"อ็องเดรอัสครับ"

ชายคนนั้นคืออ็องเดรอัส พาร์เมอร์ หัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยของแกลเลอรี่มาร์โซ

"เข้ามา"

อ็องเดรอัส พาร์เมอร์ อดีตนักสู้ศิลปะการต่อสู้มืออาชีพจากสวิตเซอร์แลนด์ ผู้มีรูปร่างกำยำ เข้ามาโดยตรวจตราบริเวณโดยรอบอย่างระมัดระวัง

เขาทำงานเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้กับอ็องรี มาร์โซมาเป็นเวลา 9 ปี และได้รับตำแหน่งหัวหน้าทีมรักษาความปลอดภัยของแกลเลอรี่มาร์โซตั้งแต่ปีที่แล้ว ถือเป็นหนึ่งในคนไม่กี่คนที่อ็องรี มาร์โซไว้วางใจ

ชายผู้นั้นเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและล็อกประตูจากด้านใน

อ็องรี มาร์โซขมวดคิ้ว

"มีอะไร?"

"เฌโรม แกร์เบียล อยู่ในแกลเลอรี่ครับ"

อ็องรี มาร์โซเอียงศีรษะเล็กน้อย

"อดีตเลขาธิการ SNBA ครับ"

คำอธิบายของอ็องเดรอัสทำให้อ็องรี มาร์โซแสดงสีหน้างุนงง

สำหรับเขา คนแบบนั้นก็แค่ขยะ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ต้องถือสาหรือใส่ใจเป็นพิเศษ

แต่ในมุมมองของอ็องเดรอัส พาร์เมอร์ ไม่เหมือนกัน

แม้ว่าชายผู้นั้นจะแสร้งทำตัวปกติ แต่ก็แสดงพฤติกรรมที่น่าสงสัยอยู่หลายอย่าง เช่น ตรวจดูบริเวณลานจอดรถชั้นใต้ดิน และภายในแกลเลอรี่ แถมยังมีสีหน้าแข็งตึง เมื่อนำมารวมกับความสัมพันธ์กับอ็องรี มาร์โซแล้ว ก็ควรระวังไว้ก่อน

เขาจึงสั่งให้พนักงานจับตาดูเฌโรม แกร์เบียล และเตรียมพร้อมรับมือทันทีหากมีพฤติกรรมที่น่าสงสัยเกิดขึ้น

เขาอยากจะไล่ชายคนนั้นออกไป หรืออย่างน้อยก็ตรวจค้นตัว แต่ก็กลัวว่าจะถูกนำไปกล่าวหาในภายหลัง จึงเลือกทางที่ระมัดระวังที่สุดแทน

"ดูท่าทางแปลกๆ ครับ ควรระวังไว้ก่อน"

อ็องรี มาร์โซส่ายหน้า

"ระแวงเกินไป"

"เพื่อความปลอดภัยครับ พนักงานกำลังจับตาดูอยู่ ถ้าอย่างนั้นผมจะไปด้วยในกำหนดการต่างๆ ของคุณช่วงนี้"

อ็องรี มาร์โซตรวจดูนาฬิกา

ใกล้ถึงเวลาต้องออกไปเข้าร่วมการประชุมเจ้าหน้าที่ระดับสูงของ SNBA แล้ว

ก๊อก ก๊อก

จังหวะนั้นมีเสียงเคาะประตู

อ็องเดรอัส พาร์เมอร์ยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก เป็นสัญญาณให้เงียบ ก่อนจะค่อยๆ ดึงปืนออกมา

"ท่านครับ ได้เวลาแล้วครับ"

เสียงของอาร์แซง บัตเลอร์ส่วนตัวของมาร์โซนั่นเอง

แม้จะคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรผิดปกติ แต่อ็องรีก็ตามคำของอ็องเดรอัสด้วยการส่ายหน้า

"เห็นไหม"

อ็องเดรอัสที่ยังถือปืนเปิดประตูออกอย่างระมัดระวัง

อาร์แซงถึงกับตกใจ

"พาร์เมอร์?"

