รายการเริ่มออกอากาศ

เสียงเพลงดังขึ้น

การแสดงเปิดตัวด้วยการเต้นและร้องเพลงสุดเร้าใจ ทำให้บรรยากาศในสถานที่ถ่ายทำลุกเป็นไฟทันที ผู้ชมราวหนึ่งถึงสองร้อยคนที่ยืนอยู่หน้าเวทีต่างก็ตะโกนเชียร์และปรบมือเสียงดังสนั่น ท่ามกลางแสงไฟที่ส่องประกายสวยงาม พิธีกรชายหญิงสองคนพร้อมด้วยนักร้องนำก็ปรากฏตัวบนเวที

หน้าจอโทรทัศน์

หลินซี อุทานด้วยความตกใจ:

"ให้คนดูยืน ตอนถ่ายรายการเหรอ?"

ผู้ชมในสถานที่ถ่ายทำต่างยืนกันหมด! น่าเซิน ลงทุนทำสถานที่ถ่ายทำสุดไฮโซ แต่กลับไม่จัดเก้าอี้ให้ผู้ชมแม้แต่ตัวเดียว?

พิธีกร

พิธีกรทั้งสองคนดูค่อนข้างอายุน้อย แม้ว่าจะมีชื่อเสียงพอสมควร แต่ในเมื่อ น่าเซิน ให้ความสำคัญกับรายการนี้ขนาดนี้ ทำไมถึงไม่เชิญพิธีกรที่มีชื่อเสียงหรือประสบการณ์มากกว่านี้มาสร้างความน่าเชื่อถือล่ะ?

นักร้องนำก็เหมือนกัน

นักร้องนำที่เชิญมาเป็นเพียงนักร้องระดับกลางๆ ที่คนพอจะคุ้นหน้า แต่ไม่ได้มีชื่อเสียงมากมาย

"เป็นไปตามคาด"

หลินเซิ่งเทียน กล่าวพร้อมถอนหายใจ:

"การให้ผู้ชมยืนถ่ายทำแบบนี้ จะช่วยสร้างบรรยากาศที่คึกคัก เพราะเมื่อทุกคนยืนอยู่ ไม่มีใครรู้สึกแยกออกจากกัน มันช่วยให้เกิดความใกล้ชิดและมีส่วนร่วมมากขึ้น การเลือกพิธีกรที่อายุน้อยก็เช่นกัน เพราะพิธีกรที่อายุน้อยจะดูมีพลังและกระตือรือร้น ซึ่งในเวทีแบบนี้ ความเป็นมืออาชีพของพิธีกรไม่ต้องถึงขั้นสมบูรณ์แบบ ขอแค่ผ่านมาตรฐานก็พอ ที่สำคัญคือการสร้างบรรยากาศให้เหมาะสม"

เป็นแบบนั้นจริงหรือ?

หลินซีไม่เคยคิดถึงเรื่องเหล่านี้ แต่สิ่งที่หลินเซิ่งเทียนพูดก็ฟังดูมีเหตุผลไม่น้อย

ส่วน หลินจื้อไป๋ ก็กำลังเพลิดเพลินกับการกินเมล็ดแตงโมไปเรื่อยๆ โดยไม่พูดอะไร แต่สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรทัศน์เพื่อยืนยันว่ารายการทั้งหมดกำลังดำเนินไปตามแผนที่เขาวางไว้โดยไม่มีอะไรผิดแผน

พิธีกรทั้งสองคนแสดงความกระตือรือร้นอย่างเต็มที่

พิธีกรชาย: "สวัสดีครับผู้ชมในห้องส่งและผู้ชมหน้าจอโทรทัศน์ทุกท่าน!"

พิธีกรหญิง: "ยินดีต้อนรับสู่รายการ ฉันรักการจำเนื้อร้อง รายการเพลงสุดพิเศษที่สนับสนุนโดย นมสดเทียนเทียน!

พิธีกรชาย: "ผมคือพิธีกร เสี่ยวหวัง"

พิธีกรหญิง: "และดิฉันคือพิธีกร เสี่ยวตง"

พิธีกรชาย: "กติกาการแข่งขันของเราวันนี้ง่ายมาก ใครสามารถร้องเพลงโดยไม่ผิดเนื้อ ก็สามารถผ่านเข้ารอบได้ ไม่ว่าคุณจะอายุเท่าไหร่ หรือมีความสามารถในการร้องเพลงมากน้อยแค่ไหนก็ตาม..."

