คุณปู่กับจางมีแรจู่ ๆ ก็แสดงสีหน้าอ่อนโยนขึ้นมา

“งั้นรีบไปแล้วกลับมาก็แล้วกัน ไปด้วยกันเถอะ”

รู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่ได้ผลเกินคาด แต่ก็ดีที่ดูเหมือนไม่ทำให้เป็นห่วงมากนัก

ผมจะได้ไปกินบุฟเฟ่ต์แล้ว

ระหว่างรับประทานอาหารเย็น เราคุยเรื่องสุริยุปราคากันต่อ

“งั้นพรุ่งนี้ฉันไปรับนะคะ”

“ไม่ต้องลำบากขนาดนั้น เจอกันที่โรงหนังเลยก็พอ”

หลังจากแยกกับจางมีแรที่ลานจอดรถ กลับถึงบ้าน คุณปู่ดูเหมือนจะเหนื่อยจากการเดินทางไกล จึงถอนหายใจยาว

ขณะที่ท่านกำลังอาบน้ำ ผมจัดกระเป๋าเดินทางให้ และชงชาส้มยูจาสองแก้วที่คุณปู่ชอบ

กลิ่นหอม แถมน้ำตาลเยอะจนน่าจะถูกใจ

หลังจากอาบน้ำเสร็จ คุณปู่เริ่มหาเป้ใบเล็ก

“ฮุน ทำไมเสื้อหายไปล่ะ?”

“ผมเอาเข้าเครื่องซักผ้าไว้แล้วครับ”

ผมยื่นชายูจาให้ ท่านยิ้มบาง ๆ

“ระวังน้ำร้อนด้วยนะ เดี๋ยวจะลวกมือเอา”

คุณปู่มักจะพูดคำว่า "ขอบใจ" ด้วยวิธีแบบนี้

“ดื่มแล้วพักในแคปซูลสักหน่อยนะครับ”

“ไม่ล่ะ คืนนี้มานอนกับปู่ดีกว่า”

คุณปู่พูดสิ่งที่ไม่คาดคิด

ช่วงนี้ผมดูละครหรือวิดีโอบ็อบ รอสส์ทางนิวทูปก่อนนอน เพราะชาชีฮยอนปลดล็อกโหมดควบคุมโดยผู้ปกครองให้แล้ว

‘ถ้านอนด้วยกันก็จะดูไม่ได้เลยนี่นา’

คงเป็นเพราะห่างกันมาหนึ่งอาทิตย์ ท่านเลยอยากนอนด้วยกันหลังจากนาน ๆ ที

“ถ้ากลัวอยู่คนเดียว ก็น่าจะพูดออกมาตรง ๆ ตั้งแต่แรกสิ มันน่าอายตรงไหนล่ะ เอ้า มาปูผ้าห่มกัน”

“……”

ไม่คิดว่าจะเกิดผลข้างเคียงแบบนี้

ท่าที่เคยใช้บ่อยเพื่อดูพ่อแม่ทำงานหรือดูรายการโชว์ตอนดึก เริ่มใช้ไม่ได้ผลซะแล้ว

...

พอผมติดต่อหาอ็องรี มาร์โซ เขาบอกว่าเขาอยู่ที่เกาหลีแล้ว

พอผมบอกว่าอยากจะถามเรื่องเกี่ยวกับซาลง เขาก็ชวนไปกินข้าวกลางวันคุยกัน

เขาบอกว่าจะมาหาที่หน้าบ้านเลย ผมก็เลยตกลง

“คุณปู่ครับ ผมขอออกไปข้างนอกแป๊บนะครับ”

“จะไปไหน?”

“ไปหาเพื่อนครับ”

“เพื่อน? ชีฮยอนเหรอ?”

ถ้าบอกว่าจะไปหาอ็องรี มาร์โซ คุณปู่อาจจะเป็นห่วง แต่ผมก็ไม่อยากโกหก

“อ็องรี มาร์โซครับ”

คุณปู่กะพริบตา

“ดูเหมือนจะเข้ากันได้ดีสินะ”

ท่านไม่ได้ต่อต้านเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับถามความเห็นของผมแทน

จริง ๆ แล้ว ถ้าไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับเขาโดยตรง ท่านก็มักจะเคารพความคิดของผมเสมอ ผมเลยไม่กังวลมากนัก

คงเพราะผมพูดอย่างเปิดเผยโดยไม่ปิดบัง ท่านจึงเชื่อใจ

“ผมคิดว่าเขาไม่ใช่คนไม่ดีน่ะครับ แล้วก็อยากถามเรื่องซาลงน่ะ เขาเป็นกรรมการของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสครับ”

“อืม…”

คุณปู่ครุ่นคิดแล้วพยักหน้า

“ถ้ามีอะไรให้รีบโทรมานะ แล้วจะเจอกันที่ไหนล่ะ?”

