ไม่นานหลังจากนั้น รถตำรวจจำนวนมากก็มาจอดอยู่ใกล้ลานบ้านเล็กๆ แห่งหนึ่ง

หลังจากที่หลี่ชางจวินพาคนเข้าไป เขาก็รีบตรวจดูโครงกระดูกที่กระจัดกระจายอยู่ในหลุมทันที

คาดว่านี่เป็นคดีฆ่าหั่นศพ

ตามปกติแล้ว คนร้ายเมื่อฆ่าเหยื่อแล้วฝังศพ มักจะไม่ถอดเสื้อผ้าของเหยื่อออก

แต่ในตอนนี้ ในหลุมมีเพียงกระดูกขาวโพลน

ไม่พบเส้นใยผ้าหรือชิ้นส่วนของเสื้อผ้าเลย

จากจุดนี้สามารถยืนยันได้ว่า คนร้ายได้ถอดเสื้อผ้าของเหยื่อออกก่อน จากนั้นจึงลงมือหั่นศพอย่างโหดเหี้ยม

รอยเฉือนบนกระดูกก็สามารถยืนยันสิ่งนี้ได้เช่นกัน

"คุณหมอเฉิน คุณพอจะมีเบาะแสอะไรบ้างไหม?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินหยูก็ยิ้มบางๆ แล้วกล่าวว่า:

"หัวหน้าหลี่ คุณอาจจะเข้าใจผิดแล้วล่ะ"

"การหาเบาะแสเพื่อจับคนร้าย เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่ตำรวจไม่ใช่หรือ?"

"ผมแค่เห็นเจ้าหมาน้อยคาบกระดูกมนุษย์มา ด้วยความสงสัยเลยให้มันพามาดูเท่านั้นเอง"

"คุณหมอเฉิน เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับชีวิตคน อย่าล้อเล่นกับผมเลยนะ"

หลี่ชางจวินยิ้มเจื่อนๆ: "ผมรู้ดีว่าคุณมีฝีมือแค่ไหน รบกวนช่วยวิเคราะห์ให้เราหน่อยเถอะครับ"

คนธรรมดาเมื่อเห็นหมาคาบกระดูก ก็คงไม่คิดอะไรมาก

และยิ่งไม่มีทางรู้ทันทีว่าเป็นกระดูกมนุษย์ ไม่ใช่กระดูกสัตว์อื่น

ครั้งก่อนคดีฆาตกรรมต่อเนื่อง ถ้าไม่ได้คุณหมอเฉินช่วยไว้ ใครจะรู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะไขคดีได้

เมื่อเห็นเฉินหยูยิ้มอย่างมีเลศนัย หลี่ชางจวินก็รีบพูดทันที: "ค่าปรึกษาผมจะส่งไปให้ที่ร้านคุณแน่นอนครับ"

เฉินหยูยกมือขึ้นพลางพูดว่า: "เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา ไหนๆ ก็อยากให้ผมช่วยวิเคราะห์ งั้นผมจะพูดสักหน่อย"

หลี่ชางจวินดีใจมาก รีบเปิดเครื่องบันทึกเสียง

สั่งให้ลูกน้องจดคำวิเคราะห์ของเฉินหยูไว้

อีกด้านหนึ่ง เจ้าหน้าที่ชันสูตรกำลังเริ่มตรวจสอบกระดูก

เฉินหยูพูดอย่างเรียบๆ:

"ผู้ตายเสียชีวิตมาแล้วไม่ต่ำกว่ายี่สิบปี ถ้าไม่ใช่เพราะบังเอิญจริงๆ"

"อย่าว่าแต่หมาจรจัดเลย แม้แต่สุนัขตำรวจที่ได้รับการฝึกมา ก็อาจจะไม่สามารถดมกลิ่นเจอ"

ขณะพูด เฉินหยูก็พาทุกคนเดินไปยังขอบหลุม ใช้เท้าเหยียบพื้นดินเบาๆ

"ทุกคนดูสิ ดินตรงนี้ร่วนมาก แสดงว่าเพิ่งถูกฝนซัดมาไม่นาน"

"คนร้ายมือใหม่ ไม่มีประสบการณ์ หลังจากหั่นศพแล้วฝังอย่างลวกๆ หลุมก็เลยตื้นมาก"

