การแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่ง "ราชานักร้อง" ประจำสัปดาห์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น!

ผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออยู่ ได้แก่

ทิเบตันมาสทิฟฟ์

เจ้าชายกบ

ราชันย์ร้อยหน้า

หญ้าเขียวขจี

ปลาคาร์ปน้อย

และนี่ก็คือลำดับการแสดงของพวกเขา!

ก่อนการแข่งขันเริ่มขึ้น

พิธีกรหวงลี่ประกาศกฎพิเศษของรอบนี้!

"ผู้ชนะของรอบนี้จะได้รับสิทธิ์เข้าสู่รอบรองชนะเลิศโดยอัตโนมัติ!"

ทันทีที่พูดจบ เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นไปทั่วห้องส่ง!

"รอบนี้คือรอบ 10 คน เหลือ 8 คน"

"รอบหน้า 8 คน เหลือ 6 คน"

"อีกแค่สองตอน ก็จะถึงรอบชิงชนะเลิศแล้ว!"

"คนแรกที่ขึ้นแสดงคือ... ทิเบตันมาสทิฟฟ์!"

เสียงดนตรีร็อกสุดเร้าใจดังกระหึ่มขึ้น!

ไฟบนเวทีส่องแสงเจิดจ้า!

"ว้าว!"

"เพลงนี้มันสุดยอด!"

"เสียงของเขาเจ๋งมาก!"

"แอบคุ้นๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน?"

"นี่เขาใช้เสียงจริงของตัวเองเหรอ?"

บนโต๊ะกรรมการ

หลี่เซียว เบิกตากว้าง "ไม่น่าใช่เขาหรอกมั้ง!?"

ฉินเลี่ยนจับคางครุ่นคิด "เสียงนี้... ซ่อนต่อไปไม่ไหวแล้วสินะ?"

การแข่งขันมาถึงจุดนี้ ถ้าผู้เข้าแข่งขันยังไม่ใช้เสียงที่ตัวเองถนัดที่สุดก็คงไม่ได้แล้ว!

แถมยังมีรางวัลพิเศษที่ให้ผ่านเข้ารอบรองชนะเลิศอัตโนมัติอีกด้วย!

ดูเหมือนทิเบตันมาสทิฟฟ์จะไม่สามารถปิดบังตัวตนของเขาได้อีกต่อไป!

ช่วงไคลแมกซ์ของเพลงมาถึง!

คนดูเริ่มสังเกตเห็นบางอย่าง!

"เอ๊ะ... เหมือนเสียงของ...!"

"จางซีหยาง!?"

"เฮ้ย!!!"

"หรือว่า... ทิเบตันมาสทิฟฟ์คือจางซีหยาง!?"

"เสียงเหมือนมาก! อย่างน้อยก็ 50% ได้!"

"จริงเหรอ?!"

"ตอนก่อนๆ ก็มีบางท่อนที่คล้าย แต่ไม่ชัดเจนขนาดนี้!"

"เขาเคยเลียนแบบโจวหานจิ้นมาก่อน ดังนั้นก็อาจจะเป็นการเลียนแบบอีกก็ได้นะ!"

แม้ว่าจะยังไม่มีข้อสรุปแน่ชัด...

แต่อย่างน้อยตอนนี้ผู้ชมก็มีแนวทางแล้ว!

ต่างจากก่อนหน้านี้ที่แทบไม่มีใครเดาออกว่าเขาเป็นใคร!

จบเพลง!

เสียงปรบมือดังกึกก้อง!

หวงลี่เดินขึ้นมาบนเวที

"ถ้าชอบการแสดงของทิเบตันมาสทิฟฟ์ก็อย่าลืมโหวตให้เขานะครับ!"

เสียงกดโหวตดังขึ้นรัวๆ!

บนโต๊ะกรรมการ

หลี่เซียวจ้องมองเขา "เสียงของคุณ เหมือนเพื่อนเก่าของฉันคนหนึ่งมากเลยนะ"

ฉินเลี่ยนยิ้มเจ้าเล่ห์ "เป็นเพื่อนเก่าของฉันด้วย เขาแซ่จาง แล้วคุณแซ่อะไร?"

ทิเบตันมาสทิฟฟ์ตอบกลับมาทันที "ผมแซ่หวัง"

เสียงหัวเราะดังไปทั่วทั้งสตูดิโอ!

"ใครจะไปเชื่อกันล่ะ!!"