“ร้านกาแฟหน้าโครงการน่ะครับ”

“ไม่ต้องให้ปู่ไปด้วยแน่นะ?”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปเองครับ”

ผมออกจากบ้าน เดินประมาณสามนาทีก็ถึงร้านกาแฟที่มักจะแวะซื้อมาการงกับคุณปู่บ่อย ๆ

แต่วันนี้ร้านที่เงียบสงบกลับถูกล้อมด้วยชายท่าทางน่ากลัว

พอเดินเข้าไป พวกเขาก็เปิดประตูให้

“ขอบคุณครับ”

พอเข้าไปข้างในก็ไม่เห็นเจ้าของร้าน มีแค่อ็องรี มาร์โซ มิเชล พลาตินี และอาร์แซง

มาร์โซใส่กางเกงผ้าฝ้ายสีงาช้าง เสื้อลินินสีดำที่เหน็บไว้ด้านหน้าให้เห็นเข็มขัดสีน้ำตาล

แว่นกันแดดและนาฬิกาหรูที่ใส่ไม่ซ้ำกันเลย

“มาร์โซ, มิเชล, อาร์แซง”

ผมทัก พอมาร์โซหันมาก็จิ๊ปากใส่

มิเชลกับอาร์แซงทักทายอย่างเป็นมิตร

“เป็นไงบ้าง?”

“ดีครับ แล้วคุณล่ะครับ มิเชล?”

“ฉันก็ดีตลอดนั่นแหละ”

ทั้งที่ไม่ได้พูดหรือทำอะไรโอ้อวดเลย แต่เธอกลับดูสง่างามอยู่เสมอ

“แล้วคนอื่น ๆ ล่ะครับ?”

“ฉันไม่ชอบถูกขัดจังหวะ”

อ็องรี มาร์โซตอบขึ้นมา

ดูเหมือนเขาจะขอทางร้านไว้ล่วงหน้า

เพราะมีมิเชลกับอาร์แซงอยู่ด้วย คงไม่ถึงกับใช้วิธีข่มขู่

พอมาร์โซส่งสัญญาณด้วยสายตา อาร์แซงก็เรียกชายหนุ่มคนหนึ่งมาให้ฉันดูเมนู

อาหารพวกนี้ไม่ใช่เมนูของร้าน แถมไม่มีราคาด้วย

“นี่คืออะไรครับ?”

“เป็นเมนูสำหรับมื้อกลางวันครับ ถึงแม้จะไม่ได้อยากทานอะไรก็ตาม บอกได้เลยครับ เดี๋ยวจะเตรียมให้ทันที”

“……”

พุงปลากระโทงแทงกับชีสนมแพะเคิร์ดแบบคาพรีโช, มะเขือเทศรมควัน, กุ้งแดงย่าง, หมูราดซอสเห็ดทรัฟเฟิล ฯลฯ มีอาหารหลายรายการเขียนไว้

วันนี้ตอนกลางคืนตั้งใจจะไปกินบุฟเฟ่ต์เลยว่าจะปล่อยท้องว่างไว้ แต่กลายเป็นเรื่องใหญ่แล้ว

เช้าก็ต้องกินเพราะคุณปู่คะยั้นคะยอ แล้วถ้ากลางวันก็ต้องกินแบบนี้อีก คงจะกินบุฟเฟ่ต์ไม่เต็มที่แน่

“ทำไม”

“……”

“ไม่กินเหรอ?”

“ถ้ากินข้าวกลางวันแล้วก็มีของหวานด้วยนะ”

มาร์โซกับมิเชลพยายามทำให้ผมลังเล เห็นทีจะต้องออกกำลังกายให้ย่อยทันก่อนถึงเย็น

“จานหลักเอาเป็นหมูครับ ส่วนอย่างอื่นรบกวนแนะนำเลยครับ”

ไม่รู้ว่าเมนูไหนอร่อย เลยเลือกแค่จานหลัก แล้วที่เหลือปล่อยให้เชฟเลือก

พอสั่งเสร็จ มาร์โซก็เชิดคางขึ้นแล้วถาม

“บอกว่ามีเรื่องจะถามใช่ไหม?”

