ไม่มีอะไรจะวิปริตที่สุด มีแต่จะวิปริตมากขึ้นเรื่อยๆ!

ตอนที่พานอี้อ่าน เก้าอี้มนุษย์ เขาก็คิดอยู่แล้วว่านักเขียนหน้าใหม่อย่างปู้เย่โหวช่างวิปริตจริงๆ แต่พอได้อ่านเรื่อง คาซาริและโยโกะ จบ เขาถึงได้รู้ว่าตัวเองยังอ่อนหัดนัก พอเทียบกันแล้วเรื่องก่อนหน้านี้ดูจะยอมรับได้ง่ายกว่าเสียอีก

ถึงจะเป็นบรรณาธิการก็เถอะ

หลังจากอ่าน คาซาริและโยโกะ จบ

พานอี้ก็รู้สึกเหมือนหมดเรี่ยวแรง

แต่เขาก็ต้องยอมรับว่า นิยายเรื่องนี้ถ้าลงพิมพ์ไปต้องได้รับความสนใจอย่างล้นหลามแน่นอน เพราะสไตล์มันเป็นเอกลักษณ์จนคนอ่านอดคิดตามไม่ได้ ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกน่ากลัว!

พานอี้ถึงกับเผลอจินตนาการไปว่า:

ปู้เย่โหวต้องเป็นคนที่มีนิสัยมืดมนมาก แผ่รังสีที่ทำให้คนไม่อยากเข้าใกล้ หน้าตาคงไม่ดีนัก หรืออาจมีแผลเป็นบนใบหน้า บางทีอาจมีนิสัยแปลกประหลาดบิดเบี้ยว...

การคิดแบบนี้อาจจะดูไม่สุภาพนัก

แต่คนเรามักจะควบคุมจินตนาการของตัวเองได้ไม่เต็มที่

นิยายเรื่องนี้มันกระตุ้นให้คนจินตนาการถึงสิ่งต่างๆ โดยอัตโนมัติ ยกตัวอย่างเช่น คำถามว่า น้องสาวตายได้ยังไง?

ตกลงมาตายธรรมดาๆ เหรอ?

แน่นอนว่ามันไม่ใช่แค่อุบัติเหตุตกลงมาเฉยๆ

ไม่อย่างนั้นปู้เย่โหวคงไม่เน้นย้ำในนิยายว่า “การตายของโยโกะไม่มีอะไรที่น่าสงสัยเลย”

โยโกะที่ว่าก็ไม่ใช่โยโกะคนนั้น!

นิยายเรื่องนี้ไม่ได้บอกสาเหตุที่แน่ชัด ซึ่งมันคือช่องว่างที่ผู้เขียนตั้งใจเว้นไว้ให้คนอ่านจินตนาการกันเอง

สิ่งที่พานอี้จินตนาการคือ:

แม่เข้าใจผิดคิดว่าคาซาริคือโยโกะ และคิดว่าโยโกะเป็นคนทำแจกันแตก จึงพลั้งมือผลักเธอตกตึกลงไปด้วยความโกรธ...

มีคำอธิบาย?

เปิดเผยตัวตนได้หรือเปล่า?

เรื่องนี้ต้องย้อนกลับไปถึงเงื่อนงำที่ถูกทิ้งไว้ก่อนหน้านี้:

ทุกครั้งที่แม่จะตีโยโกะ เธอไม่เคยฟังคำอธิบายของโยโกะเลย และก็ไม่เคยเชื่ออะไรทั้งนั้น!

แน่นอนว่ายังมีความเป็นไปได้อื่นๆ อีกมาก แต่ทุกความเป็นไปได้ก็ล้วนแล้วแต่น่ากลัวทั้งนั้น แผนการสลับตัวของโยโกะประสบความสำเร็จอย่างไร้ที่ติ เรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงความมืดมิดอย่างแท้จริง!

ใช่แล้ว

นิยายเรื่องนี้เล่าถึงความมืดมิดของจิตใจมนุษย์อย่างบริสุทธิ์ ก่อนหน้านี้พานอี้ยังสงสัยว่า ทำไมแม่ถึงปฏิบัติต่อสองพี่น้องต่างกันราวฟ้ากับเหว?

นิยายเรื่องนี้กลับไม่ได้อธิบายประเด็นนี้!

ตอนแรกพานอี้ไม่เข้าใจ จนกระทั่งเขานึกถึงโลกความจริงที่พ่อแม่บางคนมักจะรักลูกคนเล็กมากกว่า

แต่ความรักแบบนั้นมันก็มีขอบเขต

แต่ในนิยายเรื่องนี้มันกลับถูกขยายออกไปอย่างสุดขั้ว ปู้เย่โหวดูเหมือนจะถนัดในการเขียนเรื่องราวที่เล่นกับจิตใจของคนในรูปแบบสุดโต่งเช่นนี้

“นี่มันนักเขียนที่วิปริตจริงๆ!”