...

หลังจากทิเบตัน มาสทิฟฟ์ขึ้นแสดงเสร็จแล้ว

คราวนี้ถึงตาของเจ้าชายกบ

แม้ว่าเจ้าชายกบจะมีสไตล์คล้ายทิเบตันมาสทิฟฟ์และถนัดแนวร็อกเช่นกัน แต่เพลงที่เขาเลือกกลับไม่ได้เน้นเทคนิคมากนักและไม่มีช่วงเสียงสูงที่โดดเด่น

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ทำไมรู้สึกว่าเพลงของเจ้าชายกบมันเรียบๆ ไปหน่อย?”

“ใช่เลย”

“อารมณ์เพลงโอเคนะ แต่ระดับความยากของเพลงดูต่ำไปนิด”

“การแสดงของเขาก็ไม่ได้แย่... แต่ไม่ว้าว”

“อย่างน้อยก็ไม่เท่าครั้งก่อนๆ ของเขา”

“เขาไม่ใช่โจวหานจิ้นเหรอ?”

“ถ้าเป็นโจวหานจิ้นจริงๆ คงไม่ใช่แค่นี้แน่”

คนดูเริ่มรู้สึกว่า เสียงของเจ้าชายกบในวันนี้ดูธรรมดาไปหน่อย

ขณะที่หลินจือไป๋นั่งฟังอยู่ เขาก็ยิ่งมั่นใจมากขึ้นว่าช่วงนี้โจวหานจิ้นน่าจะมีปัญหากับสภาพเสียงของตัวเอง

แต่หลินจือไป๋ยังไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้มากนัก เพราะต่อไปถึงตาของเขาแล้ว!

พิธีกรหวงลี่ประกาศบนเวที

“ต่อไป ขอเชิญพบกับ... ราชันย์ร้อยหน้า!”

เสียงเชียร์ดังขึ้นทันที

“ราชันย์ร้อยหน้า!”

“รอการแสดงของเขาเลย!”

“รอบนี้เขาจะร้องเพลงอะไรนะ?”

“ท่าไม้ตายก็ใช้ไปแล้ว รอบนี้คงไม่มีอะไรใหม่แล้วล่ะ”

“ใช่ 《ต๋าลาเปิงปา》 คือสุดยอดของเขาแล้ว เพลงนั้นเป็นการโชว์การใช้เสียงหลายแบบขั้นสูงสุด!”

“แต่ไม่เป็นไร ขอแค่ทำให้เราสนุกก็พอ!”

“ตอนนี้ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาคือใคร!”

ทุกคนต่างมั่นใจว่า 《ต๋าลาเปิงปา》 คงเป็นจุดพีคที่สุดของราชันย์ร้อยหน้าไปแล้ว และไม่น่าจะมีอะไรที่เหนือกว่านั้นอีก

แต่แล้ว...

เมื่อหลินจือไป๋ก้าวขึ้นมายืนกลางเวที

ไฟบนเวทีดับลงทันที

บนจอขนาดใหญ่ปรากฏชื่อเพลง

สองพยางค์:

“ปลายักษ์”

ทันทีที่ชื่อเพลงขึ้นมา

คนดูบางส่วนก็อดนึกถึงตอนที่ราชันย์ร้อยหน้าร้องเพลง 《ฉันคือปลาตัวหนึ่ง》 ไม่ได้

“ฮ่าๆๆ!”

“เขาชอบปลาขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ดูเหมือนเขาจะไม่ปล่อยให้เรื่องปลาหลุดมือไปง่ายๆ นะ”

“มีเพลงชื่อปลายักษ์ด้วยเหรอ?”

“ไม่มีแน่นอน!”

“ชัดเลยว่าเป็นเพลงแต่งเองอีกแล้ว!”

“คราวนี้จะใช้เสียงกี่แบบมาทำให้เราตกใจอีก?”

“ไม่ๆๆ ฉันว่าสิ่งที่เขาจะทำคือ... ใช้เสียงของปลาคาร์ปน้อยร้องเพลงนี้!”

“บ้าเอ๊ย! นายคิดได้ยังไง!”

“ถ้าทำแบบนั้นจริงๆ นี่มันระดับเทพเลยนะ!”

