ไม่กี่วันต่อมา

กระแสข่าวเรื่องไป๋ตี้ถูกเปิดเผยตัวตนเริ่มซาลงไปบ้างแล้ว แต่การเปลี่ยนแปลงในชีวิตของหลินจือไป๋กลับไม่ได้มากมายอย่างที่เขาคิดไว้ ที่เห็นชัดที่สุดก็คงเป็นเวลาที่เขาออกไปวิ่งออกกำลังกาย บางครั้งจะมีคนจำเขาได้ แต่คนส่วนใหญ่มักไม่กล้าเข้าไปทัก เพราะกลัวจะจำผิดคน หรือบางทีก็เพราะหลินจือไป๋วิ่งเร็วเกินไป จนไม่มีโอกาสได้ขอถ่ายรูปหรือขอลายเซ็น

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย

มีบ้างที่คนกล้าขึ้นมาขอลายเซ็น ทำให้หลินจือไป๋เริ่มรู้สึกเบื่อกับการเซ็นชื่อ เวลาที่ได้ยินคำว่า "ขอลายเซ็น" เขาก็ปวดหัวทันที เพราะมันทำให้เขานึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นที่ถูกเปิดเผยตัว ทุกคนในโรงเรียนแทบจะเข้าคิวมาขอลายเซ็นเขากันเลยทีเดียว แต่ถึงจะเบื่อยังไง เขาก็ไม่ค่อยปฏิเสธ

วันนี้เป็นวันเสาร์

หลินจือไป๋เดินทางมาที่สำนักพิมพ์เฉินฮวาอีกครั้ง ครั้งนี้เขานั่งรถที่คนขับรถส่วนตัวพามา ด้วยตำแหน่งประธานสำนักพิมพ์ ตอนนี้เขามีทั้งผู้ช่วยเลขานุการและคนขับรถส่วนตัว

เมื่อเดินเข้ามาในบริษัท

หลินจือไป๋รู้สึกได้ถึงสายตาของพนักงานทุกคนที่มองมาที่เขาอย่างตั้งใจ ซึ่งพักหลังเขาเริ่มชินกับสายตาแบบนี้แล้ว

“ท่านประธาน!”

“สวัสดีครับท่านประธาน!”

“ท่านประธาน สู้ๆ นะครับ!”

“ท่านประธาน ผมเป็นแฟนคลับของคุณเลย!”

“ท่านประธาน เมื่อไหร่จะออกเพลงใหม่ครับ?”

“วันนี้ในโรงอาหารขอเปิดเพลงดับทุกข์ ได้ไหมครับ?”

“เปิดขอให้ร่ำรวย ดีกว่า!”

ตั้งแต่ความจริงที่ว่าหลินจือไป๋คือไป๋ตี้ถูกเปิดเผย พนักงานในสำนักพิมพ์ต่างก็เปลี่ยนท่าทีไปอย่างเห็นได้ชัด ทุกคนดูมีแววตาชื่นชมเขา และอาจจะพูดได้ว่าอำนาจในการควบคุมบริษัทของเขาดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอีกด้วย

หลินจือไป๋เองก็ไม่ได้ทำตัวหยิ่ง เขาตอบรับคำทักทายด้วยการพยักหน้า ก่อนจะตรงไปประชุมกับผู้บริหารระดับกลางและสูง

ถึงแม้ผู้บริหารเหล่านี้จะมีท่าทีไม่ต่างจากพนักงานทั่วไป ทุกคนก็ดูตื่นเต้นเมื่อเจอเขา เหมือนกำลังทำความรู้จักเขาอีกครั้ง

แต่ก็มีบางคนที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจ เช่น หลัวต๋าและเหรินเจียชุน สายตาที่พวกเขามองหลินจือไป๋เต็มไปด้วยความซับซ้อน

“เริ่มประชุมกันได้”

หลินจือไป๋เคาะโต๊ะเรียกความสนใจแล้วถามว่า “หวังจื้อ งานโปรเจกต์ซอฟต์แวร์ที่มอบหมายให้คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”

“ดำเนินตามที่ท่านสั่งทุกอย่างครับ!”

