มิเชลที่นับวันบนปฏิทินยิ้มแผ่วออกมา

อ็องรีที่เริ่มเตรียมการล่วงหน้าสำหรับวันเกิดที่ยังเหลืออีกกว่าครึ่งเดือนดูน่ารักดี

“แต่เขารู้วันเกิดได้ยังไงล่ะ?”

มิเชลที่ถามออกมาก็พลันนึกขึ้นได้ว่าเขาเคยสืบเรื่องของโกฮุนมาก่อน

ถ้าเป็นระดับข้อมูลของเขา วันเกิดก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไรนัก

“ก็รู้อยู่แล้วทำไมต้องถามอีกล่ะ”

อ็องรีค้นหาว่าตัวเขาเก็บภาพเหมือนตัวเองชิ้นที่ 285 ไว้ที่ไหน ไม่นานหน้าจอก็แสดงผลว่าอยู่ที่ชั้นที่ห้าในห้องเก็บของหมายเลข 2 ของแกลเลอรี่มาร์โซ

“ว่าแต่ นายโอเคนะ?”

“อะไรโอเค?”

“การลงทุนใน ‘ปราสาทปริศนา’ นายไม่ได้ตั้งใจจะดูขั้นตอนการทำงานของฮุนหรอกเหรอ?”

มิเชล พลาตินีเอ่ยขึ้น ทำให้อ็องรี มาร์โซชะงักไปชั่วครู่

“ไม่ใช่นะ”

“ไม่ใช่เหรอ?”

มิเชลพูดถูกต้องแล้ว

มันเป็นการลงทุนเพื่อจะได้เห็นผลงานของโกฮุนที่โดยสามัญสำนึกแล้วไม่น่าจะเข้าใจได้ ด้วยตาของตัวเอง

แต่ด้วยความบังเอิญ เขาจึงได้ไปชมสถานที่ถ่ายทำและพอดีฮุนต้องอยู่ที่เยอรมนีชั่วคราวเพราะเรื่องส่วนตัว

ตอนที่เขามาที่ปารีส เขาก็มัวแต่เอาแต่โอ้อวดของสะสมจนไม่ได้ตรวจดูขั้นตอนการทำงาน

“ก็แค่ลงทุนเพราะหนังดูน่าสนใจเท่านั้นเอง”

“ฮืม”

มิเชลหรี่ตาและจ้องมองอ็องรี

“เรื่องจริงนะ”

“ก็ใช่ มันยังดีกว่าลงทุนเพราะอยากรู้ว่าเขาทำงานยังไงล่ะนะ งั้นฉันขอตัวก่อนล่ะ”

อ็องรี มาร์โซที่ถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในห้องทำงาน ขยับริมฝีปากอย่างหงุดหงิด

เขาตั้งใจจะไขความลับของโกฮุนให้ได้ในครั้งนี้ แต่กลับหลุดรอดไปได้เหมือนปลาไหลอีกแล้ว

เจ้าเด็กนั่นเจ้าเล่ห์ถึงขั้นที่ไม่เพียงแค่ชมของสะสมอย่างมีแล แต่ยังไปสรรเสริญฝีมือทำอาหารของเชอรี กาโดอีกด้วยเพื่อหลีกเลี่ยงสถานการณ์

‘เจ้าเด็กเจ้าเล่ห์’

ทั้งที่เคยพูดว่าจะดูขั้นตอนการทำงานแท้ ๆ แต่กลับเอาคำหวานมาหลอกให้คนตายใจ

อ็องรี มาร์โซที่เพิ่งเริ่มรู้สึกว่าไอ้เด็กอวดดีนั่นเริ่มน่ารักขึ้นมาหน่อยแล้ว ก็เปลี่ยนใจไม่ให้ภาพเหมือนตัวเองชิ้นที่ 285 เป็นของขวัญอีกต่อไป

‘ว่ากันว่าอยากได้สมุดระบายสีนี่นะ’

เขาจึงไปหาสมุดระบายสีสำหรับเด็กที่มีตัวการ์ตูน

...

พอกลับมาจากโรงเรียน ก็พบว่าบังแทโฮกับคนแปลกหน้าอีกคนกำลังทำอะไรบางอย่างในห้องที่ว่างเปล่า

พวกเขานำของที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเข้ามา

พอทักทายบังแทโฮ เขาก็ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

“เป็นยังไง?”

