หลังจากการร้องเพลงของลั่วหนิงกับกู้สิงจบลงแล้ว ผู้เข้าแข่งขันอีกสองทีมที่เหลือก็ทยอยขึ้นเวทีตามลำดับ แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะกดดันเกินไปหรือเปล่า การแสดงบนเวทีของทั้งสองทีมกลับทำได้ไม่ค่อยดีอย่างที่หวัง สุดท้ายทีมที่เก้าทำคะแนนจากกรรมการได้แค่หนึ่งคะแนน ส่วนทีมที่สิบก็ได้จากกรรมการเพียงสองคะแนนเท่านั้น
ความสนใจของผู้ชม ดูเหมือนจะไม่ได้อยู่ที่การแสดงของสองทีมสุดท้ายเลย
เหมือนกับว่าพอการแสดงของกู้สิงกับลั่วหนิงจบ การแข่งขันของคืนนี้ก็จบลงตามไปด้วยจริงๆ จนกระทั่งการแข่งขันปิดฉากไปแล้ว ผู้ชมก็ยังรู้สึกไม่ค่อยอินกับคำว่า “จบ” เท่าไร จนกระทั่งพิธีกรจางไห่เดินขึ้นเวทีไปประกาศว่า “ถึงตอนนี้ การแสดงทั้งสิบเวทีของเราก็จบลงเรียบร้อยแล้วครับ!”
“ต่อไปขอเชิญผู้เข้าแข่งขันทั้งสิบทีมกลับขึ้นมาบนเวทีนี้ค่ะ!”
พิธีกรหญิงเฝิงซีพูดขึ้น คราวนี้เชิญเฉพาะเหล่าผู้เข้าแข่งขันโดยไม่ได้เรียกแขกรับเชิญที่มาช่วยร้องขึ้นมาด้วย เพราะบรรดาแขกรับเชิญเหล่านั้นได้ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จสมบูรณ์ไปแล้ว
หลังจากนี้ไม่ว่าจะเข้ารอบหรือถูกคัดออก ก็ล้วนเป็นเรื่องที่ผู้เข้าแข่งขันต้องเผชิญหน้าด้วยตัวเองทั้งนั้น
“ฉันขึ้นไปแล้วนะ”
ลั่วหนิงพูดกับกู้สิงที่กำลังใส่หูฟังฟังเพลงอยู่หนึ่งประโยค โดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าเขาจะได้ยินหรือเปล่า จากนั้นก็ขึ้นเวทีไปพร้อมกับเฉินหลิงซู
ไม่กี่นาทีต่อมา
ผู้เข้าแข่งขันทั้งสิบคนก็ยืนเรียงรายอยู่บนเวที เผชิญหน้ากับผู้ชมหนึ่งพันคนเต็มความจุฮอลล์
พิธีกรหญิงเฝิงซีเริ่มอ่านข้อความสปอนเซอร์อีกครั้ง ต้องรับใช้เหล่าผู้ใหญ่ผู้ลงโฆษณาให้เรียบร้อยก่อน ถึงค่อยเริ่มดำเนินขั้นตอนการคัดเลือกเข้าวงต่อไป “คืนนี้คือการแสดงรอบสุดท้ายของการแสดงสาธารณะในรายการ ‘ช่วงจ้าวอิ่ง’ ซีซั่นที่หกของเรา เหล่าผู้เข้าแข่งขันของเราและแขกรับเชิญที่มาช่วยร้องต่างทุ่มเทแรงกายแรงใจนับไม่ถ้วนกว่าจะมาถึงตรงนี้……”
พูดวนไปวนมาอยู่นานมาก
สุดท้ายพอเดาว่าผู้ชมอาจจะเริ่มหมดความอดทน พิธีกรชายจางไห่จึงเอ่ยขึ้นว่า “งั้นต่อไป เรามาดูกันดีกว่าว่าคะแนนโหวตจากผู้ชมของผู้เข้าแข่งขันทั้งสิบทีม เป็นอย่างไรกันบ้าง! ”
สิ้นเสียงพูดของเขา หน้าจอหลักบนเวทีก็สว่างขึ้นทันที ชื่อของผู้เข้าแข่งขันทั้งสิบคนเรียงตัวกันขึ้นมาเป็นแถว
เมื่อจางไห่พูดว่า “เริ่มนับคะแนนโหวต” ใต้ชื่อของผู้เข้าแข่งขันแต่ละคน ก็พุ่งขึ้นมาหนึ่งเสาแสงแนวตั้งที่แทนจำนวนคะแนนโหวตจากผู้ชม ก่อนจะทะยานขึ้นด้านบนอย่างรวดเร็ว!
