หลินจือไป๋ได้แต่งบทกวีมาแล้วถึงสามบท ซึ่งแต่ละบทต่างได้รับคำชื่นชมว่าเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยม สมกับเป็นการผ่านด่านแบบไร้ที่ติ

แต่จี้เฉวียนไท่จนถึงตอนนี้เพิ่งแต่งออกมาได้เพียงบทเดียว แม้บทนั้นจะได้รับเสียงปรบมือชื่นชมจากคนในงาน แต่ก็ชัดเจนว่าความโดดเด่นของเขาไม่อาจเทียบกับหลินจือไป๋ได้

นี่คือสิ่งที่จี้เฉวียนไท่ไม่อาจยอมรับได้!

เมื่อเห็นว่ามีบรรดานักเขียนเริ่มพูดคุยถึงบทกวีของหลินจือไป๋ จี้เฉวียนไท่จึงสูดหายใจลึก แล้วส่งสายตาให้ชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ

ชายวัยกลางคนรับรู้ทันที และเปิดปากพูดขึ้นว่า:

"วันนี้ในสวนอี้เหมยมีทั้งหิมะและดอกเหมย จึงมีบทกวีเกี่ยวกับหิมะและเหมยที่ยอดเยี่ยมออกมามากมาย หากไม่นับท่านอาจารย์ทั้งสี่ที่นั่งอยู่ตรงนี้ ข้าคิดว่าผลงานที่ดีที่สุดในวันนี้คงเป็นบทกวีว่าด้วยหิมะของท่านจี้ ท่านทั้งหลายคิดเห็นเช่นไร?"

"ถูกต้อง!"

"อาจารย์เก๋ออู่พูดได้ตรงใจ!"

"บทกวีนั้นนับว่ายอดเยี่ยมที่สุดในวันนี้!"

"แต่งได้ดีมาก!"

"ท่านจี้เป็นคนมีพรสวรรค์!"

"สมกับเป็นดาวรุ่งแห่งยุค!"

"ทิศตะวันออกเปลี่ยนเป็นทิศตะวันตก ใบไม้ทั้งหลายร่วงจนว่างเปล่า ดอกเหมยยังคงผลิบานอย่างสดใหม่ บทนี้ของท่านจี้ช่างงดงามนัก"

"พี่โจวยังถึงขั้นจำได้แล้วสินะ"

"บทกวีที่ดีฟังเพียงครั้งเดียวก็จดจำได้"

ผู้คนพากันแสดงความเห็นชื่นชมบทกวีของจี้เฉวียนไท่

แต่หลินจือไป๋เพียงมองไปยังชายที่เอ่ยปากขึ้น ก็พบว่าชายคนนั้นคือเก๋ออู่นั่นเอง ดูเหมือนว่าคนที่เคยต่อกลอนกับเขาทางออนไลน์ก่อนหน้านี้ จะมารวมตัวกันครบในงานนี้แล้ว

และในตอนนั้นเอง

ประธานสมาคมวรรณกรรม หวงอวี้โหลว ก็พูดขึ้นว่า:

"คำพูดของอาจารย์เก๋ออู่ ข้าก็เห็นด้วย บทกวีของท่านจี้ถือว่าเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมจริงๆ อาจารย์เจียงเหอก็ได้สั่งสอนศิษย์คนนี้อย่างดี"

จี้เฉวียนไท่เป็นศิษย์ของเจียงเหอ

เมื่อได้ยินหวงอวี้โหลวพูดเช่นนั้น เจียงเหอก็ยิ้มออกมา แต่ก็พูดด้วยท่าทางถ่อมตัวว่า:

"จี้เฉวียนไท่เป็นคนขยัน ทักษะของเขาถือว่ามีอยู่บ้าง ขอบคุณทุกท่านที่กรุณา"

"แต่ข้าคิดว่า..."