อ็องเดรอัสดึงอาร์แซงเข้ามาข้างใน แล้วกวาดตามองรอบๆ จากนั้นจึงปิดประตูล็อกอีกครั้ง

"มีอะไรหรือครับ?"

"มีคนแปลกหน้ามาครับ"

"แปลกหน้า?"

"เฌโรม แกร์เบียล ตอนนี้จะไปไหนครับ?"

"มีประชุมเจ้าหน้าที่ SNBA ครับ เริ่มเที่ยงที่ปาแล เดอ บูร์บง……"

ระหว่างที่อาร์แซงกำลังบอกตารางนัดหมายของมาร์โซให้พาร์เมอร์ฟัง เขาก็นึกขึ้นได้

"อ๋อ!"

"มีอะไร?"

อาร์แซงนึกถึงตอนที่เฌโรม แกร์เบียลพยายามมาพบมาร์โซอย่างเร่งรีบ และเขาเองได้แจ้งไปว่ามีเวลาให้ได้เฉพาะช่วงเช้าของวันนี้

วันที่บอกไว้ก็คือวันนี้ แถมยังตรงกับเวลาพอดี

"แสดงว่าเขามีเจตนาชัดเจนแน่นอนครับ"

หลังจากถูกมาร์โซดูถูก เฌโรม แกร์เบียลก็พยายามปรากฏตัวในสื่ออย่างต่อเนื่อง

จากคำพูดและท่าทีของเขา เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นต่อตัวมาร์โซ และเมื่อพิจารณาว่าตอนนี้เขากำลังจะขึ้นศาลด้วย จึงไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าเขาจะทำอะไร

"จะให้ฉันหลบๆ ซ่อนๆ เพราะไอ้หมอนั่นงั้นเหรอ?"

อ็องรี มาร์โซพูดด้วยสีหน้าขัดใจ ทั้งพาร์เมอร์และอาร์แซงจึงพยายามเกลี้ยกล่อม

"ต้องระวังไว้ครับ"

"ใช่ครับ คนที่ไม่มีอะไรจะเสีย อาจทำเรื่องคาดไม่ถึงได้"

"หึ"

อ็องรี มาร์โซสบถเบาๆ ทันใดนั้น

"กรี๊ดดด!"

"อย่าเข้ามานะ!"

ข้างนอกเกิดความวุ่นวายขึ้น

...

หลังจากที่มิเชล พลาตินีแสดงความเมตตา

วีดา ลาบานี เด็กชายที่เคยแม้แต่ขนมปังแข็งๆ ยังหากินลำบาก ก็เริ่มมาที่แกลเลอรี่มาร์โซทุกวัน

เพื่อบรรเทาความหิวในแต่ละเช้า เขาจะหยิบลูกอมจากหน้าภาพ <79kg> ไป และเพราะเขาไม่ได้เรียนหนังสือ จึงใช้เวลาทั้งเช้าชมผลงานของอ็องรี มาร์โซ พร้อมทั้งเก็บความฝันเอาไว้ในใจ

วันนี้ก็เช่นกัน

‘จะเอาอะไรดีนะ?’

เพราะวันนี้ลูกอมมีให้เลือกหลายรส วีดา ลาบานีจึงลังเล

แม้มิเชล พลาตินีจะบอกว่าอยากได้เท่าไรก็หยิบไปได้ แต่เพราะยังไม่คุ้นชินกับน้ำใจของผู้อื่น เด็กชายจึงตั้งกฎของตัวเองว่า จะหยิบได้วันละหกเม็ดเท่านั้น

จะเลือกแต่รสที่ชอบที่สุดทั้งหกเม็ดดี?

หรือจะลองชิมรสที่ไม่เคยกินมาก่อน อย่างละเม็ดดี?

