พิธีปิดที่เริ่มขึ้นสองชั่วโมงก่อนการปิดการประกวดอาร์นูโว ถูกถ่ายทอดสดผ่าน 9 แพลตฟอร์ม รวมสถานีโทรทัศน์สาธารณะของ 36 ประเทศใน 8 ภาษา และนิวทูปกับ JH ซินีมา

กล้องจับภาพดอกไม้ไฟที่สาดสว่างบนท้องฟ้ายามค่ำ ก่อนหันไปยังเรือรูปร่างเพนกวินและเป็ดที่ลอยอยู่เหนือแม่น้ำแซน

เมื่อการแสดงฉลองโดยวงออร์เคสตราฟิลาอาร์โมนีปารีสจบลง วิดีโอแนะนำผลงานที่เข้าร่วมการประกวดก็ถูกฉาย ต่อเนื่องด้วยการตัดภาพเข้าสู่สถานที่จัดพิธีปิดภายในพิพิธภัณฑ์ลูฟร์

อูจิน ผู้ซึ่งทำหน้าที่พิธีกรให้หลายสื่อขึ้นกล่าวทักทาย

“การประกวดอาร์นูโวที่เปิดบทใหม่ให้ประวัติศาสตร์ศิลป์ ตลอดสองชั่วโมงสุดท้ายนี้ เราจะย้อนดูกันว่า มีผลงานใดบ้าง มีเรื่องราวใดเกิดขึ้นบ้าง”

บนจอที่เตรียมไว้มีการแสดงสถิติเกี่ยวกับการประกวดอาร์นูโว

“การประกวดอาร์นูโวที่เริ่มต้นด้วยหัวข้อ ‘ศิลปะที่ยุคสมัยเลือก’ มีศิลปินเข้าร่วมทั้งสิ้น 1,789 คน”

อูจินกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ผู้ชมที่เดินทางไปเยือนเกาะซีเต้ในวันแรกมี 470,197 คน แน่นเสียจนแทบไม่มีที่ให้เหยียบจริงๆ”

ผู้คนพากันนึกถึงวันแรกของการประกวดอาร์นูโว เกาะเล็กแคบที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คนทำให้หัวใจของผู้รักศิลปะเต้นแรง

ดังที่สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส และอ็องรี มาร์โซ ได้ริเริ่มไว้ ทุกคนรู้สึกตื้นตันราวกับว่ายุคสมัยใหม่ของวงการศิลปะกำลังมาถึงจริงๆ

“ผู้ที่เข้าชมผ่านนิทรรศการเสมือนมีราว 12 ล้านคน กล้าพูดได้เต็มปากว่านี่คือเทศกาลศิลปะที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของศตวรรษที่ 21”

แขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมพิธีปิดปรบมือแสดงความยินดี

“ต่อไป ขอเชิญผู้ที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อเปิดประตูสู่ยุคสมัยใหม่ มาร่วมพูดคุยกันครับ”

พิธีกรอูจินเชิญประธานสมาคม เชบาซง ซีมง ขึ้นเวที

เชบาซง ประธานสมาคม แต่งกายเนี้ยบกล่าวทักทาย

“ถึงศิลปินทุกท่านที่เข้าร่วมการประกวดอาร์นูโว และถึงผู้ชมทุกท่านที่มาเยือน ในนามของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส ขอขอบคุณอย่างยิ่งครับ”

ประธานสมาคมเชบาซง ซับเหงื่อด้วยผ้าเช็ดหน้าแล้วกล่าวต่อ

“ที่การประกวดอาร์นูโวประสบความสำเร็จอย่างที่เห็นในวันนี้ เป็นเพราะทุกท่าน ศิลปินที่มุ่งมั่นไล่ตามสุนทรียศาสตร์ของตนอย่างเปี่ยมด้วยแพสชัน และผู้ชมที่เปิดใจชื่นชม นี่จึงเกิดขึ้นได้ ผมเองกลับรู้สึกเก้อเขินที่ต้องขึ้นกล่าวเพียงเพราะเป็นผู้จัดเตรียมเวทีนี้”

แขกผู้มีเกียรติปรบมือเพื่อแสดงความเคารพต่อเชบาซง ซีมง

“ที่จริงผมได้มายืนตรงนี้ในฐานะประธานก็จริง แต่กว่าจะเตรียมการประกวดอาร์นูโวได้ ก็มีหลายท่านทุ่มเทอย่างมาก ขอถือโอกาสนี้ขอบคุณภัณฑารักษ์ทุกท่านที่พยายามจัดแสดงผลงานทุกชิ้นอย่างเป็นธรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มิเชล พลาตินี ผู้อำนวยการแกลเลอรีมาร์โซ”

กล้องจับภาพมิเชล พลาตินี

จู่ๆ เธอถูกทุกสายตาจับจ้อง ก็ยิ้มกลบความประหม่าไว้

เชบาซง ซีมง มองไปรอบๆ เหล่าแขกผู้ได้รับเชิญแล้วเอ่ยว่า

“ผมพูดต่อไปเรื่อยๆ สู้ได้ฟังจากตัวแทนพลาตินีผู้ดูแลงานภาคปฏิบัติคงดีกว่า ว่ายังไงกันบ้างครับ?”