หวังจื้อมีท่าทางกระตือรือร้นมาก ต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง อาจเพราะเขาเริ่มเห็นศักยภาพของโปรเจกต์นี้ หรืออาจเพราะรู้ว่าท่านประธานคือไป๋ตี้ เขาเองก็รู้สึกแปลกๆ ในใจ แต่โดยรวมก็ถือว่าเป็นเรื่องดี

หลังให้กำลังใจหวังจื้อไปเล็กน้อย

หลินจือไป๋กล่าวขึ้นอีกครั้งว่า “ผมมีแผนใหม่ที่เกี่ยวข้องกับอินเทอร์เน็ต ตอนนี้ตลาดหนังสือเล่มเริ่มถึงจุดอิ่มตัวแล้ว เราต้องขยายตลาดให้ใหญ่ขึ้น ผมเลยตัดสินใจว่าจะสร้างเว็บไซต์ใหม่ขึ้นมา ชื่อว่า ‘ฉินโจวจงเหวินหวัง’ ”

ฉินโจวจงเหวินหวัง?

ทุกคนในห้องประชุมงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าท่านประธานผู้มีข่าวใหญ่โตเมื่อเร็วๆ นี้ คิดจะทำอะไรอีก

“คือแบบนี้”

หลินจือไป๋ยิ้มพร้อมอธิบาย “ผมสังเกตเห็นว่าตอนนี้หลายคนเริ่มมีพฤติกรรมอ่านบทความออนไลน์กันมากขึ้น ถ้าพัฒนาสิ่งนี้ให้กลายเป็นตลาดขึ้นมา อนาคตอาจส่งผลกระทบต่อตลาดหนังสือเล่มได้ ดังนั้นทำไมเราไม่เริ่มขยายตลาดออนไลน์ก่อนคนอื่นล่ะครับ? ฉินโจวจงเหวินหวังของเราจะเป็นเว็บไซต์สำหรับนิยายออนไลน์โดยเฉพาะ”

นิยายออนไลน์?

เมื่อได้ยินคำอธิบาย ทุกคนก็เริ่มเข้าใจ

หลัวต๋าส่ายหัวทันที “คนทั่วไปอาจอ่านบทความสั้นๆ ออนไลน์เป็นครั้งคราว แต่พฤติกรรมหลักของพวกเขายังเป็นการซื้อหนังสือเล่มมาอ่านอยู่ดี ผมทำงานในวงการหนังสือมานาน ยังไม่เคยได้ยินเรื่องแบบนี้มาก่อนเลย”

แนวคิดของหลินจือไป๋ดูเหมือนจะฝืนธรรมเนียมตลาดไปหน่อย

แต่หลินจือไป๋ไม่ได้คิดแบบนั้น เพราะแนวคิดนี้มาจากความทรงจำในชีวิตก่อนของเขา ซึ่งได้แรงบันดาลใจจาก “เว็บไซต์ฉีเตี้ยนจงเหวินหวัง” (เว็บอ่านนิยายของจีน) ที่เคยประสบความสำเร็จมาแล้ว แม้แต่ในระดับสากล

และในบลูสตาร์

แม้ตอนนี้จะยังไม่มีเว็บไซต์ประเภทนิยายออนไลน์เกิดขึ้น แต่ไม่ได้หมายความว่าในอนาคตจะไม่มี

ในเมื่อหลินจือไป๋คิดได้ก่อน แน่นอนว่าเขาต้องลงมือก่อนใคร และยิ่งไปกว่านั้น ตัวอย่างความสำเร็จจากโลกก่อนหน้านี้ไม่ได้มีแค่ "เว็บไซต์ฉีเตี้ยนจงเหวินหวัง" เพียงแห่งเดียว

ในประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่ง

มีสำนักพิมพ์ชั้นนำแห่งหนึ่ง

ดูเหมือนจะชื่อว่า "สำนักพิมพ์คาโดคาวะ"

สำนักพิมพ์แห่งนี้มีเว็บไซต์ในเครือหลายแห่ง

เช่น Sneaker Bunko , Fujimi Fantasia Bunko และ Dengeki Bunko!

