【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ: เพลงที่ได้รับการสั่งทำ】

【รับรางวัล: คะแนนทักษะ *1】

【คำเตือน: โฮสต์ได้สะสมคะแนนทักษะทั้งหมด 4 คะแนนแล้ว】

เช้าวันต่อมา

เวลา 6:00 น.

หลินจือไป๋เพิ่งตื่นขึ้นมาก็ได้รับแจ้งเตือนจากระบบ

เมื่อได้รับการแจ้งเตือนนี้ หลินจือไป๋ก็รู้ว่าเพลง "แสงจันทร์" ได้รับการยอมรับจากลูกค้าแล้ว แต่เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าประหลาดใจสำหรับเขา

หลังจากตื่นขึ้นและทำธุระส่วนตัวเสร็จ

เวลา 6:30 น. เขาลงมาทานอาหารเช้า

อาหารเช้าวันนี้คือ น้ำเต้าหู้และปาท่องโก๋ ตั้งแต่หลินจือไป๋เคยขอไปครั้งก่อน ป้าหลิวก็จะทำอาหารเช้าเสร็จตรงเวลาทุกเช้าให้เขาทานเวลา 6:30 น.

ขณะที่ใกล้จะทานเสร็จ

หลินจือไป๋ได้รับสายจากพี่สาวหลินซี เสียงของเธอในโทรศัพท์เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและกระตือรือร้น

"เราได้สัญญาแล้ว ตอนนี้กำลังเตรียมตัวหานักร้องมาอัดเสียง วันนี้เป็นวันเสาร์ โรงเรียนน่าจะหยุดใช่ไหม? เธอว่างมาที่บริษัทหน่อยนะ เราจะทำการทดลองเสียงกับนักร้อง"

"ได้ครับ"

"ขอฉันแจ้งความต้องการก่อนนะ"

หลินซีต้องการกรองนักร้องที่มีคุณสมบัติตามที่หลินจือไป๋ต้องการ

"เอ่อ... "

หลินจือไป๋คิดครู่หนึ่ง "นักร้องต้องมีความชำนาญในสไตล์เพลง R&B นักร้องในสไตล์นี้มักมีความสามารถในการหักเสียงนุ่ม นักร้องที่เสียงอ่อนเยาว์จะดีกว่า และต้องมีความสามารถในการร้องเพลงที่ดีด้วย คุณลองเลือกนักร้องตามเกณฑ์นี้ก่อน"

หลายคนคิดว่าเพลง "แสงจันทร์" เป็นเพลงสไตล์โบราณ ซึ่งเมื่อดูจากเนื้อเพลงแล้วก็เป็นเพลงโบราณจริง ๆ

แต่ในแง่ของทำนอง เพลงนี้เป็นสไตล์ R&B ซึ่งมีลักษณะเด่นคือมีการหักเสียงเยอะ วิธีการร้องนี้มักมีการหักเสียงเป็นครั้งคราว เช่น โจวตงที่เป็นราชา R&B ก็มีความชำนาญในการสร้างเพลงในสไตล์นี้ แต่ไม่ได้หักเสียงบ่อยเท่ากับหวังลี่หง เถาจีจี และหูเหยียนปิง

นี่คือเหตุผลที่หลี่เลี่ยงและจางเผยเหิงรู้สึกว่าเพลง "แสงจันทร์" แม้จะเป็นเพลงโบราณ แต่กลับมีความพิเศษแตกต่างจากเพลงโบราณทั่วไป นั่นเพราะเป็นการผสมผสานระหว่างเพลงโบราณและ R&B ที่ลงตัว

การผสมผสานที่ลงตัวนี้ทำให้เพลง "แสงจันทร์" เป็นเพลงที่ยากในการร้อง แม้แต่หูเหยียนปิงเองก็รู้สึกเหนื่อยใจเมื่อร้องเพลงนี้

หลินจือไป๋อดไม่ได้ที่จะกังวลว่าจะมีนักร้องในเฉินฮวาที่สามารถร้องเพลงนี้ได้หรือไม่?