ทีมงานผู้เตรียมการประกวดพากันร้องเรียกชื่อมิเชล พลาตินี

ตอนแรกมิเชลทำท่าลำบากใจ แต่เมื่อพิธีกรเอ่ยเชิญด้วยตัวเอง เธอก็เลี่ยงไม่ได้และก้าวขึ้นเวที

พอได้มายืนต่อหน้าผู้ชมพร้อมกันเกือบ 1.7 ล้านคน ไม่ว่าใครที่กล้าสักแค่ไหนก็ย่อมรู้สึกกดดัน

มิเชลยิ้มแก้เขินครั้งหนึ่งก่อนเริ่มพูด

“ถูกเชิญขึ้นมาแบบกะทันหัน เลยไม่แน่ใจว่าจะพูดอะไรดี”

มิเชลตั้งสติหายใจเข้าออก

“การประกวดอาร์นูโวเป็นสิ่งที่พิเศษจริงๆ ฉันไม่เคยนึกเลยว่าจะมีเทศกาลแบบนี้เกิดขึ้นได้ ใครกันนะที่เอาผลงานมากมายมาจัดแสดงในพื้นที่เดียว ใครที่กล้าตั้งเงินรางวัลก้อนโต แล้วมอบทุกอย่างไว้ในมือผู้ชม ถ้าไม่ใช่ใครสักคนที่บ้าบิ่นจริงๆ ก็คงนึกภาพไม่ออกหรอกค่ะ”

เมื่อมิเชลพูดจบ กล้องก็แพนไปจับภาพอ็องรี มาร์โซ

เสียงหัวเราะแผ่วเบาแทรกขึ้นในหมู่ผู้ชม

“พอคิดๆ ดู ฉันว่าศิลปะก็คงเป็นแบบนี้แหละ ความบ้าบิ่นของคนหนึ่งอาจกลายเป็นความหมายสำหรับใครอีกคน แล้วบทสนทนาที่แบ่งปันกันนั้นเองก็มีคุณค่าเหลือเกิน การประกวดอาร์นูโวเป็นช่วงเวลาที่ล้ำค่ามากสำหรับฉัน ระหว่างที่คิดว่าจะจัดแสดงผลงานอย่างไร ฉันก็ได้เข้าใจผู้เข้าร่วมมากขึ้น พอได้เห็นว่าผู้ชมทุกท่านสนุกกับการประกวดอย่างไร ฉันก็รู้สึกดีใจ นั่นแหละคือพลังที่ทำให้พวกเราฮึดสู้ต่อ เราลำบากกันมากจริงๆ ค่ะ”

“มิเชล! มิเชล!”

พนักงานที่ร่วมเตรียมการประกวดกับมิเชล พลาตินี ตะโกนให้กำลังใจเสียงดัง

“พวกเราพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อจัดแสดงผลงานอันล้ำค่าให้ดีที่สุด และทำงานหามรุ่งหามค่ำเพื่อไม่ให้มีผลงานไหนถูกกลบ ขอขอบคุณจากใจจริงต่อผู้เข้าร่วมและผู้ชมทุกท่านที่ทำให้ความพยายามของเราไม่สูญเปล่า”

แม้มิเชล พลาตินีจะไม่ได้เล่ารายละเอียดกระบวนการเตรียมงาน แต่หลายคนก็เดาได้จากสีหน้า ท่าทีของเธอ และปฏิกิริยาของพนักงาน

เป็นที่เห็นกันชัดว่าการจะเตรียมการประกวดครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ให้เสร็จในเวลาอันสั้นนั้น ต้องเหน็ดเหนื่อยเพียงใด