ในอดีต หลินโส่วจัวเคยมาแข่งขันบนเวทีนี้ในฐานะ “ปีศาจกระเบน” และเคยถูกราชันย์ร้อยหน้าใช้เสียงของเขาร้องเพลง 《ฉันคือปลาตัวหนึ่ง》 มาแล้ว

ตอนนี้ทุกคนต่างเฝ้ารอว่า เขาจะทำอะไรให้ตะลึงอีกครั้ง

ดังนั้น

เมื่อชื่อเพลง “ปลายักษ์” ปรากฏขึ้นมา ก็มีคนเดาว่า ราชันย์ร้อยหน้าจะใช้เสียงของปลาคาร์ปน้อยร้องเพลงนี้แน่ๆ

เพราะนี่มันเป็นสไตล์ของเขาชัดๆ!

แย่งตัวตนของคนอื่นมาใช้ แม้กระทั่งตัวตนในเวทีหน้ากากนักร้องก็ไม่เว้น!

“อย่าบอกนะว่าเขาจะใช้เสียงฉันจริงๆ...” หลังเวที ปลาคาร์ปน้อยเริ่มเกาหัวตัวเองอย่างกังวล เพราะราชันย์ร้อยหน้ามีประวัติก่อเหตุแบบนี้มาแล้ว!

ส่วนคณะกรรมการก็พากันหัวเราะขำขัน

หลี่เซียวพูดขึ้นมา “ฉันเตรียมใจแล้วล่ะว่าเขาจะใช้เสียงของปลาคาร์ปน้อยแน่ๆ”

ฉินเลี่ยนพยักหน้า “เป็นไปได้สูงมาก!”

หลัวเยี่ยนที่นั่งอยู่ด้วยกันหัวเราะ “แผนของราชันย์ร้อยหน้าถูกพวกคุณจับทางได้หมดแล้วสินะ”

หลังจากหลัวเยี่ยนถอดหน้ากากออกจากการแข่งขัน เขาไม่ได้ออกจากรายการ แต่ยังนั่งดูการแข่งขันต่อไปกับกรรมการ

แต่แล้ว...

ท่ามกลางเสียงพูดคุย ราชันย์ร้อยหน้าก็เปล่งเสียงร้องของเขาขึ้นมา

ทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น มันเหมือนลูกกระสุนที่พุ่งทะลุเข้าไปในหัวใจของทุกคน!

“คลื่นทะเลยามราตรีกลืนกินความมืดลงลึกไป”

“โอบกอดมุมหนึ่งของขอบฟ้า”

“ปลายักษ์ว่ายผ่านรอยต่อของความฝัน”

“ทอดสายตามองเส้นเงาของเธอที่หลับใหล”

เสียงนี้ทำให้ฉินเลี่ยนตะลึงงันไปทันที เธออ้าปากพะงาบๆ แต่พูดอะไรไม่ออก

หลี่เซียวก็ช็อกเช่นกัน เขามองไปที่เวทีด้วยความตกตะลึงจนขนลุกไปทั้งตัว

หลัวเยี่ยนถึงกับลุกขึ้นยืนทันที ราวกับโดนฟ้าผ่ากลางหัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ!

“เขา... ฉัน... นี่มัน...”

เสียงที่ราชันย์ร้อยหน้าใช้อยู่ตอนนี้คือเสียงของหลัวเยี่ยน นักร้องที่เพิ่งถูกคัดออกในวันนี้!

แต่ที่น่าตกใจไปกว่านั้นคือ...

มันไม่ใช่แค่การเลียนแบบ

แต่มันเหนือกว่าหลัวเยี่ยนไปอีกระดับ!

เสียงที่โคตรไพเราะ น้ำเสียงที่นุ่มลึกปนหวาน เสียงร้องที่ทั้งเป็นชายและหญิงในเวลาเดียวกัน มันเป็นเสียงที่ทำให้คนฟังต้องตกอยู่ในภวังค์!

แต่ที่จริงแล้ว...

โลกใบนี้ไม่มีใครรู้เลยว่า สิ่งที่หลินจือไป๋กำลังเลียนแบบอยู่ ไม่ใช่เสียงของหลัวเยี่ยน

แต่เป็นเสียงของ “โจวเซิน” จากโลกก่อนของเขา!

เพราะเพลงนี้ มีเพียงเสียงของโจวเซินเท่านั้นที่จะถ่ายทอดออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด!

