล้วมันฟังดูบาดหู เหมือนกำลังอ่าน “คำไว้อาลัย” ให้เขายังไงยังงั้น

ฉันแค่แพ้!

ไม่ได้ตายซะหน่อย!

แน่นอนว่าหวงลี่ไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น และ เย่จวินจี๋ก็รู้ แต่จิตใจของเขาตอนนี้ไม่มั่นคง ความพ่ายแพ้ทำให้เขารู้สึกเสียศูนย์จนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้

จนกระทั่งหวงลี่กล่าวจบ

หลี่เซียวในฐานะคณะกรรมการรีบชมต่อทันที

“อาจารย์เย่ไม่ได้เจอกันนาน เพลงของคุณฉันชอบทุกเพลง สมกับเป็นหนึ่งในสี่ราชาแห่งฉีโจวจริงๆ!”

“ฉันเคยร้องคัฟเวอร์เพลงของอาจารย์เย่ด้วย!”

ฉินเลี่ยนก็ร่วมยกย่องเช่นกัน แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าการชมเย่จวินจี๋มากเท่าไหร่ ยิ่งทำให้ราชันย์ร้อยหน้าดูโดดเด่นและยิ่งใหญ่ขึ้นเท่านั้น

สุดท้าย

ถึงคราวที่เย่จวินจีต้องกล่าวคำอำลาหลังถูกคัดออก

ในฐานะหนึ่งในสี่ราชาแห่งฉีโจว เขายังคงรักษาภาพลักษณ์และความภาคภูมิใจไว้ได้เล็กน้อย แม้จะรู้สึกสะเทือนใจ

“ถึงผู้ชมในสถานที่และทางบ้านทุกท่านครับ การเข้าร่วมการแข่งขันครั้งนี้ทำให้ผมได้รับประสบการณ์มากมาย มีทั้งช่วงเวลาแห่งเกียรติยศและช่วงเวลาที่ตกต่ำ…”

พูดมาถึงตรงนี้

ในใจของเย่จวินจี๋เต็มไปด้วยความขมขื่นและอัดอั้น

พูดตามตรง

ไม่เคยมีช่วงตกต่ำอะไรทั้งนั้น!

เพราะในการแข่งขัน 《หน้ากากนักร้อง》 เขาชนะเกือบทุกครั้ง!

แค่แพ้ไปเพียงสามรอบเท่านั้น!

แต่ที่น่าเจ็บใจคือ…

ทั้งสามรอบนั้น แพ้ให้กับราชันย์ร้อยหน้าทั้งหมด!

เหมือนอีกฝ่ายจะเป็นศัตรูแห่งโชคชะตาของเขาเลยทีเดียว!

เขาร้องเพลงภาษาฉี อีกฝ่ายก็ร้องภาษาฉี

เขาร้องเพลงภาษาเยี่ยน อีกฝ่ายก็ร้องภาษาเยี่ยน

นี่มันจงใจมาหาเรื่องกันชัดๆ!

“น่าเสียดายจริงๆ”

เย่จวินจี๋กล่าว

“เมื่อมีคนชนะ ก็ต้องมีคนแพ้ ถ้าไม่เคยแพ้มาก่อน เราจะเรียนรู้วิธีชนะได้อย่างไร? ขอบคุณทุกท่านและขอบคุณราชันย์ร้อยหน้าที่ทำให้ผมรู้ว่าผมยังต้องพัฒนาตัวเองต่อไป ผมคือทุเรียนระเบิดหรือก็คือเย่จวินจี๋ครับ…”

พูดจบอย่างฝืนใจ

เย่จวินจี๋โค้งคำนับแล้วรีบเดินออกจากเวทีทันที!

ก้าวเดินอย่างรวดเร็วราวกับต้องการหนีออกจากที่นี่โดยเร็วที่สุด!

ออกจากฉินโจว ดินแดนแห่งความเจ็บปวดนี้!

จะนั่งรถไฟหรือเครื่องบินก็ได้ ขอแค่รีบออกไปโดยไม่อยู่นานแม้แต่วินาทีเดียว!

เย่จวินจีไม่แม้แต่จะดูรอบชิงชนะเลิศด้วยซ้ำ!

ดั่งคำสาบานที่เขาเคยกล่าวไว้ว่า

“ถ้าไม่ได้แชมป์ 《หน้ากากนักร้อง》 ฉันจะไม่เหยียบแผ่นดินฉินโจวอีกเลย เพราะที่นี่มีคนคนหนึ่งที่ฉันไม่อยากเจอไปตลอดชีวิต!”

และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ…

เย่จวินจี๋เดินจากไป

และคนที่เดินจากไปพร้อมกับเขาก็คือหรงอีหลาง

เขาทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ไหวแล้ว

รู้สึกเหมือนนั่งบนเข็มหนาม เจ็บแสบเหมือนมีหนามทิ่มหลัง ติดค้างเหมือนมีก้างปลาอยู่ในลำคอ

แม้แต่การอยู่ต่ออีกวินาทีเดียวก็เหมือนกับการถูกทรมาน

เพราะในสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยแฟนคลับของราชันย์ร้อยหน้า

แววตาของพวกเขาราวกับจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัว!

แต่...อินเทอร์เน็ตไม่มีวันลืม

สิ่งที่หรงอีหลางเคยพูดไว้ก่อนการแข่งขัน

ส่งผลกระทบต่อความนิยมของราชันย์ร้อยหน้าอย่างมาก

แต่ตอนนี้...

ผลลัพธ์กลับตีกลับมาหาเขาเอง!

ในส่วนคอมเมนต์ของแพลตฟอร์มจี๋กวง

เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะจากชาวเน็ตมากมาย

"หึหึ!"

"มีคนหน้าแตกจนบวมแล้วนะ!"

"นี่เหรอ? การตัดสินใจของซุปตาร์ระดับทวีป?"

"กลับไปที่ฉู่โจวเถอะ อย่ามาทำขายหน้าในฉินโจวเลย!"

"พยายามดิสเครดิตราชันย์ร้อยหน้า สุดท้ายโดนตบหน้าดังเพียะๆ!"

"ชัดเจนว่าคุณสนับสนุนเย่จวินจี๋ แต่กลับบอกว่าพูดแค่เรื่องจริง ช่างเสแสร้งจริงๆ!"

"บอกว่าราชันย์ร้อยหน้าร้องไม่เก่งเหรอ?"

"ฉันเคยชอบคุณนะ แต่แค่เพลง 《Opera 2》 นี้ คุณร้องได้เหรอ?"

"เล่าเรื่องตลกให้ฟังหน่อย: ราชันย์ร้อยหน้า ร้องไม่เก่ง ต้องพึ่งคนเบื้องหลังช่วยเขียนเพลง แล้วคุณจะอธิบายยังไงกับเพลงวันนี้?"

แน่นอน

แฟนคลับของซุปตาร์ระดับทวีปอย่างหรงอีหลางก็ไม่น้อย

พวกเขารีบเข้ามาในช่องคอมเมนต์เพื่อปกป้องไอดอลของตัวเอง

"ดูพวกคุณจะดีใจเกินไปหน่อยนะ"

"ก็ราชันย์ร้อยหน้าตั้งใจปิดบังความสามารถของตัวเอง ถ้าเขาร้องเพลงนี้ตั้งแต่แรก อาจารย์หรงจะสงสัยเหรอ?"

"จริงด้วย!"

"แถมราชันย์ร้อยหน้าก็มีคนเก่งช่วยแต่งเพลงให้จริงๆ นี่"

"นี่มันไม่ใช่เรื่องจริงเหรอ?"

"จะให้เชื่อเหรอว่าเพลงพวกนั้น ราชันย์ร้อยหน้าแต่งเองทั้งหมด?"

"ถ้าเขาแต่งเองทั้งหมด ฉันจะยอมรับก็ได้ แต่เป็นไปได้เหรอ?"

"แฟนคลับของราชันย์ร้อยหน้ามีสิทธิ์อะไรไปด่าอาจารย์หรง?"

"ซุปตาร์ระดับทวีปเชียวนะจะให้โดนเหยียบง่ายๆ ได้ไง?"

สงครามคีย์บอร์ดในโลกออนไลน์

ไม่เคยจบลงที่ใครถูกหรือผิด

แต่จะขึ้นอยู่กับว่าใครมีแฟนคลับมากกว่า เสียงของใครดังที่สุด

และในจุดนี้...

หรงอีหลางในฐานะซุปตาร์ระดับทวีป ก็ไม่แพ้ใครจริงๆ

อย่างไรก็ตาม แฟนคลับของหรงอีหลาง ยืนยันจุดยืนอย่างแน่วแน่

"เพลงที่ราชันย์ร้อยหน้าร้องทั้งหมด เป็นเพลงที่คนอื่นแต่งให้!"

"เขาร้องเก่งก็จริง แต่อาจารย์หรงแค่ตัดสินพลาด แต่อย่างน้อยจุดนี้ก็ไม่ผิด!"

ฝั่งแฟนคลับของราชันย์ร้อยหน้าก็รู้สึกหงุดหงิดจนกัดฟันกรอด

แต่ในขณะนั้นหลินจือไป๋

ไม่รู้เลยว่าเกิดสงครามคอมเมนต์ในโลกออนไลน์

เพราะ...

รอบชิงชนะเลิศกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว!

เขากับเจ้าชายกบกำลังเล่นเกมเป่ายิ้งฉุบกันอยู่

หลินจือไป๋ ออก “กรรไกร”

เจ้าชายกบ ออก “กระดาษ”

หลินจือไป๋ยิ้มออกมาภายใต้หน้ากาก

"นายเริ่มก่อน"

"โอเค"

เจ้าชายกบคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ได้อยู่แล้ว

เพราะ...

ราชันย์ร้อยหน้าชอบเล่นเป็นทีหลังเสมอ!

นิสัยของเขาคือ การเลือกเพลงเพื่อตอบโต้เพลงของคู่แข่งอย่างชาญฉลาด

ดังนั้น อย่างแรก...

เพลงภาษาเยี่ยนห้ามร้องเด็ดขาด

เพราะใครจะรู้ว่าราชันย์ร้อยหน้าจะงัดเพลงโหดๆ แบบเมื่อกี้มาอีกหรือเปล่า

ต่อมา...

เพลงภาษาฉีก็ห้ามร้องเช่นกัน

ถึงจะพอร้องได้บ้าง แต่ราชันย์ร้อยหน้าเก่งกว่ามากแน่นอน

งั้น...เพลงภาษากลางล่ะ?

บ้าเอ๊ย!

ภายใต้หน้ากากของเจ้าชายกบ โจวหานจิ้นแทบจะร้องไห้ออกมา

ทำไมรู้สึกว่าร้องเพลงอะไรก็ไม่มีหวังชนะเลยเนี่ย?

หรือว่า... ชะตากรรมของเขาถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะได้แค่ที่สอง?

เอาเถอะ...

ยิ่งเขาพยายามแสดงความสามารถมากเท่าไหร่

ราชันย์ร้อยหน้าก็จะเลือกเพลงมาตอบโต้ได้อย่างน่ากลัวมากขึ้น

นี่แหละคือสไตล์ของอีกฝ่าย และโจวหานจิ้นก็รู้จักมันดี!

ถ้าอย่างนั้น...เปลี่ยนวิธีคิดดีกว่า!

ก่อนหน้านี้ โจวหานจิ้นมักจะเลือกเพลงโดยคำนึงถึงว่า

เพลงนี้จะช่วยให้เขาชนะได้ไหม?

เหมาะสำหรับการแข่งขันหรือเปล่า?

เพลงนี้จะสร้างความได้เปรียบได้หรือไม่?

เน้นกลยุทธ์เป็นหลัก

แต่ตอนนี้…

เขารู้สึกว่า ไม่ว่าจะร้องเพลงไหนก็ไม่มีอะไรการันตีได้อยู่ดี

ถ้าอย่างนั้น… ทำไมไม่ลืมไปซะว่านี่คือการแข่งขัน?

ร้องเพลงที่ "อยากร้อง" จริงๆ สักครั้ง…

หายใจลึกๆ…

โจวหานจิ้น ตัดสินใจได้แล้ว

"เพลงสุดท้ายนี้... ผมขอมอบให้กับแม่ที่ล่วงลับไปแล้วของผมครับ"

เพราะในการแข่งขันรอบก่อน พอดีตรงกับช่วงเทศกาลวันพ่อวันแม่

แต่โจวหานจิ้นดันเจอปัญหาเกี่ยวกับเส้นเสียง ทำให้ร้องได้ไม่ดี

แม้วันนั้นเขาจะร้องเพลงมอบให้พ่อกับแม่แล้ว

แต่… ผลงานกลับแย่มาก

และนั่นก็ทำให้เขารู้สึกติดค้างในใจมาตลอด

สำหรับเพลงที่ร้องให้พ่อ… ก็ยังพอรับได้

เพราะคุณพ่อยังอยู่เคียงข้าง

แต่สำหรับแม่… เธอจากไปแล้ว

เขายังไม่เคยร้องเพลงให้แม่ได้อย่างเต็มที่เลย…

ในที่สุด วันนี้เสียงของเขาก็กลับมาดีขึ้น

นี่คือการแสดงสุดท้ายบนเวทีนี้…

เขาอยากจะร้องเพลงนี้เพื่อแม่อย่างสุดหัวใจ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น…

ผู้ชมเห็นเจ้าชายกบพูดคุยกับวงดนตรีเล็กน้อย

จากนั้นเขาก็ก้าวขึ้นเวที เพื่อร้องเพลงสุดท้าย

ชื่อเพลง: 《ฉันคือเด็กไม่เอาไหน》

เมื่อเสียงดนตรีอินโทรดังขึ้น

เสียงร้องของโจวหานจิ้นก็ตามมาอย่างนุ่มนวล

"ตอนเด็กผมไม่รู้เรื่อง"

