งานประมูลดำเนินมาถึงช่วงท้าย

บรรยากาศในกลุ่มตัวแทนฉินโจวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข

“มั่นคงแล้ว!”

“ไม่มีอะไรต้องลุ้นอีกแล้ว!”

“ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณอาจารย์เฉินและอาจารย์ลิ่วที่ช่วยพลิกสถานการณ์!”

“อาจารย์หลิ่ว ฝีมือพู่กันของท่านก้าวหน้าไปอีกขั้นแล้วนะ!”

“อาจารย์เฉิน ท่านก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าข้าสักเท่าไหร่แล้ว”

“อาจารย์หลิ่ว ท่านนี่อย่าถ่อมตัวเลย”

“ท่านหลิ่วอั้นคืออันดับหนึ่งของวงการพู่กันฉินโจว”

“ส่วนข้าเฉินหลิง ยังไม่แน่ใจเลยว่าเหมาะกับอันดับสองหรือเปล่า”

ทั้งคู่ถึงกับหันมาชมเชยกันเอง

ทำให้ทุกคนที่อยู่รอบ ๆ พากันหัวเราะลั่น

ท่ามกลางเสียงหัวเราะ

เฉินหลิงพูดด้วยความเสียดายว่า “ถ้าหากวันนี้อาจารย์ไป๋ตี้นำผลงานพู่กันมาประมูลด้วย เราคงระดมทุนเพื่อการกุศลได้มากกว่านี้แน่ ๆ!”

“ใช่เลย!”

หลิ่วอั้นพยักหน้าเห็นด้วย “ผลงานพู่กันของอาจารย์ไป๋ตี้มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว สไตล์ของเขาโดดเด่นและน่าทึ่งจริง ๆ ข้าชื่นชมเขาอย่างยิ่ง!”

สำหรับผลงานของหลิ่วอั้นที่ถูกประมูลไปนั้น คนที่ซื้อคือหลินเจามู่

หลิ่วอั้นดูเหมือนจะให้เกียรติหลินเจามู่ จึงไม่ลืมที่จะพูดชื่นชมหลานชายของเขาอย่างหลินจือไป๋ ด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความนับถือ

ตำแหน่งอันดับหนึ่งของฉินโจวมั่นคงแล้ว

ทุกคนต่างผ่อนคลายและยิ้มแย้ม

หลินจือไป๋เองก็เผยรอยยิ้มเช่นกัน

แต่ทันใดนั้น ขณะที่ผลงานชิ้นสุดท้ายของงานประมูลได้ทำการซื้อขายสำเร็จ และทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้ว

ทันใดนั้น

ตัวแทนจากจงโจวคนหนึ่งลุกขึ้นไปพูดบางอย่างกับทีมงาน

ถัดมา

พิธีกรบนเวทีก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า:

“ต่อไปนี้มีข่าวดีจะประกาศให้ทุกท่านทราบ ตัวแทนจากจงโจวได้ตัดสินใจเพิ่มผลงานเข้าร่วมการประมูลอย่างกะทันหัน! ขอเสียงปรบมือต้อนรับอาจารย์จูเก๋อชิวเหลียง ผู้เชี่ยวชาญด้านพู่กันระดับแนวหน้าของจงโจว!”

ทันทีที่พูดจบ

ชายชราผมขาวโพลน รูปลักษณ์ดูสง่างามในวัยชราจากจงโจวก็ลุกขึ้น!

ภาพถ่ายทอดสดทันทีหันกล้องจับภาพชายชราผู้นี้

ภาพระยะใกล้ปรากฏบนหน้าจอยักษ์

ผู้ชมจากทุกแคว้นต่างพากันพูดคุยกันเสียงดัง

“เวรเอ๊ย!”

“เขามาจริง ๆ!”

“ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นเขาในงานนี้!”

“ใครกัน?”

“อย่าบอกนะว่ามีคนไม่รู้จักเขา! เขาคือจูเก๋อชิวเหลียงไงล่ะ!”

“จูเก๋อชิวเหลียง!? ใครวะ ไม่รู้จัก”

“ถ้าข้าอธิบายให้ฟังง่าย ๆ ก็คือ ถ้าหลิ่วอั้นคืออันดับหนึ่งของฉินโจว จูเก๋อชิวเหลียงก็อาจเป็นอันดับหนึ่งของโลก!”

“เขาเก่งกว่าหลิ่วอั้นอีกเหรอ!?”

“ใครที่สนใจพู่กันต้องรู้จักจูเก๋อชิวเหลียงแน่นอน ทักษะของเขาก้าวไปถึงจุดสูงสุดที่แท้จริงแล้ว!”

“รอดูเลย!”

“ผลงานพู่กันของจูเก๋อชิวเหลียงจะต้องดึงดูดให้เศรษฐีทั้งหลายเสนอราคาอย่างบ้าคลั่งแน่ ๆ!”

ภายในงานเริ่มวุ่นวายขึ้นทันที

เห็นได้ชัดว่าเศรษฐีในงานต่างรู้จักจูเก๋อชิวเหลียงเป็นอย่างดี

นี่คือสุดยอดนักพู่กันแห่งยุค! ผู้ที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลกในด้านพู่กัน!