"พอเจอฝนตกหนัก ดินถูกชะล้าง กระดูกชิ้นหนึ่งเลยโผล่ออกมา"

"เจ้าหมาจรที่ออกหาอาหารก็เลยขุดมันขึ้นมาได้พอดี"

หลี่ชางจวินพยักหน้าหลายครั้งอย่างเห็นด้วย

สองวันก่อน เมืองหางโจวเพิ่งมีฝนตกหนักจริงๆ

ฝนตกทั้งวันทั้งคืน เกือบทำให้เมืองน้ำท่วม

"คุณหมอเฉิน แล้วหลังจากนี้ล่ะ?"

หลี่ชางจวินถามต่อ

ขอแค่ได้เบาะแสเพิ่มอีกนิด ก็จับคนร้ายได้ไม่ยาก

เฉินหยูกล่าวว่า:

"คนร้ายมีทั้งหมดสองคน"

"หนึ่งในนั้นเป็นชายหนุ่ม อีกคนเป็นคนแก่"

"คุณหมอเฉิน คุณวิเคราะห์แบบนี้ได้ยังไงกัน?"

เจ้าหน้าที่ชันสูตรที่กำลังตรวจสอบกระดูกเต็มไปด้วยความสงสัย

เขามักได้ยินหลี่ชางจวินพูดชมเฉินหยูว่ามีความสามารถล้ำเลิศ

แต่เจ้าหน้าที่ชันสูตรก็ยังรู้สึกว่าหลี่ชางจวินอาจพูดเกินจริงไปหน่อย

ใช้ความหลวมของดินเป็นหลักฐานว่าถูกฝนชะ

แล้วสันนิษฐานว่าหมาขุดกระดูกเจอ อันนี้ยังพอสมเหตุสมผล

เจ้าหน้าที่สืบสวนที่มีประสบการณ์นิดหน่อยก็สามารถวิเคราะห์ได้ใกล้เคียง

แต่ถัดจากนี้ คำพูดของเฉินหยูก็เริ่มน่าตกใจเกินไป

เขากล่าวว่าคนร้ายมีสองคนและหนึ่งในนั้นยังเป็นคนหนุ่มอีก หรือว่าเฉินหยูสามารถคำนวณอดีตได้จริงๆ?

เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงล้อเล่นเล็กน้อยว่า:

"คุณเจ้าหน้าที่ชันสูตร ข้างมือซ้ายของคุณใช่ซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใช่ไหม?"

เจ้าหน้าที่ชันสูตรหันไปมองโดยไม่รู้ตัว

ที่ขอบหลุมดิน มีซองบะหมี่กรอบซีดจางวางอยู่จริงๆ

เฉินหยูพูดว่า:

"บะหมี่กรอบแบบนี้ ฉันเคยกินสมัยเด็กๆ หลังจากนั้นก็ไม่เคยหาซื้อได้อีก แสดงว่ามันเลิกผลิตไปนานแล้ว"

"ซองบะหมี่กรอบปรากฏอยู่ข้างกระดูกศพ คุณคิดว่ามันหมายถึงอะไร?"

"หมายความว่าขณะที่ฆ่าเหยื่อและฝังศพ คนร้ายกินบะหมี่กรอบนี้ และโยนซองทิ้งลงหลุม?"

หลี่ชางจวินพูดออกมาโดยไม่ทันคิด

เฉินหยูพยักหน้า ก่อนจะพูดต่อว่า:

"บะหมี่กรอบแบบนี้ ในสมัยนั้นได้รับความนิยมมากในหมู่เด็กๆ และวัยรุ่น"

"รสชาติเข้มข้น กรอบอร่อย มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว"

"ช่วงเวลานั้นมันขายดีมาก พอๆ กับขนมรสเผ็ดในยุคนี้เลย"

"หนึ่งในคนร้ายที่เป็นวัยรุ่น ติดรสชาติบะหมี่กรอบนี้อย่างหนัก จนแทบไม่แตะข้าวของจริงจัง"

"ผลก็คือร่างกายอ้วนฉุจากภาวะขาดสารอาหาร"

"ส่วนคนร้ายอีกคน คือเจ้าของบ้านหลังนี้"

"และเป็นพ่อของวัยรุ่นคนนั้น"

"เหยื่อเสียชีวิตในเวลาประมาณตีสาม"

"ผู้ตายรู้จักกับวัยรุ่นคนนั้น และมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน"

"ในวันเกิดเหตุ มาขอพักค้างที่นี่"

"กลางดึกท่ามกลางความเงียบสงัด ถูกฆาตกรรม"

"หลังจากฆ่าแล้ว พ่อกับลูกก็ช่วยกันฝังศพ แล้วหนีออกจากหมู่บ้านในคืนนั้นเอง ทำให้บ้านร้างไปนาน"

"สุดยอด... สุดยอดจริงๆ!"

