อดีตเลขาธิการใหญ่แห่ง SNBA เฌโรม แคร์เบียล ทุบโต๊ะหลังจากค้นหาบทความข่าวบนอินเทอร์เน็ต

ในขณะที่เขาทุ่มเททุกอย่างแม้กระทั่งการออกทีวีเพื่อพยายามดิ้นรนอย่างสุดความสามารถ อ็องรี มาร์โซกลับหัวเราะเล่นอยู่กับเด็กตัวเล็กๆ อย่างสบายใจ

└ฉันว่าทั้งสองคนร่วมมือกันแน่ๆ

└ร่วมมืออะไรกัน?

└คนดังที่ไหนจะทำอะไรแบบนั้นกลางถนน มันต้องเป็นการสร้างกระแสแน่ๆ

└อย่ากล่าวหาพี่ฉันนะ เขาเป็นแบบนั้นตั้งแต่แรก

└ใช่ เขาไม่ใช่คนที่คิดอะไรซับซ้อนขนาดนั้น

└อ็องรีไม่ว่า แต่โกฮุนเป็นอะไรของเขา 55555

└น่าจะเป็นคนที่มีนิสัยรุนแรงอยู่เหมือนกัน อ็องรีโดนต่อยจมูกเลือดไหลเลย

└ต่างคนต่างอยู่ยังดี แต่พอมาเจอกันทีไรมีเรื่องทุกที 55555

└5555555 มีเรื่องทุกทีจริงๆ

└สถานการณ์ดูแปลกๆ ข้างๆ กำลังประท้วงอ็องรี มาร์โซ แต่อีกฝั่งทำตัวแบบนั้น

└แสดงว่าเขาไม่สนใจอะไรเลยมั้ง

แม้แต่คอมเมนต์ก็ดูเป็นมิตรเสียส่วนใหญ่

เวลาที่เฌโรม แคร์เบียลเคยทุ่มเทไปกับการพยายามทำลายชื่อเสียงของอ็องรี มาร์โซ เพื่อรวบรวมและรักษาผู้ที่เกลียดเขาไว้ มันกลับรู้สึกว่างเปล่าและไร้ค่า

เฌโรม แคร์เบียลพิมพ์คอมเมนต์

└นี่มันจงใจชัดๆ จะบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่มาแสดงแบบนี้ข้างการประท้วงไม่ได้หรอก

└แล้วจะได้อะไรจากการทำแบบนั้น?

└จริง 555 จะทะเลาะกับเด็กเพื่ออะไรไม่มีประโยชน์เลย

└สร้างภาพให้ดูเป็นมิตร เพื่อกลบเกลื่อนว่าตัวเองเป็นเผด็จการยังไงล่ะ

└โอ้?

└ว่าแล้วต้องมีพวกทฤษฎีสมคบคิด

└ไม่ใช่ทฤษฎีสมคบคิด ลองฟังที่เขาพูดในรายการทีวีหรืออ่านบันทึกการประชุมดู

└ไม่อ่ะ ไม่สน

└ฉันฟังมาแล้วนะ เขาก็พูดมีเหตุผลดีออก เช่น ทำไมสิทธิประโยชน์ของอ็องแตร์มิต็องเพิ่มขึ้น แต่จำนวนผู้ได้รับผลประโยชน์ไม่เพิ่ม

└ไม่รู้รายละเอียด แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงก็น่าโมโหนะ

└ประเด็นคือต้องดูว่าเขาใช้อำนาจในบอร์ดบริหารยังไง

└พูดอะไรเนี่ย เขาแค่กำลังตั้งคำถามกับบอร์ดที่ทำผิดไม่ใช่เหรอ

└คนนั้นโดนไล่ออกไม่ใช่เหรอ 555

└รู้ไหมว่าคนที่ไม่ได้รับเงินช่วยเหลือจากการว่างงาน ได้รับย้อนหลังหมดแล้ว

└ฉันว่าพูดแบบนั้นก็มีเหตุผลนะ ถึงจะแสดงออกแบบแข็งกร้าวก็ตาม

└คิดหน่อยสิ คนพวกนั้นถูกปลดแล้วถึงจะเริ่มเข้าสู่สภาวะปกติ

└แน่นอนอยู่แล้ว ไล่คนพวกนั้นออก แล้วอยู่ๆ เงินที่เคยอ้างว่าไม่มี กลับแจกได้

└ใช่ เงินพวกนั้นมาจากไหนล่ะ? ถ้าไม่ใช่คน 3,000 คนนั้นแอบเอาไป

└ศิลปินทุกคนต่างพอใจ แต่คนที่โดนไล่ออกกลับโวยวายอยู่คนเดียว 555

└ลุงครับ ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่หยุดเถอะ หลักฐานที่คุณบอกว่าเป็นหลักฐาน มันไม่มีอะไรน่าเชื่อเลย

“….”