└นั่นสิ เวลาจัดเตรียมไม่ถึงครึ่งปีด้วยซ้ำ

└นี่มันทำงานกันจนร่างแหลกจริงๆ

└คนยุโรปใช่ว่าจะทำเพราะมีใครบังคับซะเมื่อไหร่ ทำเพราะมีแพสชันต่างหาก

└คนทำศิลปะควรขอบคุณพวกเขาจริงๆ นะ

ผู้ชมก็นึกขึ้นได้เหมือนกันว่า มีคนมากมายที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อการประกวดอาร์นูโวครั้งนี้

มิเชล พลาตินี รับเสียงปรบมือแล้วกลับไปยังที่นั่ง

อูจินหยิบไมค์ขึ้นมาอีกครั้ง

“ลำดับต่อไป หลายท่านคงรอคอยกันอยู่ครับ ไอเดียนี้ก็เป็นของตัวแทนมิเชล พลาตินี ผู้ที่เพิ่งกล่าวสุนทรพจน์อันยอดเยี่ยมไปเมื่อสักครู่เช่นกัน”

แขกผู้ได้รับเชิญส่งเสียงเฮดังลั่น

“ใช่แล้วครับ อีเวนต์เงินรางวัล ระหว่างช่วงการประกวด เราจะมอบเงินหนึ่งพันยูโรให้กับผู้ที่ค้นพบผลงานครบหนึ่งร้อยชิ้นขึ้นไป จำนวนหนึ่งพันคน”

ขณะอูจินทำหน้าที่พิธีกร ตัวเลขผู้มีสิทธิ์เข้าร่วมอีเวนต์ก็ปรากฏบนจอสกรีนกลาง

“มีผู้เข้าร่วมอีเวนต์ทั้งหมด 3.8 ล้านคนครับ มาดูกันว่าโชคหนึ่งพันยูโรจะตกเป็นของใคร พร้อมกันไหมครับ?”

ตามสัญญาณของอูจิน ไอดีจำนวนนับไม่ถ้วนก็ไหลขึ้นมาบนหน้าจอ

“เมื่อการจับสลากเริ่มขึ้นและท่านถูกรางวัล จะได้รับข้อความผ่านแอปพลิเคชันทางการของการประกวดอาร์นูโว แน่นอนว่าคงต้องปิดการแจ้งเตือนเอาไว้ด้วยใช่ไหมครับ?”

อูจินถ่วงเวลา กล่าวย้ำข้อควรระวังอย่างเช่น หากไม่ตอบกลับภายในหนึ่งสัปดาห์จะถือเป็นโมฆะ เป็นต้น

ก่อนที่คนดูจะเริ่มบ่นเพราะอึดอัดใจ การจับสลากก็เริ่มขึ้น ไม่นานชื่อทั้งหนึ่งพันชื่อก็ทยอยปรากฏบนหน้าจอ

“ฮิ้งงง”

ชาชีฮยอน ซึ่งร่วมกิจกรรมการประกวดอย่างเอาจริงเอาจัง ถึงกับหมดหวังเมื่อประกาศชื่อครบทั้งหมด

“อุตส่าห์หาเจอตั้งพันชิ้นแน่ะ”

“ยังเหลืออยู่นี่นา”

โกฮุนปลอบเพื่อน บอกว่ายังมีอีเวนต์ทายชื่อศิลปินเหลืออยู่

“แต่นั่นให้แค่ร้อยคนเองนี่”

แม้ไม่รู้ว่ามีผู้เข้าร่วมมากน้อยแค่ไหน แต่โอกาสก็น้อยอย่างชัดเจน

“ว่าแต่ ถ้าได้รางวัลจะเอาไปทำอะไรล่ะ? นายก็มีเงินเยอะนี่”

“ฉันไม่ได้ค่าขนมเยอะหรอกนะ”

โกฮุนพยักหน้าเห็นด้วย

ถึงบ้านจะรวยแค่ไหน แต่ถ้าได้รับเงินมากเกินไปตั้งแต่ยังเด็ก ก็อาจทำให้มุมมองเรื่องการเงินผิดเพี้ยนได้

“งั้นจะเอาไปทำอะไร? จะซื้อสีเหรอ?”

