“ไม่นะ นี่ของจริงเหรอ? ทำไงดี ดูเหมือนมีชีวิตอยู่เลยอะ”

“เป็นสัตว์ที่ตายแล้วแล้วเอามาสตัฟฟ์น่ะ”

“รู้ได้ไง?”

“ก็ลักษณะเด่นของผลงานเดเมียน คาร์เตอร์ไงล่ะ”

ทันทีที่การประกวดอาร์นูโวเปิดงาน ผลงานชื่อ <การอำลา> ของเดเมียน คาร์เตอร์ก็ได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม

เป็นผลงานที่นำกระต่ายที่ตายตามธรรมชาติมาสตัฟฟ์ไว้ในกล่องกระจกใสที่บรรจุฟอร์มาลีน

กระต่ายที่จัดแสดงอยู่ในท่ากระโดดเหมือนตอนยังมีชีวิต ทำให้ผู้ชมรู้สึกแปลกประหลาด

กระต่ายที่ถูกสตัฟฟ์ด้วยเทคนิคละเอียดประณีตดูราวกับยังมีชีวิต แต่เพราะไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ เลยจึงรู้สึกตะขิดตะขวง

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ชมจำนวนมากคิดว่า ‘ความตาย’ เป็นสิ่งห่างไกล พอเห็นสัญลักษณ์แห่งความตายวางอยู่ตรงหน้าจึงรู้สึกไม่สบายใจ

อย่างไรก็ตาม ภาพที่ตราตรึงและปรัชญาที่ลึกซึ้งทำให้ผู้ชมไม่อาจละสายตาได้

ภายในแกลเลอรีแน่นขนัดจนแทบไม่มีที่ให้เหยียบ

“สุดยอดจริง ๆ ครับอาจารย์”

แมตต์ บราวน์ เมอร์แชนไดเซอร์จากแกลเลอรีซาชิในอังกฤษ กล่าวด้วยความชื่นชม

“ถ้าเป็นแบบนี้ การชนะก็คงไม่ใช่ปัญหาอะไรเลยครับ”

“ฮ่าฮ่า การชนะมันสำคัญตรงไหนกัน ถ้ามีคนได้เห็นผลงานมาก ๆ ก็พอใจแล้วล่ะ”

เดเมียน คาร์เตอร์พูดอย่างไม่ใส่ใจ

แมตต์ บราวน์รู้ตัวทันทีว่าพูดพลาด

เมื่อเดเมียน คาร์เตอร์ ศิลปินผู้ประสบความสำเร็จที่สุดในเชิงพาณิชย์แห่งศตวรรษที่ 21 ตัดสินใจเข้าร่วม การที่เขาจะชนะในงานอาร์นูโวก็ถือว่าเป็นเรื่องที่กำหนดไว้แล้ว

ในเมื่อชัยชนะถือว่าแน่นอน สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือการที่ผลงาน <การอำลา> จะทำให้ผู้คนหันมาติดตามเดเมียน คาร์เตอร์มากขึ้น

“งั้น อย่ามัวอยู่ตรงนี้เลย ไปที่อื่นกันเถอะ”

“จะพากลับที่พักไหมครับ?”

“พูดอะไรน่ะ ต้องไปดูผลงานอื่นอีกสิ”

เดเมียน คาร์เตอร์หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมา

“จะเข้าร่วมอีเวนต์ด้วยหรือครับ?”

“แน่นอนสิ แล้วคุณล่ะ ไม่ร่วมเหรอ?”

“อะ เอ่อ…”

“ไม่รู้ว่าใครคิดนะ แต่นี่เป็นไอเดียสนุกดีเลย จะปล่อยพื้นที่ว่างไว้เฉย ๆ ได้ยังไงกัน”

“ได้ข่าวว่าเป็นไอเดียของมิเชล พลาตินีครับ”

“มิเชล พลาตินี?”