เว็บไซต์ทั้งสามแห่งนี้เปรียบเสมือน "สามเว็บนิยายออนไลน์ยักษ์ใหญ่" ที่เปิดโอกาสให้ทุกคนสามารถลงนิยายของตัวเองได้ และอนิเมะชื่อดังหลายเรื่องก็มาจากไลท์โนเวล ที่เผยแพร่บนเว็บไซต์เหล่านี้ก่อนถูกดัดแปลง

ตัวอย่างเช่น ซอร์ดอาร์ตออนไลน์

ตัวอย่างเช่น อินเดกซ์ คัมภีร์คาถาต้องห้าม

ตัวอย่างเช่น น้องสาวของผมไม่น่ารักขนาดนั้นหรอก

และอีกมากมาย ผลงานอนิเมะชื่อดังเหล่านี้ของประเทศญี่ปุ่น ล้วนมาจากนิยายที่ถูกเผยแพร่ในเว็บไซต์ Dengeki Bunko ก่อนจะถูกดัดแปลงเป็นสื่อรูปแบบอื่นๆ นิยายที่มีผลงานโดดเด่นบนเว็บไซต์ จะถูก Kadokawa Publishing คัดเลือกเพื่อนำไปตีพิมพ์ในรูปแบบหนังสือเล่ม กล่าวได้ว่าเว็บไซต์เหล่านี้เป็นเหมือนช่องทางคัดกรองผลงานที่มีศักยภาพในตลาดให้กับสำนักพิมพ์

สิ่งที่หลินจือไป๋ต้องการทำก็คือการลอกเลียนแบบโมเดลนี้

ในปัจจุบัน คนส่วนใหญ่ในโลกนี้ชื่นชอบการอ่านหนังสือเล่มจริงอยู่

แต่สาเหตุนั้นเป็นเพราะพวกเขายังไม่รู้จัก "นิยายออนไลน์" ว่ามีลักษณะอย่างไร

หลินจือไป๋มั่นใจว่าเมื่อเว็บไซต์นิยายออนไลน์ถูกสร้างขึ้น จะต้องมีผู้อ่านจำนวนมากที่เริ่มสนใจและกลายเป็นนักอ่านประจำของเว็บไซต์นี้อย่างแน่นอน

สำหรับนิยายที่ประสบความสำเร็จบนเว็บไซต์ ก็สามารถนำไปตีพิมพ์ในรูปแบบหนังสือเล่มได้ โดยมีสำนักพิมพ์เฉินฮวาเป็นผู้จัดการ

“อุปสรรคของการตีพิมพ์หนังสือเล่มนั้นถือว่าสูงมากสำหรับนักเขียนบางคน หลายคนมีความฝันอยากเป็นนักเขียน แต่โควตาตีพิมพ์หนังสือของสำนักพิมพ์ในแต่ละปีก็มีจำกัด ทำให้มีผลงานที่ดีแต่ถูกมองข้ามไปจำนวนไม่น้อย จริงไหมครับ?”

หลินจือไป๋กล่าวต่ออย่างมั่นใจ เป้าหมายของเขาคือการโน้มน้าวให้ผู้บริหารอย่างน้อยครึ่งหนึ่งสนับสนุนแผนนี้

แต่ถ้าไม่สามารถโน้มน้าวได้ เขาก็พร้อมจะใช้อำนาจในฐานะประธานเพื่อบังคับให้แผนนี้เกิดขึ้น

หากล้มเหลว เขาก็พร้อมเก็บข้าวของออกไป

แต่ถ้าสำเร็จ?

นั่นก็คือผลงานที่พิสูจน์วิสัยทัศน์อันกว้างไกลของเขาเอง

“และเว็บไซต์ฉินโจวจงเหวินหวัง ที่ผมจะสร้างขึ้นนี้ จะกลายเป็นช่องทางให้กับนักเขียนที่ผลงานยังไม่ถึงเกณฑ์การตีพิมพ์ ให้พวกเขามีที่สำหรับเผยแพร่ผลงานได้ โดยปล่อยให้ผู้อ่านเป็นผู้ตัดสิน ถ้าผลงานไม่ดีเราก็ไม่เสียอะไร แต่ถ้าผลงานดี เราก็สามารถนำมาตีพิมพ์ในรูปแบบหนังสือเล่มได้...”