พิธีกรหญิง: "แล้วหน้าตาล่ะ?"

พูดจบ เธอก็ทำท่ายืดตัวเล็กน้อยพร้อมจัดผมให้ดูโดดเด่น

พิธีกรชาย: "คนหน้าตาแบบคุณก็เข้าร่วมได้ คนหน้าตาแบบผมก็เข้าร่วมได้ เราเปิดโอกาสให้ผู้ชมทุกคนมีสิทธิ์เข้าร่วม เพียงแค่โชคดีได้รับเลือกเท่านั้น!"

พิธีกรหญิง: "สุ่มเลือก? ไม่มีแขกรับเชิญเหรอ?"

พิธีกรชาย: "ผู้ชมในสถานที่ก็คือแขกรับเชิญของเรา คนที่ถูกสุ่มเลือกขึ้นมาก็คือดาราของค่ำคืนนี้!"

การโต้ตอบของพิธีกรทั้งสองดูตลกและเป็นกันเอง

ขณะเดียวกัน วงการบันเทิงที่ติดตามชมรายการนี้ก็มีความรู้สึกหลากหลาย

แม้ว่าหลายคนจะตั้งคำถามต่างๆ นานา แต่ในใจลึกๆ พวกเขาก็ยังสงสัยและอยากรู้ว่า น่าเซิน กำลังซ่อนอะไรไว้ ทำไมถึงมั่นใจในรายการนี้ขนาดนี้?

แต่พอดูไปเรื่อยๆ หลายคนในวงการก็เริ่มมีปฏิกิริยาแปลกๆ

"น่าเซิน ไม่ได้ซ่อนอะไรเลยนี่นา! ดูจากคำอธิบายของพิธีกร มันก็แค่การแข่งขันร้องเพลงตามเนื้อเพลงง่ายๆ จริงๆ!"

"รายการแบบนี้จะสนุกได้ยังไง?"

"มันดูง่ายเกินไป"

"ไม่มีแขกรับเชิญเลยเหรอ? สุ่มเลือกจากคนดูจริงเหรอ?"

"ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันสุ่มจริงๆ รายการต้องเตรียมตัวล่วงหน้าด้วยการเลือกคนร้องเพลงเก่งหรือหน้าตาดีมาบ้างแน่ๆ"

"ฉันก็คิดแบบนั้น!"

"แต่บรรยากาศในรายการก็ดูดีนะ"

"บรรยากาศดีจริงๆ สองพิธีกรก็ดูเข้ากับแนวของรายการ แต่การแข่งขันเนื้อเพลงมันไม่น่าดึงดูดเลย"

"แล้วทีเด็ดที่ว่าน่ะอยู่ไหน?"

"เอาจริง ๆ มันก็แค่การร้องเพลงตามเนื้อจริง ๆ เหรอ?"

"..."

และแล้วการแข่งขันในรอบแรกก็เริ่มขึ้น

บนเวที นักร้องนำระดับกลางเริ่มร้องเพลงเปิดด้วยเพลงป็อปคลาสสิกที่คนในฉินโจวคุ้นเคยกันดี ทำนองที่ติดหูและเป็นที่รู้จักในวงกว้าง เพลงนี้มีชื่อว่า “วันนั้นปีนั้น”

“ฤดูหนาวปีนั้นในรูปถ่าย...”

“รอยยิ้มของเธอยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง...”

“ขี้บุหรี่ที่ร่วงหล่นในชั่วพริบตา...”

“ดับสัญญาที่เคยปฏิญาณไว้...”

“อยากกลับไปยังวันนั้นอีกครั้ง...”

“เธอจับมือฉันแล้วเดินไปริมทะเล...”

เพลงเก่าแนวคลาสสิกแบบนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความคิดถึง แม้ว่าเนื้อเพลงจะเรียบง่ายตรงไปตรงมา แต่คนฟังกลับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกในอดีต หลินซี ถึงกับร้องตามเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว

บนเวที

พิธีกรทั้งสองคนลงมาจากเวทีและเริ่มมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชม

เมื่อถึงท่อนหนึ่งที่นักร้องนำหยุดร้อง ทำนองเพลงยังคงเล่นต่อไป พิธีกรชายจู่ ๆ ก็ยื่นไมโครโฟนแบบ “สุ่ม” ไปให้กับผู้ชมคนหนึ่งที่กำลังร้องตามอยู่ ผู้ชมคนนั้นเป็นคุณลุงท่านหนึ่งซึ่งดูตื่นเต้นมาก เสียงร้องของเขาดังขึ้นโดยไม่รู้ตัวว่าเขาโดนเลือก:

“ร้านอาหารในวันนั้นกลายเป็นร้านกาแฟไปแล้ว...”