ตัวเลขเปลี่ยนอย่างบ้าคลั่ง เสาแสงแต่ละต้นเบียดแซงกันขึ้นไป ทำให้บรรยากาศในฮอลล์ถูกดันขึ้นสู่จุดพีกในพริบตา
สิบวินาทีต่อมา เสาแสงต้นแรกที่แทนชะตากรรมการตกรอบก็ค่อยๆ หยุดลงอย่างไม่เต็มใจ ตามมาด้วยเสาแสงต้นที่สอง สาม สี่……
เสาแสงที่กำลังสูงขึ้นทีละต้นค่อยๆ คงที่ลงทีละอัน
ทุกครั้งที่มีเสาแสงต้นหนึ่งหยุดนิ่งลง ก็มักจะมีเสียงถอนหายใจอย่างเสียดายของแขกรับเชิญที่ช่วยร้องดังขึ้นมาจากมุมใดมุมหนึ่งของหลังเวทีเสมอ
กู้สิงใส่หูฟังฟังเพลงอยู่ เฝ้ามองทุกอย่างนี้อย่างเงียบๆ ผ่านจอมอนิเตอร์ด้านหลังเวที
พอเห็นว่าเสาแสงที่แทนลั่วหนิงยังคงพุ่งขึ้นอย่างรุนแรงในตอนนี้ แววตาของเขาก็ไม่มีวี่แววของความประหลาดใจเลย ตำแหน่งเดบิวต์เข้าวงถูกยึดไว้แน่นแล้ว ตอนนี้สิ่งเดียวที่ยังเป็นปริศนา มีแค่อันดับสุดท้ายเท่านั้น
บนเวที ผู้เข้าแข่งขันที่เหลือส่วนใหญ่ต่างตึงเครียดจนน้ำลายแทบกลืนไม่ลง
สายตาของผู้ชมทั้งฮอลล์ในตอนนี้ ล้วนจับจ้องไปที่หน้าจอขนาดใหญ่ ตอนนี้มีเสาแสงที่ยังคงไต่ระดับคะแนนดื้อดึงต่อไปเหลืออยู่เพียงสามคน
ลั่วหนิง
เมิ่งอวี้เจี๋ย
เฉินหลิงซู
เสียดายที่คะแนนของเมิ่งอวี้เจี๋ย แม้จะได้เปรียบจากคะแนนกรรมการสี่ร้อยคะแนนเหมือนกัน แต่พอพุ่งไปถึง 1287 คะแนนแล้ว เสาแสงของเธอก็เหมือนหมดแรงจะขึ้นต่อ ในสายตาของผู้ชมค่อยๆ หยุดนิ่งไปในที่สุด
อันดับสาม
ก่อนแข่ง เมิ่งอวี้เจี๋ยเคยคิดว่าตัวเองอาจได้รองแชมป์ เคยแอบฝันว่าตัวเองจะเป็นแชมป์ แต่เพียงอย่างเดียวที่ไม่เคยคิดเลยก็คือ การได้ที่สาม!
เมิ่งอวี้เจี๋ยได้แต่ยิ้มขื่นส่ายหัว เบื้องลึกของแววตาปกปิดความผิดหวังไว้ไม่มิด
มองดูเสาแสงสองต้นสุดท้ายบนจอหลักที่ยังคงพุ่งขึ้นไปพร้อมกันและสลับกันแซงอย่างสูสี สายตาของเมิ่งอวี้เจี๋ยพลันหันไปทางเฉินหลิงซูที่ยืนอยู่ข้างๆ
“ฉันชนะไม่ได้ แล้วเธอชนะได้แน่เหรอ?”
เมื่อรวมคะแนนกรรมการกับคะแนนผู้ชมแล้วมีทั้งหมดหนึ่งพันสี่ร้อยคะแนน ในขณะที่เธอมองดูตัวเลขของเฉินหลิงซูและลั่วหนิงทะลุผ่านหลักหนึ่งพันสามร้อยคะแนนไปพร้อมๆ กัน และความเร็วของคะแนนทั้งสองฝั่งก็เริ่มช้าลงในเวลาเดียวกัน เมิ่งอวี้เจี๋ยกลับรู้สึกตื่นเต้นประหม่าอีกรอบอย่างไม่น่าเชื่อ
ตุบ ตุบ
ท่ามกลางเอฟเฟกต์เสียงพิเศษบนเวทีที่ดังคล้ายหัวใจหยุดเต้น ในที่สุดคะแนนรวมสุดท้ายของผู้เข้าแข่งขันสองคนสุดท้ายก็หยุดนิ่งลงเสียที
ลั่วหนิง: 1368 คะแนน!