อาจารย์จ้าวเอ่ยขึ้นมาทันที:

"หากพูดถึงบทกวีเกี่ยวกับหิมะที่ดีที่สุดในวันนี้ บทของท่านจี้ยอดเยี่ยมก็จริง แต่ข้ากลับชอบบทที่หลินจือไป๋เขียนที่ว่า 'บินเข้าสู่ดอกเหมยมองไม่เห็น' มากกว่า"

"คำพูดนี้ไม่ถูกต้อง"

หวงอวี้โหลวกล่าว:

"บทกวีของหลินจือไป๋ถือว่าไม่เลว แต่ดูเหมือนเขาจะมุ่งเน้นแต่การสร้างความพลิกผันในตอนท้ายมากเกินไป จนทำให้สามวรรคแรกไม่มีความงามในเชิงศิลปะที่เพียงพอ วิธีการแต่งเช่นนี้ไม่ได้สอดคล้องกับแนวทางกวีที่แท้จริง"

เจียงเหอพยักหน้าเบาๆ

อาจารย์จ้าวแอบถอนหายใจ

ในความเป็นจริง เจียงเหอ หวงอวี้โหลว รวมถึงอวิ๋นหลาน และอาจารย์จ้าว ต่างก็ถือว่าเป็นกรรมการในงานนี้

แต่ตอนนี้ เจียงเหอและหวงอวี้โหลวชัดเจนว่าอยู่ฝั่งจี้เฉวียนไท่ ส่วนอาจารย์จ้าวอยู่ฝั่งหลินจือไป๋

สถานการณ์ตอนนี้เป็นสองต่อหนึ่ง ดังนั้นหวงอวี้โหลวจึงหันไปถามอวิ๋นหลานเพื่อให้เสียงกลายเป็นสามต่อหนึ่ง:

"ประธานอวิ๋น คิดว่าอย่างไร?"

อวิ๋นหลานขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเจียงเหอต้องการสนับสนุนศิษย์ของเขา และบทกวีของจี้เฉวียนไท่ก็ถือว่ายอดเยี่ยม แต่ถ้าจะพูดถึงคนที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในวันนี้ก็ต้องเป็นหลินจือไป๋...

เอาเถอะ

ผลักเรื่องนี้ออกไปดีกว่า

เธอไม่อยากเลือกข้างที่ฝืนใจตัวเอง และก็ไม่อยากขัดใจกับเจียงเหอและหวงอวี้โหลวเช่นกัน จึงกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า:

"ในเมื่อพวกเรามีความคิดเห็นที่แตกต่าง ทำไมไม่ให้จี้เฉวียนไท่กับหลินจือไป๋ลองแต่งบทกวีในหัวข้อเกี่ยวกับหิมะหรือเหมยอีกสักรอบ แล้วให้ทุกคนลงคะแนนกัน?"

"ข้าว่าเข้าท่า"

หวงอวี้โหลวลังเลเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองจี้เฉวียนไท่ และแสดงความเห็นด้วย เจียงเหอก็พยักหน้าเบาๆ อาจารย์จ้าวเองก็ไม่ได้ขัดอะไร

"นี่เป็นไอเดียที่ดีจริงๆ"

เก๋ออู่มองไปยังหลินจือไป๋ด้วยรอยยิ้มที่แฝงความประชด:

"ให้สองคนหนุ่มผู้มีพรสวรรค์ประลองฝีมือกันอีกสักรอบ พวกเราก็จะได้มีโอกาสเสพบทกวีดีๆ อีกสองบท"

"ไม่ต้องแข่งแล้วมั้ง?"

โจวไท่ที่วันนี้ชัดเจนว่าอยู่ข้างหลินจือไป๋ พูดขึ้นทันที:

"ถึงบทกวีเกี่ยวกับหิมะของทั้งสองคนจะดีไม่ต่างกัน แต่หลินจือไป๋แต่งมาแล้วสามบท ทุกบทต่างก็ยอดเยี่ยม ส่วนจี้เฉวียนไท่เพิ่งแต่งได้แค่บทเดียว ยังต้องตัดสินอะไรอีก?"

"เรื่องนั้นไม่เหมือนกัน"

เก๋ออู่โต้แย้ง:

"บทกวีก่อนหน้านั้นของหลินจือไป๋เป็นเพียงการตอบโต้สถานการณ์ ส่วนจี้เฉวียนไท่ยังไม่ได้แสดงพรสวรรค์ของเขาเต็มที่ วันนี้ต้องให้โอกาสเขาได้พิสูจน์ตัวเองอย่างจริงจัง"

"ใช่แล้ว!"

อันอันกัดฟันและเสริมขึ้น:

"ถ้าหลินจือไป๋มีพรสวรรค์จริง จะกลัวอะไรกับการแข่งอีกสักรอบ?"

หลินจือไป๋ยังคงนิ่งเงียบ

จี้เฉวียนไท่ลุกขึ้นยืนทันที และกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงความท้าทาย:

"สำหรับข้า ไม่มีปัญหา ไม่ทราบว่าท่านไป๋ตี้จะลองดูสักครั้งได้ไหม?"