ถึงจะถามว่าเป็นยังไง แต่ผมก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันคืออะไร

“เสร็จแล้วหรือยังครับ?”

คุณปู่ที่เดินตามเข้ามาถามขึ้น

“ครับ แค่ทดสอบดูก็เรียบร้อยแล้วครับ”

บังแทโฮนั่งหน้าทีวีขนาดเล็กแล้วทำอะไรบางอย่าง จนในที่สุดภาพใบหน้าก็ปรากฏขึ้นมา

ทั้งที่ไม่มีอะไรที่ดูเหมือนกล้องเลย มันช่างน่าอัศจรรย์

“กล้องอยู่ไหนเหรอครับ?”

“อยู่ตรงนี้”

มีกล้องเลนส์เล็ก ๆ ติดอยู่บนทีวีเครื่องเล็กนั้น

ไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าเครื่องจิ๋วนี่จะสามารถถ่ายทำได้เหมือนกับในสถานีโทรทัศน์

แต่พอคุณปู่พูดขึ้นมาว่าในสมาร์ตโฟนก็มีเหมือนกัน ก็ยิ่งน่าทึ่ง

ผมนึกว่าถ่ายได้แค่ภาพนิ่งเท่านั้นเอง

ที่แท้ก็ถ่ายวิดีโอได้ด้วย

‘ว่าไปแล้ว’

ก็ยังวิดีโอคอลได้เลยนี่นา แต่กลับไม่เคยนึกเลยว่ามันจะบันทึกไว้ได้ด้วย

นี่เราหัวเริ่มทื่อแล้วหรือเปล่านะ

“กดนี่แล้วไมโครโฟนจะเปิด แล้วนี่คือปุ่มเปิดกล้อง”

“กล้องคืออะไรเหรอครับ?”

“ย่อมาจากแคมคอร์เดอร์น่ะ”

“แคมคอร์เดอร์?”

คนที่มากับบังแทโฮอธิบายอะไรหลายอย่างให้ฟัง แต่เพราะมีเรื่องที่ไม่รู้เยอะเกินไป ช่วงแรกบังแทโฮเลยจะช่วยดูแลไปก่อน

“ยังไงตอนออกอากาศฉันก็จะอยู่ด้วยอยู่แล้ว ต้องคอยจัดการช่องแชทด้วย แล้วก็ถ้ามีปัญหาอะไรก็จะได้แก้ได้ไง”

รู้สึกวางใจได้

“งั้นต่อไปผมต้องทำงานตรงนั้นหรือครับ?”

“ไม่จำเป็นต้องทำหรอกนะ ตอนเตรียม ‘ปราสาทปริศนา’ หรือจัดนิทรรศการ ถ้าเปิดเผยพวกนั้นก่อนก็ไม่ดี เพราะงั้นเวลานั้นก็อย่าไลฟ์จะดีกว่า แค่ไว้ใช้ตอนที่อยากสื่อสารกับแฟน ๆ ก็พอ”

บังแทโฮช่วยสมัครสมาชิกเว็บไซต์ชื่อว่า ‘โกเกิล’

“ไม่จำเป็นต้องวาดภาพใช่ไหมครับ?”

“อื้ม อยากทำอะไรก็ทำได้ทั้งนั้น ถ้าเริ่มสนุกแล้ว ค่อยทำจริงจังก็ได้”

รู้สึกเหมือนไม่กดดันมากนัก

ตอนถ่ายทอดสดโฆษณาชูมินเครู้สึกค่อนข้างดี เลยยิ่งรู้สึกตื่นเต้น

“งั้นไว้ค่อยทำแล้วกันครับ ต้องปิดงาน ‘ปราสาทปริศนา’ ให้เสร็จ แล้วก็มีสอบอีกด้วย”

“สอบเหรอ?”

บังแทโฮแสดงสีหน้าสงสัย

“ทำไมเหรอครับ?”

“โรงเรียนประถมไม่ได้สอบนี่นา หรือว่าโรงเรียนประถมที่เกาหลีไม่เหมือนกัน?”