พานอี้ถึงกับรู้สึกฝังใจ หลังจากนี้ถ้าจะอ่านงานของปู้เย่โหว เขาต้องเตรียมใจไว้ล่วงหน้า เพราะถ้าเผลอมาเจออะไรแบบนี้เข้าแบบไม่ทันตั้งตัวล่ะก็ มีหวังได้ตกใจจนแทบช็อกแน่!

ผลงานของปู้เย่โหวเรื่องนี้สามารถนำไปสร้างเป็นหนังสยองขวัญได้เลย!

เหมือนกับเรื่อง เก้าอี้มนุษย์ ก่อนหน้านี้ ถ้านำไปสร้างเป็นหนังสยองขวัญ ระดับความระทึกคงไม่แพ้กันแน่นอน!

ว่าแต่

รองบรรณาธิการยังมีต้นฉบับอีกเรื่องอยู่กับเขานี่!

พานอี้รีบลุกขึ้นแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องทำงานของรองบรรณาธิการทันที

ประตูห้องทำงานของรองบรรณาธิการเปิดอยู่ พานอี้เพิ่งก้าวเข้าไปก็เห็นว่ารองบรรณาธิการนั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดแรง ปากก็พึมพำกับตัวเอง:

“วิปริต...”

“โคตรวิปริตเลย...”

พานอี้รู้สึกเหมือนเจอเพื่อนรู้ใจทันที!

แค่คิดดูก็รู้แล้วว่าเรื่อง วาจาศักดิ์สิทธิ์ ต้องเป็นเรื่องที่มืดหม่นสุดๆ ไม่อย่างนั้นรองบรรณาธิการคงไม่เอาแต่บ่นว่า “วิปริต” อยู่แบบนี้!

กำลังคิดจะพูดออกไปบ้าง

แต่รองบรรณาธิการกลับพูดขึ้นอีกประโยค แถมยังมีรอยยิ้มแปลกๆ ปรากฏบนใบหน้าของเขาด้วย:

“ฉันชอบมากเลย!”

ทันใดนั้นพานอี้ก็รู้สึกไม่โอเคขึ้นมาเลย

ไม่คิดเลยนะว่า รองบรรณาธิการจะเป็นคนแบบนี้!

“เอ่อ…”

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พานอี้ก็เอ่ยขึ้นว่า “ท่านรองบรรณาธิการครับ เรื่องที่อยู่ในมือท่านจะเอายังไงดีครับ…”

“ต้องลงตีพิมพ์แน่นอน!”

รองบรรณาธิการเงยหน้าขึ้นทันที “ให้ปู้เย่โหวลงเป็นเรื่องแรกเลย!”

เมื่อพูดจบ

รองบรรณาธิการก็มองพานอี้ด้วยความคาดหวัง “แล้วเรื่องที่นายอ่านล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”

“เนื้อเรื่องไม่มีปัญหาครับ เขาใช้การสลับตัวอย่างแยบยล ตอนจบก็หักมุมได้สวยงาม แต่โทนเรื่องดูมืดหม่นเกินไป ไม่รู้ว่าผู้อ่านจะรับได้ไหม เพราะนิตยสารสืบสวนระทึกขวัญของเรามักเน้นเรื่องไขคดีเป็นหลัก...”

“งั้นเหรอ!?”

รองบรรณาธิการถึงกับลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น “ขอดูหน่อยสิ!”

พูดจบ รองบรรณาธิการก็รีบเปิดเรื่อง คาซาริและโยโกะ ทันที ปากก็อดพึมพำไม่ได้ว่า “พานอี้ นายนี่สปอยล์ฉันใช่ไหม…”

ไม่ใช่ท่านเองเหรอที่ถาม?

พานอี้รู้สึกว่ารองบรรณาธิการดูตื่นเต้นเกินเหตุ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร ได้แต่รอเงียบๆ

จนกระทั่งรองบรรณาธิการอ่าน คาซาริและโยโกะ จบ

“เป็นยังไงบ้างครับ?” พานอี้ถาม

“คิดหนักเลยแฮะ” รองบรรณาธิการดูเหมือนจะกลุ้มใจ

พานอี้คิดในใจว่า: “ก็ว่าแล้ว เรื่องนี้มันมืดมนเกินไป อ่านแล้วอึดอัดมาก ถ้าลงตีพิมพ์พร้อมกันทั้งสองเรื่อง ไม่รู้ว่าผู้อ่านจะรับไหวหรือเปล่า”

“หืม?”

