บทที่ 82 "ของโบราณ" ร่วงหล่นจากฟ้า

เมื่อพูดจบ เฉินหยูติดยันต์ไล่ผีลงบนลูกแก้ว จากนั้นเขากลับไปปรุงยาอีกครั้ง โชคดีที่เขาไม่ตกใจจนเกินไป แม้จะดึงพลังออกจากเตาไป แต่ขั้นตอนการปรุงยาก็ไม่ได้ถูกทำลาย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ยาสีแดงเหมือนกับจูซา (สารหนู) ก็ปรากฏขึ้นในมือของเฉินหยู ยามีขนาดเท่ากับเล็บนิ้วของผู้ใหญ่ แม้ว่าจะเล็ก แต่ก็สามารถช่วยเสริมพลังเลือดและปราณให้กับเฉินหยู เพื่อเตรียมตัวสำหรับการบุกเบิกต่อไป

เมื่อการปรุงยาเสร็จสิ้น เฉินหยูวางเตาหลอมบนโต๊ะ จากนั้นย้ายโต๊ะไปอยู่ใต้ลูกแก้วคุมดวงชะตา

"อีกเจ็ดวัน ถ้ายังกล้ามากวนฉันอีก ฉันจะยกนิ้วโป้งให้แล้วเรียกนายว่าพี่ใหญ่"

หลังจากค่ำคืนที่ตื่นเต้นและเต็มไปด้วยการทำงาน เฉินหยูนอนหลับสบายจนถึงเที่ยงวันถัดไป หากไม่ถูกเสียงโทรศัพท์ปลุก เขาอาจจะนอนต่ออีกหลายชั่วโมง

เมื่อเห็นหมายเลขโทรศัพท์ที่โทรเข้ามา เฉินหยูจึงกดรับสายและเปิดโหมดลำโพง

"คุณคือเฉินหยูหรือเปล่าครับ?" เสียงผู้ชายดังมาจากปลายสาย

"ที่นี่ไม่มีเฉินหยู มีแต่หมอเฉิน"

"ใช่ๆๆ ผมตามหาหมอเฉินนั่นแหละ"

ผู้ชายคนนั้นรีบพูดอย่างตื่นเต้น "หมอเฉิน ตอนนี้คุณอยู่ที่ร้านหรือเปล่า? ถ้าอยู่ ผมสามารถส่งคนไปรับคุณได้ไหม?"

"คุณเป็นใคร?"

"ขอโทษครับ ผมตื่นเต้นมากจนลืมแนะนำตัว ผมชื่อหลิวไค เป็นเจ้าของสถานบริการหวงเฉิง"

เฉินหยูขยี้ขมับและพยักหน้า เขารู้จักสถานบริการหวงเฉิง ซึ่งเป็นสถานบริการระดับสูงที่มีลูกค้าเป็นเจ้าของธุรกิจและผู้บริหารระดับสูง

"หมอเฉิน ฟังจากเสียงคุณน่าจะเพิ่งตื่นนอน ให้ผมส่งคนไปรับคุณตอนเย็นดีไหม?"

"คุณหลิวใช่ไหม? ผมตื่นแล้ว บอกผมเถอะว่ามีเรื่องอะไร"

"คือว่าผมมีปัญหาบางอย่าง ได้ยินว่าหวังเต๋อเฉวียนแนะนำว่าหมอเฉินสามารถช่วยผมได้"

เมื่อได้ยินว่าผู้ชายคนนี้เป็นลูกค้าที่หวังเต๋อเฉวียนแนะนำมา เฉินหยูรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย เขานับนิ้วมือและเผยสีหน้าเข้าใจทันที การเชื่อมโยงของเหตุการณ์เป็นเหมือนห่วงโซ่ที่เชื่อมกัน เหมือนกับไส้กรอกที่พันกัน

"คุณส่งคนมารับผมได้เลย ผมจะลงไปล้างหน้า"

"ขอบคุณมากครับหมอเฉิน ผมจะส่งคนไปรับคุณเดี๋ยวนี้" เสียงในโทรศัพท์แสดงความยินดี

หลังจากวางสาย เฉินหยูล้างหน้าแปรงฟันและจัดการกับผมที่ยุ่งเหมือนรังนก

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถโรลส์รอยซ์จอดหน้าร้าน คนขับที่สวมสูทอย่างดีลงมาเปิดประตูหลังอย่างสุภาพ

"เชิญขึ้นรถครับหมอเฉิน"

ไม่นานรถก็ขับมาถึงสถานบริการหวงเฉิง เจ้าของหลิวไคยืนรอต้อนรับอยู่แล้ว บนโต๊ะมีเครื่องดื่มหลากหลายชนิด ทั้งไวน์แดง ไวน์ขาว และเบียร์ มีบุหรี่นับสิบยี่ห้อวางอยู่

"นี่มันเหมือนงานแสดงสินค้าเครื่องดื่มและบุหรี่" เฉินหยูล้อเลียน

"บอกมาเถอะว่าคุณมีปัญหาอะไร"

หลิวไคถามด้วยเสียงที่สั่น "หมอเฉิน ในโลกนี้มีผีจริงหรือ?"