“ผู้อำนวยการแกลเลอรีมาร์โซครับ ก่อนหน้านี้เคยเป็นภัณฑารักษ์อาวุโส”

“อ๋อ รู้จักสิ นิทรรศการของมาร์โซคุงน่ะ มักจะน่าประทับใจเสมอ เขามีพรสวรรค์ด้านนี้ด้วยสินะ”

“น่าเสียดายที่เขาอยู่แค่ในแกลเลอรีมาร์โซ”

“ฮ่า ๆ อย่าพูดแบบนั้นเลย ต่อให้ได้จัดการงานศิลปะจากทั่วทุกมุมโลก แต่ถ้าไม่ได้จัดการงานของอ็องรี มาร์โซล่ะก็ มันก็เป็นเรื่องน่าเศร้าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

เดเมียน คาร์เตอร์เดินนำไป

แมตต์ บราวน์ไม่เข้าใจที่เดเมียน คาร์เตอร์ชื่นชมอ็องรี มาร์โซ

แม้จะยอมรับว่าอ็องรี มาร์โซเป็นทั้งจิตรกรและประติมากรฝีมือเยี่ยม แต่เมื่อเทียบกับชื่อเสียงของเดเมียน คาร์เตอร์แล้ว ก็ยังแค่เป็นศิลปินดาวรุ่งเท่านั้น

‘หึ ยุคของอ็องรี มาร์โซงั้นเหรอ?’

แค่การเปิดงานโดยไม่มีการโปรโมตก็ทำให้แกลเลอรีเต็มไปด้วยผู้ชม นั่นแหละถึงจะเรียกว่าศิลปินตัวจริงของยุคสมัย

“หืม?”

เดเมียน คาร์เตอร์หยุดเดินกะทันหัน ทำให้แมตต์ บราวน์ที่ตามอยู่เกือบชนเข้าไป

เขาเงยหน้าขึ้นมองอย่างตกใจ

ฝั่งตรงข้ามถนน มีอาคารที่ติดโลโก้ SNBA อยู่ ผู้คนต่อแถวกันอยู่ตรงหน้า

แถวยาวลับหายไปด้านหลังมุมตึก ไม่ขาดสายเลย

“ดูเหมือนตรงนั้นก็มีผลงานอยู่สินะ”

เดเมียน คาร์เตอร์พูดพร้อมสังเกตไปรอบ ๆ อย่างสนใจ

“เป็นไปไม่ได้ครับ เพิ่งเริ่มงานเอง ไม่น่าจะมีคนมากขนาดนั้น น่าจะเป็นจุดให้คำใบ้มากกว่าครับ”

“คำใบ้?”

“ครับผม เห็นว่ามีอีเวนต์ที่ถ้าตอบคำถามได้ จะมีการบอกชื่อผลงานกับศิลปินครับ”

“โอ้ งั้นพวกเราก็ไปดูกันเถอะ”

“ครับ?”

“ก็เป็นเทศกาลนี่นา ต้องสนุกสิ”

แมตต์ บราวน์ซึ่งรักวงการศิลปะอังกฤษ และกำลังหมายตาการจัดนิทรรศการเดเมียน คาร์เตอร์ในปีหน้า ถึงกับลนลาน

เขาอาสามาร่วมทริปเพื่อกระชับความสัมพันธ์ แต่กลับพบว่าเดเมียน คาร์เตอร์ไม่มีท่าทีเคร่งขรึมหรือเปล่งประกายเหมือนศิลปินผู้ยิ่งใหญ่เลย

“มัวทำอะไรอยู่ รีบไปกันเถอะ”

“อ๊ะ ครับ ครับ!”

พอโดนเร่ง แมตต์ก็ไม่มีทางเลือกนอกจากเดินตามไป

พอเดเมียนเดินผ่านประตูทางเข้า แมตต์ก็รีบถามอย่างตกใจ

“ไม่เข้าเลยเหรอครับ?”

“ก็คนเค้าต่อแถวอยู่ไม่ใช่หรือไง”

“……คือว่า”

ไม่มีทางที่ SNBA จะขัดขวางเดเมียน คาร์เตอร์ ศิลปินสำคัญระดับโลก

“ทำไมเหรอ? ปวดท้องหรือไง?”

“ไม่ครับ…”

แมตต์กลืนคำพูดไว้ แล้วเดินอ้อมตึกตามหาท้ายแถวกับเดเมียน ต้องเดินไกลอยู่พอสมควรถึงจะได้ต่อแถว

“น่าตื่นเต้นดีแฮะ รู้ไหม ตอนฉันเรียนปริญญาตรีที่เคมบริดจ์น่ะ เคยเป็นแชมป์ตอบปัญหานะ”

“เหรอครับ?”

