เฉินหยูพูดว่า “ในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา คุณยิ่งดูภรรยาจากชนบทของคุณยิ่งไม่น่ามอง”

“หลายครั้งที่คุณคิดจะหย่ากับเธอ แต่หลังจากนั้นก็คิดว่าตัวเองบ้าไปแล้ว”

“จากนั้นก็รีบขอโทษเธอ แต่ไม่นานคุณก็จะกลับมามีความคิดอยากหย่าอีก”

“ทุกครั้งที่คุณกลับมาจากงานเลี้ยงของชนชั้นสูง คุณมักจะถากถางภรรยาของคุณว่าไม่เหมาะสมกับคุณ”

“ภรรยาของคนอื่นๆ ล้วนแต่จบจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง หรือไม่ก็มีหน้าตาดี หรือมาจากตระกูลที่ร่ำรวย”

“แต่ภรรยาของคุณมีวุฒิแค่ระดับประถมและดูบ้านนอกมาก เธอเติบโตในหมู่บ้านเดียวกับคุณ”

คำพูดของเฉินหยูนั้นทิ่มแทงจนหวังเต๋อเฉวียนมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป

“สิ่งที่ผลักดันให้ภรรยาของคุณทรยศคุณคือประโยคหนึ่งที่คุณพูดต่อหน้าผู้คนในงานเลี้ยงเมื่อหลายปีก่อน”

หวังเต๋อเฉวียนพูดด้วยความกังวล “ประโยคอะไร?”

“แม่ไก่ที่ไม่ออกไข่”

“แค่เพราะประโยคนี้ เธอก็ไม่สนใจความสัมพันธ์หลายสิบปีของเราเหรอ?”

หวังเต๋อเฉวียนนิ่งไปสักพัก ก่อนจะตบหน้าตัวเองอย่างแรง

“คุณหวัง คุณทำอะไรน่ะ” จางเจี้ยนเซ่อรีบเข้าไปห้ามเมื่อเห็นหวังเต๋อเฉวียนกำลังจะตบตัวเองอีกครั้ง

“ฉันมันไม่ใช่มนุษย์แล้ว!” หวังเต๋อเฉวียนกล่าวโทษตัวเองอย่างเจ็บปวด

เขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมเขาถึงชอบถากถางภรรยาของตัวเอง เหมือนกับว่าเสพติดการทำเช่นนี้ ทุกๆ ช่วงเวลาหนึ่ง เขาจะต้องถากถางเธอ วิจารณ์ว่าเธอไม่เหมาะสมกับความยิ่งใหญ่ของเขา

หลังจากนั้นก็พยายามชดเชยด้วยการซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนม เครื่องประดับหรูหรา กระเป๋าราคาแพงมากมาย

วนเวียนแบบนี้จนบ้านเต็มไปด้วยของหรูหรา มูลค่ารวมเกือบหกร้อยล้านหยวน

“หากไม่มีเธอ ก็ไม่มีฉันในวันนี้!” หวังเต๋อเฉวียนพูดด้วยความสะอื้น “แต่ฉันก็ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้เลย”

“คุณหมอเฉิน คุณหวังหมายความว่ายังไงครับ?” จางเจี้ยนเซ่อไม่เข้าใจ

“ภรรยาของเขาไม่สามารถมีลูกได้ ไม่ใช่เพราะปัญหาทางร่างกายของเธอ”

“มีปีหนึ่งเขาไปจับปลาที่แม่น้ำแล้วพลัดตกน้ำ”

“ภรรยาของเขา หลี่ซิ่วจือกระโดดลงไปช่วยท่ามกลางความหนาวเย็น และทำให้เธอมีปัญหาสุขภาพจนไม่สามารถมีลูกได้ตลอดชีวิต”

“เขารู้เรื่องนี้ทั้งหมด”

เฉินหยูมองไปที่หวังเต๋อเฉวียนที่ดูทุกข์ทรมาน

หวังเต๋อเฉวียนผลักจางเจี้ยนเซ่อออกแล้วตบตัวเองอีกครั้ง

เฉินหยูรู้สึกสงสาร หากเขาไม่ได้สิ่งที่ไม่ควรได้มา ความเจ็บปวดนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น

“คุณได้ทำร้ายเธอที่จุดอ่อนที่สุด เธอจึงเริ่มเปลี่ยนไป”

เฉินหยูบอกให้หวังเต๋อเฉวียนหยิบโทรศัพท์ออกมา เข้าเว็บไซต์การศึกษาระดับประเทศ แล้วตรวจสอบวุฒิการศึกษาของภรรยาด้วยหมายเลขบัตรประจำตัวของเธอ

“โอ้สวรรค์!!!” หวังเต๋อเฉวียนตกตะลึงเมื่อเห็นวุฒิการศึกษาของภรรยาที่มีรูปถ่ายของเธอ

หลี่ซิ่วจือไม่ได้เพียงแต่สอบเทียบวุฒิระดับประถมและมัธยม แต่ยังเข้ามหาวิทยาลัยและสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโทด้านการบริหารธุรกิจ

“เธอใช้เวลาและความพยายามมากมายเพื่อพัฒนาตัวเองและวุฒิการศึกษา หวังจะเซอร์ไพรส์คุณ แต่คุณกลับทำให้เธอเจ็บปวดจนทำให้เธอเปลี่ยนไป”

เฉินหยูพูดต่อ

“คุณไปตรวจสอบกลุ่มบริษัทหลันจือ ซึ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อสามปีที่แล้ว มีทุนจดทะเบียนสามร้อยล้านหยวน ดำเนินธุรกิจด้านการขาย การแปรรูป และการส่งออกสมุนไพร”

“ในปีที่แล้ว มีเงินจำนวนมากถูกโอนเข้าบัญชีบริษัทนี้ มูลค่ารวมเกือบร้อยล้านหยวน”

“สินค้าแบรนด์เนมในห้องแต่งตัวที่บ้านคุณทั้งหมดเป็นของปลอม ของจริงถูกภรรยาของคุณขายไปและนำเงินมาจดทะเบียนกลุ่มบริษัทหลันจือ”

“รู้ไหมว่าทำไมเธอเพิ่งเริ่มลงมือปีนี้?”

