จิตรกร ฌ็อง เฌรีโก กำลังโกรธจัด

ตั้งแต่เข้าร่วมสมาคม SNBA เขาไม่เคยขาดส่งค่าสมาชิกเลยแม้แต่ครั้งเดียว แถมยังไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใหม่สักชุด แต่กลับไม่ได้รับสิทธิประโยชน์จากโครงการอ็องแตร์มิต็องมาหลายปีแล้ว

ปีนี้ก็เช่นกัน พอได้รับข่าวว่าไม่ผ่านเกณฑ์คุณสมบัติ เขาจึงอัดอั้นเต็มที

เมื่อ SNBA บอกให้เขาเข้ามาที่สำนักงานใหญ่ เขาก็เตรียมตัวจะไปต่อว่าให้สาสม

แต่พอถึงคิว ได้เจอกับเจ้าหน้าที่ และกำลังจะระบายความอัดอั้นที่สะสมมา เขากลับได้ยินข่าวไม่คาดฝัน

“เมื่อกี้คุณว่าอะไรนะ?”

“ขอแสดงความยินดีด้วยครับ ภายในสัปดาห์นี้ เงินสนับสนุนของเดือนนี้จะถูกโอนเข้าบัญชีคุณครับ”

ฌ็อง เฌรีโก ถึงกับพูดไม่ออก

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าแค่ส่งรายชื่อผลงานพร้อมรูปถ่ายไป SNBA จะอนุมัติให้เขาง่ายขนาดนี้ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ทำอะไรก็ไม่เคยผ่านเลย

“ล้อเล่นหรือเปล่า?”

แต่ความโกรธที่อัดแน่นในใจมันไม่ได้มลายหายไปในทันที

“ครับ?”

“หมายความว่าไง? ที่ผ่านมาฉันส่งเอกสารไปตั้งกี่รอบ ก็เมินเฉยตลอด พอมาตอนนี้ถึงอนุมัติง่ายๆ แบบนี้? ล้อฉันเล่นเหรอ? เห็นฉันไม่มีเงินก็เลยดูถูกใช่ไหม?”

เจ้าหน้าที่รับฟังคำพูดของเขาอย่างใจเย็นก่อนจะกล่าวขอโทษ

“ขออภัยด้วยครับ”

ชายหนุ่มที่ดูอ่อนกว่าเขาหลายปีถึงกับก้มศีรษะอย่างนอบน้อม ทำให้เฌรีโกรู้สึกเขินอายเล็กน้อย

“อย่างที่คุณกล่าวมา ที่ผ่านมาการพิจารณาคุณสมบัติอาจมีข้อผิดพลาดครับ”

“ฮึ่ม...”

“ต้องขอรบกวนคุณส่งเอกสารประกอบเดิมมาอีกครั้งนะครับ เพื่อที่เราจะสามารถจ่ายย้อนหลังได้”

ฌ็อง เฌรีโกแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

หมายความว่า เงินสนับสนุนที่ควรได้เมื่อปีที่แล้วและปีก่อนหน้าจะได้รับย้อนหลัง?

แล้วเอกสารเก่าที่เคยส่งไปล่ะ? หายไปไหน?

“แล้วเอกสารที่ส่งไปก่อนหน้านั้นล่ะ? บอกให้ส่งใหม่ทำไม?”

“พนักงานที่รับผิดชอบก่อนหน้านี้ทำเอกสารสูญหายครับ ต้องขออภัยเป็นอย่างยิ่ง”

คำตอบนี้ทำให้เขายิ่งไม่เชื่อใจ

องค์กรระดับประเทศอย่าง SNBA จะทำเอกสารหายงั้นหรือ?

“แบบนี้มันสมเหตุสมผลตรงไหน?”

