วันถัดมา

การแข่งขันรายการที่สามเริ่มต้นเวลา 1 ทุ่มตรง

จากอิทธิพลของการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ผู้ถ่ายทอดสดจากแต่ละทวีปจึงให้ความสำคัญมากยิ่งขึ้น มีการประกาศเวลาออกอากาศล่วงหน้าตั้งแต่เช้า และยังจัดกิจกรรมที่เกี่ยวข้อง เช่น ฝั่งฉินโจวได้จัดกิจกรรมทายผลการแข่งขัน "ศึกอักษรพู่กันวรรณกรรมฉีฉู่" พร้อมรางวัลตอบแทน ขณะที่ฝั่งฉีโจวก็มีการโปรโมทในลักษณะคล้าย ๆ กัน

ช่วงเช้าในโลกออนไลน์ก็ถกเถียงกันอย่างคึกคัก

ประเด็นแน่นอนว่าย่อมวนเวียนอยู่กับหลินจือไป๋และจูเก๋อชิวเหลียง

ในความเป็นจริง ศึกอักษรพู่กันครั้งนี้ สาธารณชนก็คาดหวังมานานแล้ว

โดยเฉพาะผู้ชมจากจงโจว พวกเขาไม่สามารถคงท่าทีเป็นผู้ชมแบบสนุกสนานได้เหมือนเมื่อสองวันก่อนอีกต่อไป!

เพราะวันนี้ โลกจะได้เป็นพยานว่า:

สุดยอดนักอักษรพู่กันอันดับหนึ่งแห่งบลูสตาร์ คือ หลินจือไป๋จากฉินโจว หรือ จูเก๋อชิวเหลียงจากจงโจว!

และไม่ใช่แค่ประชาชนทั่วไปที่จับตามอง กล่าวได้ว่าขณะนี้วงการอักษรพู่กันทั่วบลูสตาร์ต่างก็จับจ้องการแข่งขันครั้งนี้อย่างใกล้ชิด บรรดายอดฝีมือในแวดวงที่มีอันดับไม่ธรรมดาจากแต่ละทวีปล้วนเดินทางมาถึงสนามแข่งขันในฉู่โจวเพื่อชมการดวลของจ้าวแห่งวงการอักษรพู่กันในวันนี้ด้วยตาตนเอง!

บางคนถึงกับมาถึงล่วงหน้าด้วยซ้ำ

ทันทีที่มาถึงสถานที่แข่งขัน กลุ่มผู้ชมก็เริ่มถกกันอย่างออกรส:

"ความลึกลับที่สุดของวันนี้ก็คือระดับฝีมือของหลินจือไป๋ในอักษรข่ายซู และอักษรเฉ่าซู จะอยู่ในระดับใดเมื่อเทียบกับอักษรสิงซูของเขา"

"ใช่แล้ว"

"ในด้านอักษรสิงซู แน่นอนว่าไม่มีใครเทียบหลินจือไป๋ได้แน่นอน!"

"ส่วนจูเก๋อชิวเหลียงนั้น ฝีมือในอักษรข่ายซูและอักษรเฉ่าซูต่างก็อยู่ในระดับสุดยอด หากเขาจะชนะได้ก็ต้องทุ่มเต็มที่กับสองแบบอักษรนี้!"

"ฉันเชียร์หลินจือไป๋"

"ส่วนตัวฉันคิดว่าจูเก๋อชิวเหลียงน่าจะชนะ"

"จริง ๆ แล้วก็ประเมินยากมาก แต่ฉันเองก็เอนเอียงไปทางจูเก๋อชิวเหลียง เพราะหลินจือไป๋ยังเป็นอัจฉริยะหน้าใหม่ของวงการ ก่อนงานการกุศลก็ไม่เคยแสดงฝีมือด้านอักษรพู่กันออกสู่สาธารณะ และผลงานอักษรสิงซูชิ้นเดียวที่เป็นทางการก็มีแค่ 'หลานถิงซวี่' ดังนั้นอาจเป็นเพราะฝีมือด้านอักษรอื่นของเขายังไม่แกร่งนัก ไม่งั้นทำไมไม่แสดงออกมา?"

"พี่ชาย คุณไม่ได้ดูการแข่งขันหมากล้อมเมื่อวานใช่ไหม?"