“ความรักในวันนั้นได้ถูกกาลเวลาชะล้างไป...”

ตามกติกาของรายการ ผู้ชมที่ถูกสุ่มเลือกและร้องเนื้อเพลงได้ถูกต้องจะได้รับสิทธิ์เป็นผู้เข้าแข่งขันในวันนี้ทันที คุณลุงคนนี้จึงได้กลายเป็นผู้เข้าแข่งขันอย่างเป็นทางการ!

ต่อมา พิธีกรหญิงก็เริ่มสุ่มผู้ชมเพื่อมีปฏิสัมพันธ์เช่นกัน

เมื่อพิธีกรชายหญิงวนไปทั่วพื้นที่ ผู้เข้าแข่งขัน 6 คนก็ถูกเลือกออกมาอย่างเรียบร้อย แต่สิ่งที่ทำให้คนในวงการถึงกับพูดไม่ออกคือ... ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 6 คนนี้กลับดูแตกต่างจากสิ่งที่คาดการณ์ไว้โดยสิ้นเชิง

คุณป้าหน้าตาธรรมดา!

คุณลุงอายุมาก!

เด็กหนุ่มหน้าตาเหมือนนักเรียน!

สาวแว่นที่ดูเงียบขรึม!

สาวออฟฟิศที่แต่งตัวดูภูมิฐาน!

เด็กชายตัวอ้วนใส่หมวก!

ตอนแรกหลายคนคิดว่ารายการนี้น่าจะเตรียมตัวล่วงหน้า เชิญหนุ่มสาวหน้าตาดีมาเป็นผู้เข้าแข่งขัน แต่พอมองดูดี ๆ ผู้เข้าแข่งขันที่ถูกเลือกจริง ๆ กลับเป็นคนธรรมดาแบบที่หาเจอได้ง่าย ๆ ตามท้องถนน นอกจากสาวออฟฟิศที่ดูดีหน่อย ส่วนคนอื่น ๆ ดูเหมือนจะไม่มีอะไรโดดเด่น

แล้วเรื่องการร้องเพลงล่ะ?

ตอนที่ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 6 คนเริ่มร้องเพลง บอกเลยว่าฝีมือการร้องไม่ได้มีอะไรพิเศษนัก มีเพียงเด็กชายตัวอ้วนใส่หมวกที่เสียงร้องดูหนักแน่นเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้ถึงขั้นยอดเยี่ยมอะไร

“ให้ตายเถอะ!”

“แบบนี้ก็ได้เหรอ?”

“สุ่มเลือกจริง ๆ เหรอ?”

“อาจจะมีการเตรียมตัวล่วงหน้า แต่ถ้าจะเตรียมตัวก็เตรียมแบบแนบเนียนเกินไปหน่อย ไม่มีทั้งความสามารถด้านร้องเพลง ไม่มีแม้แต่หน้าตาที่โดดเด่นเลยเหรอ?”

หน้าจอโทรทัศน์

คนในวงการหลายคนถึงกับตะลึง รายการนี้ไม่ปราณีแม้กระทั่งการโปรโมต ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปตามที่พูดเป๊ะ แล้วรูปแบบนี้ผู้ชมจะชอบจริงเหรอ?

แต่พวกเขาอาจกำลังมองข้ามบางอย่าง

เมื่อผู้เข้าแข่งขันทั้ง 6 คนถูกเลือกเสร็จเรียบร้อย การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น นักร้องนำคนที่สองเป็นคนเริ่มต้นการร้องเพลง คราวนี้เป็นนักร้องนำที่สวยมาก เสียงหวานจับใจ และทันทีที่เธอเริ่มร้อง เสียงเชียร์ก็ดังขึ้นทั่วทั้งสถานที่

“ฉันอยู่ในฤดูที่ห้าของปี...”

“มีทั้งลม ฝน และหิมะ...”