เฌโรม แคร์เบียลพิมพ์ต่อไม่ออก ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

แม้จะยังมีบางคนที่เห็นด้วย แต่คอมเมนต์ส่วนใหญ่กลับสนับสนุนอ็องรี มาร์โซ

ทั้งที่เขาใช้เงินซื้อบทความข่าวนับร้อย เผยแพร่ตามเว็บไซต์ต่างๆ ร่วมมือกับอีก 3,000 คนเพื่อโพสต์บทความและคอมเมนต์ทั่วโลกออนไลน์ แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถโค่นชายคนหนึ่งซึ่งไม่ทำอะไรเลยได้

แม้กระทั่งชื่อ "ศิลปิน"

แม้กระทั่งชื่อ "นักวิจารณ์"

เขาสละมันทั้งหมด และต่อสู้อย่างบ้าคลั่งด้วยความเคียดแค้น

แต่ก็ต้องสิ้นหวัง

“ทำไม… ทำไมกัน…”

เขาคิดว่าตนเองได้พยายามอย่างเต็มที่แล้ว

ในสมัยเรียน เขาเคยได้รับรางวัลจากเวทีต่างๆ และเป็นที่น่าชื่นชมในหมู่เพื่อนๆ

แต่วันหนึ่งทุกอย่างก็หยุดนิ่ง งานแสดงของเขาไม่ได้รับความสนใจอีกต่อไป

เขาจึงหันมาทำงานวิจารณ์เพื่อยังชีพ แต่ก็เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น

เขาคิดว่าเป็นเพราะไม่มีพรสวรรค์

จึงพอใจกับตำแหน่งเลขานุการของ SNBA และเงินเดือนที่มั่นคง

และใช้ชีวิตอย่างยอมจำนน

แต่อ็องรี มาร์โซกลับแย่งชิงตำแหน่งนั้นไป

เขาเกลียดชายผู้นั้นอย่างสุดหัวใจ

เกลียดความไร้ความเมตตาที่ไม่ให้อภัยแม้แต่ความผิดเพียงครั้งเดียว

เกลียดพรสวรรค์ที่อีกฝ่ายมีมาตั้งแต่เกิด

เกลียดความร่ำรวยที่ได้รับสืบทอด

เกลียดใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ว่าจะทำอะไรก็ดูเป็นคนดี

เขารู้สึกไม่ยุติธรรม

เกลียดตัวเองที่ไม่สามารถเป็นแบบนั้นได้

เกลียดพ่อแม่ที่ไม่ได้มอบทรัพย์สินหรือพรสวรรค์ให้

เกลียดผู้คนที่ไม่เข้าใจโลกของเขาและศิลปะที่เขาสร้าง

“……”

แม้แต่ทนายความก็เช่นกัน

ต่อให้เขาอธิบายความบริสุทธิ์อย่างไร ทนายก็ทำได้เพียงตอบว่าไม่สามารถช่วยให้พ้นผิดได้

เพราะไม่อาจยอมรับคำพูดแบบนั้น เขาจึงเข้ารับการสอบสวนถึงสองครั้งโดยลำพัง

เฌโรม แคร์เบียลจึงถูกฟ้องในข้อหายักยอกและประพฤติมิชอบ และรอการพิจารณาคดี

เขาหวังจะเปลี่ยนกระแสสังคมเพื่อให้มีผลต่อคำตัดสิน

แต่สุดท้ายก็ไร้ผล

ผู้ชายที่จมอยู่กับปมด้อยมาโดยตลอด

เมื่อรู้ว่าตนเองไม่มีสิ่งใดสามารถทำได้อีกแล้ว

เขาก็ยอมแพ้ทุกอย่าง

เฌโรม แคร์เบียลเปิดลิ้นชัก

ทางเลือกสุดท้ายของเขา เหลือเพียงสิ่งนั้นเท่านั้น

...

วันอาทิตย์ที่ 17 เดือน 9 ปี 2028 เวลา 10:30 น.

เฌโรม แคร์เบียล มาถึงแกลเลอรี่มาร์โซด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้นเร้าใจ

เขาสวมเสื้อโค้ต มือทั้งสองล้วงลึกเข้าไปในกระเป๋า และกวาดตามองรอบตัว

ตั้งแต่เช้าก็มีผู้คนจำนวนมากมาเยี่ยมชมผลงานของอ็องรี มาร์โซ และที่ทางเข้าก็มีพนักงานต้อนรับหนึ่งคน และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนยืนอยู่

‘ขอโทษด้วยค่ะ แต่เราให้เข้าพบได้ในวันที่ 17 กันยายน ระหว่างเวลา 10.30 น. ถึง 11.00 น. ตกลงนัดตอนนั้นดีไหมคะ?’