"ถ้าคุณดูแมตช์เมื่อวานแม้เพียงนิดเดียว คุณจะพูดแบบนั้นไม่ได้เลย หลินจือไป๋ก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยแสดงฝีมือหมากล้อมออกมาให้ใครเห็นเหมือนกัน แล้วดูสิ สุดท้ายมือใหม่คนนี้กลับเอาชนะหลิวจี๋ได้ซะอย่างนั้น ถึงขั้นที่วงการหมากล้อมตอนนี้พูดกันว่าเขาอาจจะเป็นยอดปรมาจารย์อันดับหนึ่งของบลูสตาร์เลยทีเดียว!"

ท่ามกลางการถกเถียงของผู้คนอย่างกว้างขวาง

เวลาก็เดินทางมาถึงหกโมงเย็นพอดี

บรรดายอดฝีมืออักษรพู่กันที่เป็นตัวแทนของฉีและชู ได้เดินทางมาถึงสนามล่วงหน้า 1 ชั่วโมง และทั้งสองฝ่ายก็เจอหน้ากันในหลังเวที

"เสียดายที่เมื่อวานไม่ได้ประลองหมากล้อมกับคุณหลิน"

เสี่ยวหลินต้าจู๋ยื่นมือออกมาอย่างไม่น่าเชื่อ พร้อมทักทายหลินจือไป๋ว่า: "แต่ก็โล่งใจไปพร้อมกันที่ไม่ได้เจอกัน"

"วันนี้ก็เจอกันแล้วไม่ใช่หรือไง"

หลินจือไป๋ยิ้มพลางจับมือกับเขาเบา ๆ

เสี่ยวหลินต้าจู๋ เลิกคิ้วเล็กน้อย: "ขอความกรุณาจากคุณหลินด้วยในวันนี้"

หลินจือไป๋ไม่คิดจะพูดถนอมน้ำใจนัก: "ในการแข่งขันจะมาพูดถึงความกรุณาได้ยังไง ทุกคนก็ต้องทุ่มสุดตัวอยู่แล้ว"

เสี่ยวหลินต้าจู๋รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย จึงไม่เซ้าซี้ต่อ

ส่วนจูเก๋อชิวเหลียง ที่เคยมีปัญหากับหลินจือไป๋ในงานการกุศลก่อนหน้า ตอนนี้ก็ไม่มีทีท่าจะมาทักทายแม้แต่น้อย

ซึ่งก็ดีแล้ว

เพราะหลินจือไป๋เองก็ไม่คิดจะไปทักเหมือนกัน ในบรรดาตัวแทนของฉู่โจว คนที่เขาประทับใจมีแค่เย่ไฉ่เอ๋อร์ในวันแรกเท่านั้น

คนอื่นก็แค่คนแปลกหน้าทั่วไปเท่านั้นเอง

กลับกัน ตัวแทนอีกสี่คนในทีมอักษรพู่กันของฉีโจวกลับพูดคุยกับหลินจือไป๋อย่างสนุกสนาน เพราะยังไงก็อยู่ฝั่งเดียวกัน

และทั้งสี่คนนี้ก็รู้ตัวดี

พวกเขาทั้งสี่ก็แค่ตัวประกอบ

แม้แต่ในการแข่งขันวันนี้ นอกจากหลินจือไป๋กับจูเก๋อชิวเหลียง คนอื่นก็เป็นแค่ตัวประกอบ ไม่เว้นแม้แต่เสี่ยวหลินต้าจู๋

……

ในขณะที่นักแข่งทั้งสองฝั่งต่างมีจุดยืนในใจของตนเอง เวลาในที่สุดก็มาถึง 1 ทุ่มตรง การถ่ายทอดสดจากแต่ละทวีปก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว!

ที่หน้าเวที

ในหอประชุมใหญ่

ผู้จัดงานได้จัดโต๊ะและเก้าอี้ไว้ทั้งหมด 10 ชุด

บนโต๊ะมีการจัดเตรียมกระดาษแข่งขันพิเศษที่มีมาตรฐานเหมือนกันทุกแผ่นไว้พร้อมสรรพ

หลังจบการแข่งขันสามารถนำไปจัดแสดงได้ทันที ไม่มีปัญหาใด ๆ

สำหรับเนื้อหาการแข่งขันนั้นเรียบง่ายมาก ตามที่พิธีกรอธิบายไว้โดยสรุปคือ จะมีการประชุมหารือของกรรมการทั้งสิบ เพื่อคัดเลือกบทความยาวประมาณ 500 ตัวอักษรให้ผู้เข้าแข่งขันถ่ายทอดลงกระดาษ