“ฮ่า ๆ ไม่ต้องห่วงเรื่องใบ้เลย ตามเจตนาอีเวนต์ก็คงไม่ตั้งคำถามยากหรอก ส่วนมากก็น่าจะอยู่ในระดับความรู้ทั่วไป”

เดเมียนดูตื่นเต้นมาก

แมตต์ยังรู้สึกงุนงงกับบุคลิกที่แตกต่างจากที่คิดของศิลปินผู้ยิ่งใหญ่คนนี้ แล้วก็บังเอิญได้ยินบทสนทนาจากคนที่อยู่ข้างหน้า

“ใครเป็นคนทำงานชิ้นนี้อะ?”

“ไม่รู้ แต่เค้าว่าสุดยอดเลย ดูสิ”

“เออจริง ‘ระลอกคลื่นฤดูร้อน’ เหรอ? นี่ชื่อผลงานเหรอ?”

“ใช่ รู้จักอเล็กซ์ไหม? เขาถึงกับปิดไลฟ์เพื่อดูงานชิ้นนี้เลยนะ”

“อเล็กซ์คนนั้นน่ะเหรอ? ที่ชอบพูดเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ตลอดน่ะ?”

“นั่นแหละ”

เดเมียนกับแมตต์สบตากัน

“ดูเหมือนจะไม่ใช่อีเวนต์ตอบคำถาม แต่เป็นห้องแสดงงานสินะ”

งานประกวดอาร์นูโวมีผลงานจัดแสดงมากมาย และหากหวังจะได้รางวัลก็ต้องตระเวนหางานต่าง ๆ จึงแทบไม่มีเหตุผลให้หยุดอยู่ที่ใดที่หนึ่ง

แม้แต่แกลเลอรีที่จัดแสดงงานของเดเมียน คาร์เตอร์เองก็ไม่เคยมีใครมาต่อแถวรอแบบนี้

แมตต์ไม่อยากจะเชื่อบทสนทนาที่ได้ยินจากคนข้างหน้า

“เป็นไปไม่ได้หรอกครับ อาจารย์…”

เขากำลังจะพูดว่าแม้แต่งานของเดเมียน คาร์เตอร์เองยังไม่เป็นแบบนี้เลย แต่ก็กลืนคำไว้ทันที

จะพูดแบบนั้นกับศิลปินที่ตนเคารพนับถือได้อย่างไร

“ก็ไม่แน่นะ บางทีอาจเป็นงานเจ๋ง ๆ ของเบคอนหรือซาร่าก็ได้”

“อ้อ”

แมตต์คิดว่าหากเป็นศิลปินอัจฉริยะอีกคนอย่างฟรานซิส เบคอน ก็คงเป็นไปได้

แม้จะเกิดในไอร์แลนด์ แต่เขาก็ถือเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิอังกฤษอันน่าภาคภูมิ

“ถ้าเป็นผลงานของอาจารย์เบคอน ก็น่าตื่นเต้นเลยครับ”

“ฮ่าฮ่า ถ้ารู้ว่าอยู่ไหนก็ดีน่ะสิ ผลงานของเขาแหวกแนวจนแค่หาเจอก็รู้ทันทีแหละ”

ทั้งสองคุยกันไปเรื่อย ๆ กว่าครึ่งชั่วโมงจึงได้เข้าไปในแกลเลอรี

ภายในแกลเลอรีมีผลงานจัดแสดงแปดชิ้น ซึ่งได้รับการคุ้มกันด้วยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและแนวกั้น

แต่ทุกคนกลับจ้องมองแค่ผลงานเดียว

เดเมียนกับแมตต์ที่หวังจะได้เห็นผลงานในทันที รู้สึกเสียดายนิดหน่อย เลยหันไปดูงานอื่นก่อน

“อ๊ะ! อาจารย์ครับ!”