ชาชีฮยอนส่ายหน้า

“ตอนนี้พ่อซื้อให้ทุกอย่างอยู่แล้ว ฉันจะซื้อหุ้นมากกว่า หุ้นของ JH ซินีมา ยังไงก็จะขึ้นต่อ พอโตเป็นผู้ใหญ่จะได้ขายในราคาแพงกว่านี้เยอะ”

โกฮุนเอียงคออย่างสงสัย

ระหว่างนั้นเวลาก็เดินมาถึงสี่ทุ่ม ซึ่งเป็นเวลาปิดการประกวด

ตั้งแต่ชั่วโมงก่อน หน้าต่างผลโหวตก็ถูกปิดไม่ให้ดู ใครๆ จึงไม่รู้ว่าผลงานไหนชนะ

“เมื่อครู่ เวลา 22.00 น. การประกวดอาร์นูโวได้ปิดรับเรียบร้อยแล้ว ต่อไปเราจะประกาศว่าผลงานใดได้รับเลือกจากผู้เข้าชมรวม 13 ล้านคนครับ”

พออูจินเริ่มสร้างบรรยากาศ ชาชีฮยอนก็คว้าแขนเสื้อโกฮุนแล้วเขย่า

“ผลงานสิบอันดับแรกจะได้จัดแสดงในนิทรรศการพิเศษที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์ช่วงปลายปีนี้ และหลังจากนั้นยังมีกำหนดจัดแสดงต่ออีกห้าปี โดยได้รับการสนับสนุนจากสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส”

บรรดาผู้เข้าร่วมต่างเห็นว่าการได้โอกาสนำผลงานไปจัดแสดงในนิทรรศการต่างๆ ที่พิพิธภัณฑ์ลูฟร์และที่ SNBA เป็นคุณค่าที่มากกว่าเงินรางวัลเสียอีก

แทนที่จะได้รายได้ก้อนเดียวแบบครั้งคราว การเพิ่มการรับรู้และคุณค่าในฐานะศิลปินยิ่งช่วยต่อยอดการทำงานในอนาคตมากกว่า

“ถ้าอย่างนั้น เรามาเริ่มจากอันดับ 10 อันทรงเกียรติกันเลยนะครับ ยอดโหวตรวม 30,954,127 เสียง ผลงานที่จะนำยุคสมัยใหม่จะเป็นผลงานไหนกันแน่!”

อูจินเร่งน้ำเสียงให้หนักแน่นขึ้น

ทั้งแขกผู้ได้รับเชิญและผู้ชมต่างตั้งตารออย่างตื่นเต้น

พวกเขาอยากรู้ให้เร็วที่สุดว่า ผลงานใดและศิลปินคนไหนจะก้าวขึ้นมาเป็นกระแสหลักใหม่อย่างแท้จริงผ่านการประกวดอาร์นูโวครั้งนี้

“จะเปิดเผยหลังโฆษณาครับ!”

* * *

“อันดับ 10 ที่ได้คะแนนรวม 650,036 คะแนนคือ! งดงามที่สุดครับ!”

พร้อมคำประกาศของพิธีกรอูจิน ภาพผีเสื้อที่เพิ่งสลัดรังไหมก็ปรากฏบนจอสกรีนกลาง

คือผลงาน <งดงามที่สุด> ของฟาฟร์

ก่อนหน้านี้ผลงานนี้เคยขึ้นๆ ลงๆ แถวท็อป 10 อยู่หลายครั้ง ดูเหมือนความหลงใหลอันบริสุทธิ์นั่นจะไปแตะหัวใจผู้ชมเข้าแล้ว

ทางฝั่งที่นั่งผู้ชม ฟาฟร์เด้งลุกพรวด

เธอเบิกตากว้างมองแต่หน้าจอเหมือนยังไม่เชื่อ

เห็นพ่อที่หลั่งน้ำตาแห่งความปีติเมื่อบุตรสาวคว้ารางวัลใหญ่แล้วเผลอรู้สึกปลื้มตามไปด้วย

ถ้าแม่กับพ่อของผมยังมีชีวิตอยู่ ก็คงยินดีแบบนั้นแน่

“สุดยอดเลยนะ ผมก็คิดว่ามีเสน่ห์อยู่ แต่ที่อายุน้อยขนาดนั้น”

บังแทโฮอุทานชื่นชม

จริงๆ แล้วคงยากจะคาดเดาว่าเด็กอายุแค่สิบห้าจะติดท็อป 10 ในหมู่ศิลปินระดับหัวกะทิที่มารวมตัวกันที่นี่

“เพราะเธอเล่าเรื่องของตัวเองได้ชัดเจนไงล่ะ ผมเลยคาดหวังว่าอนาคตจะวาดอะไรออกมา”

คุณปู่ก็ดูชอบฟาฟร์อยู่เหมือนกัน

“ถึงจะแปลกไปหน่อย แต่ภาพสวยนะ”

ชาชีฮยอนก็เหมือนจะมีท่าทีชื่นชอบ

ว่าไปแล้ว เธอเคยขอแลกหนังสือภาพแมลงกันด้วยสิ จะติดต่อยังไงดีนะ

ฟาฟร์ขึ้นเวที ถือโล่และช่อดอกไม้ ยืนหน้าไมค์

ทั้งที่ยืนต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ น่าจะตื่นเต้นได้แล้ว แต่แววตาเด็ดเดี่ยวกับท่าทีมั่นใจยังเหมือนเดิม