เพราะนี่คือการแข่งขัน

พื้นที่ในการแสดงออกโดยอิสระจึงมีจำกัดเพียงเท่านี้

ไม่อย่างนั้น คนหนึ่งเขียน 50 ตัวอักษร อีกคนเขียน 100 ตัวอักษร โครงสร้างตัวอักษรไม่เหมือนกัน ก็จะไม่มีวิธีที่ชัดเจนในการเปรียบเทียบและประเมินผล

เว้นแต่จะมีฝีมือที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนจริง ๆ

แต่ถ้าทุกคนเขียนเนื้อหาเดียวกัน ใครดีกว่าใคร ถึงแม้คนนอกอาจไม่กล้าฟันธง แต่คนที่มีความรู้ในวงการก็สามารถเห็นความแตกต่างได้ในพริบตา

"การแข่งขันแบ่งเป็น 3 รอบ"

"รอบแรกคืออักษรสิงซู"

"รอบที่สองคืออักษรข่ายซู"

"รอบที่สามคืออักษรเฉ่าซู"

พิธีกรกำลังอธิบายกติกาการแข่งขัน

"ถึงแม้จะแบ่งเป็น 3 รอบเหมือนกับสองรายการก่อนหน้า แต่การแข่งขันอักษรพู่กันจะไม่มีการตัดผู้เข้าแข่งขันออกในแต่ละรอบ ทุก ๆ รอบจะมีกรรมการ 8 คนให้คะแนน จากนั้นจะตัดคะแนนสูงสุดและต่ำสุดออก แล้วคำนวณคะแนนเฉลี่ยเพื่อใช้เป็นคะแนนรอบนั้น และผลแพ้ชนะสุดท้ายก็จะตัดสินจากคะแนนรวมของผู้เข้าแข่งขันแต่ละท่าน"

หลังจากเว้นจังหวะเล็กน้อย

พิธีกรกล่าวเสริมว่า: "และนี่คือกติกาเสริมอีกข้อหนึ่ง เนื่องจากอักษรข่ายซูมีความสามารถในการใช้งานจริงสูงกว่าอักษรสิงซูและอักษรเฉ่าซู คะแนนเต็มของอักษรสิงซูและอักษรเฉ่าซูจึงอยู่ที่ 10 คะแนน แต่คะแนนเต็มของอักษรข่ายซูจะอยู่ที่ 12 คะแนน"

เป็นไปตามที่หลี่ไป๋กล่าวไว้เมื่อคืน

การแข่งขันนี้ได้ให้ค่าน้ำหนักเพิ่มเล็กน้อยกับอักษรข่ายซู

เหมือนกับการสอบปลายภาคที่บางวิชามีคะแนนเต็ม 100 แต่บางวิชามีคะแนนเต็ม 120…

ดีที่การแข่งขันนี้ไม่ได้ให้คะแนนเกินสมเหตุสมผลนัก อักษรสิงซูและอักษรเฉ่าซูเป็นระบบ 10 คะแนน ส่วนอักษรข่ายซูก็เพิ่มมาแค่เป็น 12 คะแนนเท่านั้น

แต่อย่างไรก็ตาม

การดวลของยอดฝีมือ บางครั้งสิ่งที่ตัดสินผลแพ้ชนะก็อาจเป็นแค่เสี้ยวคะแนนเท่านั้น ดังนั้นความแตกต่างของค่าน้ำหนักคะแนนนี้ สำหรับผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ ที่ไม่ใช่หลินจือไป๋ ถือว่าสำคัญอย่างยิ่ง

หา?

ทำไมถึงบอกว่าสำหรับหลินจือไป๋ไม่สำคัญ?

ก็เพราะว่าเมื่ออักษรสิงซูของหลินจือไป๋น่ากลัวแค่ไหน อักษรข่ายซูและอักษรเฉ่าซูของเขาก็ไร้เทียมทานเช่นกัน!

แน่นอนว่าเรื่องนี้ สาธารณชนยังไม่รับรู้โดยทั่วถึง ทุกคนยังคงพูดคุยกันอย่างจริงจังว่า ค่าน้ำหนักคะแนนนี้จะส่งผลต่อผลการแข่งขันอย่างไร

"ใครที่เก่งอักษรข่ายซูจะยิ่งมีโอกาสชนะ!"