ผมหันไปมองคุณปู่ด้วยความตกใจ ท่านก็ยิ้มเจื่อน ๆ

“ก็ที่นั่นออกจะแปลกไม่ใช่หรือไง”

ว่ากันว่ามีสอนอะไรที่เข้าใจไม่ได้ แล้วก็ยังแปลกอีก

ค่าเทอมก็แพงเกินไป รู้สึกเหมือนโดนหลอก

“ที่จริงเข้าโรงเรียนรัฐบาลน่าจะดีที่สุดแล้วล่ะครับ”

“งั้นก็จะไม่ได้เจอชีฮยอนแล้วน่ะสิ? ข้าวอร่อย ๆ ก็จะไม่ได้กินอีก”

“……”

คิดดูแล้ว มันก็ไม่ใช่ว่ามีแต่เรื่องแย่ ๆ เท่านั้น

การที่ได้กินอาหารใหม่ ๆ และอร่อยในทุกมื้อกลางวันถือว่าเป็นโชคดีอย่างมาก

แม้จะไม่รู้ว่ามันมีมูลค่าสูงถึงหนึ่งร้อยล้านวอนต่อปีหรือเปล่าก็ตาม

“แล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องอ่านหนังสือสอบด้วย ถึงได้ศูนย์ก็ไม่เป็นไร ถ้าได้ทำในสิ่งที่ชอบอย่างตั้งใจก็พอแล้ว”

“มันก็รู้สึกไม่ดีนี่ครับ”

ตอนที่ใช้ชีวิตเป็นวินเซนต์ ถึงจะไม่ถึงขั้นอัจฉริยะ แต่ก็มักจะถูกเรียกว่าเด็กหัวดีอยู่เสมอ

อย่างไรเสีย การที่จะทำข้อสอบของเด็กอายุสิบขวบผิดหมดทุกข้อนั้นมันก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี

“ไม่เป็นไร โรงเรียนมันก็มีไว้เพื่อหาเพื่อนอยู่แล้ว”

ถ้าเพราะเหตุผลนั้นล่ะก็ ไม่จำเป็นต้องส่งไปโรงเรียนดี ๆ ก็ได้

ความรักของคุณปู่นี่ช่างห้ามไม่ได้จริง ๆ

ไม่นานหลังจากนั้น

หลังจากบังแทโฮกับช่างติดตั้งกลับไปแล้ว ก็ตามด้วยเวลากินของว่าง

พอกินไอศกรีมที่ห่อมากับคุณปู่ระหว่างทางกลับบ้านแล้วรู้สึกดีขึ้น ก็เลยสามารถตั้งสมาธิกับงานในวันนี้ได้

ภาพการออกแบบตัวละครวาดครบหมดแล้ว สิ่งที่เหลืออยู่คือการวาดฉากโดยอิงจากแบบฉากที่ทีมงานคนอื่นเตรียมไว้

ฉากที่ผมได้รับมอบหมายมีอยู่สองฉาก

ฉากแรกคือฉากที่อีซีดอร์ โบเรต์ กลับด้านจดหมายเชิญ

เป็นฉากที่สถานการณ์ในเรื่องเปลี่ยนพลิกก่อนที่อาร์แซง ลูแปงจะปรากฏตัว และถือเป็นฉากที่สำคัญที่สุดในภาพยนตร์เรื่อง <ปราสาทปริศนา>

อีกฉากหนึ่งคือฉากที่เรย์มงด์ คนรักของอาร์แซง ลูแปง เสียชีวิต

ในต้นฉบับกล่าวว่าเธอถูกฆ่าโดยกระสุนปืนของเฮอร์ล็อค โชมส์ แต่ในบทภาพยนตร์ของนอร์แมนเปลี่ยนเป็นถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจผู้ต้องการสร้างผลงานจากการจับกุมลูแปงเป็นคนลงมือ

เรย์มงด์ที่พุ่งตัวออกไปเพื่อปกป้องคนรัก และร่างไร้วิญญาณที่เย็นเฉียบของเธอที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังของลูแปง

รวมถึงสีหน้าตกตะลึงของอีซีดอร์และเฮอร์ล็อค โชมส์ก็ต้องถูกถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจนด้วย

เพราะผมยังเด็กอยู่ คุณปู่กับโนมันและทีมผู้ผลิตจึงตั้งใจจะมอบหมายฉากนี้ให้คนอื่นทำแทน