หลินจือไป๋อธิบายอย่างกระตือรือร้น

ผู้บริหารระดับกลางและสูงเริ่มจากความงุนงงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นการพิจารณา

จากนั้น เหรินเจียชุนก็กล่าวขึ้นมาทันทีว่า “ถ้าเว็บไซต์นี้ไปไม่รอด พวกเราจะเสียหายหนักเลยนะครับ และถึงแม้เว็บไซต์จะประสบความสำเร็จ มันก็อาจทำลายพฤติกรรมการอ่านของผู้อ่าน ส่งผลให้ยอดขายหนังสือเล่มลดลง ถ้าทุกคนหันไปอ่านบนออนไลน์ สำนักพิมพ์ของพวกเราจะทำยังไงล่ะครับ...”

หลินจือไป๋แปลกใจเล็กน้อย

สิ่งที่เหรินเจียชุนกังวลไม่ใช่เรื่องไร้สาระเลย ตรงกันข้าม มันเป็นการมองการณ์ไกลและเป็นคำถามที่สมเหตุสมผล

หลินจือไป๋ครุ่นคิดในใจว่า เขาเป็นคนของฝ่ายลุงสามใช่ไหม?

แต่จะดึงเขามาอยู่ฝ่ายตัวเองได้ไหมนะ?

คิดได้ดังนั้น หลินจือไป๋ก็ยิ้มแล้วตอบว่า “อันดับแรกนิยายออนไลน์กับหนังสือแบบเล่มมีรูปแบบที่แตกต่างกันมาก และสอง พฤติกรรมการอ่านไม่ใช่สิ่งที่จะเปลี่ยนกันได้ง่ายๆ คนที่ชอบอ่านหนังสือเล่มก็มักจะยังอ่านต่อไป นอกจากนี้ หนังสือเล่มเองก็สามารถเผยแพร่ผ่านช่องทางออนไลน์ได้เหมือนกัน ซึ่งนี่จะนำเราไปสู่แผนอีกอย่างที่ผมจะพูดถึง นั่นก็คือการสร้าง ‘สินค้าอิเล็กทรอนิกส์’”

“สินค้า?”

“อิเล็กทรอนิกส์”

พูดง่ายๆ ก็คือ Kindle จากโลกก่อนของเขา

แม้ในโลกก่อน Kindle จะล้มเหลวในตลาดจีน แต่ในระดับโลก Kindle ถือว่าประสบความสำเร็จไม่น้อย เพราะโมเดลธุรกิจของมันไม่ได้มีปัญหา เพียงแค่เผชิญกับคู่แข่งที่แข็งแกร่งอย่างแบรนด์จีน เช่น iFlytek และ BOOX ที่ผลักดัน Kindle ออกจากตลาดจีน

“เมื่อถึงตอนนั้น หนังสือเล่มของเราก็สามารถอ่านผ่านเครื่องอ่านอิเล็กทรอนิกส์ได้ สิ่งที่เราจะขายไม่ใช่ตัวเครื่อง แต่เป็นระบบการอ่านแบบจ่ายเงิน!”

“งั้นมันจะกระทบยอดขายหนังสือเล่มหนักกว่าเดิมอีก...”

“แต่ยังไงคนที่เป็นแฟนพันธุ์แท้ของหนังสือเล่มก็ยังคงซื้อหนังสือเล่มอยู่ดี อีกทั้งช่องทางการจำหน่ายทุกอย่างอยู่ในมือเรา พวกเขาจะจ่ายเงินให้สำนักพิมพ์ของเรา หรือจ่ายเงินซื้อหนังสืออิเล็กทรอนิกส์ของเรา สุดท้ายแล้วก็ไม่ต่างกันมาก เพียงแค่วิธีการอ่านของผู้อ่านจะเปลี่ยนไปเท่านั้นเอง”

หลินจือไป๋เตือนสติทุกคน

“สิ่งที่ผมคิดได้ คนอื่นก็ต้องคิดได้เหมือนกัน เพียงแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น จะช้าหรือเร็วก็แค่นั้น แทนที่จะรอให้คนอื่นทำก่อน ทำไมเราไม่เริ่มก่อนและแบ่งส่วนแบ่งของตลาดนี้ไปก่อนล่ะ? คุณน่าจะรู้ดีว่า ‘การเริ่มก่อน’ มีความสำคัญแค่ไหน เอาล่ะ ตอนนี้โหวตกันเถอะ ใครเห็นด้วย ใครคัดค้าน?”