"ถ้าอย่างนั้น คนที่จะได้ประโยชน์จากกติกานี้มากที่สุดก็คงเป็นเสี่ยวหลินต้าจู๋กับจูเก๋อชิวเหลียงสินะ"

"อักษรข่ายซูของเสี่ยวหลินต้าจู๋ โด่งดังมาก ถึงขั้นถูกขนานนามว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลก!"

"แต่ของจูเก๋อชิวเหลียงก็ถูกเรียกว่าอันดับหนึ่งของโลกเหมือนกัน ถ้าแข่งกันแค่อักษรข่ายซูคงห่างกันไม่มาก"

"แต่ฉันรู้สึกว่ากติกาแบบนี้ไม่ดีเลย คะแนนอักษรข่ายซูให้เยอะเกินไป!"

"สำหรับพวกเราที่เน้นศึกษาอักษรสิงซู ก็รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเอาซะเลย"

"ใช่แล้ว"

"ปีที่แล้วในการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่ ดูเหมือนอักษรข่ายซูจะเต็ม 11 คะแนนใช่ไหม?"

"ปีนี้ให้ตั้ง 12 คะแนน ทำไมล่ะ ทำไมไม่ให้ทั้งสามแบบเท่ากันที่ 10 คะแนนไปเลยล่ะ"

ดูเหมือนกติกานี้จะมีข้อโต้แย้งอยู่บ้าง

โดยเฉพาะกลุ่มที่ยึดถืออักษรสิงซูรู้สึกไม่สบายใจนัก

บางคนถึงกับคิดว่ากติกานี้เหมือนจงใจเล่นงานหลินจือไป๋เลยด้วยซ้ำ!

เพราะกลุ่มที่สนับสนุนอักษรสิงซูล้วนยกย่องหลินจือไป๋ พวกเขาจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งอักษรสิงซูผู้นี้ จะสามารถขึ้นแท่นนักเขียนอักษรพู่กันอันดับหนึ่งของโลกได้!

รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองถนัดที่สุดคืออักษรสิงซู และก็รู้ดีว่าเสี่ยวหลินต้าจู๋กับจูเก๋อชิวเหลียงถนัดอักษรข่ายซูมากกว่า

แต่กลับต้องเพิ่มค่าน้ำหนักให้อักษรข่ายซูอีก 2 คะแนน?

ต้องรู้ไว้ว่าปีที่แล้ว อักษรข่ายซูก็แค่เพิ่มน้ำหนักคะแนนแค่ 1 คะแนนเท่านั้น

ถ้าจะบอกว่ากติกานี้เจตนามุ่งเป้าต่อเขาหรือไม่ จริง ๆ แล้วหลินจือไป๋เองก็ยังไม่อาจฟันธงได้ แต่เขาก็แอบสงสัยอยู่ลึก ๆ ว่าบางทีเรื่องนี้…อาจจะมีอะไรบางอย่าง?

อย่างน้อยจากการที่ฉู่โจวชอบหาคนนอกมาเป็นตัวแทนแข่ง ก็พอจะเห็นได้ว่าพวกเขาไม่ค่อยให้ความสำคัญกับ “คุณธรรมแห่งการประลอง” เท่าไรนัก

ยิ่งเมื่อครั้งนี้ การแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่จัดขึ้นโดยมีฉู่โจวเป็นเจ้าภาพ พวกเขาย่อมได้เปรียบในแง่ของสิทธิ์ตัดสินใจต่าง ๆ

ช่างเถอะ

ไม่จำเป็นต้องคิดมาก บางทีมันอาจจะแค่เรื่องบังเอิญก็ได้

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อหน้าผู้แข็งแกร่งอย่างแท้จริง (ขีดฆ่า) ต่อหน้าพวก “ตัวโกงติดบั๊ก” ทั้งหลาย แผนลับแผนร้ายใด ๆ ก็เป็นแค่เสือกระดาษเท่านั้น!