“เอาล่ะครับ คุณศิลปิน บลานช์ ฟาฟร์ ตอนนี้คงดีใจมาก ขอรับฟังความรู้สึกเมื่อได้รางวัลหน่อยครับ”

พิธีกรอูจินขอให้กล่าวความรู้สึก

“……”

เหมือนจะมีหลายความคิดผุดขึ้น เธอไม่พูดคำกล่าวความรู้สึก มองไปข้างหน้าอย่างเดียว

“ฮะฮะ น่าจะดีใจจนพูดไม่ค่อยออกนะครับ ขอเสียงปรบมือแสดงความยินดีด้วยครับ”

ตามคำขอของอูจิน แขกผู้ได้รับเชิญก็ร่วมแสดงความยินดีกับผลงานของศิลปินตัวน้อยกันอีกครั้ง

ฉันกับชาชีฮยอนก็ปรบมือด้วยใจจริง

“ฉันนะ”

เหมือนจะเรียบเรียงคำพูดเสร็จ ฟาฟร์จึงเอ่ยขึ้น

“เป้าหมายของฉันคือ อ็องรี มาร์โซ ค่ะ ฉันจะไม่หยุด จนกว่าจะวาดภาพที่เท่กว่าเขาได้”

บลานช์ ฟาฟร์ ประกาศท้าทายมาร์โซขึ้นมาดื้อๆ โดยไม่อธิบายเหตุผลใดๆ จากนั้นก็จบคำพูด

เธอพ่นลมหายใจทางจมูกฟึด เม้มปากแน่น ท่าทางมาดมั่นไม่เบาเลย

“ฮะฮะ นี่น่าสนใจจริงครับ เป็นคำประกาศอันกล้าหาญว่าต้องการวาดภาพที่เท่กว่าคนที่รู้จักกันว่าเป็นจิตรกรอันดับหนึ่งอย่างอ็องรี มาร์โซ มีเหตุผลพิเศษอะไรที่ตั้งอ็องรี มาร์โซ เป็นเป้าหมายไหมครับ?”

สมกับเป็นมืออาชีพจริงๆ

ดูท่าว่าฟาฟร์จะได้ขยายความคิดของตัวเองมากขึ้น

จิตรกรตัวจิ๋วผู้มั่นใจเหลือบตามองอูจินแวบหนึ่งก่อนหันหน้าหนี

“ก็เพราะเขาเท่ที่สุดค่ะ”

คงเป็นเพราะเธอชอบมาร์โซ ผู้เป็นคนที่มองเข้าไปข้างในตัวเองอย่างลึกซึ้งและมั่นใจในตัวเอง

ประโยคอย่าง “จะชนะมาร์โซให้ได้ จะก้าวข้ามให้ได้ จะโค่นให้ได้” อาจแท้จริงแล้วเป็นภาษาของความชื่นชมก็ได้

“อันนี้คงปล่อยให้คุณศิลปินมาร์โซต้องตอบแล้วล่ะครับ ช่วยส่งไมค์ให้หน่อยได้ไหมครับ?”

พนักงานคนหนึ่งรีบวิ่งเอาไมค์ไปให้มาร์โซ

“คุณศิลปินมาร์โซ ได้ยินคำชมว่า ‘เท่ที่สุด’ จากจิตรกรดาวรุ่งแบบนี้ คงต้องให้คำตอบสักหน่อยไหมครับ?”

อูจินหันไปขอคำตอบจากมาร์โซ คนรอบๆ เองก็ตั้งตารอว่าเขาจะพูดอะไรกับจิตรกรตัวน้อย

“จะพูดอะไรแปลกๆ ไหมนะ?”

ชาชีฮยอนกระซิบอย่างกังวล

“คงไม่หรอก”

ยังไงเขาก็จริงจังกับศิลปะ น่าจะพูดอะไรดีๆ ออกมา

อ็องรี มาร์โซหยิบไมค์ขึ้นมา

“ศิลปินไม่พูดเรื่องที่เป็นเรื่องธรรมดาหรอก”

จู่ๆ ก็เหมือนลมเย็นพัดวูบ

ระหว่างที่คนซึ่งคาดหวังฉากอุ่นใจเริ่มงงงัน เสียงพึมพำของฟาฟร์ก็ลอดเข้าไมค์มา

“เกลียดจริงๆ”