หลินจือไป๋พูดตัดบทอย่างเด็ดขาด

ผู้บริหารระดับสูงเริ่มทยอยยกมือแสดงความคิดเห็น

จำนวนคนที่สนับสนุนชัดเจนว่าน้อยกว่าคนที่คัดค้าน และก็ไม่แน่ชัดว่าพวกเขาสนับสนุนโครงการนี้จริงๆ หรือแค่สนับสนุนหลินจือไป๋ในฐานะประธาน

แต่แค่มีคนสนับสนุนก็เพียงพอแล้ว

“งั้นก็เริ่มเตรียมการสำหรับโปรเจกต์เว็บไซต์ได้เลย” หลินจือไป๋ประกาศ เขาเริ่มเลือกตัวบุคคลที่ดูน่าเชื่อถือมารับผิดชอบ โดยใช้การสังเกตจากพฤติกรรมที่ผ่านมา

ส่วนคนของสามยักษ์ใหญ่ เขายังไม่แตะต้อง

เพราะหากโครงการเหล่านี้ประสบความสำเร็จ หลินจือไป๋จะได้อำนาจในการควบคุมคนกลุ่มนี้ทั้งหมด เนื่องจากบริษัทแม่ในกลุ่มธุรกิจขนาดใหญ่สนใจแค่ผลกำไรเป็นหลัก

หากหลินจือไป๋สามารถสร้างผลงานที่เป็นตัวเลขได้จริง ไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเขาในสำนักพิมพ์

แล้วถ้าโครงการล้มเหลวล่ะ?

โครงการเว็บไซต์ โครงการหนังสืออิเล็กทรอนิกส์... แน่นอนว่ามีโอกาสล้มเหลว เพราะสภาพตลาดที่แตกต่างกัน

แต่หลินจือไป๋เชื่อว่าเขาแบกรับความเสี่ยงได้ดี

เพราะโครงการ “แอปฟังหนังสือเสียง” เป็นสิ่งที่แทบจะสำเร็จแน่นอนอยู่แล้ว โครงการนี้เพียงโครงการเดียว หากสำเร็จ จะชดเชยความเสียหายจากโครงการอื่นๆ ได้ทั้งหมด

แล้วถ้าทุกโครงการประสบความสำเร็จล่ะ?

นั่นหมายถึงหลินจือไป๋จะสามารถทำให้สำนักพิมพ์เฉินฮวามีกำไรเพิ่มขึ้นถึงหกเท่า และจะกลายเป็นเจ้านายตัวจริงของบริษัทนี้อย่างแท้จริง!

ในตอนนี้ หลัวต๋า, เป้ยลี่ และเหรินเจียชุน ต่างก็เข้าใจแล้ว

หลินจือไป๋ไม่ได้สนใจที่จะเล่นเกมการเมืองในที่ทำงาน เขาเพียงแต่กำลังเดิมพันว่าโครงการเหล่านี้จะประสบความสำเร็จ

ถ้าโครงการเหล่านี้สำเร็จ ไม่ว่าเขาพูดอะไรก็ถูกทั้งนั้น

แต่ถ้าสร้างความเสียหายหนัก หลินจือไป๋ก็พร้อมที่จะเก็บข้าวของออกไป

“เขามีความคิดเยอะเกินไป...”

“ก็ปล่อยให้เขาทำอะไรไปตามใจเถอะ”

“ยังไงเราก็ยังได้ค่าแรงเหมือนเดิม”

“ถ้าโครงการของเขาสำเร็จ ผมยอมรับเลย จะให้ผมลาออกก็ไม่เป็นไร แต่เขาจะสำเร็จได้ยังไง?”

“ซอฟต์แวร์...”

“หนังสืออิเล็กทรอนิกส์...”

“นิยายออนไลน์...”

“ฟังดูไม่มีอะไรดูน่าเชื่อถือสักอย่าง!”

“ก้าวเร็วขนาดนี้ ไม่กลัวว่าจะพลาดจนเจ็บหนักหรือยังไง!”