ในระหว่างที่ความคิดกำลังเปลี่ยนไปมา

ผู้เข้าแข่งขันทั้งสิบคนก็ได้รับเชิญขึ้นเวทีแล้ว

ในขณะเดียวกัน พิธีกรก็เริ่มแนะนำประวัติของยอดฝีมือทั้งสิบคนบนเวที ซึ่งแทบทั้งหมดล้วนเป็นบุคคลมีชื่อเสียงในวงการอักษรพู่กัน

โดยเฉพาะตอนแนะนำเสี่ยวหลินต้าจู๋

เสียงเชียร์จากผู้ชมในสนามนั้นดังกระหึ่มมาก

แต่ตอนที่แนะนำหลินจือไป๋ เสียงเชียร์ก็เห็นได้ชัดว่าเบาลงกว่าอย่างชัดเจน ทว่ากล้องที่หันไปยังแถวหน้าของผู้ชมก็เผยให้เห็นว่า:

คนที่เชียร์หลินจือไป๋และให้กำลังใจเขานั้น ส่วนใหญ่กลับเป็นบรรดาผู้เฒ่าในวงการอักษรพู่กัน ซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลที่มีน้ำหนักในวงการนี้ทั้งสิ้น!

ในทำนองเดียวกัน

ตอนแนะนำจูเก๋อชิวเหลียง ก็มีสถานการณ์คล้ายกัน แสดงให้เห็นว่าวงการอักษรพู่กันยังคงให้การยอมรับหลินจือไป๋และจูเก๋อชิวเหลียงมากกว่า

ส่วนเสี่ยวหลินต้าจู๋นั้น ได้เปรียบก็เพราะได้แข่งในบ้านของตัวเองเท่านั้น

ในบรรยากาศเช่นนี้เอง พิธีกรก็ประกาศเริ่มการแข่งขัน

“วันนี้รอบแรกคืออักษรสิงซู หัวข้อของเราคือ ‘จิ่วจางจี’ บทกลอนที่แต่งขึ้นโดยเฉินเยว่หลาน นักประพันธ์บทเพลงชื่อดังเมื่อสามร้อยปีก่อน บทกลอนนี้มีความยาวไม่ถึงห้าร้อยตัวอักษร เหล่าปรมาจารย์ทั้งหลายมีเวลาสองชั่วโมง...”

ทันใดนั้น

เหล่าผู้เชี่ยวชาญด้านอักษรพู่กันต่างพากันหันมองไปยังหน้าจอด้านหน้า ซึ่งบนจอแสดงเนื้อหาฉบับเต็มของจิ่วจางจี

ที่เรียกว่าจิ่วจางจีนั้น เป็นชื่อของจังหวะกลอนประเภทหนึ่ง ทว่าจิ่วจางจีของเฉินเยว่หลาน แน่นอนว่าในที่นี้หมายถึงบทประพันธ์เฉพาะของเธอ

ในเมื่อหลินจือไป๋เป็นชาวบลูสตาร์และเฉินเยว่หลานก็เป็นนักประพันธ์หญิงที่มีชื่อเสียงมากในประวัติศาสตร์บลูสตาร์ ดังนั้นหลินจือไป๋จึงไม่รู้สึกแปลกหน้ากับบทกลอนนี้แต่อย่างใด ตอนนี้เขาจำเป็นต้องพิจารณาตัวอักษรในบทกลอนทุกตัว เพื่อคิดว่าจะออกแบบโครงสร้างของตัวอักษรเหล่านี้ให้สวยงามได้อย่างไร

หรือพูดอีกอย่างคือ:

หลินจือไป๋กำลังคิดว่า วันนี้จะใช้ “ลายมือสไตล์ไหน” ในการแข่งขันดี

จะยังคงใช้แนวทางแบบ “หลานถิงซวี่” ของหวังซีจือ ต่อไปหรือไม่?

ในชาติที่แล้วทุกคนต่างรู้กันดีว่า อักษรสิงซูอันดับหนึ่งของโลกคือหลานถิงซวี่ของหวังซีจือ

แต่มีน้อยคนที่รู้ว่า จริง ๆ แล้ว “จี้จื๋อเก่า” ของเยี่ยนเจินชิงนั้นทรงพลังและพลุ่งพล่านมาก จนได้รับคำชมจากบรรพชนว่าเป็น “อักษรสิงซูอันดับสองของโลก”

ส่วน “หวงโจวฮันซือเถี่ย” ของซูตงโพ ก็ได้รับการยกย่องว่าเป็น “อักษรสิงซูอันดับสามของโลก”

และหลินจือไป๋ในฐานะเทพเจ้าแห่งอักษรพู่กัน เขาไม่เพียงสามารถเขียนอักษรที่มีกลิ่นอายของหวังซีจือได้ แต่ยังสามารถรังสรรค์ผลงานที่ถ่ายทอดกลิ่นอายของเยี่ยนเจินชิงและซูตงพอ รวมถึงยอดฝีมือในยุคก่อน ๆ ได้ทั้งหมด!