"ผมคือเด็กไม่เอาไหน"

"มักจะบ่นว่าทำไมเด็กคนอื่นถึงได้กินขนม"

"แม่ครับ ทำไมบ้านเราถึงไม่มีบ้านหลังใหญ่เหมือนคนอื่น"

"โตขึ้นถึงเริ่มคิดถึงวันเหล่านั้น"

"ผมยังจำห้องเล็กๆ สองห้องหนึ่งห้องนั่งเล่นได้ดี"

"จำได้ว่ากระดูกหมูอบแดงฝีมือแม่คือของโปรดของผม"

"แต่แม่ที่นอนป่วยบนเตียงกลับค่อยๆ หมดสติไป"

"พ่อบอกว่าแม่ไปสวรรค์แล้ว"

"ผมเพิ่งเข้าใจตอนโต ว่าสวรรค์อยู่ไกลแค่ไหน"

"แต่ตอนนี้ ทุกครั้งที่ผมตื่นขึ้นมา ผมยังคงเต็มไปด้วยความหวัง"

"เพราะผมเชื่อว่าแม่จะได้ยินเสียงร้องของผม"

เสียงร้องของ โจวหานจิ้น ดังก้องไปทั่วเวที

ทำให้ผู้ชมหลายคนเงียบงันด้วยความสะเทือนใจ

ฉินเลี่ยนถอนหายใจเบาๆ

"เพลงนี้… ต้องเป็นเพลงที่เขาอยากร้องมากที่สุดในตอนนี้แน่ๆ"

จางซีหยางพยักหน้าอย่างเงียบๆ

"แม้ว่าเพลงนี้จะไม่ใช่เพลงที่เหมาะกับรอบชิงชนะเลิศในการแข่งขันจริงๆ ก็ตาม"

หลี่เซียวยิ้มอย่างอบอุ่น

"ในที่สุดฉันก็เชื่อว่าเขาโตขึ้นจริงๆ แล้ว ทั้งที่เป็นคนที่ทะเยอทะยานมาก แต่กลับวางความหมกมุ่นเรื่องแพ้ชนะลงได้ในรอบชิงแบบนี้"

ในขณะนั้น…

ไม่มีใครคิดว่าเจ้าชายกบกำลังพยายามสร้างความซาบซึ้งเพื่อเรียกคะแนน

เพราะถึงแม้เนื้อเพลงจะสะเทือนใจ

แต่น้ำเสียงของเขาไม่ได้เต็มไปด้วยความเศร้า

ในทางกลับกัน… มันเต็มไปด้วยความหวังและกำลังใจในการใช้ชีวิต

เขาอยากให้แม่เห็นว่า

"ตลอดหลายปีที่ผ่านมา… ผมใช้ชีวิตได้ดี"

"อยากให้แม่ที่อยู่บนสวรรค์รู้สึกสบายใจได้"

หลินจือไป๋ฟังเพลงนี้แล้ว

เขาเข้าใจความรู้สึกของโจวหานจิ้น

รู้สึกทั้งแปลกใจและประทับใจ

"ไม่คิดว่าโจวหานจิ้นจะมีมุมที่อ่อนไหวแบบนี้เหมือนกัน"

เพลงนี้…

เหมือนเป็นการเตือนใจทุกคนว่า

"จงหวงแหนและให้คุณค่ากับครอบครัวของคุณ"

เรียบง่าย

ตรงไปตรงมา

ไม่จำเป็นต้องมีเสียงสูงทรงพลังหรือการแสดงที่ดราม่า

แต่มันกลับสะกดใจคนฟังได้อย่างลึกซึ้ง

เมื่อเจ้าชายกบร้องจบ

เสียงปรบมือก็ดังสนั่นไปทั่วฮอลล์

หลินจือไป๋ก็ปรบมือเช่นกัน

แต่สายตาของเขากลับเผลอมองไปทางแม่ของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว

เขาเคยร้องเพลงให้แม่มาแล้ว…

เพลงนั้นคือ 《รักเธอจริงๆ 》

แต่… มันเป็นเพลงภาษาฉี

ทันใดนั้น…

หลินจือไป๋ ก็เกิดความคิดขึ้นมาในใจว่า

"บางที ฉันควรจะร้องเพลงภาษากลางอีกสักเพลง เพื่อมอบให้แม่"

ถือว่าเป็นการตอบรับกับเพลงของโจวหานจิ้นอย่างพิเศษในวันนี้

เป็นการแสดงความรักของลูก…ที่ส่งไปถึงแม่อีกครั้งหนึ่ง