...

ฝั่งตัวแทนฉินโจว

สีหน้าของเฉินหลิงเปลี่ยนไปในทันที ส่วนหลิ่วอั้นถึงกับกระวนกระวายอย่างเห็นได้ชัด

คนในวงการพู่กันย่อมรู้ดีว่าระดับของจูเก๋อชิวเหลียงนั้นสูงส่งเพียงใด!

“เขาเก่งมากเหรอ?”

หลินจือไป๋ถามด้วยความสงสัย เพราะเขาไม่ได้ติดตามวงการพู่กัน

เฉินหลิงหัวเราะขมขื่น “ระดับของข้า ยังเทียบกับเขาไม่ได้เลย”

หลิ่วอั้นเองก็พูดด้วยความขมขื่น “ฝีมือของเขาสูงกว่าข้าไปหลายขั้น”

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนตกตะลึง

ทั้งโจวไท่และจ้าวไท่ไท่ต่างเปลี่ยนสีหน้าไป

ชาวเน็ตฉินโจวถึงกับพากันถอนหายใจ

“โธ่เอ๊ย!”

“คุยโวกันเร็วเกินไปสินะ”

“จูเก๋อชิวเหลียงเพิ่มชื่อเข้าร่วมแบบกะทันหันใช่ไหม?”

“ก่อนหน้านี้ไม่เห็นมีข่าวว่าเขาจะมีผลงานในงานนี้เลย!”

“งี้จบไม่สวยแน่ ๆ”

“เอาเถอะ ยังไงก็ได้อันดับสองล่ะนะ”

“พูดแบบนั้นก็ใช่ แต่ในใจก็ยังรู้สึกขัด ๆ อยู่ดี”

“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้จูเก๋อชิวเหลียงไร้เทียมทานในด้านพู่กันแบบนี้ล่ะ”

“ฉินโจวของเราคงไม่มีใครเทียบเขาได้หรอก”

...

จูเก๋อชิวเหลียงขึ้นเวทีท่ามกลางเสียงพูดคุยของผู้ชมมากมาย พร้อมรอยยิ้มอันสง่างาม เขากล่าวว่า:

"เพราะเป็นการตัดสินใจอย่างกะทันหัน ข้าจึงไม่ได้เตรียมผลงานล่วงหน้า แต่ในเมื่อข้าเป็นคนจงโจว ข้าย่อมต้องทำหน้าที่แทนจงโจวเพื่อสนับสนุนงานการกุศลนี้ ขอความกรุณาให้เจ้าหน้าที่จัดเตรียมพู่กัน กระดาษ หมึก และแท่นฝนหมึกให้ข้าด้วยเถิด"

"โปรดรอสักครู่ครับ!" พิธีกรตอบกลับอย่างนอบน้อม

ฝ่ายจัดงานให้ความสำคัญอย่างยิ่งกับคำขอของเขา

ไม่นานหลังจากนั้น อุปกรณ์พู่กันทั้งหมดก็พร้อม และช่างภาพต่างเข้ามาล้อมรอบเขาเพื่อบันทึกทุกช่วงขณะ สายตาของผู้ชมจากทุกภูมิภาคต่างจับจ้องไปที่จูเก๋อชิวเหลียง

เขาเริ่มลงมือด้วยการเตรียมหมึก หยิบพู่กัน และเข้าสู่สมาธิก่อนเริ่มการเขียน

เมื่อเขาเริ่มเขียนตัวอักษรตัวแรก ภาพตัวอักษรเหล่านั้นถูกถ่ายทอดขึ้นบนจอขนาดใหญ่ในทันที สร้างความฮือฮาให้กับผู้ชมทั่วทั้งงาน!

เสียงชื่นชมดังขึ้นรอบทิศทาง

"ตัวอักษรนี่งดงามเหลือเกิน!"

"นี่แหละคือความละเมียดละไมที่มีเพียงอาจารย์จูเก๋อเท่านั้นที่ทำได้!"

"ถึงฉันจะไม่ค่อยเข้าใจงานเขียนพู่กัน แต่ฉันยังสัมผัสได้ถึงความงดงามนี้!"

"ตอนแรกคิดว่าอาจารย์เฉินหลิงกับอาจารย์หลิ่วอั้นเก่งจนหาตัวจับยากแล้ว แต่พอเห็นของจูเก๋อชิวเหลียง ฉันถึงเข้าใจว่าคำว่า ‘เหนือฟ้ายังมีฟ้า’ เป็นยังไง!"

"คนเก่งยังมีคนเก่งกว่า และฟ้ายังมีฟ้าที่สูงยิ่งกว่า!"

"นี่คือพู่กันแบบอักษรสิงซูใช่ไหม? ลายพู่กันของเขาไหลลื่นเหมือนธารน้ำเชื่อมโยงแต่ละเส้นกันอย่างสมบูรณ์แบบ!"

"ใช่แล้ว จูเก๋อชำนาญในอักษรสิงซูที่สุด"

ทันใดนั้น บางคนในงานก็อุทานขึ้น

"เดี๋ยวก่อน! เนื้อหาที่เขาเขียนนี่..."