เฌโรม แคร์เบียลนึกถึงคำพูดของอาร์แซง บัตเลอร์ของอ็องรี มาร์โซเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

หลังจากค้นหาข่าวเกี่ยวกับอ็องรี มาร์โซและสืบข้อมูลด้วยวิธีต่างๆ ก็ได้ผลลัพธ์ตรงกับคำพูดนั้น

อ็องรี มาร์โซมีกำหนดเข้าร่วมประชุมของผู้บริหาร SNBA ตอนเที่ยง และไม่มีตารางนัดอื่นในช่วงเช้า

เฌโรม แคร์เบียลกลืนน้ำลายแห้งแล้วก้าวเท้าเข้าไป

เขาเดินเข้าแกลเลอรี่อย่างไม่มีอุปสรรคและค่อยๆ เดินชมภายใน

สถานที่แห่งนั้นจัดแสดงเพียงภาพเหมือนตนเองและภาพสะท้อนตัวเองของอ็องรี มาร์โซ เต็มไปด้วยความสุข ความชื่นชม และความตื่นตะลึง

“ดูนี่สิ”

“คิดได้ยังไงเนี่ย?”

“ไม่ใช่ภาพถ่ายเหรอ? แบบนี้จะเป็นภาพวาดได้ยังไง”

เฌโรม แคร์เบียลไม่พลาดแม้แต่ผลงานเดียว

ชายที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นศิลปินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดถัดจากแบร์นาร์ บัฟเฟต์ และในฐานะประติมากรก็ได้รับการกล่าวขานว่าเป็นโรแดงแห่งยุคใหม่

ชายที่เขาไม่อาจตามทัน ไม่ว่าจะอย่างไร

ชายที่เขายอมแพ้และจำนนให้ แต่ก็ยังไม่ยอมให้เขามีที่ยืน

วันนี้คือวันที่เขาจะไม่ยอมให้ถูกมองข้ามอีกต่อไป

ยิ่งอีกฝ่ายยิ่งใหญ่เพียงใด การกระทำของเขาในวันนี้ก็ยิ่งมีความหมาย

เฌโรม แคร์เบียลอดทนเดินชมแกลเลอรี่ พร้อมกับแอบมองไปยังสำนักงานชั้น 2 อยู่เป็นระยะ

เขายังแอบฟังบทสนทนาของพนักงานด้วย

“ท่านประธานมาแล้วเหรอ?”

“ค่ะ แถมยังเรียกหาด้วยนะคะ”

“อาาา ตายแล้ว ท่านยุ่งอยู่กับการจัดงานประกวดอาร์นูโวอยู่แท้ๆ”

“รีบขึ้นไปหาท่านเถอะ”

หมายความว่าประธานมิเชล พลาตินีอยู่ในแกลเลอรี่ตอนนี้

“จะเอากาแฟไปให้อาร์แซงไหม?”

“สนใจเขาเหรอ?”

“ก็… ฮึๆ”

“อย่าเลย เขาแต่งงานแล้ว มีลูกชายด้วยนะ”

“โกหกน่า!”

และอาร์แซง บัตเลอร์ของอ็องรี มาร์โซ ก็อยู่ที่นั่นด้วย

เฌโรม แคร์เบียลมั่นใจว่าอ็องรี มาร์โซอยู่ในสำนักงานชั้น 2 แน่นอน

แต่ไม่รู้ว่าเขาจะลงมาเมื่อไร

เมื่อดูจากด้านหน้าแล้วไม่มีรถของอ็องรีและอาร์แซงจอดอยู่ จึงคิดว่าอาจใช้ทางเข้า-ออกด้านหลังแทน

“……”

เฌโรม แคร์เบียลเดินผ่านเด็กชายที่กำลังหยิบลูกอม เพื่อจะไปดูที่จอดรถชั้นใต้ดิน

ขณะเดียวกัน

อ็องรี มาร์โซที่ไปเยี่ยมชมแกลเลอรี่ชาโตในเช้านั้น ยังรู้สึกสะเทือนใจจากผลงาน <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ของโกฮุน

แม้จะกลับมาที่สำนักงานแกลเลอรี่แล้ว เขาก็ยังไม่อาจจดจ่อกับงานในมือได้

“……”