พร้อมกับพูด เขายังยกมือไหว้หลินจือไป๋อย่างสุภาพ แต่สายตากลับเผยความยั่วยุอย่างชัดเจน

หลินจือไป๋นึกถึงความพยายามของจี้เฉวียนไท่ที่จะเล่นงานเขาก่อนหน้านี้ เขาจึงหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบว่า:

"เชิญเลย"

เมื่อจี้เฉวียนไท่ส่งคำท้าทายออกมา หากหลินจือไป๋ปฏิเสธก็อาจจะดูไม่เหมาะสม ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจรับคำท้าไปโดยตรง และในวันนี้เขาตั้งใจจะทำให้ทุกคนยอมรับในความสามารถของเขาอย่างแท้จริง!

"เตรียมพู่กันและหมึกให้พร้อม!"

จี้เฉวียนไท่พับแขนเสื้อขึ้นด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม สถานการณ์นี้ถูกเตรียมการล่วงหน้าไว้อย่างดี เก๋ออู่ทำหน้าที่เป็นผู้สนับสนุน การแสดงฝีมือครั้งนี้เขาเตรียมตัวมาพร้อมทุกอย่าง!

"เราก็ต้องการเหมือนกัน!"

เสียงของโจวไท่เต็มไปด้วยอารมณ์เล็กน้อย

ไม่นานนัก พู่กันและหมึกก็ถูกนำมาวางไว้ตรงหน้าของจี้เฉวียนไท่และหลินจือไป๋

โจวไท่ถึงขั้นลงมือโม่หมึกด้วยตัวเอง

จากนั้น หลินจือไป๋เริ่มลงมือเขียน

แต่จี้เฉวียนไท่กลับเคลื่อนไหวรวดเร็วกว่านั้น เขาเพียงสะบัดพู่กันไม่กี่ครั้ง บทกวีก็เสร็จสมบูรณ์

เก๋ออู่รีบก้าวเข้ามาดู แล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า:

"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมจริงๆ สมกับเป็นท่านจี้! ตัวอักษรก็งดงาม บทกวีก็เลิศล้ำ! งานชิ้นนี้ถึงข้าก็อยากเก็บไว้เป็นสมบัติส่วนตัว!"

"เขียนว่าอะไรหรือ?"

"ท่านเก๋อช่วยอ่านให้ฟังหน่อย!"

"ใช่แล้ว!"

"อย่าอุบไว้สิ!"

ทุกคนในงานต่างเร่งเร้าอยากรู้

เก๋ออู่ยิ้มพลางหยิบผลงานขึ้นมา แล้วอ่านด้วยเสียงดังก้อง:

"หมื่นผาชันพันภูเขาแต่งแต้มสีขาวชรา ฟ้าประทานชาดเบาบางประดับปรางแก้ม ถามไกลถึงกล้วยไม้ไผ่ ฤดูใบไม้ผลิอยู่แห่งใด กระดูกหยกผิวพรรณเย็นหอมกำจายมาเอง!"

ทันทีที่บทกวีถูกอ่านจบ เสียงปรบมือและเสียงชื่นชมก็ดังขึ้นทั่วทั้งงาน!

นี่เป็นบทกวีพรรณนาเกี่ยวกับธรรมชาติที่ทั้งกล่าวถึงหิมะและดอกเหมย แต่กลับไม่เอ่ยชื่อ "หิมะ" และ "เหมย" ออกมาตรงๆ เลย ทั้งหมดใช้เพียงอุปมาอุปไมย แม้จะดูเหมือนมีการประดับประดาคำมากเกินไป แต่ก็นับว่าเป็นระดับสูงในวงการกวี นอกจากนี้ภาพธรรมชาติที่ถูกบรรยายจากไกลสู่ใกล้ยังให้ความรู้สึกอลังการและทรงพลัง ซึ่งบรรดานักเขียนในงานล้วนมองออกถึงฝีมืออันละเอียดอ่อนนี้

...

ในห้องถ่ายทอดสดก็เต็มไปด้วยเสียงชื่นชมไม่แพ้กัน

"แต่งได้ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

"บทนี้อลังการมาก!"

"แม้ไม่กล่าวถึงหิมะและเหมยโดยตรง แต่กลับบรรยายความงามของทั้งสองสิ่งได้อย่างถึงแก่น!"

"นี่เป็นบทกวีพรรณนาธรรมชาติที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!"