รองบรรณาธิการมองพานอี้ด้วยความงงงวย “ฉันกำลังลังเลว่าจะเอาเรื่องไหนลงเป็นเรื่องแรกดีต่างหาก”

พานอี้ถึงกับอึ้ง

ทั้งสองเรื่องจะลงตีพิมพ์ในฉบับหน้า!?

รองบรรณาธิการตัดสินใจทันที “ฉันคิดวิธีแก้ได้แล้ว เราจะเอาเรื่องของปู้เย่โหวสองเรื่องนี้ เรื่องหนึ่งลงเป็นเรื่องแรก อีกเรื่องลงเป็นเรื่องสุดท้าย!”

“แบบนี้มันจะเสี่ยงเกินไปไหมครับ? สไตล์การเขียนของเขา...”

“ฉันรู้ว่านายกังวลอะไร นิตยสารสืบสวนระทึกขวัญ ของเราก็เน้นไขคดีเป็นหลัก รองลงมาก็เรื่องลึกลับ แต่เรื่องของปู้เย่โหวก็มีทั้งการไขคดีและการลึกลับ และยังมีจุดเด่นที่เนื้อหาความมืดมนและสยองขวัญ ฉันคิดว่าผู้อ่านน่าจะรับได้”

“ก็ได้ครับ”

พานอี้อดถามไม่ได้ “ผมขอดูเรื่อง วาจาศักดิ์สิทธิ์ ได้ไหมครับ?”

รองบรรณาธิการหัวเราะแล้วพูดว่า “เมื่อกี้นายก็สปอยล์ฉันไปแล้ว งั้นฉันจะบอกคร่าวๆ ให้ฟังก็แล้วกัน นิยายเรื่องนี้มีตัวเอกที่มีพลังวิเศษที่ทำให้ทุกสิ่งที่พูดออกมาเป็นจริงได้ ทุกครั้งที่เขาโกรธสุดขีด เขาจะพูดคำสาปแช่งออกมา แต่คำสาปเหล่านี้จะเป็นจริงเพราะพลังวิเศษของเขา และพลังวิเศษนี้ไม่สามารถย้อนกลับได้

ครั้งหนึ่งเขาสาปให้แม่แยกแยะต้นกระบองเพชรกับแมวไม่ออก

เพราะแม่ชอบเข้าไปทำความสะอาดในห้องของเขา และทำแจกันต้นกระบองเพชรสุดรักของเขาหล่นแตก ถ้าเปรียบเทียบด้วยความสำคัญของสิ่งของในใจแม่ ต้นกระบองเพชรของเขาก็เทียบได้กับแมวที่แม่รักมาก

หลังจากนั้น

แม่ก็รดน้ำต้นกระบองเพชรและลูบไล้ดูแลเหมือนเป็นแมว จนมือโดนหนามตำเต็มไปหมด

หลังจากนั้น

เขาเล่นเกมแล้วโดนพ่อดุด่า

ทั้งคู่แย่งเกมกันเล่น เขาพูดด้วยความโมโหว่า ‘เอามือออกไป!’

นิ้วของพ่อเขาก็ขาดกระจุย เลือดไหลท่วม

เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา เขาก็ใช้วาจาศักดิ์สิทธิ์ให้คนในครอบครัวรู้สึกว่า การที่พ่อไม่มีนิ้วมันเป็นเรื่องปกติ

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาพบว่าน้องชายเหมือนจะรู้ความจริง

เขารู้สึกกลัวมาก จึงคิดจะฆ่าน้องชาย แต่พอคิดจะลงมือ ก็ได้ยินเสียงเครื่องอัดเสียงดังขึ้น เขาก็เดินกลับเข้าห้องไปเหมือนหุ่นเชิด

ที่แท้เขาเคยใช้คำสาปกับตัวเองไว้

ทุกครั้งที่เขาคิดจะฆ่าใคร เครื่องอัดเสียงจะเล่นและดึงเขากลับเข้าห้อง และทำให้เขาลืมเรื่องไม่ดีบางอย่าง

เรื่องไม่ดีที่ว่านั้นก็คือ: จริงๆ แล้วเขาได้ฆ่าคนเกือบทั้งโลกไปหมดแล้ว”

บ้าเอ๊ย!

ทุกคนตายหมดแล้ว?