เฉินหลิงซู: 1365 คะแนน!
เมิ่งอวี้เจี๋ยมองดูว่าเฉินหลิงซูท้ายที่สุดกลับได้อันดับสอง อยู่ๆ ในใจก็เอ่อล้นด้วยความสะใจ ใบหน้าที่เดิมทีงดงามอ่อนหวานกลับบิดเบี้ยววิปริตไปชั่วขณะ
“ตายไปด้วยกัน! ”
เฉินหลิงซูเงยหน้าขึ้น ม่านตาหดตัววูบ ในเสี้ยววินาทีนั้น ความอึกทึกบนเวทีพลันเหมือนถูกคลื่นน้ำซัดหายไป
แสงสปอตไลต์จ้าจนแสบตา แต่เฉินหลิงซูกลับรู้สึกเหมือนตัวเองถูกดึงหลุดออกไปจากโลกใบนี้ เสียงโห่ร้องของผู้ชม เสียงพิธีกรที่ตื่นเต้นดีใจ ทุกอย่างเหมือนถูกกั้นด้วยกระจกหนาๆ ชั้นหนึ่ง ฟังดูพร่ามัวไม่ชัดเจน สายตาของเธอเหมือนถูกเชื่อมติดไว้กับตัวเลขสองชุดบนจอขนาดใหญ่นั่น
สามคะแนน?
เธอแพ้?
แพ้แค่สามคะแนนเท่านั้น?
ไม่รู้ทำไม ในชั่วขณะนี้เอง เฉินหลิงซูกลับนึกถึงภาพตอนที่ได้เจอลั่วหนิงครั้งแรกขึ้นมา
ตอนนั้นทุกคนเพิ่งเข้าบริษัทกันใหม่ๆ
คืนนั้นลั่วหนิงรับโทรศัพท์จากทางบ้านสายหนึ่ง จากนั้นก็ไปแอบร้องไห้อยู่คนเดียว เป็นเฉินหลิงซูที่โผล่ไปหาเธออย่างเงียบๆ ตบไหล่เบาๆ แล้วส่งทิชชู่ให้หนึ่งแผ่น
จากวันนั้นเป็นต้นมา เฉินหลิงซูกับลั่วหนิงก็กลายเป็นเพื่อนสนิทที่เล่าได้ทุกเรื่อง
ในห้องซ้อมดึกดื่น ทั้งสองคนคอยให้กำลังใจกัน แบ่งกันดื่มน้ำขวดเดียวกัน สลับกันใส่เสื้อนอกตัวเดียวกัน ดีใจกับความก้าวหน้าของอีกฝ่ายจากใจจริง แล้วก็เคยนอนขดตัวอยู่ในผ้าห่มห้องพัก ดูหนังสยองขวัญด้วยกัน……
“พวกเราต้องเดบิวต์ด้วยกัน ต้องไปยืนบนเวทีที่ใหญ่ที่สุดของซีโจวด้วยกัน”
ตอนนี้เวทีก็อยู่ใต้ฝ่าเท้านี่แล้ว ความฝันเมื่อวันวานเหมือนจะกลายเป็นจริง แสงไฟสปอตไลต์ก็สว่างพร่างพราวจับตา แต่เฉินหลิงซูกลับรู้สึกว่าพื้นใต้เท้ากำลังโคลงเคลง และลั่วหนิงคนนั้น ที่เคยต้องการคำปลอบใจ ต้องการกำลังใจจากเธอ ตอนนี้กำลังยืนอยู่ข้างๆ จับมือที่เย็นเฉียบนั้นไว้ แล้วกลายเป็นผู้ชนะเพียงหนึ่งเดียวในท้ายที่สุด
“ยินดีด้วยนะ ลั่วหนิง”
พอความคิดสับสนพลุ่งพล่านทั้งหลายถูกดึงกลับมา เฉินหลิงซูก็หวนคืนสู่ความเป็นจริง มุมปากเธอค่อยๆ ยกขึ้น วาดเป็นรอยยิ้มที่ทั้งเหมาะสมและจริงใจ รอยยิ้มแบบที่ซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
นี่คือพื้นฐานของการเป็นไอดอล
ไม่ว่าในใจจะปั่นป่วนแค่ไหน สีหน้าภายนอกก็ต้องรักษามารยาทเอาไว้เสมอ ไหนจะยังต้องคิดอีกว่า แชมป์อันดับหนึ่งของลั่วหนิงในวันนี้ก็ไม่ใช่แชมป์ที่เป็นของเธอเองด้วยซ้ำ
จากความเข้าใจกันในฐานะเพื่อนสนิท เฉินหลิงซูแทบจะมั่นใจได้เลยว่า
เหตุผลที่ลั่วหนิง จากผู้เข้าแข่งขันที่เกือบจะถูกคัดออกแล้วคนหนึ่ง พลิกกลับกลายเป็นแชมป์ได้ ก็เพราะเธอเลือกคู่หูช่วยร้อง ที่ก่อนหน้านี้ถูกทุกคนประเมินค่าต่ำไปอย่างหนักเพียงคนนี้เท่านั้น นอกจากเหตุผลนี้ ก็ไม่มีอะไรอธิบายการเปลี่ยนแปลงของเพื่อนรักเธอในคืนนี้ได้เลย!