“ขอโทษจริงๆ ครับ”

เจ้าหน้าที่หนุ่มก้มศีรษะอีกครั้ง

เขาดูอ่อนล้าทั้งที่ยังอยู่ในวัยหนุ่ม ไม่น่าจะจบมหาวิทยาลัยมาได้ไม่นาน

เฌรีโกนึกถึงลูกชายตัวเองที่เพิ่งเริ่มทำงานขึ้นมา จึงไม่กล้าต่อว่าอีก

เจ้าหน้าที่กล่าวขอโทษอีกครั้ง

“ทาง SNBA กำลังพยายามอย่างเต็มที่เพื่อแก้ไขข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นครับ ขอให้คุณวางใจอีกครั้งนะครับ”

“………”

เฌรีโกเดินออกจากสำนักงานใหญ่ของสมาคม

ในกลุ่มคนที่กำลังเดินเข้าไปอย่างหัวเสีย เขาก้มลงเปิดเอกสารแนะนำที่ได้รับ

ในนั้นระบุว่า วันพุธหน้าเขาจะได้รับเงินจำนวน 12,050 ยูโรที่ควรได้ภายในปีนี้ และจะได้รับสิทธิประโยชน์จากระบบอ็องแตร์มิต็องจนถึงสิ้นปี

เป็นจำนวนเงินที่มากพอจะคลี่คลายปัญหาเฉพาะหน้าได้หลายอย่าง

มือถือของเฌรีโกดังขึ้น

เป็นนาซิม มิมูนี เพื่อนศิลปินที่ถูกสมาคมปลดออกจากสมาชิกเมื่อเดือนก่อน จนทั้งคู่สนิทกันอย่างรวดเร็ว

“ว่าไง”

– ทำอะไรอยู่?

“มีธุระนิดหน่อย ว่าแต่ทำไม?”

– โทรมาคุยเฉยๆ ถ้าว่างมาหาที่บ้านหน่อย

เนื่องจากได้รับข่าวดี เฌรีโกจึงตอบตกลงอย่างง่ายดาย

วันนี้เขารู้สึกว่าตัวเองควรได้ดื่มเบเนดิกติน (Bénédictine) รสชาติดีสักขวด

ไม่นานหลังจากนั้น

เฌรีโกซื้อน้ำยาเบเนดิกตินจากเมืองแฟก็อง แล้วไปหานาซิม มิมูนี

แม้ตั้งใจจะเล่าเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้น แต่เมื่อเห็นเพื่อนเริ่มระบายความคับข้องใจ เขาจึงเลือกเงียบไว้ก่อน

“ประเทศนี้มันบ้าชัดๆ”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ตัดเงินสนับสนุนไปไม่พอ ตอนนี้ยังจะขอให้คืนอีก”

ข่าวว่ารัฐบาลกำลังเรียกคืนเงินสนับสนุนที่เคยจ่ายให้ศิลปินในโครงการอ็องแตร์มิต็องทำให้เฌรีโกตกใจ

มันตรงข้ามกับสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยินจาก SNBA อย่างสิ้นเชิง

“อะไรนะ? ก็เคยรับเงินมาโดยปกติไม่ใช่เหรอ?”

“มันก็ไอ้มาร์โซตัวดีนั่นแหละที่อยู่เบื้องหลัง!”

“………”

“คิดดูดีๆ สิ ทำไมระบบที่เคยทำงานได้ดีอยู่ดีๆ ถึงกลายเป็นแบบนี้ ก็เพราะมันทำตามใจตัวเองไม่ได้น่ะสิ ถึงได้พาล!”

เฌรีโกไม่กล้าพูดอะไร เพราะไม่รู้ว่าใครพูดจริงกันแน่

“ทำไมเหรอ? มีอะไร?”

“เปล่า แค่…….”

“ให้ตายเถอะ ฉันบอกแล้วไงว่าเราต้องรู้จักปกป้องสิทธิของตัวเองบ้าง!”

นาซิม มิมูนีขยับตัวนั่งหลังตรง

“ฉันว่าแบบนี้ไม่ได้แล้ว เราต้องลุกขึ้นมาปกป้องสิทธิของเราเอง!”

“หมายความว่าไง?”

“จะปล่อยให้ถูกกระทำอยู่ฝ่ายเดียวถึงเมื่อไหร่ นายไม่เห็นที่เฌโรม แกร์เบียลพูดในทีวีเหรอ?”