อย่างไรก็ตาม เสียงของโจวเซินในโลกก่อนนั้นคล้ายกับเสียงของหลัวเยี่ยนในโลกนี้ นี่คือเรื่องบังเอิญของเส้นเวลาที่แตกต่างกัน

ดังนั้น ทุกคนจึงคิดไปว่า

“ราชันย์ร้อยหน้ากำลังเลียนแบบหลัวเยี่ยน”

นี่เป็นความเข้าใจผิดที่งดงาม...

และหลินจือไป๋เองก็ไม่มีความคิดที่จะอธิบายอะไร

เพราะจริงๆ แล้ว...

เขาตั้งใจจะมอบเพลงนี้ให้กับหลัวเยี่ยน ผู้ที่ถูกคัดออกจากการแข่งขันในวันนี้

หรืออาจพูดได้ว่า...

หลินจือไป๋กำลังใช้เสียงของตัวเองสอนหลัวเยี่ยนว่า เขาควรพัฒนาเสียงของตัวเองอย่างไร

หลัวเยี่ยนมีศักยภาพ ที่จะกลายเป็น “โจวเซิน” ของโลกใบนี้!

“มองท้องทะเลและขอบฟ้าที่เป็นหนึ่งเดียวกัน ฟังเสียงลมและสายฝน”

“จับมือเธอ ปลดปล่อยควันหมอกที่ปกคลุมเรา”

“ปีกของปลายักษ์แผ่กว้างเกินไปแล้ว”

“ฉันคลายเชือกแห่งกาลเวลาออก”

ท่อนแรกจบลง เสียงเครื่องดนตรีเริ่มดังขึ้น ผสานไปกับเสียงร้องอย่างงดงามราวกับกลั่นออกมาจากจิตวิญญาณ

หลัวเยี่ยนพูดอะไรไม่ออกเลย

ทั้งร่างของเขาสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว

“นี่... นี่คือเสียงของฉันจริงๆ เหรอ?”

ดวงตาของหลัวเยี่ยนเริ่มมีน้ำตาคลอ

และตอนนั้นเอง เขาก็เข้าใจเจตนาของราชันย์ร้อยหน้าได้ในทันที

“ราชันย์ร้อยหน้ากำลังสอนฉันอยู่!”

“ฟังดีๆ เรียนรู้ดีๆ โอกาสแบบนี้ อาจมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต”

สีหน้าของฉินเลี่ยนกลายเป็นจริงจัง “นี่คือเสียงของนาย แต่นายยังไปไม่ถึงระดับนี้ เขากำลังสอนนายว่าต้องพัฒนาอย่างไร”

หลี่เซียวเองก็จริงจังขึ้นมาเช่นกัน “ราชันย์ร้อยหน้ากำลังบอกนายว่า เสียงของนายยังพัฒนาให้ไพเราะกว่านี้ได้อีก!”

หลัวเยี่ยนพยักหน้าด้วยความมุ่งมั่น!

แล้วท่อนฮุกของเพลงก็มาถึง

ราชันย์ร้อยหน้าหันสายตาไปทางหลัวเยี่ยน มือข้างหนึ่งจับไมค์ ส่วนอีกข้างยื่นไปทางเขา

“กลัวว่าเธอจะบินไปไกล”

“กลัวว่าเธอจะจากฉันไป”

“แต่สิ่งที่ฉันกลัวยิ่งกว่านั้น คือเธอจะติดอยู่ตรงนี้ตลอดไป”

“ทุกหยาดน้ำตาที่รินไหล ล้วนไหลย้อนกลับสู่มหาสมุทรแห่งท้องฟ้า”

เสียงร้องที่ทั้งอ่อนหวานและเวทนา ราวกับถ่ายทอดจากดินแดนแห่งความฝัน

ทุกอย่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน

และ...

ทั้งฮอลล์ก็บ้าคลั่ง!!!

“นี่มันเสียงของหลัวเยี่ยน!”

“แต่... แต่มันยังเป็นเสียงของหลัวเยี่ยนอยู่เหรอ!?”

“ก่อนหน้านี้ ราชันย์ร้อยหน้าเคยเลียนแบบโจวหานจิ้น เลียนแบบจางซีหยาง เลียนแบบหลินโส่วจัว และเลียนแบบนักร้องหลายคน...”

“แต่ทุกครั้ง มันก็แค่เหมือนมากๆ เท่านั้น”

“แต่ครั้งนี้... มันไม่ใช่แค่การเลียนแบบอีกต่อไปแล้ว!”

“นี่มันคือการก้าวข้ามขีดจำกัด!”