"งานกวีวันนี้ช่างน่าตื่นเต้น!"

"ไป๋ตี้ยังจะเขียนอะไรที่ดียิ่งกว่านี้ได้อีกหรือ?"

"เขาแพ้แน่นอน!"

"จี้เฉวียนไท่เป็นดาวรุ่งอันดับหนึ่งของยุคนี้จริงๆ!"

"จี้เฉวียนไท่ สู้ๆ!"

แฟนคลับของไป๋ตี้เริ่มรู้สึกกังวล แต่เสียงสนับสนุนเขาก็ยังดังขึ้นเรื่อยๆ ส่วนใหญ่เพราะสามบทกวีแรกของหลินจือไป๋ได้สร้างความมั่นใจให้กับพวกเขา

"พวกเจ้ามั่นใจเกินไปหรือเปล่า?"

"สามบทก่อนหน้านี้ของไป๋ตี้ มีบทไหนที่ด้อยบ้าง?"

"บทนี้ของจี้เฉวียนไท่ ดูยังไงก็ด้อยกว่าบทก่อนหน้านี้ของไป๋ตี้!"

"ถ้อยคำมันดูฟุ่มเฟือยเกินไป"

"อย่าคิดว่าการไม่กล่าวถึงหิมะและเหมยโดยตรงคือความล้ำลึก นี่ไม่ใช่เรื่องยากอะไรที่จะทำ"

"ข้าคิดว่าดาวรุ่งอันดับหนึ่งของยุคนี้ควรจะเป็นไป๋ตี้ต่างหาก!"

"คำพูดนี้ข้าก็ไม่กล้าพูดมาก่อน แต่สามบทก่อนหน้านี้ของไป๋ตี้พิสูจน์เรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน!"

"เห็นด้วย!"

"ไม่รู้ว่าไป๋ตี้จะแต่งบทกวีอะไรในครั้งนี้"

แม้ว่าจะไม่ยอมรับกันต่อหน้า แต่ในใจแฟนคลับของไป๋ตี้ก็ยังอดชื่นชมบทกวีของจี้เฉวียนไท่ไม่ได้ เพราะมันเป็นผลงานที่แสดงถึงฝีมืออันสูงส่งอย่างแท้จริง

...

ในงานแข่งขันสด

ทุกสายตาหันไปจับจ้องที่หลินจือไป๋

"ผลงานของข้าชนะใจทุกคนในงานแล้ว!"

จี้เฉวียนไท่จ้องมองหลินจือไป๋ด้วยความมั่นใจ "บทกวีนี้ เจ้าจะรับมืออย่างไร ไป๋ตี้?"

แม้ว่าบทกวีก่อนหน้าของไป๋ตี้ทั้งสามบทจะยอดเยี่ยม เต็มไปด้วยความเฉียบแหลม และเน้นการตอบโต้ แต่จี้เฉวียนไท่มั่นใจว่าบทกวีที่เขาเพิ่งแต่งนี้ได้ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างจนสมบูรณ์แบบ เขาไม่เชื่อว่าตนเองจะแพ้

"ถึงคราวของเราแล้ว"

โจวไท่ที่อยู่ข้างๆ กำมือแน่นด้วยความกังวล แต่เมื่อเห็นบทกวีที่หลินจือไป๋เขียนไว้ ใจของเขาก็คลายความตึงเครียดลงเล็กน้อยก่อนพูดเสียงเบา:

"ข้าขอเป็นคนอ่านให้"

หลินจือไป๋พยักหน้าอย่างสงบนิ่ง

โจวไท่สูดหายใจลึก หยิบกระดาษที่หลินจือไป๋เพิ่งเขียนเสร็จขึ้นมา แล้วลุกขึ้นอ่านด้วยเสียงดัง:

"มุมกำแพงมีเหมยอยู่หลายกิ่ง

เกรงขามยิ่งโดดเดี่ยวบานท้าหนาว

รู้แต่ไกลมิใช่หิมะพราว

กลางลมหนาวส่งกลิ่มหอมโปรยลงมา…"