“เห็นแล้ว”

การที่เฌโรม แกร์เบียล อดีตเลขาธิการ SNBA ลาออกจากตำแหน่งด้วยตัวเองนั้น กลายเป็นข่าวใหญ่ทั่วฝรั่งเศส

เป็นเพราะอ็องรี มาร์โซ แสดงพฤติกรรมกดดันรุนแรงระหว่างประชุมกรรมการบริหาร

“SNBA มันเน่าแล้ว สร้างสมาคมใหม่ที่เพื่อศิลปินจริงๆ ดีกว่า”

เมื่อเฌรีโกยังลังเล นาซิมก็ส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด

“ยังจะไม่เข้าใจอีกเหรอ? ไอ้หมอนั่นมันทำทุกอย่างตามอำเภอใจ! ฮีโร่ของศิลปิน? เอาไปให้หมากินเถอะ มีสมาชิกตั้งห้าแสนคน แต่ที่ได้สิทธิ์จริงมีแค่เท่าไหร่รู้ไหม?”

แค่ 140,000 คน

“หลอกใช้ชื่อเสียง บอกว่าจะช่วยศิลปินทุกคน สุดท้ายก็เอาไว้หาผลประโยชน์ให้ตัวเองทั้งนั้น!”

เฌรีโกฟังแล้วเริ่มรู้สึกลังเล

เพราะสิ่งที่เขาเพิ่งได้ยินจาก SNBA คือ พวกเขาจะยอมรับคุณสมบัติย้อนหลังทั้งหมด และจะจ่ายเงินประกันรายได้ที่ค้างมาด้วย

มันสวนทางกับสิ่งที่นาซิมพูดอย่างสิ้นเชิง

“ฉันเพิ่งกลับมาจาก SNBA น่ะ”

“หะ?”

“เขาบอกว่าจะจ่ายเงินที่ค้างทั้งหมดให้ฉันนะ”

นาซิมถึงกับพูดไม่ออก

ทั้งที่ตั้งใจจะชักชวนเพื่อนศิลปินมาร่วมสร้างองค์กรใหม่หลังถูกขับออกจากสมาคม

ไม่คิดเลยว่า SNBA จะเคลื่อนไหวเร็วขนาดนี้

นาซิมรีบเร่งก่อนที่ฌ็อง เฌรีโกจะเปลี่ยนใจ

“เฮ้อ ให้ตายสิ ดูเพื่อนคนนี้สิ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ? พวกนั้นแค่อยากกลบกระแสสังคมเท่านั้นแหละ มันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

“จะจ่ายเงินก้อนโตแค่นั้นเพราะอยากปิดปากฉันงั้นเหรอ?”

แต่ฌ็องเริ่มสงสัยเสียแล้ว คำพูดของนาซิมจึงไม่ค่อยมีอิทธิพลนัก

ไม่ว่าอ็องรี มาร์โซจะมีเงินมากแค่ไหน ฌ็องก็ไม่คิดว่าเขาจะยอมจ่ายเงินหลายพันถึงหลายหมื่นยูโรให้กับสมาชิกนับแสนคนที่ไม่ได้รับเงินประกันรายได้เพียงเพื่อปิดปากสังคม

“มันชัดเจนอยู่แล้ว พอสถานการณ์เงียบเมื่อไหร่ ก็จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม”

เมื่อได้ยินนาซิมพูดแบบนั้น ฌ็องก็เงียบไป

ทันทีที่สมาชิกกว่า 3,000 คนถูกไล่ออก ความเคารพต่ออ็องรี มาร์โซในฐานะ “วีรบุรุษแห่งอ็องแตร์มิต็อง” ก็พังทลายลง

แต่ตอนนี้ ระบบอ็องแตร์มิต็องกลับมาเดินหน้าอีกครั้งอย่างมั่นคง

ฌ็อง เฌรีโกเริ่มรู้สึกว่า บางทีเขาอาจเข้าใจผิดมาตลอด

‘ฉันควรไปถามคนอื่นดูบ้างแล้ว’

...