สายตาของผู้ชมในงานหันมาจับจ้องที่จอภาพ บรรยากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นตึงเครียดและแปลกประหลาดขึ้น!

เพราะเนื้อหาของพู่กันที่จูเก๋อชิวเหลียงเขียนนั้น กลับเหมือนกับเนื้อหาที่หลิ่วอั้นเพิ่งเขียนไปก่อนหน้านี้ทุกประการ!

นี่คือลายพู่กันที่บันทึกเหตุการณ์ในยุคโบราณ เป็นเรื่องราวเกี่ยวกับใครคนหนึ่งที่เดินทางไปสถานที่แห่งหนึ่งในช่วงปีนั้นเดือนนั้น แต่ต่างกันที่หลิ่วอั้นใช้ตัวอักษรง่าย ขณะที่จูเก๋อชิวเหลียงใช้ตัวอักษรแบบโบราณในบางคำ

เสียงวิจารณ์ดังขึ้นทันทีในห้องถ่ายทอดสด

"นี่มันหมายความว่ายังไง!"

"จูเก๋อชิวเหลียงจงใจแน่ ๆ!"

"เขาไม่มีเนื้อหาอื่นจะเขียนแล้วหรือ ทำไมต้องมาเขียนเหมือนกับอาจารย์หลิ่วอั้นด้วย นี่มันเหมือนการตบหน้าเลยนะ!"

"นี่คือการสอนเชิงดูถูกใช่ไหม?"

"จะบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจ ข้าก็ไม่เชื่อ!"

"มันออกจะเกินไปไหม? การเขียนเนื้อหาเดียวกันต่อหน้าผู้ชมทั่วโลกแบบนี้ เท่ากับว่าไม่เหลือหน้าตาให้อาจารย์หลิ่วอั้นเลย!"

"คนแก่คนนี้ช่างหยิ่งผยอง!"

"ยิ่งเขียนเหมือนกัน ความแตกต่างก็ยิ่งเห็นได้ชัด ลองดูสิ การจัดการตัวอักษรของจูเก๋อมันดีกว่าของหลิ่วอั้นทุกด้าน..."

"นี่คือช่องว่างระหว่าง 'อันดับหนึ่งของฉินโจว' กับ 'อันดับหนึ่งของโลก' สินะ"

"ไม่ใช่แค่นั้น"

"นี่คือสงครามวัฒนธรรมระหว่างทวีป!"

ชาวเน็ตฉินโจวไม่พอใจอย่างมาก!

แต่ถึงจะไม่พอใจก็ไม่อาจปฏิเสธได้ เพราะลายพู่กันของจูเก๋อชิวเหลียงเหนือกว่าของหลิ่วอั้นอย่างเห็นได้ชัด

เหมือนกับการที่นักร้องสองคนร้องเพลงเดียวกัน แม้แต่คนที่ไม่มีความรู้ด้านดนตรี ก็ยังมองเห็นถึงความแตกต่างได้ชัดเจนเมื่อมีการเปรียบเทียบโดยตรง!

...

ทางฝั่งคณะตัวแทนฉินโจว

เฉินหลิงขมวดคิ้วแน่น

โจวไท่กล่าวเสียงดังด้วยความโกรธ:

"นี่มันชัดเจนว่าเป็นการท้าทาย!"

หลิ่วอั้นใบหน้าหมองคล้ำ กำหมัดแน่น ความรู้สึกในตอนนี้ช่างเต็มไปด้วยความอัปยศ ถูกจูเก๋อชิวเหลียงจัดการ "สอน" ต่อหน้าผู้ชมทั่วโลก ใครจะไม่รู้สึกเสียหน้า? ยิ่งไปกว่านั้น เขาเองก็ถือว่าเป็นนักพู่กันที่ดีที่สุดในฉินโจว ไม่ใช่ศิษย์ของจูเก๋อชิวเหลียงเสียหน่อย!

แต่จะทำอย่างไรได้?

ระดับฝีมือที่ต่างกันนั้นเป็นเรื่องที่ปฏิเสธไม่ได้

หลิ่วอั้นกัดฟันแน่น จำต้องอดกลั้นต่อการถูกหยามครั้งนี้

อาจารย์จ้าวถอนหายใจและกล่าวด้วยความสิ้นหวัง:

"เขาไม่ได้แค่ต้องการตบหน้าหลิ่วอั้น แต่ยังต้องการตบหน้าทั้งวงการพู่กันของฉินโจวด้วย"

ชัดเจนว่าจูเก๋อชิวเหลียงกำลังใช้วิธีการบดขยี้ "อันดับหนึ่งของฉินโจว" เพื่อทำให้ทั้งวงการพู่กันของฉินโจวต้องก้มหัวให้กับจงโจว!

"ฝีมือเขาสูงส่งมากเหรอ?"

โจวหานจิ้น ซึ่งเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในความเป็นคนฉินโจว เอ่ยถามด้วยความไม่พอใจ

จางซีหยางที่พอมีความรู้ด้านพู่กันตอบพร้อมถอนหายใจ:

"นี่มันเกินกว่าคำว่าฝีมือสูงส่งไปแล้ว หากตอนนี้คุณเรียกตัวนักพู่กันชื่อดังคนไหนในโลกมาก็ตาม ทุกคนคงต้องยอมรับว่าตนเองด้อยกว่าจูเก๋อ ฝีมือของเขาในด้านอักษรเดินเรื่องนั้นได้ก้าวถึงจุดสูงสุดของศิลปะนี้แล้ว"

หลินจือไป๋ขมวดคิ้วเล็กน้อย

สุภาษิตกล่าวว่า "ตีคนอย่าตีหน้า"

ถ้าฉินโจวเคยไปทำอะไรให้จูเก๋อชิวเหลียงไม่พอใจ การใช้วิธีการ "สอน" แบบนี้ก็ไม่น่ามีปัญหาอะไร หลินจือไป๋เองก็คงไม่คิดว่าผิด

เหมือนกับงานประชุมกวีนิพนธ์ครั้งก่อน

ที่จี้เฉวียนไท่กับเจียงเหอก่อกวนเขาก่อน เขาถึงได้ใช้วิธีการเดียวกันนี้ในการ "สอน" คนเหล่านั้น ซึ่งใครๆ ก็ยอมรับว่าไม่ผิด

แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ ทุกคนไม่ได้มีเรื่องบาดหมางใดๆ กันเลย

การที่จูเก๋อชิวเหลียงใช้วิธีนี้ตบหน้าทั้งวงการพู่กันของฉินโจว จึงดูเกินไปจริงๆ

ถ้าเขาไม่เขียนเนื้อหาที่เหมือนกับหลิ่วอั้น

เหตุการณ์นี้คงไม่ทำให้คนในวงการพู่กันฉินโจวโกรธแค้นขนาดนี้

ถ้าฝีมือสู้ไม่ได้ ก็แค่ยอมรับความจริง

แต่การจงใจทำให้หลิ่วอั้นและวงการพู่กันของฉินโจวอับอายต่อหน้าผู้ชมทั่วโลกเช่นนี้ มันเป็นการกระทำที่โหดร้ายเกินไป

ที่สำคัญที่สุดคือ

จูเก๋อชิวเหลียงยังตีหน้าของท่านปู่หลินด้วย

เพราะผลงานของหลิ่วอั้นที่ถูกประมูลไปก่อนหน้านี้ เป็นของที่ท่านปู่หลินเป็นผู้ประมูลได้

แล้วตอนนี้ จูเก๋อชิวเหลียงเขียนเนื้อหาเดียวกัน แต่ฝีมือดีกว่าเดิมมาก นี่ไม่ใช่ทำให้ท่านปู่หลินรู้สึกอับอายอย่างนั้นหรือ?

หลินจือไป๋จึงเหลือบมองไปที่ปู่หลิน

สายตาของเขาดีมาก แต่กลับมองไม่ออกว่าท่านปู่กำลังมีอารมณ์อย่างไร

อย่างไรก็ตาม ด้วยความที่เขารู้จักปู่ของตนดี หลินจือไป๋คาดว่าท่านปู่น่าจะกำลังโกรธอยู่

เพราะนี่มันทำให้ดูเหมือนว่าผลงานพู่กันที่ท่านปู่หลินยกย่อง กลายเป็นสิ่งที่จูเก๋อชิวเหลียงดูแคลนจนไร้ค่า

...

ทางฝั่งตัวแทนจงโจว

เมื่อเห็นว่าผลงานของจูเก๋อชิวเหลียงเสร็จสมบูรณ์ ทุกคนก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น!

"ต้องเป็นอาจารย์จูเก๋ออยู่แล้ว!"

"ตัวอักษรของท่านช่างน่าทึ่งขึ้นเรื่อยๆ!"

"นี่แหละคือระดับสูงสุดของพู่กันในยุคปัจจุบัน!"

"ที่สำคัญคือ เนื้อหาที่เขียน ทำให้ทั้งวงการพู่กันฉินโจวต้องก้มหัวให้!"

"นี่คือการแสดงแสนยานุภาพของวงการพู่กันจงโจว!"

"ฮ่าๆๆ!"

"ต่อไปคนในวงการพู่กันฉินโจว คงต้องรู้สึกด้อยกว่าเราโดยธรรมชาติ!"

ในระหว่างที่มีการพูดคุยกัน

จูเก๋อชิวเหลียงก็เขียนเสร็จและลงชื่อกำกับ!

แผ่นตัวอักษรที่สมบูรณ์แบบถูกนำมาถ่ายทอดแบบเจาะจงบนหน้าจอใหญ่

ทันทีที่ทุกคนเห็น ก็ต่างอุทานด้วยความชื่นชม!

ตัวอักษรนี้ช่างงดงามเหลือเกิน!

ไม่ว่าจะเป็นคุณค่าทางศิลปะหรือคุณค่าสำหรับนักสะสม ทุกอย่างล้วนสมบูรณ์แบบและไร้ที่ติ มองเพียงครั้งเดียวก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจ!

นี่คือผลงานที่ดีที่สุดชิ้นหนึ่งของจูเก๋อชิวเหลียง

พิธีกรเดินเข้ามาอย่างตื่นเต้น สนทนาเบาๆ กับจูเก๋อชิวเหลียงก่อนจะประกาศเสียงดังว่า:

"ต่อไปการประมูลจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ผลงานของอาจารย์จูเก๋อชิวเหลียง กำหนดราคาเริ่มต้นไว้ที่ 26 ล้านหยวน!"

บูม！

เสียงอื้ออึงดังไปทั่วทั้งงาน!

หลิ่วอั้นโมโหจนแทบกระอักเลือด!

"จูเก๋อชิวเหลียง เจ้าคนหยาบช้าคนนี้ เจ้าคิดจะแกล้งข้าไปถึงไหน!"

ต้องรู้ไว้ว่า ผลงานของหลิ่วอั้นวันนี้เพิ่งถูกประมูลไปด้วยราคาสูงสุดในงาน นั่นคือ 26 ล้านหยวน ซึ่งทุกคนล้วนคิดว่านี่คือราคาสูงสุดของการประมูลวันนี้แล้ว

แต่ใครจะคาดคิด!

จูเก๋อชิวเหลียงกลับปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับผลงานที่กำหนด ราคาเริ่มต้น ไว้ที่ 26 ล้านหยวน!

นี่เหมือนกับการประกาศให้ทุกคนรู้ว่า:

"ผลงานของฉันจูเก๋อชิวเหลียง มีมูลค่าสูงกว่าผลงานของหลิ่วอั้นอย่างมหาศาล! แม้แต่งานพู่กันที่มีค่าที่สุดของฉินโจว ก็ยังเป็นแค่ราคาตั้งต้นของฉันเท่านั้น!"

ทุกคนในงานต่างเข้าใจความหมายนี้อย่างชัดเจน!

ผู้ชมทั่วทุกภูมิภาคก็เข้าใจถึงความนัยนี้!

เกิดการถกเถียงกันอย่างร้อนแรง!

"ฉันไม่เคยเจอใครหยิ่งขนาดนี้มาก่อน!"

"วันนี้เจอแล้ว!"

"จูเก๋อท่านนี้ช่างมีเอกลักษณ์จริงๆ!"

"ชอบความหยิ่งในแบบของสุดยอดระดับโลกคนนี้!"

"ฉันว่ามันเกินไปนะ นี่มันเหยียบหลิ่วอั้นจนจมดินเลย!"

"มันคือการแข่งขันระหว่างสองภูมิภาค!"

"เมื่อเป็นการต่อสู้ระหว่างภูมิภาค จูเก๋อทำแบบนี้ก็ไม่แปลก!"

"หลังจากวันนี้ ทุกคนต้องยอมรับว่า พู่กันจงโจวคืออันดับหนึ่งของโลก!"

"นี่แหละเป้าหมายของจูเก๋อ!"

บางคนตั้งคำถาม:

"แล้วถ้าตั้งราคาเริ่มต้นไว้สูงขนาดนี้ จะมีใครกล้าซื้อไหม?"

แต่ความจริงก็ได้พิสูจน์ให้เห็นทันที!

ราคาเริ่มต้นนี้ ไม่ได้ทำให้เหล่ามหาเศรษฐีหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย!

"27 ล้าน!"

"28 ล้าน!"

"ฉันให้ 30 ล้าน!"

"งั้นฉันให้ 32 ล้าน!"

"33 ล้าน!"

"34 ล้าน!"

การประมูลดำเนินไปอย่างดุเดือด!

เหล่ามหาเศรษฐีจากทุกภูมิภาคต่างแย่งกันเสนอราคา โดยเฉพาะมหาเศรษฐีจากจงโจวที่ดูเหมือนจะทุ่มสุดตัวด้วยความมุ่งมั่น!

แต่มีเพียงมหาเศรษฐีจากฉินโจวเท่านั้นที่ยังคงเงียบ ไม่ยกป้ายประมูลเลยแม้แต่คนเดียว

เพราะมหาเศรษฐีจากฉินโจวรู้ดีว่า

นี่ไม่ใช่แค่การประมูลผลงานพู่กันธรรมดาอีกต่อไป

แต่มันคือการเผชิญหน้าระหว่าง พู่กันของฉินโจวกับจงโจว

และการที่จูเก๋อชิวเหลียงกำลังใช้พู่กันของตนเหยียบย่ำวงการพู่กันของฉินโจวอย่างเปิดเผย

ถ้ามหาเศรษฐีฉินโจวคนใดกล้าซื้อผลงานของจูเก๋อชิวเหลียงในวันนี้ พวกเขาจะกลายเป็นศัตรูของชาวฉินโจวทั้งหมดทันที!

หลินเจามู่ ทำเพียงมองเหตุการณ์นี้อย่างเย็นชา

ถึงแม้เขาจะมีความสามารถในการควบคุมอารมณ์ได้ดี แต่ทุกคนก็คาดเดาได้ว่าจิตใจของเขาตอนนี้คงรู้สึกไม่ดีอย่างแน่นอน

เพราะผลงานของหลิ่วอั้นที่หลินเจามู่ประมูลไปก่อนหน้านี้

กลับถูกจูเก๋อชิวเหลียงเหยียบย่ำลงต่อหน้าผู้ชมทั่วโลก

ยิ่งการประมูลผลงานของจูเก๋อชิวเหลียงดุเดือดมากเท่าไร

ผลงานของหลิ่วอั้นที่อยู่ในมือของหลินเจามู่ก็ยิ่งดูด้อยค่าลงเท่านั้น

เปรียบเทียบง่ายๆ เหมือนกับว่า

ผลงานของหลิ่วอั้นในมือหลินเจามู่ กลายเป็นของปลอมไปโดยปริยาย

ราคาในการประมูลพุ่งทะยานขึ้นเรื่อยๆ

"50 ล้าน!"

"53 ล้าน!"

"55 ล้าน!"

"60 ล้าน!"

การประมูลเข้าสู่จุดเดือดสุดขีด!

มหาเศรษฐีจากจงโจวเหมือนถูกกระตุ้นอย่างหนัก เพราะนี่ไม่ใช่แค่การซื้อผลงานพู่กัน แต่คือการแสดงศักดิ์ศรีของจงโจว

สุดท้าย...

มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของจงโจวก็ลงมือเอง!

เขาประมูลผลงานของจูเก๋อชิวเหลียงไปด้วยราคาสูงถึง 65 ล้านหยวน!

...

เครือข่ายของจงโจว

ในขณะนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้นและเสียงโห่ร้อง!

"อ๊ากก! ได้เห็นประวัติศาสตร์เกิดขึ้นต่อหน้า!"

"นี่คือราคาสูงสุดที่ผลงานพู่กันในยุคปัจจุบันถูกประมูลออกไป!"

"ท่านอาจารย์จูเก๋อ ขอคารวะ!"

"เหยียบย่ำวงการพู่กันฉินโจวได้อย่างสง่างาม ท่านจูเก๋อช่างเท่เหลือเกิน!"

"อาจารย์จูเก๋อคือวีรบุรุษแห่งจงโจว!"

"พู่กันของหลิ่วอั้นจากฉินโจวก็ถือว่าแข็งแกร่งมากนะ แต่ท่านจูเก๋อคือเทพแห่งพู่กันตัวจริง!"

"นี่คือเบอร์หนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย!"

"ยอดเงินบริจาคจากจงโจวพุ่งขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งทันที!"

"ใครจะกล้ามาแข่งอีก!"

...

เครือข่ายของฉินโจว

กลับกลายเป็นเสียงด่าทอและความเดือดดาล!

"น่าโมโหจริงๆ!"

"ทำไมถึงได้เหยียดหยามพวกเราแบบนี้!"

"จะมาดูถูกวงการพู่กันฉินโจวแบบนี้ไม่ได้!"

"เจ้าจูเก๋อ ดูเหมือนจะสุภาพ แต่ทำไมถึงทำตัวไม่น่ารักแบบนี้!"

"โมโหจนปอดแทบระเบิด!"

"นี่มันชัดเจนว่าเขาใช้โอกาสนี้เหยียบพวกเราฉินโจวเพื่อตัวเอง!"

"ไม่มีทางสู้แล้ว..."

"แพ้แน่นอน..."

"ต้องยอมรับว่า พู่กันของชายชราคนนี้ไร้เทียมทานจริงๆ..."

ความสิ้นหวัง!

ผู้ชมจากฉินโจวมองไม่เห็นโอกาสใดๆ ที่จะกลับมาได้อีกแล้ว

เพราะราคาที่ปิดการประมูลไปถึง 65 ล้านหยวน มันสูงเกินเอื้อมสำหรับพวกเขา!

...

บนเวที

การประมูลเสร็จสมบูรณ์!

พิธีกรเชิญจูเก๋อชิวเหลียงขึ้นมาพูดบนเวที

จูเก๋อชิวเหลียงยิ้มอย่างสุภาพและกล่าวว่า:

"รู้สึกเป็นเกียรติที่ได้มีส่วนช่วยเหลือในงานการกุศลครั้งนี้ พู่กันของจงโจวที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานนับพันปีถือเป็นมรดกอันล้ำค่า ผมเพียงแค่ได้รับเศษเสี้ยวของความรู้อันลึกซึ้งนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ให้การสนับสนุน และหวังว่าวงการพู่กันของฉินโจวจะพยายามให้มากขึ้น เพื่อสร้างคุณูปการที่ยิ่งใหญ่ยิ่งขึ้นให้กับงานการกุศลเช่นนี้"

ฟังคำพูดนี้แล้ว...

ผู้ชมจากฉินโจวแทบระเบิดด้วยความโกรธ!

เหล่ามหาเศรษฐีจากฉินโจวที่นั่งอยู่ก็หน้าบึ้งพร้อมใจกัน และไม่มีใครพูดอะไรสักคำ

ความหมายของคำพูดนั้นคืออะไร!?

"พวกเราฉินโจวทำเพื่อการกุศลได้ไม่ดีเท่าพวกคุณหรือ?"

"วงการพู่กันของฉินโจวยังต้องพยายามอีกมากหรือ?"

แม้ว่าคำพูดจะฟังดูสุภาพ แต่ทุกประโยคกลับเสียดแทงใจคนฉินโจวอย่างรุนแรง!

หลิ่วอั้นที่นั่งอยู่รู้สึกเหมือนถูกแทงตรงปอดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ!

"หลิ่วอั้น พอเถอะ..."

เฉินหลิงถอนหายใจและตบไหล่หลิ่วอั้นเบาๆ

แม้แต่จ้าวเถ่า ภรรยาของเขาก็ไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งนิ่งด้วยความขมขื่น

แต่กลับเป็นโจวหานจิ้นที่พึมพำคำสบถเบาๆ:

"ไอ้บ้าเอ๊ย!"

อย่างไรก็ตาม

ในตอนนั้นเอง หลินจือไป๋ ก็เอ่ยขึ้นมา:

"เหล่าโจว ไปบอกเจ้าหน้าที่จัดงานหน่อย เราฉินโจวจะเพิ่มผลงานประมูลอีกชิ้นหนึ่ง"

ทุกคนในที่นั้นถึงกับงง!

"เพิ่มผลงานอะไรเหรอ?"

หลินจือไป๋กล่าวเรียบๆ:

"ฉันจะเขียนพู่กันเพิ่มอีกหนึ่งผลงาน"

คำพูดนี้ทำเอาทุกคนอึ้ง!

เฉินหลิงและหลิ่วอั้นถึงกับมองหน้ากันแล้วยิ้มเจื่อนๆ

เฉินหลิงส่ายหน้าและกล่าวว่า:

"คุณหลิน พอเถอะครับ..."

"พู่กันของจูเก๋อชิวเหลียง เราสู้เขาไม่ได้"

หลิ่วอั้นพูดเสียงสั่น:

"ผลงานของคุณหลินยอดเยี่ยมอยู่แล้วครับ แต่ในสถานการณ์วันนี้มันไม่มีทางที่จะกู้หน้ากลับมาได้"

ทั้งสองคนพูดอย่างสุภาพ

แต่ความจริงที่อยากจะสื่อก็คือ:

"พู่กันของจูเก๋อชิวเหลียงนั้นไร้เทียมทาน!"

"แม้แต่คุณหลินก็ไม่มีทางเทียบเขาได้ อย่าขึ้นไปทำให้ตัวเองต้องอับอายเลย"

หลินจือไป๋ยังคงยืนยัน:

"เชื่อฉันเถอะ"

เขามีเหตุผลที่ไม่อาจนิ่งเฉยได้

แม้ว่าการที่จูเก๋อชิวเหลียงเหยียบย่ำวงการพู่กันของฉินโจวจะพอทนได้

แต่หลินจือไป๋รู้ว่า ถ้าเขาไม่ทำอะไรในวันนี้ ความเสียหายต่อศักดิ์ศรีของฉินโจวจะไม่อาจกู้คืนได้อีก!

แต่ใครใช้ให้คุณปู่ประมูลผลงานของหลิ่วอั้นไปล่ะ?

การกระทำของจูเก๋อชิวเหลียงในครั้งนี้ ทำให้คุณปู่ของบ้านตนเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากใจเป็นอย่างมาก

หลินจือไป๋ ในฐานะหลานชายของหลินจ้าวมู่ รู้สึกว่าครั้งนี้เขาจำเป็นต้องช่วยคุณปู่กอบกู้สถานการณ์ให้กลับมาได้!

ยิ่งไปกว่านั้น คุณปู่ได้ส่งสัญญาณต่อสาธารณะชัดเจนว่าต้องการให้หลานชายคนนี้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งของตระกูล

ในสถานการณ์ที่มีคนจากจงโจวมาเหยียดหยามต่อหน้าผู้ชมทั่วโลกแบบนี้ หลินจือไป๋จึงไม่มีทางปล่อยให้ชื่อเสียงของคุณปู่ต้องเสียหายไปต่อหน้าต่อตา

สุภาษิตโบราณกล่าวไว้ว่า:

"เมื่อกษัตริย์ถูกดูหมิ่น ข้ารับใช้ต้องสละชีพ"

หากความสัมพันธ์ระหว่างกษัตริย์กับข้ารับใช้ยังเป็นเช่นนี้ แล้วความสัมพันธ์ระหว่างคุณปู่กับหลานชายจะต้องเข้มแข็งกว่านี้สักเพียงใด

โจวไท่ ดูเหมือนจะเดาความคิดของหลินจือไป๋ออก จึงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมว่า:

"ผมรู้ว่าคุณหลินอยากช่วยกู้หน้าให้คุณปู่ของคุณ มันเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดจริงๆ แต่วันนี้พวกเราไม่ควรผลีผลาม และยิ่งไม่ควรปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล..."

แต่หลินจือไป๋คิดต่าง

เขาไม่ได้สนว่ามันจะเป็นการใช้อารมณ์หรือไม่ เพราะสิ่งที่สำคัญคือการทวงศักดิ์ศรีกลับคืนมา!

ในขณะที่ทุกคนกำลังพยายามห้ามปรามกันอยู่นั้น โจวหานจิ้นกลับลุกขึ้นยืนทันที แล้วเดินตรงไปหาเจ้าหน้าที่พิธีกร!