หลี่ชางจวินปรบมือให้เป็นคนแรก

เจ้าหน้าที่คนอื่นมองหน้ากัน แล้วก็พากันปรบมือตาม

นี่มันคือการวิเคราะห์คดี หรือการทำนายอดีตกันแน่?

พูดละเอียดขนาดนี้เลยเหรอ...

เจ้าหน้าที่ชันสูตรมองเฉินหยูด้วยสายตาเหมือนเห็นผี

แค่ใช้สายตา ซองบะหมี่กรอบซีดๆ และกระดูกไม่กี่ชิ้น เฉินหยูก็สามารถวิเคราะห์ออกมาขนาดนี้ได้

ทั้งที่ดูเหมือนไร้หลักฐาน แต่หลี่ชางจวินกลับเชื่ออย่างสนิทใจ ราวกับทุกคำที่เฉินหยูพูดคือความจริง

หลี่ชางจวินรีบถามว่า:

"แล้วตอนนี้ คนร้ายทั้งสองอยู่ที่ไหน?"

เฉินหยูหรี่ตาลง ใช้นิ้วคำนวณครู่หนึ่ง

"ไม่รู้"

"หือ?"

รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ชางจวินหายวับไป พูดอย่างไม่อยากเชื่อ:

"คุณหมอเฉิน นี่คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม? บนโลกนี้ยังมีเรื่องที่คุณไม่รู้อีกเหรอ?"

"ผมก็ไม่ใช่เทพเซียน บางเรื่องไม่รู้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร"

เฉินหยูยักไหล่

"รายละเอียดคร่าวๆ ผมวิเคราะห์ให้หมดแล้ว ที่เหลือก็อยู่ที่พวกคุณแล้วล่ะ"

ก่อนจากไป เฉินหยูนึกถึงเจ้าหมาจรจัด เลยฝากให้หลี่ชางจวินจัดหาอาหารดีๆ ให้มันหน่อย เพราะเขาติดค้างเจ้าหมานั่นอยู่สามมื้อ

"ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมจัดการเอง!"

หลี่ชางจวินเรียกเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง มอบหมายให้ไปหาอาหารให้เจ้าหมา

"คุณหมอเฉิน แถวนี้เรียกรถยาก ผมไปส่งคุณไหม?"

"ไม่ต้องหรอก งานตามหาคนร้ายไม่ง่ายนะ ช่วงนี้คุณต้องยุ่งแน่"

คำพูดของเฉินหยูดูมีความนัยบางอย่าง

หลี่ชางจวินหันซ้ายขวา แล้วลดเสียงลงถามว่า:

"พ่อลูกคู่นั้น พวกเขาจะมีวิชามืดอะไรหรือเปล่า?"

"ก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน"

เฉินหยูส่ายหัว บอกว่าไม่ต้องส่งเขา

ไอ้สองพ่อลูกนั้นมีวิชาอะไรหรือเปล่า เฉินหยูก็ไม่แน่ใจจริงๆ

แต่ตอนนี้มีสองเรื่องที่รู้แน่นอน

หนึ่ง เขาไม่สามารถคำนวณหาตำแหน่งของทั้งสองคนได้ แสดงว่าพวกเขาปิดบังพลังชีวิตไว้

สอง บริเวณบ้านหลังนี้ไม่มีพลังแค้น

ถ้าเหยื่อตายอย่างคับแค้นใจ บริเวณที่เสียชีวิตต้องมีพลังแค้นหลงเหลืออยู่แน่นอน

ทั้งสองเรื่องนี้ แค่เรื่องเดียวก็ประหลาดแล้ว นี่ยังเจอพร้อมกันทั้งคู่…