ระหว่างที่เขากำลังชั่งใจอยู่นั้น เสียงแปลกหูของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็ดังขึ้น

"รสไหนอร่อยเหรอ?"

วีดา ลาบานีสะดุ้งและห่อตัวเล็กน้อย

เมื่อหันไปมอง ก็พบเด็กชายชาวเอเชียที่ดูอายุน้อยกว่าเขาสักสองสามปี กำลังกะพริบตาใส่เขา

"อ๊ะ เอ่อ หือ?"

โกฮุนรู้สึกผิดที่ทำให้เขาตกใจโดยไม่ได้ตั้งใจ

"ขอโทษนะ ไม่ได้ตั้งใจให้ตกใจเลย"

วีดา ลาบานีมองโกฮุนตั้งแต่หัวจรดเท้า

ผิวขาวสะอาด ผมที่จัดแต่งอย่างดี เสื้อผ้าก็สะอาดสะอ้าน ทำให้ดูเหมือนเด็กบ้านรวย

ยิ่งทำให้เขารู้สึกด้อยลงไปอีก

"อื้ม ไม่เป็นไร"

เมื่อวีดา ลาบานีถอยออกห่าง โกฮุนก็ถามด้วยความสงสัย

"เมื่อกี้นายจะหยิบไม่ใช่เหรอ?"

"อะ นาย เอ่อ นายก่อนเลย"

"แต่ฉันไม่รู้ว่ารสไหนอร่อยนี่นา"

โกฮุนนั่งยองๆ หน้าภาพ <79kg> แล้วเริ่มสำรวจลูกอมฝรั่งเศสด้วยสีหน้าจริงจัง

"มะม่วงเหรอ? มะม่วงนี่มันยังไงนะ"

วีดา ลาบานีรู้สึกแปลกใจที่เด็กบ้านรวยอย่างเขากลับตั้งใจเลือกขนมอย่างจริงจังขนาดนี้

จากนั้น เด็กชายรวบรวมความกล้าเข้าไปหา

"ไม่เคยกินเหรอ?"

"อืม มันรสอะไรเหรอ?"

"หวานน่ะ"

"ลูกอมมันก็หวานทุกอันไม่ใช่เหรอ"

"เอ่อ…"

เด็กชายที่ไม่เคยผ่านการศึกษาตามระบบปกติ แม้แต่การอ่านหนังสือยังถือเป็นสิ่งหรูหรา ย่อมมีขีดจำกัดทางด้านคำศัพท์

อาหารที่เคยกินก็ไม่หลากหลาย จึงไม่สามารถเปรียบเทียบกับสิ่งอื่นได้

โกฮุนจึงถามวีดา ลาบานีอย่างนุ่มนวล

"แล้วนายชอบอันไหน?"

"อ่า ฉันชอบอันนี้"

วีดา ลาบานีหยิบลูกอมแท่งยาวที่ทำจากนูกาออกมา

โกฮุนจ้องมอง Nougat de Montélimar อย่างสนใจ

เมื่อพูดถึงเมืองมงเตลิมาร์ ก็คือเมืองที่มีชื่อเสียงด้านนูกามาตั้งแต่สมัยก่อน

ถ้าเป็นขนมที่ทำจากนูกาของที่นั่น ผสมกับถั่วและน้ำผึ้ง ย่อมอร่อยแน่นอน

"เยอะด้วยนะ"

"ใช่ กินแล้วอิ่มมาก อร่อยสุดๆ ไปเลย"

พอเห็นว่ามีคนเข้าใจเรื่องปริมาณและความอร่อย วีดา ลาบานีก็ดีใจ

"อันนี้ก็อร่อย อันนั้นก็ยังไม่เคยลอง"

"อืม…"

ทั้งสองเด็กชายย่อตัวลงเลือกขนมด้วยกัน

แม้จะพูดกันไม่ต่อเนื่องนัก แต่ความตั้งใจในการเลือกขนมอร่อยก็เพียงพอแล้ว

หลังจากครุ่นคิดและปรึกษากัน โกฮุนก็หยิบ Nougat de Montélimar มาสองแท่ง

"คุณลุงบอกว่าเอาไปได้อีกนะ"

"รู้ แต่ฉันสัญญากับคุณปู่ว่าจะกินขนมวันละแท่งเท่านั้น"

วีดา ลาบานีแปลกใจที่เด็กบ้านรวยกลับมาจริงจังกับการเลือกขนมขนาดนี้ จึงพยักหน้า

"งั้นอีกแท่งล่ะ?"