ทุกคนในงานนิ่งอึ้ง

สองวรรคแรกของบทกวีนี้ฟังดูธรรมดามาก ไม่มีอะไรพิเศษหรือแสดงถึงความลึกซึ้ง

แต่เมื่อโจวไท่อ่านถึงวรรคที่สาม บรรดาผู้ฟังเริ่มมีสีหน้าครุ่นคิด

และเมื่อถึงวรรคที่สี่ ผู้คนก็เริ่มเข้าใจถึงความหมายที่แฝงอยู่ในบทกวี ใบหน้าหลายคนเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย เพราะนี่คือบทกวีที่ฟังผิวเผินอาจดูธรรมดา แต่เมื่อพิจารณาอย่างลึกซึ้งจะสัมผัสได้ถึงอารมณ์และศิลปะที่ซ่อนอยู่

บทกวีของจี้เฉวียนไท่นั้นหรูหราและโดดเด่น

แต่บทกวีของไป๋ตี้นั้นเรียบง่ายและสงบเสงี่ยม

จี้เฉวียนไท่ใช้วิธีการอุปมาโดยไม่กล่าวถึง "หิมะ" และ "เหมย" ตรงๆ แต่กลับสร้างภาพลักษณ์ของดอกเหมยท่ามกลางหิมะอย่างมีพลังจากไกลเข้ามาใกล้

ส่วนหลินจือไป๋กล่าวถึง "เหมย" อย่างตรงไปตรงมา แต่กลับใช้วลี "รู้แต่ไกลมิใช่หิมะพราว" ในการอุปมา เปรียบเหมยเป็นหิมะ หิมะเหมือนเหมย สร้างภาพที่เหมยซ้อนในหิมะ และหิมะซ้อนในเหมย

บังเอิญที่ว่าทั้งสองบทกวีลงท้ายด้วยการกล่าวถึงกลิ่นหอมของเหมย ซึ่งทำให้เกิดจุดเปรียบเทียบที่น่าสนใจระหว่างบทกวีทั้งสอง

ศิลปะของบทกวีมีหลายแง่มุมที่ต้องพิจารณา ไม่ว่าจะเป็นการสร้างภาพ การใช้โวหาร การอุปมา ลำดับระยะใกล้ไกล หรือแม้กระทั่งการแสดงอารมณ์

หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วน ผู้ฟังหลายคนเริ่มมีคำตอบในใจ

"ชัดเจนแล้ว!"

เก๋ออู่ประกาศด้วยเสียงดัง:

"จี้เฉวียนไท่เป็นฝ่ายชนะ!"

โจวไท่จ้องอีกฝ่ายด้วยความไม่เชื่อ "ท่านแน่ใจว่าไม่ได้พูดประชดใช่ไหม?"

เก๋ออู่หัวเราะเย็นๆ:

"โจวไท่ ท่านไม่จำเป็นต้องปกป้องไป๋ตี้ขนาดนี้ บทกวีของเขาเรียบง่ายเกินไป เนื้อหาไม่มีอะไรโดดเด่น ดูเผินๆ ก็แค่คำพูดธรรมดา ตรงกันข้ามกับบทกวีของจี้เฉวียนไท่ที่ทั้งหรูหราและงดงาม ข้าคิดว่าผลลัพธ์นั้นชัดเจนอยู่แล้ว!"

"แล้วเหตุใดท่านไม่กล่าวถึงสองวรรคสุดท้าย?"

โจวไท่หัวเราะเย็นๆ:

"การประเมินบทกวีต้องดูทั้งบท ไม่ใช่แค่บางส่วน เช่นบทกวีที่ไป๋ตี้แต่งก่อนหน้า แม้สามวรรคแรกอาจไม่มีความหมายพิเศษอะไร แต่เมื่อถึงวรรคที่สี่ กลับยกระดับบทกวีไปอีกขั้น บทนี้ก็เช่นกัน ท่านต้องพิจารณาวรรคที่สามและสี่อย่างถี่ถ้วน จึงจะสัมผัสได้ถึงศิลปะในนั้น!"

เก๋ออู่หัวเราะเบาๆ:

"โจวไท่ ท่านยังจะปากแข็งทำไม? แม้จะดูภาพรวม บทกวีของจี้เฉวียนไท่ก็ยังดีกว่าอยู่ดี แต่เราสองคนเถียงกันไปก็ไม่มีประโยชน์ ข้าคิดว่าให้คณะกรรมการทั้งสี่ช่วยตัดสินจะดีกว่า"

เก๋ออู่หันไปหา หวงอวี้โหลว

หวงอวี้โหลวเดินมาด้วยท่าทีจริงจัง เขาอ่านบทกวีของจี้เฉวียนไท่แล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ จากนั้นอ่านบทกวีของหลินจือไป๋ และก็พยักหน้าอีกครั้ง ดูเหมือนเขาจะพอใจกับทั้งสองบท