……

มีบางคนเริ่มลงมือเขียนแล้ว ถึงแม้บางคนจะยังไม่เขียนก็เริ่มเตรียมหมึกกันแล้ว มีเพียงหลินจือไป๋เท่านั้นที่ยังนั่งนิ่งอยู่หน้ากล้องเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“หลินจือไป๋ทำอะไรอยู่น่ะ?”

“น่าจะกำลังคิดอยู่ว่ามื้อเย็นจะกินอะไร”

“ฮ่า ๆ ๆ สำหรับเขาแล้ว อักษรสิงซูนี่ไร้แรงกดดันสุด ๆ”

“อักษรข่ายซูกับอักษรเฉ่าซูไม่กล้าพูดแน่ แต่ถ้าเป็นอักษรสิงซู เขายอมเป็นเบอร์สอง คนอื่นคงไม่กล้าชิงเบอร์หนึ่งแน่นอน!”

“ฉันยังไม่ลืมความตะลึงเมื่อวันนั้นที่ได้เห็น ‘หลานถิงซวี่’ เลย!”

“ก็พูดเกินไป ‘หลานถิงซวี่’ น่ะดีจริง แต่คนส่วนใหญ่ที่ไม่เข้าใจอักษรพู่กันก็ไม่รู้หรอกว่ามันดีตรงไหน”

“จริงเลย หลายคนอวย ‘หลานถิงซวี่’ ก็แค่พยายามทำตัวรู้ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจอะไรเลย”

“เหมือนหลายคนที่บอกว่าตัวเองชอบอ่านวรรณกรรมคลาสสิก ทั้งที่จริงแล้วชอบนิยายออนไลน์ต่างหาก แต่ก็ไม่กล้ายอมรับ”

“พูดถึงบรรดาปรมาจารย์บนเวที ฉันก็รู้ว่าพวกเขาเก่ง แต่ผลงานของพวกเขาฉันอ่านไม่ออกเลยจริง ๆ ถ้าเข้าใจถือว่าแพ้ ฉันแค่รู้สึกว่าลายมือของแต่ละคนสวยมากก็เท่านั้น”

ก็จริง

นี่แหละคือ “กำแพง” ของศิลปะ

หลินจือไป๋เองก็รู้ดีว่า ศิลปะนั้นมี “กำแพง” อยู่เสมอ

ก็เพราะว่าบางแขนงศิลปะมี “กำแพง” สูงเกินไป จึงทำให้การสืบทอดต้องชะงักหรือแม้แต่สูญสลาย

แต่หลินจือไป๋มีสกิลที่เรียกว่า “ลงพู่กันดั่งเทพจุติ” วันนี้เขาตั้งใจจะให้แม้แต่คนที่ไม่เข้าใจอักษรพู่กัน ก็สามารถสัมผัสเสน่ห์ของศิลปะชนิดนี้ได้!

เมื่อคิดถึงตรงนี้

หลินจือไป๋ก็ตัดสินใจได้แล้ว

วันนี้เขาจะใช้ “สไตล์ของเยี่ยนเจินชิง” ลงแข่งขันอักษรสิงซูในรอบนี้!

ทำไมถึงไม่ใช้สไตล์ของหวังซีจือ? เพราะหลินจือไป๋ต้องการโชว์ให้เห็นถึงความรอบด้านของตนเอง เขาต้องการเป็น “นักบุญแห่งอักษรพู่กัน” ของบลูสตาร์!

ในโลกยุคปัจจุบันนี้

อยากจะได้รับฉายานักบุญ?

หากไม่มีอะไรที่เกินความคาดหมายของมนุษย์ จะไปทำให้คนเชื่อได้อย่างไร?

มีแต่การทำลายจินตนาการของผู้คน สร้างปาฏิหาริย์เท่านั้น จึงจะสามารถได้รับฉายานักบุญในยุคปัจจุบันนี้!