"จะให้คุณปู่"

"ฉันก็เหมือนกัน ฉันจะให้แท่งหนึ่งกับน้องชาย"

วีดา ลาบานีเลิกลังเลและเลือก Nougat de Montélimar ที่เขากับน้องชายชอบมากที่สุดมาหกแท่ง

เด็กชายรู้สึกอาย จึงรีบบอกก่อนจะมีใครถาม

"อะ เอ่อ กินเช้า เที่ยง เย็นอย่างละแท่ง กับของน้องด้วย"

โกฮุนพยักหน้าโดยไม่ซักถามอะไร

"คุณไม่สามารถเข้าไปทางนี้ได้ครับ"

ทันใดนั้นเอง

ที่ปลายทางเดินซึ่งเชื่อมระหว่างทางเข้าแกลเลอรีกับบันไดขึ้นชั้น 2 มีผู้ชายสามคนยืนประจันหน้าอยู่

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยได้ขวางทางเฌโรม แกร์เบียล ที่กำลังจะขึ้นไปยังชั้น 2 ซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักงาน

โกฮุนกับวีดา ลาบานีมองภาพนั้นอย่างสนใจ ก่อนจะหันกลับมาคุยเรื่องขนมกันต่อ

"อ๋อ ผมแค่สงสัยว่าแถวนั้นมีผลงานอะไรบ้าง"

เฌโรม แกร์เบียลพยายามกล่าวอ้างว่าตนเดินไปผิดทางโดยไม่ได้ตั้งใจ

แต่สายตาเย็นชาของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทำให้เขารู้สึกกระอักกระอ่วน

บรรยากาศเหมือนพวกเขารู้ทัน ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้คงไม่สามารถแม้แต่จะได้เจอกับอ็องรี มาร์โซ

มือที่สอดไว้ในกระเป๋าเริ่มมีเหงื่อชุ่ม

‘จะทำยังไงดี’

เขาต้องการขึ้นไปยังชั้น 2 ที่มาร์โซอยู่ แต่ถูกขวางเอาไว้จนไปต่อไม่ได้

เฌโรม แกร์เบียลหันหลังกลับ และเดินไปทางประตูที่เชื่อมกับห้องจัดแสดงที่หนึ่ง พร้อมทั้งเหลือบดูท่าทีของเจ้าหน้าที่

หนึ่งในนั้นยังขวางบันไดอยู่ อีกคนกำลังตรงเข้ามาหาเขา

ใจเขาเต้นแรงจนแทบจะระเบิด

"คุณแกร์เบียลครับ"

พอถูกเรียกชื่อ เขาก็รู้สึกเหมือนหัวใจร่วงลงไปที่ตาตุ่ม สัญชาตญาณบอกว่าท่าทีเย็นชานั้นคือความสงสัย

"ขอโทษครับ รบกวนมาด้วยกันสักครู่ จะไม่ใช้เวลานานครับ"

ตอนนี้เขาห่างจากเจ้าหน้าที่แค่ไม่กี่ก้าว

หากพวกเขาค้นตัว อาวุธปืนที่อยู่ในกระเป๋าก็จะถูกพบ

เขาจะปล่อยให้ทุกอย่างจบลงแบบนี้ไม่ได้ โดยที่ยังไม่ได้แก้แค้นอ็องรี มาร์โซเลยด้วยซ้ำ

เขาต้องทำอะไรสักอย่าง

สายตาของเขาไปตกที่เด็กสองคนนั่งยองๆ อยู่หน้าห้องจัดแสดงที่หนึ่ง

"อย่าเข้ามา!"