“เสียงของราชันย์ร้อยหน้าก้าวข้ามหลัวเยี่ยนไปแล้ว!”

“หูของฉันแทบจะตั้งครรภ์!”

“ไม่ใช่ว่า 《ต๋าลาเปิงปา》 คือขีดสุดของราชันย์ร้อยหน้าแล้วเหรอ!?”

“แต่ทำไมฉันรู้สึกว่าเพลงนี้ให้ความสะเทือนใจมากกว่า 《ต๋าลาเปิงปา》 อีก!”

“ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเคลิบเคลิ้ม!”

ให้เลียนแบบ... ไม่ได้ให้ก้าวข้ามไปเลยนะ!

เสียงนี้... เพลงนี้...

ทำให้หัวใจของผู้ฟังดำดิ่งลงไปในห้วงของความหลงใหล ราวกับจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก!

ต้องรู้ไว้ว่าก่อนหน้านี้ เสียงของหลัวเยี่ยนก็ถือว่างดงามมากพออยู่แล้ว

เรียกได้ว่า เป็นหนึ่งเดียวในฉินโจว และอาจจะเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่สุดในโลกใบนี้

แต่ตอนนี้...

ราชันย์ร้อยหน้าใช้เสียงของตัวเองบอกให้ทุกคนรู้ว่า

เสียงของหลัวเยี่ยนยังสามารถงดงามและสมบูรณ์แบบได้มากกว่านี้อีก!

มันเหมือนกับว่า หลัวเยี่ยนครอบครองอาวุธทรงพลังมหาศาลอยู่แล้ว และใช้มันได้อย่างชำนาญ

แต่ราชันย์ร้อยหน้า กำลังสอนเขาผ่านเพลง 《ปลายักษ์》 ว่า

อาวุธนี้สามารถปลดปล่อยพลังออกมาได้มากกว่านี้อีก!

แล้วนี่... คือขีดสุดของพลังนั้นแล้วหรือยัง?

ยัง!

เมื่อท่อนฮุกจบลง ปากของหลินจือไป๋ค่อยๆ ถอยห่างออกจากไมโครโฟน

เสียงผีผาก็ดังขึ้นมาแทรกอยู่ท่ามกลางเครื่องดนตรีชนิดอื่น

และในตอนนั้นเอง...

เสียงร้องของเหล่านางเงือกในตำนานก็ดังขึ้น!

"อืออออ~"

"อืออือออ~"

"อาาาาา~"

"อาาา~"

"อาาาา~ อา~ อา~ อา~"

"อาาาา~ อาาาาาาา~"

เมื่อราชันย์ร้อยหน้าเปล่งเสียงออกมา มันก็ดังก้องจนกลบเสียงพิณไปหมด!

ิทิเบตันมาสทิฟฟ์ในหมู่ผู้ชมถึงกับลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น!

เจ้าชายกบถึงกับตื่นตะลึงจนไอออกมา มองจ้องหน้าจออย่างไม่กะพริบ!

ปลาคาร์ปน้อยเริ่มเอนตัวไปข้างหลังด้วยความตกใจ!

ทางฝั่งของทีมสีน้ำเงิน...

ต้นหลิวริมแม่น้ำเบิกตากว้าง!

ราชีนีบุปผาสั่นระริกไปทั้งตัว!

ภายใต้หน้ากากหญ้าเขียวขจีถึงกับอ้าปากค้าง!

ทุเรียนระเบิดเปลี่ยนสีหน้าทันที ใบหน้าถึงกับกระตุก!

ก่อนหน้านี้...

เพลง 《ต๋าลาเปิงปา》 เป็นไพ่ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของราชันย์ร้อยหน้า...

เป็นสุดยอดเพลงที่เขาเก็บไว้ใช้เป็นไม้ตาย!

แต่ตอนนี้...

เพลง 《ปลายักษ์》 นี้...

ได้สร้างความสะเทือนใจที่เหนือกว่า《ต๋าลาเปิงปา》ไปแล้ว!

เพราะการแสดงครั้งที่แล้ว เป็นเพียงการอวดเทคนิคอันสุดยอด

แต่การแสดงในครั้งนี้ มันคือความงามในระดับสูงสุด!

ราชันย์ร้อยหน้า...

กำลังร้องเพลงที่นักร้องทุกคนใฝ่ฝันอยากจะร้องให้ได้อย่างสมบูรณ์แบบที่สุด!

เดี๋ยวนะ!?