อีกด้านหนึ่ง ร้านชาตง

ปิแอร์ มาร์โล ชายที่พบศิลปินนับไม่ถ้วนในแต่ละวัน เป็นคนไวต่อกระแสของยุคสมัย

ศิลปินที่มาเยือนร้านชาตงล้วนมีอิทธิพลในวงการของตนเอง หลายคนส่งข้อมูลต่างๆ มาให้เขาทางตรงหรือทางอ้อม

แม้แต่นักวาดที่ไม่ได้ติดต่อโดยตรง แต่แวะมาซื้อของที่ร้าน ก็มักจะบอกเล่าเรื่องราวผ่านพนักงาน

ช่วงนี้ประเด็นร้อนแรงที่สุดคือการขยายและการใช้ย้อนหลังของระบบอ็องแตร์มิต็อง

ปิแอร์ มาร์โลเคยสงสัยว่าทำไมยอดขายสินค้าสำเร็จรูปจึงเพิ่มขึ้น และในที่สุดเขาก็ได้รับคำตอบโดยบังเอิญ

“พอมีเงินขึ้นมาก็อยากได้กรอบภาพจากชาตงสักชิ้นน่ะครับ”

“มีเงินขึ้นงั้นเหรอ?”

ปิแอร์มาร์โลลูบหนวดไปพลางถาม

“ครับ คิดว่าเป็นเพราะอ็องแตร์มิต็องเลยครับ บางคนได้ถึงสองหมื่นยูโร พอมีความมั่นคงทางการเงินก็อยากลงทุนกับกรอบภาพหรืออุปกรณ์ครับ”

“พูดถึงเรื่องนั้น เอลล์เองก็มีลูกค้าเพิ่มขึ้นนะครับ”

พนักงานอีกคนกล่าวถึงร้าน “เอลล์” ร้านขายพู่กันที่มีประวัติยาวนานพอๆ กับชาตง

เมื่อศิลปินมีเงินในกระเป๋า อุตสาหกรรมเกี่ยวเนื่องก็เฟื่องฟูไปด้วย

‘ไม่ผิดแน่’

ปิแอร์ มาร์โลนึกถึงอ็องรี มาร์โซ ผู้ยืนหยัดเรียกร้องให้ระบบอ็องแตร์มิต็องกลับมาเป็นปกติ และพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เขาอดรู้สึกเสียดายไม่ได้ว่า สิ่งที่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่ 4 ปีก่อน เพิ่งจะเกิดขึ้นในตอนนี้

ติ๊งต่อง— ติ๊งต่อง—

“พูดมาเลยครับ”

ปิแอร์ มาร์โลพูดผ่านอินเตอร์คอม

– ท่านโกซูยอลและศิลปินโกฮุนมาเยี่ยมครับ

“เชิญพาไปที่ห้องรับรอง เดี๋ยวผมตามไปในห้านาที”

ปิแอร์ มาร์โลยิ้มด้วยความดีใจและมองไปรอบๆ

พนักงานที่เพิ่งประชุมกันก็รู้ว่าต้องจบการประชุมแล้วจึงตั้งใจฟัง

“กระแสนี้น่าจะยังดีขึ้นอีก ต่อไปเรามาคิดกันเรื่องเพิ่มยอดขายกลุ่มสินค้าระดับกลางกันเถอะ”

ปิแอร์ มาร์โลอยากให้กระแสที่เริ่มจากอ็องรี มาร์โซดำเนินต่อไปให้นานที่สุด

หากเป็นไปได้ เขาอยากให้คลื่นลูกนี้แผ่ขยายแรงขึ้นเรื่อยๆ

“เริ่มพรุ่งนี้เลย ยกเว้นสินค้าที่ผลิตโดยช่างฝีมือ ให้ลดราคาสินค้าอื่นๆ ลงสิบเปอร์เซ็นต์”

“หา?”