ส่วนผลดีของการได้เป็นนักบุญน่ะเหรอ แน่นอนว่าไม่ต้องพูดถึง อย่างน้อยที่สุดก็คือ ในอนาคตที่หลินจือไป๋ไปยังทวีปอื่น ๆ จุดเริ่มต้นของเขาคงไม่ใช่แค่ระดับสามเท่านั้นแน่ ๆ!

ไม่ต้องพูดถึงอนาคตไกล ๆ

แค่หลังการแข่งขันวรรณกรรมฉีฉู่สิ้นสุดลง

หากหลินจือไป๋เดินทางไปพัฒนาต่อที่ฉู่โจว

ฉู่โจวจะจัดอันดับให้เขาเริ่มต้นที่ระดับไหน?

ระดับสามน่ะ คงไม่เหมาะสมแน่ อย่างน้อยก็ต้องระดับสอง! เพราะตอนนี้เขาในโลกออนไลน์ของฉู่โจว ก็ถือว่าโด่งดังในฐานะอัจฉริยะสุดแกร่งแล้ว!

ในขณะที่หลินจือไป๋กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ

ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นก็ล้วนลงมือเขียนกันหมดแล้ว

ภาพจากการแข่งขันแสดงภาพการเขียนของบรรดาปรมาจารย์บนหน้าจอขนาดใหญ่

โดยเฉพาะลายมือของเสี่ยวหลินต้าจู๋และจูเก๋อชิวเหลียง ถูกจัดให้มีภาพโคลสอัปอย่างชัดเจนมากเป็นพิเศษ

ถึงแม้ว่าอักษรสิงซูของทั้งสองคนจะไม่สามารถเทียบได้กับ “หลานถิงซวี่” ของหลินจือไป๋ แต่ก็ยังทำให้บรรดาผู้ที่รักในอักษรพู่กันรู้สึกว่า “ยังคุ้มค่าที่ได้มาเห็นกับตา!”

ทันใดนั้น

พิธีกรก็ร้องออกมาอย่างตื่นเต้นว่า: “หลินจือไป๋เริ่มเขียนแล้ว!”

กล้องดูจะตื่นเต้นยิ่งกว่าพิธีกรอีก เพราะรีบหันไปจับภาพโคลสอัปของหลินจือไป๋ทันที แล้วซูมไปที่กระดาษที่เขากำลังเขียนอยู่

ซวับ!

ซวับ!

ซวับ!

อักษรสิงซูราวกับสายน้ำที่ไหลลื่น!

ทุกตัวอักษร ล้วนงดงามจับใจ!

แต่หลังจากที่หลินจือไป๋เขียนติดต่อกันไปไม่กี่ตัวอักษร สีหน้าของพิธีกรก็เปลี่ยนไปทันที เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้เชี่ยวชาญที่เข้าใจอักษรสิงซูเป็นอย่างดี:

“เดี๋ยวก่อน!”

“นี่มันสไตล์อะไรกันแน่!?”

“ในฐานะคนที่ศึกษา ‘หลานถิงซวี่’ มาไม่ต่ำกว่าร้อยรอบ ผมกล้าบอกว่าผมรู้จักสไตล์การเขียนของคุณหลินจือไป๋ดีมาก!”

“แต่ตอนนี้ผมกลับพบว่า——”

“คุณหลินจือไป๋ใช้สไตล์อีกแบบหนึ่งแล้ว!”

“สไตล์นี้ แทบไม่แพ้ความตื่นตาตื่นใจที่ ‘หลานถิงซวี่’ เคยมอบให้ผมเลย!”

หลินจือไป๋ไม่ได้ยินคำพูดของพิธีกร ถ้าเขาได้ยิน เขาก็คงแค่ยิ้มเฉย ๆ เพราะอย่างไรสไตล์ที่ใช้ตอนนี้ก็เปลี่ยนจากหวังซีจือมาเป็นเยี่ยนเจินชิง

แต่ทั้งหมดนี้ ยังแค่เริ่มต้นเท่านั้น!

เมื่อเขาเขียนถึงจำนวนตัวอักษรที่กำหนดแล้ว ก็จะเปิดใช้งาน “ลงพู่กันดั่งเทพจุติ” แบบอัตโนมัติ ซึ่งนั่นแหละถึงจะเป็นท่าไม้ตายที่แท้จริงของหลินจือไป๋!