หวังเต๋อเฉวียนส่ายหัวอย่างเลื่อนลอย

“เพราะบริษัทต้องก่อตั้งครบสามปีถึงจะจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ได้ใช่ไหม?” จางเจี้ยนเซ่อถาม

“ใช่แล้ว” เฉินหยูตอบรับคำเดาของจางเจี้ยนเซ่อ

“และในสามปีนี้ เธอได้รวบรวมข้อมูลความผิดพลาดของผู้บริหารหลายคนในบริษัทของคุณ และใช้ข้อมูลเหล่านั้นเป็นเครื่องมือบีบบังคับให้พวกเขาเข้าร่วมกับเธอ และสัญญาว่าหลังจากสำเร็จ พวกเขาจะยังคงอยู่ในตำแหน่งเดิมแต่จะได้รับค่าตอบแทนเพิ่มขึ้นห้าเท่า”

หวังเต๋อเฉวียนคำนวณทุกอย่าง แต่กลับไม่สามารถคำนวณได้ว่าภรรยาของเขาจะเรียนต่อแบบลับๆ พัฒนาตัวเองและเปลี่ยนแปลงตัวเองจนเก่งกาจขนาดนี้

เขาสามารถบีบบังคับและจูงใจได้อย่างช่ำชอง สามารถดึงลูกค้าภายในประเทศที่เขาสูญเสียไปในสามปีนี้มาได้อย่างแน่นอน

คนขับรถส่วนตัวก็เป็นคนของเธอ ความลับทางการค้าของเขาไม่มีอะไรที่เป็นความลับอีกต่อไป

“คุณหมอเฉิน ฉันรู้ว่าฉันทำผิดกับเธอ แต่สิ่งที่เธอทำมันโหดร้ายเกินไป ช่วยฉันรักษาบริษัทหน่อยเถอะ”

หวังเต๋อเฉวียนรู้ว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดถึงเรื่องอื่น การรักษาบริษัทเป็นเรื่องเร่งด่วน

“คุณต้องควบคุมผู้บริหารเหล่านั้น ค้นหาหลักฐานการติดต่อกับภรรยาของคุณ แล้วค่อยไปเจรจา” เฉินหยูกล่าว

“ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” หวังเต๋อเฉวียนถามด้วยความไม่เชื่อ

“เธอทำมาขนาดนี้แล้ว อาจจะไม่ยอมรับก็ได้”

“เธอจะยอมรับ” เฉินหยูตอบ “ยอมละทิ้งทรัพย์สินที่ย้ายไปยังกลุ่มบริษัทหลันจือ ปล่อยไปไม่เรียกร้องคืน รับผิดชอบหนี้สินที่ผู้จัดการทั่วไปกู้ยืมจากธนาคาร แม้จะทำให้บริษัทเสียหายไปครึ่งหนึ่ง แต่จะทำให้ภรรยาของคุณรู้สึกว่าคุณเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงบ้าง”

“จริงๆ แล้ว ภรรยาของคุณไม่ได้หมดหวังกับคุณอย่างสิ้นเชิง”

หวังเต๋อเฉวียนถอนหายใจลึก คนที่เขาไว้ใจกลับกลายเป็นศัตรูภายในทุกคน คำพูดที่ว่า “นอกจากตัวเอง ทุกคนคือสายลับ” ก็ผุดขึ้นมาในหัว

“ก็ทำตามที่คุณบอกเถอะ” หวังเต๋อเฉวียนตัดสินใจจะทำตามคำแนะนำของเฉินหยู

เขาขอให้จางเจี้ยนเซ่อเป็นพยาน หากปัญหานี้สามารถแก้ไขได้ เขาจะมอบคำมั่นสัญญาเป็นค่าตอบแทน ซึ่งก็คือการให้คำมั่นว่าจะให้ความช่วยเหลือเฉินหยูอย่างเต็มที่ในอนาคต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเงินทองหรือความช่วยเหลืออื่นๆ

เฉินหยูรับคำสัญญาด้วยรอยยิ้มลึกซึ้ง “สัญญานี้ฉันรับไว้ แต่ตอนนี้คุณยังไปไม่ได้”

“ปัญหาบริษัทฉันแก้ได้แล้ว ไม่ใช่เหรอ?” หวังเต๋อเฉวียนถาม

“ปัญหาบริษัทคุณแก้ได้แล้ว แต่โรคของคุณยังไม่ได้รักษา”

“ใช่ๆ ฉันต้องรักษาโรค” หวังเต๋อเฉวียนกล่าวอย่างเคร่งเครียด

เมื่อคิดถึงนิสัยที่ประหลาดและร้ายกาจของตัวเอง หวังเต๋อเฉวียนมีสายตาที่เปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น