“โอ้ โอ้ ลูคัสนี่เอง”

“ใช่ครับ”

<ปากที่เปิดกว้าง> ซึ่งสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างภาษาและความคิด เป็นผลงานที่สื่อถึงตัวตนของลูคัส ชูลทซ์ จิตรกรชาวเยอรมันได้อย่างชัดเจน

“ไม่ว่าจะดูเมื่อไหร่ก็น่าประทับใจจริง ๆ”

เดเมียนพยักหน้าอย่างพอใจพลางชม <ปากที่เปิดกว้าง>

แต่แมตต์กลับรู้สึกแปลกใจ

ถ้าคนจำนวนมากมาดูเพราะผลงานของลูคัส ชูลทซ์ ก็พอเข้าใจได้

เพราะเขาเป็นศิลปินผู้มีชื่อเสียงจากประสบการณ์และเวลา

แต่ผู้คนที่อยู่ในแกลเลอรีนี้ล้วนจับจ้องไปยังแค่ผลงานชิ้นเดียว

หรือว่าจะเป็นของฟรานซิส เบคอนจริง ๆ?

หากเป็นเช่นนั้น การที่ SNBA จัดงานให้งานของศิลปินใหญ่สองคนมาอยู่ในแกลเลอรีเดียวกัน ก็ถือว่าผิดพลาดอย่างแรง

“ดูเหมือนจะเริ่มขยับกันแล้วนะ”

เดเมียนเริ่มเดิน

แมตต์ก็ก้าวตามอย่างรวดเร็ว และในที่สุดก็ได้เห็นผลงานที่เป็นประเด็น

“……”

ทะเลที่พลิ้วไหวเบา ๆ

ฝูงปลาที่วาดแบบย่อส่วนนั้นกำลังว่ายอย่างมีพลัง

ฟองคลื่นขาวที่เกิดจากการปะทะของฝูงปลาก็เกิดเป็นแพตเทิร์นที่แน่นอนเช่นกัน

เมื่อก้มหน้าเข้าไปดูใกล้ ๆ ก็เหมือนปลากระตุกตัวจนทำให้เกิดภาพลวงตาว่าเกิดคลื่นซัดขึ้น

‘อะไรกันนี่’

สิ่งที่แมตต์ประหลาดใจไม่ใช่แค่ภาพลวงตา

แต่เป็นการที่ลวดลายที่เรียบง่ายเพียงหนึ่งอย่าง กลับสามารถสร้างเอฟเฟกต์แบบนั้นได้

มองทะเลพลิ้วไหวแล้วหัวใจรู้สึกแน่นอึ้ง คลื่นที่ไม่มีที่สิ้นสุดดูเหมือนจะไม่มีทางแตะถึง

ความโหยหา

มันคือความโหยหาอย่างแน่นอน

“มีเหตุผลอยู่จริง ๆ ด้วยสินะ”

เดเมียน คาร์เตอร์ชมผลงาน <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> อย่างอิ่มเอม

แม้จะเป็นจิตรกรผู้ยิ่งใหญ่ในวงการศิลปะสมัยใหม่ และผ่านตาผลงานมานับไม่ถ้วน แต่การที่ภาพจะสื่ออารมณ์ได้ชัดเจนขนาดนี้ นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

“ดูฟองคลื่นสิ เหมือนลายพู่กันเลยไม่ใช่หรือ?”

“ครับ?”

แมตต์หันไปมอง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> อีกครั้ง

ฟองขาวที่ตั้งใจให้เห็นร่องรอยพู่กันดูเหมือนลายแปรงจริง ๆ อย่างที่เดเมียนว่า

“ฉันรู้สึกว่ามันเหมือนพู่กันของศิลปินทุกคนที่เข้าร่วมประกวดอาร์นูโวน่ะสิ”

“……”

“ทุกคนต่างไขว่คว้าหาความงาม แต่ยากนักที่จะสัมผัสถึง ทว่า คลื่นที่พู่กันเหล่านั้นสร้าง อาจพัดไปถึงปลายสุดของทะเลก็ได้นะ”

โกฮุนใช้ผลงาน <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> เพื่อถ่ายทอดความคิดถึงพ่อแม่

แม้จะไม่สามารถพบกันได้อีกแล้ว แม้จะสัมผัสไม่ได้อีก แต่ละเส้นพู่กันที่โหยหาพ่อแม่จะกลายเป็นคลื่น และพัดไปถึงปลายสุดนั้น เขาได้ใส่ความหวังไว้ในผลงานนี้