เพลงนี้ก็เป็นเพลงฮิตอีกเพลงหนึ่ง มีชื่อว่า “ฤดูที่ห้า” ซึ่งเป็นเพลงแจ้งเกิดของนักร้องดังคนหนึ่ง นักร้องนำร้องไปสองสามท่อนก่อนจะส่งสัญญาณเชิญผู้เข้าแข่งขันคนแรกขึ้นมาร้องต่อ

คุณลุงคนเดิมขึ้นมาร้องต่อจากนักร้องนำได้อย่างราบรื่น

จากนั้นผู้เข้าแข่งขันคนที่สอง และคนที่สามก็ร้องต่อไปได้เรื่อย ๆ

จนมาถึงผู้เข้าแข่งขันคนที่สี่

สาวแว่นที่ดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด แม้ว่าเธอจะสามารถร้องเนื้อเพลงได้ถูกต้อง แต่เสียงของเธอกลับเพี้ยนไปจนทำให้คนในสถานที่ต่างหัวเราะลั่น

แม้แต่นักร้องนำเองก็อดหัวเราะไม่ได้

พิธีกรชายยกไมโครโฟนขึ้นมาพูดแทรกอย่างขำขันว่า:

“คุณแค่บอกมาว่ามันถูกหรือผิด!”

พิธีกรหญิงหัวเราะจนตัวโยน!

ผู้ชมในสถานที่ต่างก็หัวเราะหนักขึ้นไปอีก ใช่แล้ว เนื้อเพลงของเธอไม่ผิด แต่เสียงของเธอนี่สิ... “แค่บอกว่ามันถูกหรือผิดก็พอแล้ว!”

...

หน้าจอโทรทัศน์

หลินซี หัวเราะเสียงดังลั่น:

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! เธอร้องเพลงให้เพี้ยนได้ขนาดนี้ได้ยังไง!"

หลินเซิ่งเทียน แอบยิ้มมุมปาก

หลินจือไป๋ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม

ทันใดนั้น คุณแม่ที่เดินผ่านมาพอดีได้ยินเสียงหัวเราะของหลินซี จึงเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น พอได้ยินเสียงเพลงจากโทรทัศน์ เธอก็เริ่มฮัมตามโดยไม่รู้ตัว

เพลงจบลง

คุณแม่เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยความสงสัย:

"พวกเธอดูอะไรกันอยู่ ทำไมถึงมีคนร้องเพลงเก่า ๆ แบบนี้ได้?"

เพลงนี้เก่ามาก เก่าจนเกือบจะอายุพอ ๆ กับคุณแม่ แต่ถึงอย่างนั้น คุณแม่ก็ยังจำเนื้อเพลงได้อย่างชัดเจน เมื่อดนตรีดังขึ้นก็เหมือนความทรงจำในวัยสาวของเธอถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง

"รายการวาไรตี้ครับ" หลินจือไป๋ตอบสั้น ๆ

คุณแม่ยืนดูโทรทัศน์อยู่สักพัก ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนโซฟา "รายการนี้ดูน่าสนุกดีนะ"

"ใช่ค่ะ!" หลินซีชี้ไปที่สาวแว่นคนหนึ่งบนเวที "คนนี้ร้องเพี้ยนแบบน่าเหลือเชื่อเลย ฮ่าฮ่าฮ่า! ทำเอาฉันขำจนจะเป็นบ้า!"

รายการดำเนินต่อไป

อีกเพลงหนึ่งถูกเล่นขึ้นมา เป็นเพลงเก่าคลาสสิกอีกเพลง เมื่อดนตรีเริ่มขึ้น คุณแม่ก็เริ่มฮัมตามอีกครั้ง

พูดได้ว่า DNA ของคุณแม่เคลื่อนไหวแล้ว

แต่ยังไม่ทันร้องจบ คุณแม่ก็หัวเราะออกมาไม่หยุด เพราะผู้เข้าแข่งขันคนถัดมา ร้องเพี้ยนแบบสุด ๆ อีกครั้ง

"นี่มันรายการอะไรเนี่ย!" คุณแม่หัวเราะพลางตบเข่าดังป้าบ:

"คนแบบนี้ยังมาเป็นผู้เข้าแข่งขันได้เหรอ? ถ้าฉันขึ้นไป ฉันก็ทำได้เหมือนกัน! ร้องยังไม่ดีเท่าฉันเลย! เดี๋ยวนี้รายการเพลงไม่มีมาตรฐานเลยหรือไง? ไอ้เจ้าเสี่ยวเฮยที่เสียงเพี้ยนยังร้องดีกว่าคนนี้อีก!"