"คุณหลิว ถ้าคุณยังพูดแบบนี้อีก ผมจะกลับแล้ว"

เฉินหยูทำหน้าดุ โลกนี้ไม่มีผี คนที่เห็นผี ส่วนใหญ่เป็นเพราะจินตนาการของตัวเอง ส่วนหนึ่งเป็นปรากฏการณ์ทางวิทยาศาสตร์

"หมอเฉินพูดถูก ไม่มีผีในโลกนี้ เราไม่ควรเชื่อในสิ่งที่ไม่เป็นวิทยาศาสตร์ ขอให้คุณช่วยแก้ปัญหาจากมุมมองทางวิทยาศาสตร์"

หลิวไคเป็นคนเข้าใจง่าย เขาไม่พูดถึงเรื่องผีสางหรือการขับไล่ผีอีก เขาพาเฉินหยูเข้าไปในห้องทำงาน ทันทีที่เข้ามาเฉินหยูขมวดคิ้ว ในมุมห้องมีตู้เซฟที่มีแผ่นยันต์สีเหลืองติดอยู่เต็มไปหมด เหมือนกับที่เห็นในหนังผี

หลิวไคเดินไปที่ตู้เซฟพลางหันมามองเฉินหยู เหมือนกำลังหากำลังใจจากเฉินหยู เมื่อมาถึงตู้เซฟ เขาใส่รหัสอย่างสั่นๆ

"แกร๊ก!"

เสียงตู้เซฟเปิด หลิวไคล้มลงนั่งกับพื้น เฉินหยูช่วยพยุงเขาขึ้น "ปัญหาที่คุณเจอคงเกี่ยวข้องกับห่อผ้าเหลืองในตู้เซฟนี้สินะ?"

"ใช่ๆๆ" หลิวไคพยักหน้า เขาใช้ความกล้าหมดไปกับการเปิดตู้เซฟแล้ว จึงขอให้เฉินหยูหยิบของออกมาแทน

เฉินหยูหยิบห่อผ้าเหลืองออกมา ห่อผ้านั้นเบาเหมือนกับมีจานอยู่ข้างใน ผ้าเหลืองนั้นแท้จริงแล้วคือซับในของผ้าไตรจีวรของพระ และซับในนั้นมีมากกว่าหนึ่งชั้น เฉินหยูใช้เวลาสามนาทีในการแกะออก

ข้างในคือกระจกสำริด ด้านหน้าดูเหมือนกระจกธรรมดา แต่ด้านหลังมีภาพหน้าคนที่น่าสะพรึงกลัว หน้าคนนั้นอ้าปากกว้างเหมือนจะกลืนคน

หลิวไคพูดด้วยเสียงสั่น "หมอเฉิน ปัญหาของผมมาจากของชิ้นนี้"

เขาไม่ใช่เจ้าของคนแรกของสถานบริการหวงเฉิง ประมาณหนึ่งเดือนก่อน เขาซื้อสถานที่นี้ด้วยราคา 300 ล้านหยวนจากคำแนะนำของเพื่อน

เมื่อเขาเข้ามาเปลี่ยนแปลงสถานที่ ก็มีการเปลี่ยนแปลงทั้งพนักงานและการตกแต่ง ขณะที่เปลี่ยนโคมไฟคริสตัลในโถงทางเดิน กระจกสำริดก็หล่นลงมาจากเพดานและตกลงบนหัวของพนักงานคนหนึ่ง

หลิวไครู้สึกว่ามันเป็นของเก่า จึงเก็บไว้เป็นของตกแต่งในห้องทำงานของเขา เมื่อวานนี้ หวังเต๋อเฉวียนพาลูกค้ามาที่นี่และสนทนากันจนรู้ว่าหนึ่งในลูกค้านั้นมีธุรกิจของเก่ามากมาย

หลิวไคเล่าเรื่องกระจกสำริดนี้ ลูกค้าจึงสนใจและมาดู เมื่อหลิวไคนำกระจกลงมา หวังเต๋อเฉวียนก็รีบร้องห้ามและอธิบายว่าภาพหน้านั้นเป็นหน้าของราชาผี

เฉินหยูพูดว่า "หวังเต๋อเฉวียนพูดถูก นี่คือภาพหน้าของราชาผีแห่งยมโลกตามตำนานพื้นบ้าน"

"ตามตำนานพื้นบ้าน ราชาผีเป็นตัวแทนของความตายและการฆ่าฟัน แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องเล่าที่ผิดเพี้ยน ไม่ควรเชื่อถือ"

เฉินหยูพูดปฏิเสธด้วยปาก แต่ในใจกลับรู้สึกสงสัย หวังเต๋อเฉวียนเชื่อในฮวงจุ้ยมานาน แม้จะไม่ได้ช่วยตัวเองมากนัก แต่เขาก็มีความรู้ในเรื่องนี้

ราชาผีไม่ได้เป็นตัวแทนของความตายและการฆ่าฟัน แต่มีหน้าที่ในการควบคุมและกักขังวิญญาณชั่วร้าย การสร้างเครื่องรางจากภาพหน้าราชาผีจะมีผลเหมือนกับลูกแก้วคุมดวงชะตา ใช้เพื่อกักขังวิญญาณและป้องกันการคืนชีพ