ถึงแม้เดเมียน คาร์เตอร์จะไม่รู้เบื้องหลังนี้ เขาก็รู้สึกได้ว่าร่องรอยพู่กันมากมายนั้น สะท้อนถึงศิลปินที่ใฝ่หาความงาม

ความรู้สึกอันเศร้าโศกนั้นแทรกเข้ามาในหัวใจ

“ยอดเยี่ยมจริง ๆ ฉันคิดว่าคงไม่มีภาพเขียนไหนที่ถ่ายทอดความรู้สึกได้มากขนาดนี้อีกแล้วล่ะ”

“…จะลองเดาดูไหมครับว่าใครเป็นคนวาด?”

“อืม…”

เดเมียนลูบคาง ครุ่นคิด ก่อนจะตอบ

“พู่กันที่กล้าใช้และใส่ใจรายละเอียดไปพร้อมกัน การจัดวางสีที่น้อยแต่ใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพ องค์ประกอบที่ไม่สนใจทัศนียภาพ…”

แมตต์กลืนน้ำลาย

“เหมือนวินเซนต์ แวนโก๊ะ เลยว่าไหม?”

“ครับ?”

“ฮ่าฮ่า! ล้อเล่นน่ะ พอมองแพตเทิร์นนั้นก็ให้อารมณ์จิม วอร์เรน เหมือนกัน วิธีถ่ายทอดแนวคิดก็ดูคล้ายศิลปะเชิงแนวคิด”

“……”

“ฉันว่านี่น่าจะเป็นผลงานที่ต้องจับตามองที่สุดของงานประกวดนี้เลยล่ะ”

แมตต์พยักหน้า

มันผสานทั้งอิมเพรสชันนิสต์อย่างแวนโก๊ะ, อิลลูชันอาร์ตของจิม วอร์เรน และศิลปะแนวความคิดเข้ากันได้อย่างประณีต แม้จะเดาไม่ได้ว่าใครเป็นเจ้าของ แต่แน่นอนว่านี่คือผลงานที่ผู้คนจะพูดถึงมากที่สุด

“อยากได้มาครอบครองจังเลย”

เดเมียนจ้อง <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> อีกครั้ง

...

ยามเย็นของวันเปิดงานประกวดอาร์นูโว เว็บไซต์ทางการและโซเชียลมีเดียของงานก็เต็มไปด้วยกระแสพูดถึงผลงานสองชิ้น

ชิ้นหนึ่งคือ <ระลอกคลื่นฤดูร้อน> ที่สร้างความรู้สึกหวนหาอันอ่อนโยนด้วยภาพลวงตา อีกชิ้นคือ <งาม> ที่แสดงความงามอันทรงเกียรติผ่านสีสันแบบต่างถิ่น

“เร็วเข้า เร็วเข้า มาดูนี่!”

ชาชีฮยอนที่กำลังดูแอปของงานประกวดอาร์นูโว เรียกโกฮุนอย่างตื่นเต้น

“ขอกินนี่ให้หมดก่อน”

“ตอนนี้ไม่ใช่เวลามากินพิซซ่าแล้ว!”

“อะไรอีกล่ะ”

ชาชีฮยอนที่ทนไม่ไหว ลุกจากโซฟาแล้วยื่นสมาร์ตโฟนไปตรงหน้าโกฮุนที่กำลังกินพิซซ่าหน้ามันฝรั่ง

บนจอกำลังแสดงผลโหวตแบบเรียลไทม์

สรุปผลโหวตประกวดอาร์นูโว 2028 (เรียลไทม์)

1st – งาม (Beauté)

คะแนนโหวต: 121,809 (21.0%)

2nd – ระลอกคลื่นฤดูร้อน

คะแนนโหวต: 114,849 (19.8%)

3rd – การอำลา

คะแนนโหวต: 110,788 (19.1%)

โกฮุนเบิกตากว้าง ทำพิซซ่าที่ถืออยู่หล่นจากมือ

“ที่สองเลยนะ! ที่สอง!”

ชาชีฮยอนตะโกนด้วยความดีใจ ขณะนั้นเอง โกซูยอลกับบังแทโฮที่เพลียจนหลับอยู่บนเตียงก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที