พอดีกับที่การสัมภาษณ์เพิ่งเสร็จ โกฮุนก็ออกมาที่ทางเดิน

“ท่านศิลปินครับ”

“ไปก่อนเลย ฉันจะคุยกับเจ้าเด็กนี่ก่อน”

“ครับ”

อ็องรี มาร์โซที่ส่งอาร์แซงไปหา มิเชล พลาตินีซึ่งอยู่คนเดียว เดินเข้าหาโกฮุน

“ทำอะไรอยู่น่ะ”

โกฮุนเงยหน้าขึ้นมองอ็องรี มาร์โซแล้วหันหน้าหนีไปโดยไม่ตอบคำถาม

ท่าทางเย็นชากว่าวันแรกที่พบกันเสียอีก

‘นี่มันอะไรอีกล่ะเนี่ย?’

เมื่อวานยังบอกว่าไม่ได้รังเกียจอยู่เลย

แต่พอผ่านไปแค่วันเดียวก็เปลี่ยนท่าที

ช่างเดาใจไม่ถูกจริง ๆ

“ถามว่าทำอะไรอยู่”

“จะทำอะไร มันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะครับ”

“ไอ้เด็กนี่”

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเหรอ?”

จังหวะที่อ็องรี มาร์โซกำลังจะโต้เถียงต่อ ชาชีฮยอนก็เดินเข้ามา

เด็กชายเงยหน้ามองอ็องรี มาร์โซด้วยสายตาชื่นชม

“เท่จังเลย”

“เจ้านี่น่ะเหรอ?”

“ใช่ คนนี้คือคุณอ็องรี มาร์โซใช่ไหม?”

แม้เขาจะฟังบทสนทนาของเด็กทั้งสองไม่เข้าใจ

แต่แค่มองตาเปล่าก็รับรู้ได้จากแววตาชื่นชมที่จ้องขึ้นมาพร้อมเอ่ยชื่อ

“เด็กนี่ก็เป็นแฟนคลับฉันเหรอ?”

“เขาพูดว่าอะไรเหรอ?”

“เขาถามว่านายเป็นแฟนคลับเขารึเปล่าน่ะ เขาพูดอังกฤษได้นี่ พูดกับเขาโดยตรงเลยสิ”

ตามคำพูดของโกฮุน

อ็องรี มาร์โซกวาดตามองชาชีฮยอน

เห็นว่าอายุยังน้อยแต่สามารถพูดได้หลายภาษา

แสดงว่าการศึกษาน่าจะดี

แต่พอเห็นว่าใส่เสื้อเชิ้ตลายตารางยี่ห้อเฮย์มาร์เก็ต

กับรองเท้าหนังเย็บด้วยมือแบบเบลก

ก็รู้สึกว่าฐานะทางบ้านคงไม่ถึงกับร่ำรวยนัก

“ไม่ใช่แฟนคลับครับ ผมชื่อชาชีฮยอน เป็นเพื่อนของฮุนนี่ครับ”

แม้ชาชีฮยอนจะโค้งทักทาย

แต่อ็องรี มาร์โซกลับไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง

เพราะพอได้ยินว่าไม่ใช่แฟนคลับก็หมดความสนใจไปเลย

ตอนนี้ในหัวเขาเต็มไปด้วยแผนการ

ว่าจะเข้าร่วมการประกวดของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส

เพื่อเอาชนะโกฮุนให้ได้

“ทำให้เต็มที่นะ”

“เรื่องอะไรครับ?”

“งานประกวด”

“ก็ว่าจะทำอย่างนั้นอยู่แล้วครับ”

“ทำให้เหมือนกับเดิมพันชีวิตเลยนะ ถ้าแพ้ให้พวกโง่ ๆ ฉันไม่ปล่อยไว้แน่”

โกฮุนส่ายหน้า

ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาต้องมาบังคับซ้ำ ๆ

ในเมื่อเรื่องที่ต้องทำก็รู้อยู่แล้ว

“คุณลุงครับ”

ชาชีฮยอนเงยหน้าขึ้นมองอ็องรี มาร์โซแล้วพูดขึ้น

“อย่ารังแกฮุนนี่เลยครับ”

“อะไรนะ?”

“ทำไมต้องคอยรังแกแล้วก็แกล้งฮุนนี่ด้วยล่ะครับ คุณเป็นผู้ใหญ่ไม่ใช่เหรอครับ? แบบนี้ไม่ดีนะครับ”

“เขาบอกว่าจะเอาภาพของคุณปู่ฉันมาล้อฉันน่ะ”

“จริงเหรอครับ? ได้รับของขวัญมาแท้ ๆ ทำแบบนั้นได้ยังไงกันครับ? คุณลุงนี่แย่จริง ๆ เลยนะครับ”

พอโกฮุนระบายความอัดอั้นออกมา

ชาชีฮยอนก็รีบเห็นด้วยทันที

เส้นเลือดที่ขมับของอ็องรี มาร์โซปูดขึ้นมา

“ถ้าอยากเล่นกับฮุนนี่ ก็พูดไปตรง ๆ เลยไม่ได้เหรอครับ? อยากสนิทเลยแกล้งเขาเนี่ย เดี๋ยวนี้เด็กประถมยังอายเลยนะครับ”

“พูดได้ดีมาก”

โกฮุนใส่เสียงเสริมและให้กำลังใจชาชีฮยอน

“ลองพูดอีกทีสิ”

อ็องรี มาร์โซตาแดงก่ำ แววตาดุดันราวกับจะพุ่งเข้ามาหาทันที

ชาชีฮยอนที่กล้าเผชิญหน้าเพื่อปกป้องเพื่อน

พอเห็นชายตัวโตที่สูงกว่ามากจ้องด้วยสายตาแบบนั้น

สุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่

“ฮือออออออออ”

โกฮุนรีบโอบปลอบชาชีฮยอน

“ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไรนะ ไอ้บ้านั่นไม่เห็นจะน่ากลัวตรงไหนเลย”

“แง๊งงงงงง!”

พอโดนเพื่อนปลอบ ใจก็สบายขึ้น

แต่อารมณ์สะเทือนใจก็ยิ่งพุ่งขึ้นมา

“อะไรกัน?”

“โกฮุนกับอ็องรีไม่ใช่เหรอ?”

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“แล้วเด็กคนนั้นเป็นใครล่ะ ทำไมถึงร้องไห้?”

สายตาทุกคู่หันไปยังใจกลางล็อบบี้ของพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซล

ที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คนที่กำลังสัญจรไปมา

ผู้คนเริ่มหยุดเดินแล้วจับจ้องไปยังอ็องรี มาร์โซกับเด็กชายทั้งสอง

“อย่าบอกนะว่าเป็นคนทำให้ร้องไห้?”

“เฮ้ย”

“บ้าไปแล้ว”

“พ่อแม่เด็กหายไปไหนล่ะ? เด็กร้องไห้เสียใจขนาดนั้น”

นักข่าวที่เริ่มสังเกตถึงความผิดปกติก็ทยอยรวมตัวกันทีละคนสองคน

ขณะที่โกฮุนตำหนิอ็องรี มาร์โซซึ่งยังคงไม่หายโมโห

“ไม่คิดจะปลอบหน่อยเหรอครับ!”

“ฉันจะปลอบทำไม?”

“ฮืออึกก”

“ก็คุณเป็นคนทำเขาร้องไม่ใช่เหรอ!”

“ไอ้เด็กนั่นเริ่มก่อน!”

“อ๊าาาาาาาาาา!”

เสียงชัตเตอร์ของกล้องเริ่มดังขึ้น และพนักงานของพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซลก็เดินเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ?”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ ไม่มีอะไรจริง ๆ ไม่ต้องร้องนะ ไม่เป็นไรแล้ว”

“ฮึก ฮืออึก ฮึ่บ”

“หยุดร้องได้แล้ว”

“ฮึก ฮึก ฮึ่ก”

“โฮโรโลโรโรโล คา-กุ้ง~”

“……ทำอะไรน่ะ?”

“ก็ปลอบอยู่ไงล่ะ”

“ผมไม่ใช่เด็กเล็กแล้วนะครับ”

พอโกฮุนเช็ดน้ำตาให้ชาชีฮยอน

ผู้คนที่เฝ้าดูอยู่ก็รู้สึกสะเทือนใจอย่างช่วยไม่ได้

“มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ?”

“ไม่รู้สิ เหมือนว่าคุยกับอ็องรีอยู่ดี ๆ ก็ร้องไห้ออกมาน่ะ”

“เด็กคนนั้นบอกอ็องรีว่าอย่ารังแกโกฮุน แต่แล้วอ็องรีก็บอกให้พูดอีกที พร้อมกับจ้องเขม็งเลยล่ะ”

“คงกลัวสินะ”

“ดูไม่ออกเลยว่าเขาจะทำแบบนี้ เกินไปจริง ๆ”

“นั่นสิ ก็เด็กไม่ได้พูดอะไรผิดสักหน่อย”

เหล่านักข่าวแบ่งออกเป็นสองฝั่ง เดินเข้าไปหาอ็องรี มาร์โซและโกฮุน

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?”

“เรื่องที่ทำให้เด็กคนนั้นร้องไห้ เป็นความจริงหรือเปล่าครับ?”

“คุยอะไรกันเหรอครับ!”

ความหงุดหงิดของอ็องรี มาร์โซเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จากแถลงการณ์ลาออกจากสมาคมโดย ‘ขยะสามพันชิ้น’

รวมถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของโกฮุน และเจ้าเด็กน้อยที่กล้าสั่งสอนเขาอย่างหยิ่งยโส

ในระหว่างนั้น นักข่าวก็ยังกรูกันเข้ามา

สุดท้ายอ็องรี มาร์โซก็ระเบิดออกมา

“ใช่! ฉันทำให้เขาร้องไห้เองนั่นแหละ!”

นักข่าวที่รุมยิงคำถามก็ชะงักไปชั่วขณะ

“อะไรนะ? อยากสนิทเลยแกล้งเขาเนี่ย เดี๋ยวนี้เด็กประถมยังไม่ทำกันแล้วเหรอ?

ใครอยากจะสนิทกันล่ะ? ฉันน่ะเหรอแกล้งเขา? อ็องรี มาร์โซคนนี้น่ะเหรอ?”

บางคนที่ฟังคำพูดของอ็องรี มาร์โซรู้เรื่อง ก็หันไปกระซิบกระซาบกับเพื่อนร่วมกลุ่ม

“ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นจะห้ามเพราะคิดว่าอ็องรีแกล้งโกฮุนน่ะสิ”

“แล้วทำไมเด็กถึงร้องไห้ล่ะ?”

“ไม่รู้สิ แล้วอ็องรีแกล้งโกฮุนทำไมกันล่ะ ไม่ใช่ว่าสนิทกันเหรอ?”

“เขาบอกว่าอยากสนิทน่ะ ไงล่ะ เวลาชอบใคร ก็แกล้งเขาไง”

“โอ้ตายแล้ว ตายจริง”

อ็องรี มาร์โซกวาดตามองรอบตัว

ไม่ชอบใจเลยกับภาพผู้คนที่กำลังหัวเราะคิกคัก

“เฮ้ ไอ้พวกนั้นหัวเราะอะไรกัน?”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”

“จะพูดอะไรหน่อยไหม?”