หลังจากครุ่นคิดอยู่พักใหญ่ เขากล่าวอย่างลำบากใจ:

"ทั้งสองบทเป็นผลงานที่ยอดเยี่ยมมาก แต่บทของไป๋ตี้เรียบง่ายเกินไป ดูเหมือนจะขาดความลึกซึ้งอยู่บ้าง"

หลินจือไป๋: "…"

นี่มันคือบทกวี 《เหมยฮวา》 ของหวังอันสือ ที่อยู่ในตำราเรียนของชาติก่อน เด็กประถมในจีนทุกคนท่องได้ แต่วันนี้กลับถูกวิจารณ์ว่า "ขาดความลึกซึ้ง" เขาฟังแล้วรู้ทันทีว่าหวงอวี้โหลวเลือกข้างใคร

"แต่ถึงอย่างนั้น"

หวงอวี้โหลวรีบพูดเสริม:

"บทของไป๋ตี้ยังมีข้อดีไม่น้อย มันแฝงไว้ด้วยความหมายที่ลึกซึ้ง เมื่อเปรียบเทียบกับบทของจี้เฉวียนไท่ อาจถือว่าเสมอกันก็ได้"

"ท่านหมายความว่าเสมอกัน?"

โจวไท่ถอนหายใจ แม้จะผิดหวังแต่เขารู้ว่าผลลัพธ์นี้ก็ยังพอรับได้ เพราะหวงอวี้โหลวสนิทกับเจียงเหอ ซึ่งเป็นอาจารย์ของจี้เฉวียนไท่ การให้ผลเสมอก็ดูเหมือนยุติธรรมแล้ว

"จะบอกว่าเสมอกันก็ดูไม่สมเหตุสมผล ข้าเองก็ไม่ใช่คนที่ชอบเอาใจใคร"

หวงอวี้โหลววางบทกวีทั้งสองลงบนโต๊ะเพื่อเปรียบเทียบอีกครั้ง หลังจากใคร่ครวญอยู่นานถึงสองนาที เขาจึงประกาศด้วยสีหน้าจริงจังว่า:

"หากต้องจับผิดในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ สุดท้ายแล้ว บทกวีของจี้เฉวียนไท่ยังคงดีกว่าเล็กน้อย"

โจวไท่รีบแย้ง: "แต่ท่านเพิ่งจะบอกว่าเสมอกันไม่ใช่หรือ?"

หวงอวี้โหลวถอนหายใจ:

"ในแง่เนื้อหา อาจถือว่าเสมอกันได้ แต่หากดูรายละเอียดอย่างลายมือแล้ว ลายมือของไป๋ตี้ยังต้องฝึกฝนอีกมาก เมื่อเทียบกับอักษรวิจิตรของจี้เฉวียนไท่ มันต่างกันราวฟ้ากับดิน"

โจวไท่ถึงกับอึ้ง

ส่วนหลินจือไป๋ได้แต่ยืนงง นี่มันเกินความคาดหมายไปมาก

คุณพูดอ้อมค้อมตั้งนาน สรุปสุดท้ายบทกวีของจี้เฉวียนไท่ชนะเพราะลายมือสวยกว่า?

นี่คิดว่ากำลังเขียนเรียงความอยู่หรือไง?

ลายมือสวยแล้วให้คะแนนเพิ่มได้ด้วยเหรอ!?

แต่โชคดีที่นอกจากโจวไท่แล้ว ก็ยังมีคนช่วยหลินจือไป๋พูดแทนอยู่

“อาจารย์หวงพูดแบบนี้ ฉันฟังไม่เข้าใจเลยจริงๆ”

คุณยายจ้าวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อะไรที่ว่าลายมือของท่านจี้ดีกว่า? การประชันกันนี้คือการแต่งกลอน ไม่ใช่การแข่งคัดลายมือ!”

“อาจารย์จ้าว ข้าก็จนใจเหมือนกัน”

หวงอวี้โหลวได้แต่ยิ้มแห้งๆ พร้อมตอบกลับว่า

“ในสายตาของข้า บทกวีทั้งสองนี้ถือว่าสูสีมากจริงๆ แต่เรื่องลายมือ มันก็เป็นความจริงที่ว่าแตกต่างกันมาก และในแวดวงวรรณกรรมของพวกเรา ก็ให้ความสำคัญกับการคัดลายมืออย่างมากเช่นกัน!”