แต่ถ้าไม่ได้วาดฉากนี้ ก็คงพูดไม่ได้ว่าผมได้วาดเรื่อง <ปราสาทปริศนา> แล้ว ผมจึงยืนกราน

ฉากแรกนั้นพอจะมีภาพในหัวอยู่บ้าง แต่ฉากที่สองยังไม่ได้กำหนดอะไรเลย

ปัญหาที่ใหญ่ที่สุดคือมุมมอง

เนื่องจากจะต้องมีการถ่ายทำจริง ผมเลยคิดว่าควรหลีกเลี่ยงมุมที่ไม่สมจริง แต่นอร์แมนกลับพูดว่า “ถ้าเราวาดได้ เราก็ถ่ายได้”

ถึงไม่รู้ว่าทำได้อย่างไร แต่เพราะเป็นคำพูดของนอร์แมน ก็ได้แต่เชื่อ

เมื่อไม่มีข้อจำกัดใด ๆ

สิ่งที่เหลือก็มีแค่การวางตัวของลูแปง, อีซีดอร์, เรย์มงด์, โชมส์ และตำรวจ ทั้งห้าคนนี้ให้อยู่ในฉากเดียวกันได้อย่างไร นั่นขึ้นอยู่กับความสามารถของผม

‘เรื่องแบบนี้ มาแนถนัดล่ะ’

อีกหนึ่งอัจฉริยะ เอดัวร์ มาแน ทำให้โลกตะลึงผ่านผลงานชื่อว่า <บาร์ที่โฟลีเบอร์เคเร>

อย่างน้อยก็สำหรับผู้ที่สามารถเข้าใจเจตนาของเขา

เพื่อผ่อนคลายสมอง ผมเลยค้นหาภาพ <บาร์ที่โฟลีเบอร์เคเร> ด้วยแท็บเล็ต

เป็นผลงานที่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่งในความพิเศษของเอดัวร์ มาแน ไม่ว่าจะดูเมื่อไหร่ก็ตาม

ด้านหลังของหญิงสาวที่มองตรงมาข้างหน้า มีภาพสะท้อนของผู้คนมากมายปรากฏในกระจก

ผู้ที่ชมภาพจะมองหญิงสาวจากสายตาของสุภาพบุรุษที่สะท้อนอยู่ในกระจกด้านขวา แต่ภาพสะท้อนในกระจกนั้นกลับบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง

ถ้าเขาวาดอย่างสมจริง ด้านหลังของหญิงสาวที่อยู่ตรงกลางภาพก็ควรจะอยู่กลางภาพ และชายที่ใส่หมวกปีกนั้นก็ควรจะสะท้อนแค่หมวก ใบหู และหัวไหล่เท่านั้น

นักวิจารณ์ในยุคนั้นตำหนิภาพนี้ว่าเอดัวร์ มาแนเป็นคนโง่ที่ไม่เข้าใจแม้แต่การสะท้อนของแสง

แต่นี่เป็นกลวิธีที่จงใจใช้เพื่อแสดงให้เห็นถึงภาพรวมของร้านโฟลีเบอร์เคเรที่กว้างขึ้น และแสดงให้เห็นถึงความเปล่าเปลี่ยวของบุคคลท่ามกลางสถานที่อันหรูหรานั้นไปพร้อมกัน

เป็นความคิดที่กล้าหาญและไม่ธรรมดาเสียจริง

ก็อก ก็อก—

“ฮุน วาดรูปอยู่เหรอ?”

คุณปู่เคาะประตู พอดูเวลาปรากฏว่าถึงเวลาทานอาหารเย็นแล้ว

“เปล่าครับ เข้ามาเลยครับ”

พอคุณปู่เข้ามาก็เห็นภาพ <บาร์ที่โฟลีเบอร์เคเร> แล้วแสดงสีหน้าดีใจ

“โอ้ มาแนนี่นะ”

“ครับ กำลังหามุมมองสำหรับคอนเซปต์อาร์ต เลยเอามาอ้างอิงน่ะครับ”

“ดีเลย ๆ”

คุณปู่นั่งลงข้าง ๆ

“คนที่เห็นภาพนี้ครั้งแรกน่ะ ด่าว่ามาแนโง่ที่ไม่รู้แม้แต่พื้นฐานเลยล่ะ”

เป็นเรื่องเล่าชื่อดังที่คนไร้ความเข้าใจเจตนาของศิลปินกล่าวหาว่ามาแนไม่รู้พื้นฐาน

“แต่พอเวลาผ่านไป กลับมีการพิสูจน์แล้วว่า มุมนี้เป็นไปได้จริง”

“ครับ?”