“ซาลงน่ะครับ พออ่านระเบียบดูแล้ว เขียนไว้ว่าหลังจากคัดเลือกกรรมการตัดสินแล้วจะประกาศวิธีการตัดสินทีหลัง”

อ็องรี มาร์โซเลิกคิ้วข้างหนึ่งแล้วพูด

“กำลังคัดเลือกอยู่”

ถ้านิทรรศการพิเศษของซาลงจะจัดต้นเดือนธันวาคม การประกวดก็คงต้องจบอย่างช้าสุดในเดือนพฤศจิกายน

ตอนนี้แค่เดือนสิงหาคม รู้สึกว่าสายไปหน่อย

ตามฟอรั่มในอินเทอร์เน็ตก็มีการพูดถึงว่านิทรรศการซาลงของสมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศสปีนี้อาจมีปัญหา

พอพูดเรื่องนั้นขึ้นมา มิเชลก็ส่งสัญญาณทางสายตาให้มาร์โซ

“เดิมทีคุณอ็องรี มาร์โซถูกวางตัวไว้เป็นกรรมการตัดสิน แต่เขาปฏิเสธไปแล้ว”

“มาร์โซ?”

ตอนแรกก็สงสัยว่าทำไมต้องทำตัวห่างเหินกันขนาดนี้ ทั้งที่เป็นคู่รัก แต่พอเห็นท่าทีแล้ว คงปิดเป็นความลับแม้แต่อาร์แซงด้วย

มิเชลเบิกตาโต

เพราะตกลงกันไว้ว่าจะเก็บเป็นความลับ ผมจึงไม่ถามต่อและเปลี่ยนหัวข้อ

“ทำไมถึงปฏิเสธล่ะครับ?”

“ก็ไม่อยากทำนี่”

เหตุผลเข้าใจง่ายมาก

“ถ้ามาร์โซเป็นกรรมการ ทุกคนก็คงเชื่อถือ ผมเองก็เหมือนกันครับ”

เขาทำหน้าพิลึก

“บางครั้งก็อยากออกไปแข่งอะไรแบบนั้นดูเหมือนกัน จะได้รู้ว่าตัวเองอยู่ในระดับไหน แต่การถูกใครบางคนตัดสิน มันก็ไม่ใช่เรื่องน่าพิสมัยหรอกนะ”

ความรู้สึกขัดแย้งนี้อ็องรี มาร์โซเองก็คงรู้ดี

แม้คำวิจารณ์นั้นจะถูกต้อง แต่เมื่อมีใครมาติผลงานที่อุตส่าห์ทุ่มเทสร้างขึ้นมา ก็ย่อมรู้สึกเจ็บใจเป็นธรรมดา

แม้จะไม่มีความตั้งใจหรือสิทธิ์ที่จะปิดปากพวกเขา

แต่นักวิจารณ์ก็มักจะตัดสินคนอื่นด้วยมาตรฐานของตัวเองอย่างง่ายดายเกินไป

อาจเป็นปมในใจที่ตกทอดจากยุคศตวรรษที่ 19 ก็ได้

อย่างน้อยสำหรับผม นักวิจารณ์คือพวกที่ทำหน้าที่บ่อนทำลายระหว่างศิลปินกับผู้ชม

ผมไม่ได้ขอให้พวกเขาสอน และก็ไม่ได้วาดภาพเพื่อพวกเขา

คนที่สามารถตัดสินผมได้ มีเพียงเป้าหมายที่ผมตั้งใจจะให้ดูผลงาน

เป้าหมายนั้นคือศิลปินร่วมสมัยและสาธารณชน

“ถ้ามาร์โซเป็นกรรมการให้ก็คงดีครับ ตอนนั้นผมส่งคอนเซปต์อาร์ตไปให้ดู ก็ตอบกลับมาดีมากเลย”

ผมถ่ายรูปแล้วส่งไปให้เขาดูหลังจากนั่งทำงานง่วนกว่าชั่วโมง วันรุ่งขึ้นเขาก็ส่งบทวิเคราะห์ยาวเป็นหมื่นตัวอักษรกลับมา ทำเอาผมตกใจ

เขาบอกว่าผมวางโครงงานไว้ยังไง ชี้ให้เห็นสิ่งที่ผมเองยังไม่ทันสังเกต ทำให้ผมประหลาดใจอีกครั้ง

แม้ว่าน้ำเสียงจะออกแนวเผด็จการ แต่เขาก็เหมือนจะเข้าใจผมอย่างลึกซึ้ง ถ้าใครจะวิจารณ์ผม ผมก็หวังว่าจะเป็นแบบเขา

“……ไม่เอา”

มาร์โซปฏิเสธ

“ทำไมล่ะครับ?”