“โบราณกล่าวไว้ว่า 'บทกวีคือการถ่ายทอดอุดมการณ์และความคิด'”

คุณยายจ้าวเอ่ยเสียงดัง “บทกวีก็แสดงให้เห็นความเหนือกว่าได้อยู่แล้ว จะต้องพึ่งพาลายมือไปเพื่ออะไร? บทกวีของท่านจี้นั้นงดงามจริง แต่เป็นเพียงการแต่งขึ้นตามสถานการณ์เพื่อเอาใจผู้คนเท่านั้น แต่หากพูดถึงอารมณ์และความหมายแล้ว บทกวีของท่านไป๋นั้นเปรียบดอกเหมยเป็นตัวแทนของมนุษย์ที่เบ่งบานท่ามกลางความหนาวเย็น สื่อถึงความสูงส่งและความสง่างามในความเรียบง่าย ซึ่งมีชั้นเชิงและลึกซึ้งกว่าชัดเจน!”

“บทกวีที่แสดงอุดมการณ์ถึงจะเป็นบทกวีที่ดีงั้นหรือ?”

จ้าวเหอ ซึ่งเงียบมาตลอด เอ่ยขึ้นอย่างกระทันหัน “การเปรียบดอกไม้เป็นตัวแทนของมนุษย์ ถือเป็นแนวคิดที่ดี และดูเหมือนว่าท่านไป๋จะเปรียบดอกเหมยเป็นตัวแทนของตัวเอง แต่ก็ไม่ได้เปลี่ยนความจริงที่ว่าบทกวีนี้เรียบง่ายเกินไปนัก ข้ากลับชื่นชมบทกวีของท่านจี้ ที่ไม่ได้พยายามแสดงอุดมการณ์เพียงเพื่อแสดงให้เห็น”

จบแล้ว!

ตอนนี้กลายเป็นสองต่อหนึ่งอีกครั้ง

หวงอวี้โหลวหันไปมองประธานอวิ๋นหลานอีกครั้ง “ประธานอวิ๋น ท่านคิดเห็นอย่างไร?”

อวิ๋นหลานในใจอยากจะสาปส่งคนพวกนี้ นี่อุตส่าห์ส่งเรื่องให้คนอื่นไปตัดสินแล้ว ทำไมถึงโยนกลับมาหาเธออีกล่ะ?

ในใจเธอคิดว่าบทกวีของไป๋ตี้ดีกว่าอย่างชัดเจน เพราะมันกลับสู่ความเรียบง่ายอย่างงดงาม

เหมือนกับเพลงที่บางเพลงฟังครั้งแรกแล้วน่าประทับใจ แต่เมื่อฟังหลายครั้งกลับรู้สึกน่าเบื่อ

ในขณะที่บทกวีของไป๋ตี้เหมือนเพลงคลาสสิก ที่สามารถนำมาพินิจซ้ำไปซ้ำมาและยังคงคุณค่า นี่ต่างหากคือความลึกซึ้ง

แต่อวิ๋นหลานเลือกที่จะไม่พูดสิ่งเหล่านี้ เธอหลบสายตาของคุณยายจ้าว และตอบเบาๆ ว่า

“ข้าคิดว่าการประชันครั้งนี้ควรถือว่าเสมอกัน”

จ้าวเหอ

หวงอวี้โหลว

ล้วนเป็นคนใหญ่คนโตในวงการ

เธอไม่อยากสร้างศัตรูที่ยิ่งใหญ่กว่าเธอ การไม่โกหกว่าบทของจี้เฉวียนไท่ดีกว่า ก็ถือว่าเธอทำดีที่สุดแล้ว

พูดอีกนัยหนึ่งคืออวิ๋นหลานยกเลิกสิทธิ์ในการโหวต

ผลลัพธ์ยังคงเป็นสองต่อหนึ่ง

เก๋ออู่เห็นสถานการณ์เช่นนี้ ก็รีบฉวยโอกาสตะโกนขึ้นทันที “ทุกท่านคิดว่ายังไง?”

“แน่นอนว่าของท่านจี้ดีกว่า!”

“ถูกต้อง!”

“ของท่านจี้ยอดเยี่ยมกว่าเล็กน้อย!”

“ที่สำคัญคือลายมือ!”

“ลายมือของท่านไป๋นั้นด้อยกว่ามาก”

“กลับไปฝึกเขียนลายมือให้ดีเถอะ ท่านไป๋”

“แพ้เพราะลายมือ ไม่รู้สึกเสียดายบ้างหรือ?”