พนักงานพากันตกใจ

แม้จะยกเว้นสินค้าที่ช่างฝีมือของชาตงทำเอง แต่สินค้าทั้งหมดของชาตงก็ถือเป็นผลงานศิลป์อันทรงคุณค่า

ด้วยจิตวิญญาณนี้ พวกเขาจึงปฏิเสธกลยุทธ์ขายพื้นฐานอย่างการลดราคา สะสมแต้ม หรือของแถมมาตลอด

จึงยากจะเชื่อว่า ปิแอร์ มาร์โลจะตัดสินใจแบบนี้

“จะดีเหรอครับ?”

“ผมขอพูดด้วยความเคารพนะครับ บางคนอาจมองว่างานของพวกเราขาดคุณค่าได้”

“ผมคิดต่างนะ มันอาจเป็นโอกาสที่จะสร้างความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับศิลปินมากขึ้น”

“งั้นเอาสินค้าราคาแพงมาจัดแสดงด้านหน้าแทนดีไหมครับ? ตอนนี้พวกเขาน่าจะมีทางเลือกมากขึ้น”

“ไม่ล่ะ ถึงจะได้เงินมา แต่ก็คงไม่กล้าใช้หมดในทีเดียวหรอก”

“แถมอาจถูกมองว่ากำลังจ้องจะเอาเปรียบเงินช่วยเหลือของรัฐอีก”

ปิแอร์ มาร์โลยิ้มพอใจขณะมองพนักงานที่เริ่มอภิปรายกันอย่างคึกคัก

“งั้นผมขอตัวก่อนนะ”

“อ๊ะ ครับ!”

“ขอบคุณครับ!”

“นั่นไงครับ ที่ท่านพูดถึงเรื่องลดราคา ก็เพราะอยากให้ลูกค้าที่เคยมองว่าร้านแพงเกินไปได้มาลอง ถ้าราคาถูกลง พวกเขาจะเริ่มต้นความสัมพันธ์กับเราได้”

“ใช่ เพื่อให้เขากลับมาอีก”

ปิแอร์ มาร์โลรีบจ้ำเท้าออกจากห้อง

เพียงแค่คิดถึงผลงานใหม่ของโกฮุนก็ทำให้เขาร้องเพลงฮัมอย่างมีความสุข

กระแสแห่งความหวังที่พัดเข้าสู่ฝรั่งเศส ทำให้เขารู้สึกเบิกบานจนอยากโบยบิน

“ท่านโกซูยอล ท่านโกฮุน!”

ปิแอร์ มาร์โลผลักบานประตูห้องรับรองออกอย่างกว้างขวาง

“มาร์โล!”

โกฮุน ซึ่งดูอวบอิ่มขึ้นกว่าหนึ่งเดือนก่อน หันกลับมาพร้อมกับเคี้ยวมาการองของ Pierre Hermé อยู่

“โอ้โฮ! บองชูร์ ท่านช่างน่ารักอะไรเช่นนี้!”

ปิแอร์ มาร์โลทักทายด้วยการชนแก้มซ้ายขวาอย่างสนิทสนม

“เป็นอย่างไรบ้างครับ สบายดีไหม?”

“แน่นอนครับ! มีความสุขมากเลยครับ!”

ปิแอร์ มาร์โลหันไปทักทายโกซูยอลด้วยความเคารพเช่นกัน

“ทั้งสองท่านดูผิวแทนนิดๆ เลยนะครับ”

“ฮ่าๆ อยู่แต่ริมทะเลเลยดำขึ้นน่ะครับ!”

หลังจากทักทายกันพอหอมปากหอมคอ ปิแอร์ มาร์โลก็อดรนทนไม่ไหว อยากเห็นผลงานใหม่ของโกฮุน

“รอแทบไม่ไหวแล้ว! ใช่อันนี้หรือเปล่า?”

“ใช่ครับ”

โกฮุนเปิดผ้าคลุมออก

ปิแอร์ มาร์โลลูบหนวดพลางข่มความตื่นเต้นไว้ แต่พอเห็นผลงานชื่อ <ระลอกคลื่นแห่งฤดูร้อน> ก็ถึงกับตาเป็นประกาย

“Oh là là.”