ถ้าเป็นเพราะผลงานดีเยี่ยมก็ยังพอเข้าใจได้

เขาเคยเห็นงานของโกฮุนมาหลายชิ้น และรู้ฝีมือดีอยู่แล้ว

แต่สิ่งที่ทำให้เขาสับสน คือโกฮุนยังอายุเพียง 11 ปี และพัฒนาอย่างต่อเนื่องทุกครั้งที่ได้พบ

<ทานตะวัน> คือการผสมผสานระหว่างลัทธิอิมเพรสชันนิสต์ช่วงหลังกับภาพวาดแนวตะวันออกอย่างพอเหมาะ

<ผู้มาเยือน> ให้ความรู้สึกและความสนุกทางสายตา แต่ยังขาดความแม่นยำด้านเทคนิค

แต่แล้ว <ทุ่งข้าวสาลีเยือกแข็ง> กลับเป็นเหมือนผลงานของปรมาจารย์อิมเพรสชันนิสต์ที่ผ่านวิวัฒนาการมาจนถึงปัจจุบัน

<หน้ากาก> คือศิลปะล้ำหน้า <กระสุน> บิดเบือนองค์ประกอบและบุคคลให้กลายเป็นแนวเอ็กซ์เพรสชันนิสต์

ราวกับเด็กชายผู้นั้นกำลังเดินตามประวัติศาสตร์ของจิตรกรรมด้วยความเร็วสูง

และใน <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> เขาสร้างสรรค์แนวคิดใหม่ที่ไม่เคยมีมาก่อนให้กลายเป็นภาพ

ท่ามกลางภาพลวงตาที่ไหวระริก มีความโหยหาที่อธิบายไม่ได้จนทำให้ใจหวิว

และหากมองด้วยสายตาที่เคลื่อนไหวเร็ว จะเห็นถึงความมีชีวิตชีวาและความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง

อีก 5 ปี 10 ปี หรือหลังจากนั้น

เขาไม่อาจจินตนาการได้ว่าเด็กคนนั้นจะวาดอะไรออกมาอีก

อ็องรี มาร์โซยกมือขึ้นกุมหน้าผาก พลางครุ่นคิด

ซีรีส์ภาพ 3 ชิ้นที่เขากำลังทำคือผลงานที่รวมเทคนิคทุกอย่างที่เขามี

แต่เพราะต้องปิดชื่อผู้ส่ง เขาจะส่งเพียงชิ้นแรกเข้าประกวดในเวทีอาร์นูโว

เขาเริ่มสงสัยว่า ผู้คนจะชื่นชอบงานของตนมากกว่า <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> หรือไม่

แม้ครั้งนี้จะยังเอาชนะได้ แต่ครั้งหน้าจะเป็นอย่างไร?

เขาไม่อยากแพ้

แม้จะยอมรับและรักในผลงานของโกฮุน แต่ก็ไม่อาจห่างจากเขาได้

เพราะหากแพ้เมื่อไร พวกเขาก็จะไม่อยู่ในระดับเดียวกันอีกต่อไป

เมื่อคิดได้ถึงจุดนั้น

อ็องรี มาร์โซจึงเข้าใจว่าทำไมเขาถึงใส่ใจโกฮุนมากขนาดนั้น

ไม่ใช่เพราะริษยา หรือปมด้อย

แต่เพราะเขาอยากร่วมทางกับอัจฉริยะอีกคนที่คล้ายคลึงแต่ก็แตกต่าง

เขาหวังให้เด็กชายได้รับอิทธิพลจากเขา เหมือนที่เขาได้รับแรงบันดาลใจจากเด็กคนนั้น

เขาอยากให้อัจฉริยะผู้โดดเดี่ยว ได้รับการยอมรับเป็นครั้งแรก

อ็องรี มาร์โซหัวเราะเบาๆ

“เจ้าบ้านั่น”

แม้ไม่รู้ว่าเด็กคนนั้นจะไปได้ไกลแค่ไหน แต่อ็องรีก็ยอมรับการแข่งขันนี้อย่างเต็มใจ

ต่อให้วันหนึ่งจะถูกแซงหน้า ก็ไม่อยากยอมแพ้

เมื่อเห็นผลงานของโกฮุน เขาก็รู้สึกอยากสร้างผลงานอีกครั้ง

และเขาชอบความรู้สึกนี้มาก

ก๊อก ก๊อก

มีคนเคาะประตู

อ็องรียังอยากดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้น เขาไม่อยากพบใครในตอนนี้

เมื่อเขาเพิกเฉย จึงมีเสียงเคาะอีกครั้ง

“อะไรนักหนา?”

อ็องรี มาร์โซบ่นออกมาอย่างหัวเสียที่ถูกรบกวนจากห้วงความคิด