บรรดาปัญญาชนที่อยู่ในงานต่างพากันเห็นด้วยกับความคิดเห็นนี้ และยังคงพูดถึงเรื่องลายมือ

ถึงอย่างนั้นก็ยังมีปัญญาชนส่วนน้อยที่เลือกจะเงียบ

มองสถานการณ์ตรงหน้า หลินจือไป๋ก็พลันเข้าใจทันทีว่าทำไมในประวัติศาสตร์จ้าวเกาถึงสามารถ "ชี้กวางเป็นม้า" ในราชสำนักได้

คุณยายจ้าวโกรธจนหายใจไม่ทัน หลินจือไป๋กลัวว่าท่านจะเป็นอะไรไป จึงรีบเข้าไปพยุงและพูดขึ้นว่า

“คุณยายนั่งพักก่อนเถอะครับ...”

หลังจากช่วยคุณยายจ้าวนั่งลง หลินจือไป๋มีแววตาที่เปลี่ยนไป เขาเอียงศีรษะมองไปยังทุกคนในงาน ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยเล็กน้อย

ลายมือของฉันไม่ดีงั้นหรือ?

นี่พวกคุณไม่มีอะไรจะติแล้วสินะ?

จะมุ่งเป้าหาผิดกับฉันก็ไม่เป็นไร เพราะฉันไม่ได้อยากจะเข้ากลุ่มกับคนพวกนี้อยู่แล้ว

ที่มาเข้าร่วมงานประชันบทกวีก็แค่ไม่อยากให้ชื่อเสียงตัวเองเสียหาย แต่บทกวีของหวังอันสือถูกพวกคุณทำให้เสื่อมเสียแบบนี้ คุณยายจ้าวก็ถูกพวกคุณทำให้โกรธจนแทบไม่ไหว

และโจวไท่ก็ยังต้องถูกมองด้วยสายตาดูถูกเพียงเพราะช่วยฉันพูดแทน...

หลินจือไป๋เริ่มโกรธขึ้นมา

บทกวีของจี้เฉวียนไท่ เขาก็ได้ดูแล้ว หากพูดถึงระดับบทกวี ก็ไม่มีอะไรให้วิจารณ์มากนัก

ส่วนลายมือนั้น เขาก็ต้องยอมรับว่าดีเยี่ยมจริงๆ ใกล้เคียงกับระดับนักเขียนพู่กันมืออาชีพแล้ว

ตามการประเมินของระบบ แต้มการเขียนพู่กันของจี้เฉวียนไท่ควรได้ราวๆ 50 แต้ม

แต่การเขียนพู่กันของเขาเองมีแค่ 32 แต้ม

แต่ถ้าคุณอยากจะใช้เรื่องลายมือมาอ้างล่ะก็...

ฉันจะใช้ลายมือของตัวเองทำให้พวกคุณพูดอะไรไม่ออก!

“ระบบ!”

หลินจือไป๋กัดฟัน เรียก "ระบบ" ออกมาในใจ พร้อมตัดสินใจทันทีว่า

“เพิ่มแต้มให้ฉัน!”

จะประชันลายมือใช่ไหม?

แต้มการเขียนพู่กันของฉันมีแค่ 32 แล้วไง?

เนื่องจากปีนี้ฉันได้ทั้งตำแหน่งในแผนกดนตรีของบริษัทเฉินฮวา หุ้นในสถานีโทรทัศน์เทียนกวง ฯลฯ

ด้วยผลลัพธ์ที่ยิ่งใหญ่เหล่านี้ บวกกับสิ่งที่สะสมไว้ก่อนหน้า ตอนนี้ฉันมี 48 แต้มทักษะที่ยังไม่ได้ใช้!

และในวินาทีนั้น...

หลินจือไป๋ตัดสินใจเพิ่มทั้งหมดในครั้งเดียวให้กับ "การเขียนพู่กัน"!

ฟึ่บ!

ในแผงข้อมูลส่วนตัวของหลินจือไป๋ แต้มการเขียนพู่กันพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในเวลาไม่กี่วินาที มันทะลุถึง 80 แต้ม!

ในวงการเพลง 80 แต้ม คือระดับนักร้องราชาและราชินี

ในวงการการเขียนพู่กัน 80 แต้ม คือระดับปรมาจารย์พู่กันจีน!