ผมตกใจ

เพราะผมคิดว่าแค่เดาเจตนาของเอดัวร์ มาแนเท่านั้น แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเป็นไปได้จริง

“ดร.มัลคอม พัค กับช่างภาพชื่อเกร็ก คาร์แลน เป็นคนถ่ายออกมาจริง ๆ ถ้ามุมมองไม่ได้อยู่ด้านหน้าแต่เป็นด้านเฉียงจากทางขวาของหญิงสาวแบบนี้ล่ะก็ มุมที่เห็นในภาพนี้จะเกิดขึ้นได้”

แค่ฟังก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ

แต่พอคุณปู่หาบทความชื่อว่า <มุมที่แท้จริงของบาร์ที่โฟลีเบอร์เคเร> มาให้ดู ก็พบว่าในนั้นมีวิธีที่ผมไม่เคยนึกถึงอธิบายเอาไว้

เพราะในภาพ หญิงสาวหันหน้ามาทางด้านหน้า ผมเลยคิดว่าเธอจะต้องขนานกับโต๊ะอย่างแน่นอน

แต่ถ้าเธอเอียงตัวเล็กน้อย ก็สามารถสร้างมุมเหมือนในภาพ <บาร์ที่โฟลีเบอร์เคเร> ของมาแนได้จริง ๆ

บางที

เอดัวร์ มาแนอาจจะไม่ได้วาดจากภาพที่เห็นตรงหน้าโดยตรงก็ได้ ถ้าเขาวาดจากสถานการณ์จริง เมื่อถูกวิจารณ์ในตอนนั้น ก็น่าจะสามารถพิสูจน์ได้ง่าย ๆ

แต่ความจริงเช่นนี้เพิ่งจะถูกเปิดเผยในปี 2000 นี่สิ เป็นเรื่องที่น่าตกใจมาก

หลังจากที่กล้องถ่ายรูปถูกประดิษฐ์ขึ้นมา มีแนวโน้มที่ศิลปินจะไม่ให้ความสำคัญกับการเลียนแบบความเป็นจริง ทั้งมุมมองและแสงเงาก็ถูกละเลยโดยจงใจ

ถึงแม้จะไม่อยากคิดแบบนั้น

แต่อาจเป็นไปได้ว่าเอดัวร์ มาแนนั้น เข้าใจในมุมมองมากกว่าศิลปินคนใดก็ได้

“เป็นยังไงล่ะ น่าทึ่งใช่ไหม?”

“ครับ ไม่เคยนึกถึงแบบนี้เลยครับ”

ต้องกลับไปคิดทบทวนตัวเองแล้ว

“ไม่มีใครรู้หรอกว่า มาแนตั้งใจวาดแบบนี้ หรือว่าเป็นความบังเอิญที่เจตนาและความจริงตรงกัน แต่ที่แน่ ๆ คือ อย่างน้อยก็ไม่ควรตำหนิผลงานชิ้นนี้ของมาแน ด้วยเหตุผลที่นักวิจารณ์ยุคนั้นกล่าวไว้หรอกนะ”

คุณปู่พูดถูกที่สุด

ไม่ว่ามาแนจะพยายามแสดงฉากร้านเหล้าให้กว้างขึ้นจนบังเอิญออกมาเหมือนจริง

หรือว่าเขาจับช่วงเวลานั้นได้อย่างสมบูรณ์แบบ สิ่งนั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ

สิ่งที่สำคัญคือภาพ <บาร์ที่โฟลีเบอร์เคเร> ได้ถ่ายทอดแง่มุมของคาเฟ่ที่หรูหราที่สุดในปารีสในขณะนั้นออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

‘ผมล่ะ’

จะสามารถใส่ห้าตัวละครเข้าไปในฉากเดียวได้อย่างไร

เพราะมีหลายจุดที่ต้องโฟกัส คงไม่ง่ายแน่

แต่พอดูผลงานของมาแนแล้ว ก็เกิดแรงฮึดขึ้นมาเลย