ก่อนหน้านี้ หลังจากแสดง《ต๋าลาเปิงปา》จบลง...

ราชันย์ร้อยหน้าพูดว่าอะไรนะ?

หมอนี่ทำหน้าตาหมดหนทางแล้วหันไปพูดกับนักร้องของทีมสีแดงว่า

"นี่คือเพลงที่ดีที่สุดที่ผมหยิบมาใช้ได้แล้ว...

จากนี้ไปผมคงไม่มีอะไรให้สู้แล้ว พวกคุณสู้ๆ นะ"

ตอนนั้นนักร้องทีมสีแดงทุกคนก็ "เชื่อสนิทใจ!"

แม้แต่ทีมงานของรายการก็เชื่อแบบไม่มีข้อสงสัย!

แต่ตอนนี้...

นักร้องทีมสีแดง...

แม้แต่ทีมงานรายการ...

ต่างพากันแทบกระอักเลือดออกมา!

"มีคนแบบนายด้วยเหรอ!?"

"บอกว่าเพลงที่ดีที่สุดแล้ว!?"

"เชื่อแกแล้วไง!?"

"แล้วเพลง《ปลายักษ์》นี่มันมาจากไหนกันฟะ!!!???"

...

เสียงขับร้องที่หลัวเยี่ยนถนัดที่สุด ถูกขนานนามว่า "ดั่งเสียงของนางเงือก"

แต่เสียงของราชันย์ร้อยหน้าในตอนนี้...

มันคือ "นางเงือกตัวจริง"

พลังเสียงที่ทะลวงจิตวิญญาณนั้น สามารถหลอมละลายทุกสิ่งได้!

นี่คือเสียงหลบ?

หรือเสียงวาฬ?

ไม่ใช่เลย...

นี่คือเสียงแห่งสรวงสวรรค์!

ห้องถ่ายทอดสดแพลตฟอร์มคุนเผิงวิดีโอ ช่องแชทระเบิดแล้ว!

"อ๊ากกกกกกกกกกกกกก! ที่แท้ราชันย์ร้อยหน้าก็คือราชาที่แท้จริง!"

"โคตรเทพ!"

"วันนี้ราชันย์ร้อยหน้าคือปีศาจนักฆ่าโดยแท้!"

"เล่าเรื่องตลกให้ฟัง: พลังของราชันย์ร้อยหน้าในรายการ《หน้ากากนักร้อง》ถูกจัดให้อยู่แค่อันดับหก"

"นี่มันอันดับหกบ้าบออะไรฟะ!?"

"ฉันว่าเขานี่แหละ 'เทพเจ้าลำดับหก' ตัวจริง!"

"ความเข้าใจผิดสามอันดับแรกของชีวิต: ราชันย์ร้อยหน้าไม่เก่ง!"

"เพลงนี้สุดยอดมาก! ยิ่งกว่า《ต๋าลาเปิงปา》อีก!"

"พูดง่ายๆ ก็คือ ราชันย์ร้อยหน้ายังไม่ได้งัดไม้ตายใส่ทุเรียนระเบิดเลย เพราะนี่แหละ คือไพ่ตายของเขา!"

ตลอดการแข่งขันหลายรอบในรายการ《หน้ากากนักร้อง》ที่ผ่านมา...

ไม่มีเพลงไหนที่สามารถสร้างความสะเทือนใจได้เท่าเพลง《ปลายักษ์》นี้!

เพลงนี้…

ซึ่งเป็น บทเพลงแจ้งเกิด

ผลงานตัวแทน

และแม้กระทั่ง บทเพลงระดับตำนานของโจวเซินในชาติที่แล้ว

ในวันนี้

ภายใต้การขับร้องของหลินจือไป๋ มันได้ถูกถ่ายทอดออกมาอย่างสมบูรณ์แบบถึงขีดสุด!

คณะกรรมการวิเคราะห์เสียง

หลี่เซียวพูดขึ้นมาทันที:

"ฉันอยากให้เขา 'อ๊าาา~' ให้ฉันฟังทั้งวันเลย!"

ฉินเลี่ยนเสริมต่อทันที

"รอให้เขาถอดหน้ากากปุ๊บ เราจะจับตัวเขาทันที ฉันจะช่วยพวกนายบังคับให้เขา 'อ๊าาา~' ทั้งวันเหมือนกัน!"

นี่แหละ... เสน่ห์ของเสียงขับร้องจากนางเงือกในตำนาน!