บนเวที

ผู้ชมไม่รู้เลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นเบื้องหลัง

และพวกเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าราชันย์ร้อยหน้าได้ประกาศความมั่นใจอย่างกล้าหาญไปแล้ว

หลังจากการแสดงอันยอดเยี่ยมของทุเรียนระเบิดจบลง

พิธีกรหวงลี่ก้าวขึ้นบนเวทีพร้อมประกาศว่า

"ขอต้อนรับนักร้องคนสุดท้ายของรอบนี้ ราชันย์ร้อยหน้า!"

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

บทสนทนาของผู้ชม

"ถึงคิวของราชันย์ร้อยหน้าอีกแล้ว คงเป็นเพลงแนวซึ้ง ๆ แบบ 《พ่อ》 อีกแน่เลย รอบนี้เขาคงร้องให้ฉันร้องไห้อีกไม่ได้แล้วล่ะ น้ำตาหมดเกลี้ยงแล้ว!"

"ฟังเพลงซึ้งมาทั้งวัน จิตใจฉันแข็งแกร่งเหมือนหินแล้ว!"

"ดวงของราชันย์ร้อยหน้าไม่ค่อยดีนะ ดันต้องร้องต่อจากทุเรียนระเบิดที่เพิ่งโชว์เพลงภาษาฉีสุดพิเศษ"

"เพลงภาษาฉีของทุเรียนระเบิดนี่มันสุดยอดจริง ๆ ถึงจะเป็นเพลงเกี่ยวกับความรักของแม่เหมือนกัน แต่ให้ความรู้สึกที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง!"

"ดูเหมือนแชมป์รอบนี้จะเป็นของทุเรียนระเบิดแน่ ๆ ช่วงสองสามรอบที่แล้ว ราชันย์ร้อยหน้าโดดเด่นมาก จนฉันคิดว่าเขาน่าจะมีลุ้นแชมป์รอบนี้ด้วยซ้ำ"

"ฮ่า ๆ ๆ ฝันไปเถอะ!"

"รอบนี้เต็มไปด้วยนักร้องทีมสีน้ำเงิน คะแนนของราชันย์ร้อยหน้าต้องแซงหน้า ราชินีบุปผา ต้นหลิวริมแม่น้ำ และ ทุเรียนระเบิด ซึ่งนั่นยากมาก ๆ เหมือนต้องสู้กับสามคนพร้อมกัน ไม่มีทางชนะได้หรอก!"

"จริง ๆ นะ ฉันว่าเขาอาจจะชนะต้นหลิวริมแม่น้ำกับราชินีบุปผาได้"

"แต่ยังไงก็ไม่มีทางเอาชนะเพลงภาษาฉีของทุเรียนระเบิดได้หรอก การแสดงนั้นมันสุดยอดเกินไป ราวกับราชาเสด็จกลับมาอีกครั้ง!"

ในฝั่งนักร้องที่รออยู่หลังเวที

ทุเรียนระเบิดจ้องมองไปที่ราชันย์ร้อยหน้าด้วยความมั่นใจ

แม้จะพูดถ่อมตัว แต่ในใจของเขากำลังคิดเกี่ยวกับรางวัลแชมป์แล้ว

"จะใช้รางวัลเพื่อช่วยฟื้นคืนชีพเพื่อนร่วมทีมดีไหม?"

"หรือจะเก็บไว้เป็นแผนสำรองสำหรับตัวเอง?"

สุดท้ายเขาตัดสินใจว่า

"เก็บไว้ใช้เองน่าจะปลอดภัยกว่า"

เพราะราชันย์ร้อยหน้าเป็นคนที่เต็มไปด้วยลูกเล่นแปลก ๆ

หากเกิดพลาดท่าในรอบสุดท้ายขึ้นมา มันจะสายเกินไปที่จะกลับมาแก้ตัวได้

ดังนั้นต้องเก็บ สิทธิพิเศษนี้ไว้เพื่อความปลอดภัยในรอบถัดไป!

"มาเลย ราชันย์ร้อยหน้า!"

"ให้ฉันดูซิ ว่านายจะงัดไม้ตายอะไรออกมาได้อีก?"

...