พานอี้ถึงกับตาค้าง

ตอนนั้นเองรองบรรณาธิการก็เปิดต้นฉบับแล้วอ่านออกมาดังๆ

【ฉันตัดสินใจที่จะลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ฉันอยากให้ตัวเองเกิดความเข้าใจผิด มองข้ามสภาพในตอนนี้ไป ลืมโลกที่ถูกความตายครอบงำ และมีชีวิตอยู่ในโลกก่อนหน้านี้ต่อไป

ฉันตัดสินใจบันทึก “คำสาป” ไว้ที่ท้ายเทปนี้ว่า:

“ทุกครั้งที่นายใช้มีดแกะสลักขูดเป็นรอยบนโต๊ะ นายจะรู้สึกว่าตัวเองยังคงอยู่ในโลกปกติในอดีต แม้ความจริงแล้วนายแค่กินอาหาร นอนหลับ รักษาสุขภาพ รักษากิจกรรมการดำรงชีวิต แต่นั่นไม่ส่งผลต่อจิตสำนึกของนาย นายต้องคิดว่าตัวเองยังใช้ชีวิตเหมือนกับในอดีต”

และในตอนนี้บนโต๊ะก็เต็มไปด้วยรอยขูดขีดมากมายแล้ว】

เมื่ออ่านจบ

รองบรรณาธิการหัวเราะแล้วพูดว่า:

“ที่ฉันเล่าให้ฟังค่อนข้างคร่าวๆ ในโลกนี้คนตาบอดไม่ได้ตายหมด ที่มาที่ไปเดี๋ยวนายไปอ่านต้นฉบับดูเองแล้วกัน ส่วนตอนนั้นมันวิปริตสุดๆ ภาพในเรื่องก็น่ากลัวมาก แต่รายละเอียดและตรรกะไม่มีอะไรขัดแย้งเลย มันเป็นไอเดียที่น่าทึ่ง แต่ก็ไม่ได้เป็นแค่ไอเดียธรรมดาๆ เท่านั้น”

“เขาขยายความรู้สึกบางอย่างออกไป”

พานอี้คิดอย่างครุ่นคิด “อย่างเช่นในชีวิตจริง เวลาที่เรามีปัญหากับคนอื่น เราอาจจะมีความคิดแวบขึ้นมาว่า ‘ทำไมแกไม่ตายๆ ไปซะ’ ซึ่งส่วนใหญ่คนเราก็แค่คิดแค่นั้นแล้วก็จบไป แต่ตัวเอกในเรื่องนี้มีพลังวิเศษ พอเขามีความคิดแบบนั้นมันก็เลยทำให้เกิดผลลัพธ์ที่น่ากลัวมากๆ”

“ใช่”

รองบรรณาธิการหัวเราะ “นายต้องมองให้ลึกกว่าความวิปริต นิยายเรื่องนี้แม้มันจะมืดมน แต่วัตถุประสงค์ของมันคือเตือนใจผู้อ่านว่า อย่าให้ความโกรธชั่ววูบทำให้เกิดผลลัพธ์ที่ไม่อาจแก้ไขได้ เหมือนกับในโลกความจริงที่มีเหตุฆาตกรรมจากความขัดแย้งเล็กๆ น้อยๆ”

“ท่านพูดถูกแล้วครับ”

ก่อนหน้านี้พานอี้มองว่านิยายเหล่านี้ทั้งมืดมนและวิปริต แต่ตอนนี้เขารู้ตัวว่าคิดผิดอย่างมาก

เขาเคยดูผลสำรวจสังคมที่บอกว่า

คนส่วนใหญ่ล้วนมีความคิดอยากให้ใครบางคนตายแวบขึ้นมาในชั่วขณะหนึ่ง

ถ้าคนเหล่านี้มีพลังวิเศษ...

หรือถ้าคนเหล่านี้ลงมือจริงๆ...

ในความเป็นจริงบางคนก็ได้ลงมือไปแล้ว นั่นจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงมีคดีฆาตกรรมเกิดขึ้นมากมาย...

และเรื่องของปู้เย่โหวเรื่องนี้ไม่เพียงแค่เตือนผู้อ่านว่าอย่าให้ความโกรธทำให้ขาดสติ แต่ยังบอกอีกว่า ถ้าความสามารถของคนคนหนึ่งไม่ถูกจำกัดแล้วจะน่ากลัวเพียงใด

ไม่ใช่ทุกคนที่มีพลังวิเศษแล้วจะอยากเป็นซูเปอร์ฮีโร่ด้วยความใจดีหรอก

รองบรรณาธิการพูดด้วยความประทับใจว่า:

“คุณปู้เย่โหวเป็นนักเขียนที่น่ากลัวมาก น่ากลัวในทุกความหมาย สไตล์นิยายแบบเขานั้นหาได้ยากในวงการนิยาย แต่ฉันคิดว่ามันมีความจำเป็นที่จะต้องมีอยู่”

ในขณะนั้นเอง

พานอี้ก็เห็นด้วยอย่างมาก