เฌโรม แกร์เบียลคว้าตัวเด็กชายมุสลิมที่อยู่ใกล้ที่สุดมาและจ่อปืนเข้าที่หัว

"กรี๊ดดดด!"

เสียงดังทำให้ผู้คนในโถงต้อนรับและห้องจัดแสดงต่างหันมามอง

เมื่อเห็นคนบ้าเอาปืนจ่อหัวเด็ก ทุกคนต่างตื่นตกใจ

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็เช่นกัน พวกเขาพยายามเกลี้ยกล่อมเขาให้ใจเย็น

"คุณแกร์เบียล ใจเย็นก่อนครับ"

"เรียกอ็องรี มาร์โซมา! เรียกมันมาเดี๋ยวนี้!"

"ไม่ว่าคุณต้องการอะไร การทำแบบนี้จะไม่ได้อะไรเลยครับ"

"หุบปาก! นี่คิดว่าฉันล้อเล่นเหรอ หา?"

เฌโรม แกร์เบียลกดปากกระบอกปืนแนบกับขมับของวีดา ลาบานี

เด็กชายกลัวจนตัวแข็ง พูดอะไรไม่ออกได้แต่สั่นเทา

โกฮุนเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

ขณะเดียวกัน

อ็องเดรอัส พาร์เมอร์ซึ่งรับรู้ถึงสถานการณ์ที่ผิดปกติ รีบขอให้อาร์แซงแจ้งตำรวจ พร้อมทั้งตรวจสอบสถานการณ์จากบันไดอย่างระมัดระวัง

เสียงตะโกนเรียกหาอ็องรี มาร์โซจากเฌโรม แกร์เบียลได้ยินชัดเจน

เขาเชื่อมต่อกับกล้องวงจรปิดผ่านสมาร์ตโฟน และเห็นว่าเด็กชายคนหนึ่งถูกจับเป็นตัวประกัน

"ท่านครับ ห้ามออกไปเด็ดขาด"

อ็องเดรอัสย้ำคำเตือน

"คิดว่าฉันบ้ารึไง จะออกไปทำไม"

อ็องรี มาร์โซพูดด้วยสีหน้าเหยียดหยาม พลางดูภาพจากกล้องวงจรปิด

คนบ้าแบบนั้นที่เอาปืนมาเล่นละครกลางวันแสกๆ ไม่มีทางยอมให้ได้ตามที่ต้องการแน่

ขณะนั้นเอง สายตาของอ็องรี มาร์โซเหลือบไปเห็นเด็กชายอีกคนหนึ่ง

"……?"

เด็กชายคนนั้นนั่งยองๆ อยู่ข้างเฌโรม แกร์เบียลโดยหันหลังให้กล้อง

"นั่นโกฮุนไม่ใช่เหรอ?"

อาร์แซงที่เพิ่งโทรแจ้งตำรวจเสร็จ หันมาดูหน้าจอและพยักหน้า

"ใช่ครับ โกฮุนแน่นอน"

"แล้วนั่นไปอยู่ตรงนั้นได้ยังไง?"

อ็องเดรอัส พาร์เมอร์ยกนิ้วแตะริมฝีปาก

"เขาน่าจะยังไม่รู้สถานการณ์ครับ ตอนนี้ต้องพาเด็กคนนั้นออกมาก่อน"

ใบหน้าของอ็องรี มาร์โซที่เคยเต็มไปด้วยความหงุดหงิด แข็งตึงขึ้นทันที

เด็กมุสลิมนั่นเขาไม่แคร์ แต่โกฮุน… เรื่องมันไม่เหมือนกัน

"ยังไงก็ต้องช่วยออกมาให้ได้"

"เดี๋ยวก่อนครับ—"

ปัง!

ทันใดนั้น เสียงปืนก็ดังลั่นออกมา