ที่โต๊ะกรรมการ

ฉินเลี่ยนยิ้มแล้วพูดว่า: "ไม่รู้เลยว่าเขายังมีท่าไม้ตายเหลืออยู่ไหม"

หลี่เซียวส่ายหัวแล้วตอบว่า: "ยากนะ เขาเคยโชว์ทั้งการสลับเสียงร้องแบบไร้รอยต่อ การร้องเสียงคล้ายไซเรนที่สะเทือนอารมณ์ หรือแม้แต่เพลงซึ้งสุดขั้ว เขาใช้ทุกอย่างไปหมดแล้ว"

เถียนเหว่ยพูดอย่างสบาย ๆ: "ไม่เป็นไรหรอก ถึงแพ้รอบนี้ เขาก็ยังได้ไปแข่งในรอบชิงชนะเลิศอยู่ดี"

จ้าวโยวเยว่พยักหน้าเห็นด้วย: "ราชันย์ร้อยหน้าเอาท่าไม้ตายออกมาใช้ตลอด จึงชนะได้เรื่อย ๆ แต่รอบนี้ทุเรียนระเบิดก็ใช้ท่าไม้ตายของตัวเองเหมือนกัน"

หานปัวกล่าวเบา ๆ: "นี่แค่รอบรองฯ เองนะ ทุกคนเริ่มงัดท่าเด็ดกันแล้ว รอบหน้าที่เป็นรอบชิงแชมป์ คงต้องสู้กันด้วยทุกอย่างที่มี!"

แสงไฟบนเวทีค่อย ๆ มืดลง

บรรยากาศค่อย ๆ เงียบสงัด

หลินจือไป๋ยืนอยู่กลางเวที สายตาของเขาหันไปมองที่ครอบครัวของเขาอีกครั้ง

พวกเขากำลังมองเขาอยู่

แม่ของเขากำลังจ้องมองเขาอย่างตั้งใจ

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว

หลินจือไป๋สูดหายใจลึก

จากนั้นพยักหน้าเบา ๆ ให้กับวงดนตรี

การแสดงของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้น…

ในวินาทีนั้นเอง...

เสียงดนตรีเริ่มบรรเลงขึ้น

บนจอขนาดใหญ่ที่ฉากหลัง มีชื่อเพลงปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน—

สี่คำ:

"รักเธอจริง ๆ"

ปฏิกิริยาของผู้ชม

เมื่อพิจารณาจากที่ราชันย์ร้อยหน้าเคยร้องเพลงเกี่ยวกับพ่อมาก่อน

ทุกคนจึงคาดเดาว่าเพลงนี้น่าจะเกี่ยวกับ "แม่"

"เป็นเพลงใหม่อีกแล้วเหรอ?"

"สงสัยจะเป็นเพลงซึ้ง ๆ เกี่ยวกับแม่อีกเพลงล่ะมั้ง"

ขณะที่ผู้ชมกำลังคิดเช่นนั้น

จู่ ๆ เสียงร้องอันไพเราะก็ดังก้องไปทั่วทั้งฮอลล์

"มือคู่นี้ไม่มีสิ่งใดมาประดับประดา"

"แต่นำพาความอบอุ่นที่อยู่ข้างหลังเสมอ"

"แม้จะพร่ำเพ้อแต่ก็ยังห่วงใย"

"รู้สึกผิดที่ไม่เคยรู้คุณค่า"

ปฏิกิริยาของกรรมการและผู้ชม

หานปัวถึงกับตาค้าง!

หลี่เซียวเงยหน้าขึ้นมามองทันที!

ฉันเลี่ยนตะลึงจนพูดไม่ออก!

จ้าวโยวเยว่อุทานด้วยความตกใจ: "นี่มัน…"

เถียนเหว่ยเสียงสั่นเล็กน้อย: "ภาษาฉี…"

ใช่แล้ว ภาษาฉี!

ราชันย์ร้อยหน้าร้องเพลงนี้เป็นภาษาฉีเช่นกัน!

การออกเสียงที่ชัดเจน การควบคุมเสียงที่สมบูรณ์แบบ ทำเอาทั้งฮอลล์เงียบงันด้วยความตกใจ!

"เป็นไปไม่ได้!"

"ไม่น่าเชื่อ!"

"ราชันย์ร้อยหน้า ก็ร้องภาษาฉีได้ด้วยเหรอ!?"

"นี่เขาจะทำให้เราประหลาดใจได้อีกกี่ครั้งกันเนี่ย!?"

ทุเรียนระเบิดที่อยู่หลังเวที

ถึงกับตะลึงงันภายใต้หน้ากากของตัวเอง ราวกับเห็นผีในเวลากลางวัน!