โกฮุนไม่สนใจคำพูดของอ็องรี

มัวแต่ปลอบชาชีฮยอน

พอเห็นแบบนั้น อ็องรีก็ยิ่งโมโห

กำลังจะตะโกนออกมา อาร์แซงกับมิเชล พลาตินีก็เดินเข้ามาหา

มิเชลที่ดูสถานการณ์โดยรวมแล้วก็หันไปยิ้มให้กับนักข่าวและผู้ชม

“ตกใจกันล่ะสิ? ดูเหมือนว่าคุณมาร์โซจะแกล้งโกฮุนเพราะอยากสนิทน่ะค่ะ เลยออกอาการนิดหน่อย

ใช่ไหมคะ ท่านศิลปิน?”

“พูดบ้าอะไรของเธอเนี่ย?”

มิเชลหันมายิ้มอย่างน่ารัก

“ใช่ไหมคะ?”

แต่ในดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยความน่ากลัว

ความหมายที่สื่อออกมาก็คือ ถ้าไม่จัดการสถานการณ์ตอนนี้ จะไม่ปล่อยไว้แน่

อ็องรี มาร์โซพ่นลมหายใจฟืด แล้วหันหน้าหนี

มิเชลจึงพึมพำเบา ๆ แค่พอเขาได้ยิน

“เดี๋ยวจะฟ้องแม่ซะเลย”

คำพูดนั้นทำให้อ็องรี มาร์โซทำหน้าบูดเบี้ยวทันที

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?”

นักข่าวคนหนึ่งยิงคำถาม

และอ็องรี มาร์โซก็ยอมจำนนต่อคำขู่ของคนรัก

“ก็ได้ยินไปแล้วไม่ใช่เหรอ! จะถามอะไรนักหนา!”

...

[อยากสนิทกันเหรอ? ความรักสุดปวดใจของอ็องรี มาร์โซ “อยากสนิทกับโกฮุน”]

เมื่อวานนี้ ที่พิพิธภัณฑ์ศิลปะโซล ซึ่งกำลังจัดแสดงนิทรรศการ “แด่แผ่นดิน” ของจิตรกรโกซูยอล

เกิดเหตุการณ์เล็กน้อยขึ้น

ชาชีฮยอน (9 ปี) บุตรชายคนโตของชาจแจอู CEO แห่งบริษัทอาหาร EI

ได้ร้องไห้กลางบทสนทนากับศิลปินชาวฝรั่งเศสชื่อดัง อ็องรี มาร์โซ (33 ปี)

พยานที่อยู่ในเหตุการณ์เล่าว่า

เมื่ออ็องรี มาร์โซพูดด้วยท่าทีโมโหใส่โกฮุน

ชาชีฮยอนก็พยายามห้ามเขา แต่พอโดนอ็องรีตะโกนใส่

เด็กชายก็ตกใจกลัวจนร้องไห้

จากการสอบถามเพิ่มเติม พบว่า

ในตอนนั้นอ็องรี มาร์โซเพียงต้องการกระตุ้นให้โกฮุน

ทุ่มเทให้กับการประกวดที่จัดโดยสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสเท่านั้น

มิเชล พลาตินี ผู้อำนวยการแกลเลอรี่มาร์โซ

ได้ออกมาชี้แจงว่า เป็นความเข้าใจผิดอันเกิดจากบุคลิกพูดตรงและรุนแรงของอ็องรี

พร้อมทั้งกล่าวขอโทษต่อพิพิธภัณฑ์ศิลปะโซลและผู้เข้าชม

ขณะเดียวกัน ยังเปิดเผยว่าอ็องรี มาร์โซได้ส่งจดหมายขอโทษถึงชาชีฮยอนเป็นการส่วนตัวด้วย

ชาชีฮยอนก็ได้ให้สัมภาษณ์ว่า

“ถ้าอยากเล่นกับฮุนนี่ ก็มาเล่นด้วยกันสิครับ”

เหตุการณ์ครั้งนี้จึงจบลงอย่างอบอุ่น

ในอีกด้านหนึ่ง ขณะนี้อ็องรี มาร์โซกำลังดำเนินการปรับโครงสร้าง

การจัดงานแสดงศิลปะซาลงและการประกวดที่จัดโดยสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสอยู่ในขณะนี้

นักวิจารณ์และศิลปินจำนวน 3,000 คนที่เป็นสมาชิกของสมาคม ได้ออกมาต่อต้านเรื่องนี้ จึงคาดว่าการดำเนินแผนอาจสะดุดลงได้

└ บ้าจะตายแล้วจริง ๆ 55555555

└ อ็องรีน่ารักอะไรขนาดนี้ 5555

└ อยากเล่นกับเด็กอายุ 10 กับ 11 ขวบเหรอครับ? ใช่เหรอครับ? 5555

└ นักข่าวนี่บ้ารึเปล่า 5555 เรียกว่าความรักทรมานใจ 5555

└ หัวเราะอยู่ดี ๆ พอถึงท้ายก็รู้สึกเย็นยะเยือกเลย

└ ใช่ สมาคมศิลปะฝรั่งเศสมีอิทธิพลอยู่นะ แล้วทำไมถึงมีคนคัดค้านตั้ง 3,000 คนล่ะ?

└ งานประกวดจัดเดือนพฤศจิกายน เป็นงานที่ใช้คัดเลือกเพื่อรับสิทธิ์แสดงในนิทรรศการพิเศษของซาลง ก็เลยจะยกเลิกกรรมการตัดสินไง

└ ถ้างั้นใครจะตัดสิน?

└ เห็นว่าเขาจะยกเลิกระบบตัดสิน แล้วใช้การโหวตจากผู้ชมทั้งหมดแทน

└ เหมือนเป็นรายการแข่งขันเลยนะ

└ แต่แบบนั้นมีเหตุผลอะไรให้ต้องคัดค้านเหรอ? รายการแข่งขันก็ยังมีคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญออกมาให้คะแนนไม่ใช่เหรอ

└ อันนั้นก็จะไม่มีเหมือนกัน บอกว่าเป็นการสร้างความเข้าใจผิดระหว่างผลงานกับผู้ชม

└ แบบนี้ไม่ใช่การดูถูกคนอย่างพวกไกด์นิทรรศการเหรอ? คนพวกนั้นพยายามมากเลยนะที่จะถ่ายทอดเจตนาของศิลปินโดยไม่ใส่อคติ

└ ดูเหมือนอ็องรี มาร์โซจะไม่ได้คิดแบบนั้นน่ะสิ

└ ?

└ เขาคิดว่างานตัวเองสมบูรณ์แบบอยู่แล้ว พอมีคนบอกว่าเขาควรต้องอธิบาย เขากลับรู้สึกว่านั่นคือการดูถูก

└ อ่า ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นจริง ๆ

└ เราเป็นคนใจบาง พอมีประเด็นแบบนี้มาทีไร ก็ไม่รู้เลยว่าใครพูดถูก 555 เข้าใจทั้งฝั่งผู้เชี่ยวชาญและฝั่งอ็องรีเลย

└ ทำไมไม่หารเปอร์เซ็นต์ให้มันพอดีล่ะ? ให้คณะกรรมการสักเปอร์เซ็นต์หนึ่ง แล้วให้คะแนนโหวตอีกเปอร์เซ็นต์

└ แต่อ็องรีไม่ชอบอะไรแบบนั้นไง 555

└ แต่ว่าไม่ว่าอ็องรี มาร์โซจะควบคุมสมาคมได้แค่ไหน ถ้ามาแนวนี้ก็คงโดนเมินไม่ได้แล้วล่ะ

└ นั่นสิ ลองไปหาอ่านบทความอื่นดู คนที่ออกมาต่อต้านยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ การสร้างศัตรูไม่มีประโยชน์หรอก

└ [ลิงก์] [วิกฤติของซาลงอันเก่าแก่]

└ บทความนี้บอกว่า งานแสดงซาลงของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสถือว่าเก่าแก่ที่สุดในบรรดาซาลงปัจจุบัน แต่ในช่วง 4 ปีที่ผ่านมา ถูกทำลายประเพณีด้วยฝีมือของอ็องรี มาร์โซ

└ เขียนเชิงโจมตีแรงมากเลยนะ บอกว่าสมาคมถูกควบคุมด้วยคนรวย

└ น่าจะกระทบภาพลักษณ์หนักอยู่นะ ตอนนี้บทความแบบนี้เยอะมากเลย

└ ไม่เป็นไร พี่ชายฉันไม่มีชื่อเสียงให้เสียอีกแล้ว

└ หมายความว่าไง

└ ก็แย่สุด ๆ ไปแล้ว จะมีอะไรแย่กว่านี้ได้อีกเหรอ

└ เห้ย ตายล่ะ ข่าวมาแล้ว

└ [ลิงก์] [อ็องรี มาร์โซ สั่งถอดสมาชิกสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส 3,000 คน]

└ โอ้โห ดูถ้อยคำสิ “ขยะยิ่งเยอะ กลิ่นก็ยิ่งแรง” ว่ะ

└ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? อ็องรีก็ปากเสียแหละ แต่ไม่ใช่คนพูดเพ้อเจ้อนะ

└ จริงด้วย

อ็องรี มาร์โซสั่นสะท้านขณะอ่านข่าวที่อ้างอิงบทความจากเกาหลี

ในที่สุดเขาก็กลายเป็นคนที่ไปวอแวโกฮุนเพราะอยากสนิทด้วยจริง ๆ

เขาตะโกนใส่มิเชลที่ทำให้เรื่องมาถึงขั้นนี้

“จะเอายังไง!”

“นายต่างหากจะเอายังไง!”

อ็องรีสะดุ้งกับเสียงตะโกนที่ไม่คาดคิด

“คิดอะไรอยู่บ้างไหม? ไม่มีเลยเหรอ?”

“อะไรอีกล่ะ”

“นายจะไล่คนพวกนั้นออกไปหมดเลยหรือไง แล้วไงต่อ? ถ้าไม่ถูกใจนายจะเขี่ยทิ้งหมดเลยงั้นเหรอ? แล้วมีใครบ้างที่นายชอบใจล่ะ?”

“เธอไง”

“ฉันจริงจังนะ”

มิเชลจ้องตาเขาพร้อมหายใจเข้าลึก ๆ

อ็องรี มาร์โซเอนหลังพิงโซฟา หลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะพูดขึ้น

“ทำไมถึงมีแองแตร์มิต็อง”

พอเห็นคนรักจริงจัง มิเชลก็สงบสติลง แล้วนั่งลงด้วย

“ก็เพื่อช่วยคนที่ทำงานศิลปะไม่ได้เพราะปากท้องยังไงล่ะ”

“แล้วทำไมถึงมีแค่ 140,000 คน”

มิเชลตอบไม่ได้

ในฝรั่งเศส ผู้ที่ทำงานด้านการแสดงและศิลปะเพิ่มขึ้นทุกปี

และในปี 2028 มีถึง 580,000 คนที่ลงทะเบียนในแองแตร์มิต็อง

แต่ว่าผู้ที่ได้รับสิทธิ์จากโครงการแองแตร์มิต็องซึ่งให้เงินยังชีพขั้นต่ำแก่ศิลปิน

มีเพียงแค่ 140,000 คนเท่านั้น

อ็องรี มาร์โซพูดอย่างหนักแน่น

“เพราะขยะพวกนั้นยังไงล่ะ”

“……”

“รู้ไหมว่าไอ้พวกในสมาคมนั่นโกงชั่วโมงทำงานกันยังไง ถ้าไปตรวจดูจะอยากอาเจียนเลยล่ะ”