หลินจือไป๋: "......"

(ฉู่ฉือ นักร้องระดับหก: ผมขอค้าน!)

แต่ต้องยอมรับว่า การร้องเพลงเพี้ยนแบบนี้ทำให้เกิดจุดฮาได้ง่ายมาก โดยเฉพาะเมื่อร้องเพี้ยนไปจนเหมือนหลุดไปอยู่ในอีกจักรวาลหนึ่ง แม้ว่าเนื้อเพลงจะถูกต้องเป๊ะ แต่ทุกอย่างที่เหลือไม่เข้ากับเพลงเลยแม้แต่น้อย!

และก็เป็นแบบนี้เรื่อย ๆ

จนถึงรอบของนักเรียนชายคนหนึ่ง เขาเริ่มอ้ำอึ้ง ตอบไม่ได้ และจู่ ๆ เขาก็หลับตาแล้วตะโกนออกมาดังลั่นว่า:

"ฉันรักเธอ โจวชิวหนาน!"

โครม!!

เสียงหัวเราะและเสียงโห่แซวดังสนั่นทั่วทั้งสถานที่ ความสดใสของวัยรุ่นช่างดีจริง ๆ! แม้แต่พิธีกรทั้งสองก็ยังหัวเราะตามไปด้วย แม้เด็กหนุ่มจะถูกคัดออก แต่คำพูด “ลาเวที” ของเขาก็สร้างสีสันให้กับรายการได้อย่างมาก แถมเขายังใช้โอกาสนี้สารภาพรักผ่านหน้าจอไปด้วย!

"โจวชิวหนานคือใคร?"

"แฟนของผมครับ..."

หลังจากพูดจบ เด็กหนุ่มก็หน้าแดงและปิดหน้าตัวเองเดินลงจากเวที

กล้องหันไปจับภาพเด็กหนุ่มคนนั้นที่ลงมาจากเวที ปรากฏว่ามีเด็กสาวคนหนึ่งกำลังบิดหูของเขาด้วยความเขิน เธอคือโจวชิวหนาน แฟนสาวที่เขาเพิ่งสารภาพรักไปนี่เอง บรรยากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความรักที่หวานจนเลี่ยน!

"โอ้! โอ้! โอ้!"

ผู้ชมต่างโห่ร้องแซวกันอย่างสนุกสนาน

ในตอนนี้รายการเพิ่งจะดำเนินไปเพียง 1 ใน 3 เท่านั้น

แต่บรรยากาศกลับคึกคักอย่างที่รายการอื่นไม่เคยมีมาก่อน

หน้าจอโทรทัศน์

คนในวงการหลายคนที่กำลังดูอยู่ถึงกับอึ้ง และในกลุ่มแชทออนไลน์ของคนในวงการที่กำลังพูดคุยกัน บรรยากาศก็เริ่มแปลกขึ้นเรื่อย ๆ

"นี่มัน..."

"แค่ก ๆ..."

"แบบว่า..."

"ดูเหมือนจะน่าสนใจหน่อย ๆ นะ?"

"เออ ก็ดูไปเรื่อย ๆ แหละ..."

บทสนทนาในกลุ่มแชทเริ่มเงียบลง ต่างจากตอนเริ่มแรกที่เต็มไปด้วยเสียงวิจารณ์ ตอนนี้กลับรู้สึกประหลาดใจอย่างบอกไม่ถูก

มันแปลกมาก!

แปลกสุด ๆ!

ถ้าพูดว่ารายการนี้มีการวางแผนที่ดี ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรพิเศษเลย "น่าเซิน" ไม่ได้ซ่อนอะไรเอาไว้เลยจริง ๆ กติกาก็ง่าย ๆ แค่จำเนื้อเพลงให้ได้เนี่ยแหละ เนื้อหารายการก็ตรงกับที่โฆษณาไว้ทุกประการ ถ้าดูจากปัจจัยเหล่านี้ รายการควรจะน่าเบื่อสิ มันเหมือนเกมเล่นขายของของเด็ก ๆ ชัด ๆ

แต่ทำไมล่ะ?

ทำไมถึงรู้สึกว่า... มันสนุกมาก?!