"นายร้องภาษาฉีได้ยังไงกัน!?"

"ไม่ใช่ว่านายเป็นนักร้องจากฉินโจวเหรอ!?"

"ทำไมนักร้องจากฉินโจวถึงร้องภาษาฉีได้ชัดเจนขนาดนี้!?"

...

บนเวที

หลินจือไป๋ไม่สนใจสายตาของใครทั้งนั้น

ในวินาทีนี้เขาใช้ "เสียงจริง" ของตัวเองอีกครั้ง

"ช่วงเวลาอื่นอาจจะเล่นสนุกได้ แต่สำหรับรอบนี้… ฉันต้องใช้เสียงของตัวเองเท่านั้น!"

เสียงร้องของเขาดังกังวาน ผสมผสานกับเสียงดนตรีที่อบอวลไปทั่วทั้งฮอลล์

"แม้จะลุ่มหลงในท่วงทำนอง แต่เธอก็ไม่เคยชื่นชม"

"แต่ความรักของแม่ไม่เคยจางหาย"

"ตั้งใจฝ่าฟันกับความลังเลในใจ"

"เพื่อสักวันจะตอบแทนพระคุณได้"

"สายลมฤดูใบไม้ผลิชโลมใจให้อบอุ่น"

"ความห่วงใยที่เธอมอบให้นั้นไม่มีคำบรรยาย"

ความรู้สึกส่วนตัวของหลินจือไป๋

เขาไม่เคยลืมเลยว่า

ในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิต

กำลังใจจากแม่คือสิ่งที่คอยพยุงเขาเอาไว้เสมอ

แม้แม่จะชอบแซวว่าเขาร้องเพลงเพี้ยน

แต่นั่นก็เป็นแค่คำล้อเล่นแบบอบอุ่นใจ

เพราะไม่ว่าเขาจะเลือกทำอะไรก็ตาม

แม่ของเขาก็ทุ่มเทสนับสนุนอย่างเต็มที่เสมอ

เสียงเพลงที่ดังกึกก้องไปทั่วฮอลล์

เสียงภาษาฉีที่เปล่งออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ

แม้แต่ทุเรียนระเบิดที่เป็นคนฉีโจวแท้ ๆ ก็หาข้อผิดพลาดไม่ได้!

ต้นหลิวริมแม่น้ำและราชินีบุปผานั่งเงียบด้วยความตะลึง

เพราะพวกเขาสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ปกติ

"ทุเรียนระเบิดดูไม่มั่นใจเหมือนเดิมแล้ว…"

"แต่ราชันย์ร้อยหน้ากลับอยู่ในสภาพที่ดีที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา!"

จุดไคลแมกซ์ของเพลง

หลินจือไป๋หันไปมองที่นั่งของครอบครัว

สายตาของเขาประสานกับดวงตาของแม่อย่างมั่นคง

"คือเธอ!"

"แววตาที่แสนอบอุ่น!"

"สอนให้ฉันเผชิญหน้ากับอนาคตอย่างเข้มแข็ง!"

"บอกฉันเสมอ!"

"ว่าการล้มลงไม่ใช่เหตุผลที่จะยอมแพ้!"

เสียงกลองกระหึ่ม

เสียงเบสระเบิดพลัง

เสียงกีตาร์ผสมผสานกับเครื่องดนตรีอื่น ๆ

ทั้งหมดระเบิดออกมาพร้อมกับ เสียงร้องทรงพลัง ของหลินจือไป๋!

"ไม่มีคำใดจะตอบแทนพระคุณได้!"

"ความรักของเธอกว้างใหญ่เกินกว่าจะวัดค่า!"

"ได้โปรดให้ฉันได้พูดว่า รักเธอจริง ๆ!"

ความรู้สึกที่ไม่เคยพูดออกมา...

คำพูดที่ยากจะเอ่ยออกมาในชีวิตประจำวัน

วันนี้ถูกถ่ายทอดอย่างเต็มเปี่ยมผ่านเสียงเพลง

และภายใต้หน้ากากนี้ เขาไม่รู้สึกเขินอายอีกต่อไป

เหงื่อเริ่มผุดบนหน้าผาก

แต่เลือดในร่างกายของเขากำลังเดือดพล่าน!