"เฮ้!"

"โจวหานจิ้น!"

กว่าที่ทุกคนจะรู้ตัว โจวหานจิ้นก็เดินไปถึงตัวพิธีกรแล้ว และไม่มีใครสามารถดึงเขากลับมาได้!

นิสัยของโจวหานจิ้นนั้นค่อนข้างหัวร้อน และเขายังมีจิตวิญญาณแห่งความภาคภูมิใจในฐานะชาวฉินโจวที่รุนแรงมาก

เขาไม่ได้คิดแม้แต่น้อยว่าหลินจือไป๋จะสามารถพลิกสถานการณ์ได้หรือไม่ แต่เมื่อเห็นความหวังเล็กๆ เขาก็พุ่งเข้าไปอย่างไม่ลังเล!

ไม่มีใครรู้ว่าโจวหานจิ้นไปพูดอะไรกับพิธีกร แต่สีหน้าของพิธีกรเปลี่ยนไปหลายครั้งอย่างเห็นได้ชัด หลังจากลังเลอยู่สักพัก พิธีกรก็พยักหน้าให้โจวหานจิ้นด้วยสีหน้าจริงจัง ก่อนจะมองไปยังตัวแทนของฉินโจว

หลังจากนั้นไม่นาน

พิธีกรเดินขึ้นไปบนเวทีและกล่าวด้วยน้ำเสียงชัดเจนว่า:

"ท่านสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน ต่อจากนี้ผมมีข่าวจะประกาศเพิ่มเติม หลังจากที่จงโจวได้เพิ่มผลงานเข้าร่วมการประมูลแบบกะทันหัน ทางตัวแทนของฉินโจวก็ได้ตัดสินใจที่จะเพิ่มผลงานเช่นกัน โดยคุณหลินจือไป๋จะทำการสร้างผลงานพู่กันขึ้นมาสดๆ ในงานประมูลนี้!"

ทันทีที่คำพูดนี้ถูกประกาศออกไป...

ทุกคนในงานถึงกับตกตะลึง!

หลินเจามู่ที่นั่งอยู่ก็ถึงกับกระพริบตาเบาๆ ด้วยความประหลาดใจ

ส่วนหลิ่วอั้นและเฉินหลิงที่นั่งอยู่ในโซนตัวแทนฉินโจวก็แทบไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อ

แย่แล้ว!

เรื่องนี้ไม่อาจย้อนกลับได้อีกต่อไป!

ในเมื่อพิธีกรประกาศออกไปแล้ว หลินจือไป๋ก็ต้องขึ้นเวทีอย่างแน่นอน!

แม้ทั้งสองคนจะยอมรับว่าฝีมือพู่กันของหลินจือไป๋นั้นยอดเยี่ยม แต่พวกเขาก็มั่นใจว่าฝีมือของหลินจือไป๋ยังเทียบจูเก๋อชิวเหลียงไม่ได้เลย การที่หลินจือไป๋ขึ้นเวทีในตอนนี้ อาจไม่ใช่การกู้หน้าให้ฉินโจว แต่จะยิ่งทำให้สถานการณ์น่าอับอายกว่าเดิม!

แต่หลินจือไป๋กลับไม่พูดอะไร เขาก้าวเดินไปยังเวทีพร้อมกับเรียกใช้ระบบของเขาในใจ

"เฟยหง! เพิ่มแต้ม!"

"ให้ฉันเห็นขีดจำกัดของเธอ!"

หลินจือไป๋มีแต้มทักษะสะสมอยู่ 30 แต้ม

และเขาตัดสินใจที่จะใช้ทั้งหมดในครั้งนี้ เพราะในเมื่อแต้มเหล่านี้ได้มาจากคุณปู่ การใช้มันเพื่อคุณปู่ก็คือเรื่องที่สมควร!

ระดับการเขียนพู่กันของหลินจือไป๋ก่อนหน้านี้อยู่ที่ 80 แต้ม

ในขณะที่ระดับของจูเก๋อชิวเหลียงคือ 90 แต้ม

จากการที่ระบบสแกนผลลัพธ์ให้เขา

ดังนั้น หากต้องการพลิกสถานการณ์นี้ หลินจือไป๋จำเป็นต้องทำให้เหนือกว่าจูเก๋อชิวเหลียง!

เขาจึงตัดสินใจเพิ่ม 20 แต้ม ลงไปในทักษะการเขียนพู่กันของเขา!

ผลลัพธ์คือ...

แต้มการเขียนพู่กันของหลินจือไป๋เพิ่มขึ้นเป็น 100 แต้ม!

ระหว่างที่หลินจือไป๋เดินขึ้นเวที เสียงระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขา:

【ติ๊ง!】

【เพิ่มแต้มสำเร็จ!】

【ยินดีด้วย คุณได้รับมรดกพู่กันของ “เทพแห่งอักษร” อย่างสมบูรณ์แบบ!】

【ยินดีด้วย ระดับพู่กันของคุณได้เข้าสู่ขอบเขต “ความสมบูรณ์แบบแห่งสวรรค์และมนุษย์”!】