“ขอบคุณนะ”
ลั่วหนิงแน่นอนว่าย่อมรู้ดีว่าเฉินหลิงซูมองแชมป์รายการ ‘ช่วงจ้าวอิ่ง’ เป็นของที่อยู่ในกำมือมาโดยตลอด จริงๆ แล้วเมื่อก่อนเธอเองก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
จนกระทั่งได้เจอกู้สิง
สำหรับลั่วหนิงแล้ว แชมป์ครั้งนี้ในความหมายอีกอย่างหนึ่งควรเป็นของกู้สิงต่างหาก เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดอะไรต่อเฉินหลิงซูเลย
“ขอแสดงความยินดีกับลั่วหนิง เดบิวต์ในตำแหน่งเซ็นเตอร์!!”
พิธีกรมองเห็นผลโหวตแล้วก็ประกาศอย่างตื่นเต้น เสียงยังไม่ทันขาดหาย ฮอลล์ทั้งฮอลล์ก็พลันกลายเป็นทะเลแห่งเสียงโห่ร้องดีใจ การแสดงของลั่วหนิงคืนนี้ เมื่อเทียบกับที่ผ่านมาเรียกได้ว่าเป็นการทะลุขีดจำกัด เสียงร้องที่ทั้งพลิ้วไหวและสดใสของเธอ ร้องเข้าไปถึงใจของทุกคน……
หลังเวที
กู้สิงมองลั่วหนิงบนเวทีที่กำลังรับมงกุฎแห่งเกียรติยศ มุมปากของเขาเผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา การส่งคู่หูขึ้นไปนั่งแท่นแชมป์ได้สำเร็จ แบบนี้ก็คงเรียกได้ว่าภารกิจเสร็จสิ้นแล้วสินะ?
ฉันไม่ยอมให้เธอเลี้ยงข้าวฟรีๆ หรอกนะ……
เพื่อจะทำความเข้าใจข้อมูลของเหล่าผู้เข้าแข่งขัน ก่อนขึ้นออกรายการ กู้สิงตั้งใจย้อนดู ‘ช่วงจ้าวอิ่ง’ หลายตอนแรกอย่างละเอียด พอดูจบแล้ว ด้วยเหตุผลต่างๆ นานา ในใจก็แอบเลือกคนที่ตัวเองอยากร่วมงานด้วยมากที่สุดไว้สองคนอย่างเงียบๆ
เฉินหลิงซู!
แล้วก็ลั่วหนิง!
แน่นอนว่าในใจของกู้สิงตอนนั้น เขาไม่คิดเลยว่าจะมีโอกาสได้ร่วมงานกับสองคนนี้จริงๆ ดังนั้นตอนนั้นก็แค่คิดเล่นๆ เท่านั้นเอง ใครจะคิดว่าลั่วหนิงเพราะเรื่องของแม่ม่ายดำฉบับผู้ชายคนหนึ่ง กลับเป็นฝ่ายเลือกเขามาเป็นแขกรับเชิญช่วยร้องเอง แบบนี้ก็ถือว่าเป็นพรหมลิขิตอยู่ไม่น้อย
【ภารกิจ “การหวนคืน” สำเร็จแล้ว】
【รางวัลภารกิจ “หีบสมบัติสารพัดนึก” ได้รับมอบแล้ว】
【รางวัลภารกิจ ‘เหรียญเถาฮวา’ ได้รับมอบแล้ว】
ระหว่างที่กู้สิงกำลังนั่งทบทวนไปเรื่อยเปื่อยด้วยความเบื่อหน่าย ตัวอักษรสองบรรทัดที่เยียบเย็นก็ลอยขึ้นมาตรงหน้า รางวัลภารกิจจากระบบถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว!