ทุกถ้อยคำ ทุกโน้ตเพลง คือเสียงแห่งความรักที่แท้จริง

หลินจือไป๋ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นเบื้องหลัง

ในตอนนี้ เขาทุ่มเททุกอย่างเพื่อการร้องเพลง

สายตาของเขาประสานกับสายตาของแม่

และเขาได้ใช้เสียงเพลงเพื่อส่งผ่านความรักที่อยู่ในใจอย่างลึกซึ้ง

"ยังคงจำได้ดี ถึงมืออันอบอุ่นคู่นั้น"

"ที่คอยดูแลฉันไม่เคยเปลี่ยนไป"

"ความฝันในวันนี้... ในที่สุดก็ได้รอคอย"

"หวังจะได้แบ่งปันแสงสว่างอันงดงามนี้"

"ขอบคุณสำหรับการดูแลตลอดหลายปีที่ผ่านมา"

"ผมค่อย ๆ ทำตามความฝันของตัวเองทีละก้าว"

"ทุกความสำเร็จ ทุกเกียรติยศ… ผมอยากแบ่งปันกับคุณแม่และครอบครัว"

"แม่ครับ!"

"แม่ได้ยินไหม?"

เหมือนกับเนื้อเพลงที่เขาร้อง

"สายลมฤดูใบไม้ผลิและสายฝน อบอุ่นหัวใจของผม"

"ความห่วงใยของแม่ที่มอบให้ผม ตลอดชีวิตโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย"

หลินจือไป๋ ชี้นิ้วไปยังที่นั่งของแม่อย่างมั่นคง

"ใช่แล้ว!"

"แววตาอบอุ่นคู่นั้น!"

"สอนให้ผมเผชิญหน้ากับเส้นทางข้างหน้าอย่างเข้มแข็ง"

"เตือนผมเสมอว่า แม้จะล้มลงก็ไม่ควรยอมแพ้!"

เมื่อถึงท่อนฮุคครั้งที่สอง!

ทั้งฮอลล์ระเบิดความรู้สึกออกมาอย่างเต็มที่!

น้ำตาของผู้ชมไหลรินอีกครั้ง!

ทั้งที่ทุกคนคิดว่าตัวเองจะไม่ร้องไห้อีกแล้ว...

ทั้งที่บอกกับตัวเองว่า "น้ำตาหมดไปแล้ว"

ทั้งที่พยายามทำใจให้แข็งเหมือนหิน

แต่เมื่อได้ฟังเพลง 《รักเธอจริง ๆ》

ทุกความรู้สึกกลับพังทลายลงอย่างไม่อาจควบคุมได้!

ความซาบซึ้งถาโถมเข้าสู่หัวใจของทุกคนอย่างรุนแรง!

ผู้ชมโบกมือไปตามจังหวะเพลง

พวกเขาไม่สามารถต้านทานความรู้สึกนี้ได้เลย

การเปรียบเทียบระหว่างการแสดงของทุเรียนระเบิดและหลินจือไป๋

เพลงภาษาฉีของทุเรียนระเบิด นั้นโดดเด่นเพราะ "ความสดใหม่"

ซึ่งทำให้ผู้ชมรู้สึกแปลกใหม่และน่าสนใจ

แต่สำหรับราชันย์ร้อยหน้า

เพลงภาษาฉีของเขาเต็มไปด้วย "อารมณ์ความรู้สึก" ที่เข้มข้นกว่า

และทำนองที่ติดหูมากกว่า เพราะเป็นเพลงแนวร็อก

ซึ่งสามารถขยายทุกความรู้สึกให้ก้องกังวานไปทั่วทั้งฮอลล์

"ไม่สามารถอธิบายได้ ว่าจะตอบแทนพระคุณได้อย่างไร!"

"ความรักของแม่กว้างใหญ่ไพศาลเกินจะวัดได้!"

สายตาของหลินจือไป๋กวาดไปยัง พ่อ แม่ พี่ชาย และพี่สาว

เขารู้ว่า ทุกคนได้ยินเสียงร้องของเขา

"ขออนุญาตให้ผมได้พูดว่า…"

"ผมรักคุณจริง ๆ!"

ทุกคำร้อง ทุกท่วงทำนอง คือความรักที่เขาไม่เคยพูดออกมา

แต่ในวันนี้… เสียงเพลงได้เป็นตัวแทนของความรู้สึกทั้งหมดนั้น

และส่งตรงไปถึงคนที่เขารักมากที่สุด "แม่"