แต่เมื่อนึกถึงนักร้องหลายคนในเฉินฮวาที่มีความสามารถโดดเด่นแล้ว หลินจือไป๋ก็มั่นใจมากขึ้น

ควรจำไว้ว่าฉินโจวมีประชากรเกิน 2.3 พันล้านคน ศิลปินและนักร้องที่มีพรสวรรค์มากมายล้วนมาจากที่นี่

"เข้าใจแล้ว"

หลินซีคิดถึงนักร้องในแผนกที่อาจเหมาะสม "ฉันจะเตรียมตัวให้นักร้องที่เกี่ยวข้องไว้ก่อน แล้วเราค่อยมาดูผลกันอีกที เธอว่างมาได้ตอนกี่โมง?"

"ประมาณบ่ายสอง"

"ตกลง เจอกันตอนนั้นนะ"

หลินซีวางสายแล้วหันไปติดต่อกับนักร้อง ขณะเดียวกันหลินจือไป๋ก็โทรหาเจียงเฉิงเพื่อให้เขามาพบในภายหลัง

เวลา 9:00 น.

เจียงเฉิงมาถึงบ้านของหลินจือไป๋

เมื่อหลินจือไป๋เห็นเจียงเฉิง เขาก็หยุดนิ่งชั่วขณะ

แม้ว่าเจียงเฉิงจะดูเรียบร้อย แต่ใบหน้าของเขาดูอ่อนล้า ริมฝีปากแห้งและมีเลือดฝาดเล็กน้อย ดวงตามีรอยแดง เหมือนกับว่าเขาไม่ได้พักผ่อนดีเท่าที่ควร

"คุณไม่สบายหรือเปล่า?"

"ผมไม่มีอะไรครับ"

เจียงเฉิงยิ้ม เสียงของเขากลับไม่มีความเหนื่อยล้า แต่กลับมีความตื่นเต้นอย่างแปลก ๆ

หลินจือไป๋เชิญเขานั่งลงแล้วเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง "การทำงานต้องมีการพักผ่อนด้วย จำไว้ว่าสุขภาพคือทรัพย์สินที่สำคัญที่สุดในการทำงาน"

"เข้าใจแล้วครับ"

เจียงเฉิงรู้สึกอบอุ่นใจในคำพูดนั้นและนั่งลงตรงข้ามหลินจือไป๋

เมื่อเห็นว่าหลินจือไป๋กำลังจะชงชา เขาพูดเบา ๆ ว่า "ให้ผมทำแทนเถอะ" จากนั้นเขาก็เริ่มชงชาให้

หลินจือไป๋ไม่พูดอะไรต่อ

หลังจากที่เจียงเฉิงชงชาเสร็จ หลินจือไป๋จิบชาเบา ๆ แล้วถามขึ้นทันที

"คุณรู้จักแผนกดนตรีของเทียนกวงมากแค่ไหน?"

"เทียนกวงมีนักร้องหญิงยอดเยี่ยมสี่คน นักร้องชายยอดเยี่ยมอีกห้าคน และนักแต่งเพลงยอดเยี่ยมอีกหกคน"

เจียงเฉิงตอบโดยไม่ต้องคิด "สามารถกล่าวได้ว่าหุ้นของเทียนกวงมีส่วนสำคัญที่ได้รับการสนับสนุนจากแผนกดนตรี แผนกดนตรีของพวกเขามักทำผลงานได้ดีในชาร์ตเพลง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อห้าปีที่แล้วที่พวกเขาสามารถครองแชมป์ชาร์ตเพลงได้สิบสองเดือนติดต่อกัน เป็นผลงานที่ไม่เคยมีมาก่อนในฉินโจว แม้แต่เฉินฮวาและน่าเซินก็ไม่สามารถทำได้เช่นนี้"

"ใช่"

เมื่อเห็นว่าคู่สนทนามีความรู้มากมาย หลินจือไป๋ยิ้มเบา ๆ และเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

"ลองพูดถึงน่าเซินดูสิ"

เจียงเฉิงจิบชาอีกครั้งและเริ่มพูดต่อ

"น่าเซินมีความแข็งแกร่งโดยรวมที่เหนือกว่าเทียนกวง แม้ว่าจะไม่สามารถเทียบเท่ากับเฉินฮวาได้ แต่พวกเขามีความโดดเด่นที่ไม่มีจุดอ่อนชัดเจน และนอกเหนือจากการตีพิมพ์หนังสือแล้ว ในด้านอื่น ๆ ก็ไม่เห็นความแตกต่างที่ชัดเจนเมื่อเทียบกับอีกสองบริษัท"

หลินจือไป๋พยักหน้าอย่างพอใจ

ในเวลาเพียงช่วงสั้น ๆ ระหว่างดื่มชา หลินจือไป๋ถามคำถามเกี่ยวกับข้อมูลของสามบริษัทหลักอีกหลายเรื่อง

แม้ว่าเจียงเฉิงจะไม่สามารถท่องได้ทั้งหมด แต่เขาก็สามารถตอบได้อย่างคล่องแคล่ว ทำให้หลินจือไป๋มั่นใจว่าเจียงเฉิงดูเหนื่อยล้าเพราะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการศึกษาข้อมูลเหล่านี้

แต่นั่นแสดงให้เห็นถึงความสามารถของเขา

เจียงเฉิงเป็นคนที่มีความจำดีเยี่ยม โดยเฉพาะอย่างยิ่งในการจัดการข้อมูลและตัวเลข

ข้อมูลหลายอย่างที่หลินจือไป๋ไม่สามารถเข้าใจได้ เจียงเฉิงกลับสามารถอธิบายได้อย่างชัดเจน

เมื่อมาถึงเรื่องของเฉินฮวา เจียงเฉิงดูเหมือนจะเตรียมตัวมามากที่สุด

เขาไม่เพียงวิเคราะห์สถานการณ์ของแผนกต่าง ๆ ของเฉินฮวา แต่ยังจดจำรายงานประจำปีที่เปิดเผยของเฉินฮวาและวิเคราะห์ข้อมูลบางอย่างที่หลินจือไป๋ไม่เคยคิดถึงมาก่อน

หลังจากที่เจียงเฉิงพูดจบ

หลินจือไป๋พูดขึ้นทันทีว่า "คุณคิดว่าคุณสามารถเดาว่าผมเป็นใครได้ไหม?"

เจียงเฉิงยิ้ม "เจ้านายแซ่หลิน เฉินฮวาก็แซ่หลิน"

หลินจือไป๋จ้องมองเจียงเฉิงครู่หนึ่งและกล่าวเบา ๆ "คุณปู่ของผมคือหลินเจามู่ ส่วนพ่อของผม คุณลองเดาดูสิว่าเป็นใคร"

ไม่ผิดแน่!

สายตาของเจียงเฉิงเปล่งประกายด้วยความหวัง

แม้ว่าเขาจะคาดเดาเอาไว้แล้ว แต่เมื่อหลินจือไป๋ยอมรับด้วยตนเองว่าเขาเป็นหลานของหลินเจามู่ เจียงเฉิงก็ยังไม่สามารถระงับความตื่นเต้นของตัวเองได้!

หลินเจามู่!

ผู้นำของเฉินฮวา หนึ่งในบุคคลที่โดดเด่นที่สุดในวงการบันเทิงและธุรกิจของฉินโจว เจ้านายของเขาเป็นทายาทโดยตรงของหลินเจามู่!

เจียงเฉิงสูดลมหายใจลึก ๆ และพูดว่า "ตระกูลหลินมีทายาทรุ่นที่สองทั้งหมดสี่ชายหนึ่งหญิง พวกเขาคือหลินชุน หลินเซี่ย หลินชิว และหลินตง และยังมีอีกหนึ่งคนคือหลินเวย ซึ่งเป็นลูกสาวคนเดียวของหลินเจามู่ แต่เธอไม่ได้ทำงานในเฉินฮวา"

ไม่รู้ว่าหลินเจามู่ขี้เกียจหรือเปล่า เขาเลือกตั้งชื่อให้ลูกชายทั้งสี่ตามฤดูกาล และได้ชื่อให้ลูกสาวว่า "หลินเวย" ที่ไม่เกี่ยวข้องกับฤดูกาลใด ๆ

"ต่อไป"

หลินจือไป๋ทำท่าจะดันแว่นขึ้น แต่ก็จำได้ว่าไม่ต้องใส่แว่นอีกแล้ว เพราะสายตาของเขาดีขึ้นแล้ว แต่เขายังคงมีนิสัยที่ยังคงปรับตัวไม่ได้และเอื้อมมือไปจับจมูกของตัวเอง

เจียงเฉิงยิ้ม

"เจ้านายควรจะเป็นทายาทรุ่นที่สามของตระกูลหลิน แต่ผมไม่สามารถหาข้อมูลเกี่ยวกับคุณได้ แม้ว่าผมจะพบข้อมูลของทายาทรุ่นที่สามส่วนใหญ่แล้วก็ตาม แต่ผมก็ไม่พบข้อมูลของคุณเลย อย่างไรก็ตามในข้อมูลเกี่ยวกับหลินตง ผมพบว่าเขามีลูกชายสองคนและลูกสาวหนึ่งคน แต่ผมสามารถหาข้อมูลของหลินซีและหลินเซิ่งเทียนเท่านั้น ดังนั้นถ้าใช้การคาดเดาแบบตัดออก เจ้านายน่าจะเป็นลูกชายคนเล็กของหลินตง"

"ดีมาก"

หลินจือไป๋มองเจียงเฉิงอย่างลึกซึ้ง

ก่อนที่การฝึกทหารจะเริ่มขึ้น หลินจือไป๋ได้มอบหมายให้เจียงเฉิงเรียนรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ในวงการบันเทิง โดยเฉพาะการมุ่งเน้นไปที่สามบริษัทใหญ่ และวันนี้ก็เป็นการทดสอบว่าความสามารถของเจียงเฉิงเป็นอย่างไร ซึ่งผลที่ได้เกินความคาดหวังของหลินจือไป๋

บางเรื่องอาจดูง่ายดาย

แต่ในระยะเวลาเพียงไม่กี่วัน ถ้าไม่มีความทุ่มเทเต็มที่ในการศึกษาเกี่ยวกับสามบริษัทใหญ่ เจียงเฉิงก็ไม่สามารถตอบคำถามได้อย่างคล่องแคล่วเช่นนี้

ถ้าความคิดไม่เฉียบแหลมพอ เจียงเฉิงก็ไม่สามารถใช้วิธีการตัดออกและเดาถูกต้องได้

บางข้อมูลอาจเปิดเผยได้จริง แต่การรวบรวมข้อมูลเหล่านี้และวิเคราะห์เพื่อนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ถูกต้องไม่ใช่เรื่องง่าย

"ดูเหมือนว่าผมเดาถูกแล้ว"

เจียงเฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลินจือไป๋พยักหน้า "ต่อไปเป็นคราวที่คุณจะถามบ้าง"

เจียงเฉิงเป็นคนที่รู้จักกฎเกณฑ์และรู้จักระมัดระวังในการพูดจา เมื่อหลินจือไป๋ไม่เปิดเผยอะไร เขาก็ไม่เคยถาม แต่เมื่อเขาผ่านการทดสอบแล้ว หลินจือไป๋ก็ไม่ลังเลที่จะเปิดเผยข้อมูลบางอย่าง

"ผมอยากรู้ว่า..."

เจียงเฉิงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม "เจ้านายมีคนสนับสนุนอยู่เบื้องหลังหรือเปล่า?"

หลินจือไป๋ส่ายหัว "ผมไม่มีคนสนับสนุนเบื้องหลัง นี่คือความจริง รวมถึงเงินเดือนของคุณก็เป็นเงินส่วนตัวของผมเอง"

"ผมเข้าใจแล้ว"

"คุณเข้าใจอะไร?"

หลินจือไป๋มองเจียงเฉิงด้วยความสนใจ

เจียงเฉิงตอบ "ถ้าเจ้านายไม่มีคนสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง นั่นหมายความว่าคุณต้องการสร้างธุรกิจของตัวเองโดยไม่พึ่งพาเฉินฮวา ซึ่งนั่นก็อธิบายว่าทำไมผมถึงได้รับโอกาสนี้"

"คุณไม่ต้องถ่อมตัวไป"

หลินจือไป๋ยิ้ม "อย่างไรก็ตาม ถ้าคุณรู้จักเฉินฮวาดี คุณก็คงรู้ว่าสถานการณ์ของครอบครัวเราในเฉินฮวานั้นเป็นเรื่องยาก ไม่สามารถเทียบกับครอบครัวของลุง ๆ ของผมได้"

"ดังนั้น..."

เจียงเฉิงเริ่มเข้าใจ "เจ้านายจึงต้องการหลีกเลี่ยงเฉินฮวาและสร้างธุรกิจของตัวเอง"

สำหรับเจียงเฉิง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่เขาผิดหวัง ไม่ว่าเจ้านายของเขาจะมีอิทธิพลในเฉินฮวามากน้อยแค่ไหน ก็ยังคงเป็นบุคคลที่เขาไม่สามารถเข้าถึงได้ตามปกติ

ยิ่งไปกว่านั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะสถานการณ์นี้ เขาก็คงไม่ได้รับโอกาสที่จะสร้างความสำเร็จกับบุคคลที่มีอิทธิพลเช่นนี้

ไม่ว่าจะอย่างไร หลินจือไป๋ก็ยังเป็นลูกชายคนเล็กของครอบครัวที่ร่ำรวย เขายินดีที่จะร่วมมือกับบุคคลที่มีศักยภาพเช่นนี้เพื่อสร้างธุรกิจใหม่

เจียงเฉิงเชื่อว่าการเลือกครั้งนี้ไม่ผิดพลาด

แม้ว่าเจ้านายของเขาจะยังเยาว์วัย แต่ก็เป็นบุคคลที่มีความสามารถเฉพาะตัวและได้รับการฝึกฝนอย่างดี เป็นทายาทโดยตรงของครอบครัวที่ทรงพลัง ในอนาคตเขาจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

ถึงแม้ว่าตัวเองจะสามารถเพียงแค่ได้รับผลประโยชน์เพียงบางส่วนจากความสำเร็จของเจ้านาย ก็ยังดีกว่าการหางานที่อื่น

"คุณพูดถูกเพียงครึ่งเดียว"

หลินจือไป๋ตอบ "คุณเคยได้ยินชื่อไป๋ตี้ไหม?"

เจียงเฉิงนิ่งอึ้ง เพราะคิดว่านี่เป็นการทดสอบเล็ก ๆ อีกครั้ง

"ไป๋ตี้เป็นนักแต่งเพลงหน้าใหม่ในวงการเพลงเมื่อไม่นานมานี้ เขาเปิดตัวเมื่อเดือนที่แล้ว และเพลงแรกที่ปล่อยออกมาก็ขึ้นไปติดอันดับสองในชาร์ตเพลง หลังจากนั้นเขาปล่อยเพลงใหม่อีกเพลงเมื่อเดือนนี้ และตอนนี้ก็คาดว่าจะครองอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงได้"

หลังจากพูดจบ เจียงเฉิงก็สงสัย

ทำไมเจ้านายถึงพูดถึงไป๋ตี้?

ตั้งแต่เช้านี้ เจ้านายถามเรื่องต่าง ๆ เกี่ยวกับสถานการณ์ของสามบริษัทใหญ่

ไป๋ตี้อาจจะมีชื่อเสียงขึ้นมาเร็ว แต่เมื่อเปรียบเทียบกับสถานการณ์ที่ซับซ้อนของสามบริษัทใหญ่แล้ว ไป๋ตี้ก็เป็นเพียงบุคคลเล็ก ๆ ที่ไม่สำคัญ

"ต่อไปนี้คุณควรให้ความสนใจกับไป๋ตี้มากขึ้น"

หลินจือไป๋ไม่ได้อธิบายเพิ่มเติม เพียงแค่ยกถ้วยชาขึ้นมาเบา ๆ แล้วพ่นไอระเหยออกไป เหมือนกับการพ่นละอองน้ำบนบ่อเล็ก ๆ