“บอกว่าไม่ก็คือไม่”

มิเชลเหมือนจะนึกถึงอะไรสนุก ๆ ก็แอบหัวเราะเบา ๆ ข้าง ๆ

ดูจากรอยยิ้มแบบนั้น คงมีเหตุผลอะไรบางอย่างที่พูดไม่ได้ เช่น เรื่องที่กระทบต่อศักดิ์ศรีของอ็องรี มาร์โซ

“หรือว่าตกรอบตอนคัดเลือก?”

“ว่าไงนะ?”

“ก็ใช่น่ะสิครับ ถ้าไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ แต่ก็บอกว่าไม่ได้ แสดงว่ากระบวนการคัดเลือกกรรมการคงเข้มงวดสินะครับ”

มาร์โซกระตุกมุมปากอย่างหงุดหงิด

...

อ็องรี มาร์โซถึงกับพูดไม่ออก

สำหรับเขา ผู้ที่สามารถชี้นำแม้แต่สมาคมศิลปะแห่งชาติฝรั่งเศส ไม่ต้องพูดถึงแค่นิทรรศการซาลง คำถามว่าตกรอบกระบวนการคัดเลือกกรรมการมันช่างไร้สาระสิ้นดี

“ตลกน่า ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้หรอก”

“งั้นทำไมไม่ทำล่ะครับ?”

โกฮุนเอียงคอถาม

เขาไม่อาจอธิบายได้ว่าตั้งใจจะเข้าร่วมประกวดโดยไม่เปิดเผยชื่อเพื่อแข่งขันกับโกฮุน

“ยุ่ง”

“ยุ่งเรื่องอะไรเหรอครับ?”

อ็องรี มาร์โซซึ่งไม่ถนัดโกหก ก็แค่ขมวดคิ้วเท่านั้น

“นั่นไงครับ ถ้าไม่มีอะไรทำก็รับไปเถอะครับ คนอื่น ๆ ก็คงดีใจถ้าได้คุณมาร์โซเป็นกรรมการ ผมเองก็ได้รับประโยชน์จากที่คุณให้คำแนะนำตอนนั้นมากเลย”

โกฮุนรู้สึกขอบคุณจากใจจริงสำหรับการวิจารณ์และคำแนะนำของอ็องรี มาร์โซ

หากมาร์โซใช้ปัญญาของตนเพื่อช่วยเหลือผู้ที่พยายามคว้าโอกาสในการได้รับรางวัล นั่นก็ถือว่าเป็นสิ่งที่งดงาม

“……อะไรล่ะ”

อ็องรีถาม

โกฮุนกระพริบตา

“ตรงไหนที่คุณชอบขนาดนั้น?”

“ตรงที่คุณบอกว่าในภาพที่วาดกระสุนแนวนอน ลองบิดตำแหน่งของตัวละครก็น่าจะดี ผมเคยตัดไอเดียออกไปเพราะไม่แน่ใจว่าจะถ่ายทำได้ แต่พอไปถามนอร์แมน เขาก็บอกว่าถ้าจะทำจริง ๆ ก็น่าจะหาแนวทางทำได้”

อ็องรี มาร์โซกระแอมออกมาอย่างเสียไม่ได้

“เรื่องแค่นั้นใคร ๆ ก็คิดได้”

“แต่ผมไม่รู้มาก่อนนะครับ”

“……แค่นั้นเองเหรอ?”

“ไอเดียให้กระสุนทะลุกระจกที่ใช้กันบ่อยก็ถือว่าเป็นคลิเช่ แต่คุณเสนอให้ใช้กระจกแทนกระจกเงาก็น่าสนใจครับ”

การได้เห็นมุมมองที่ตัวเองไม่ทันคิดถึง ทำให้โกฮุนเข้าใจว่ามาร์โซมีวิธีสร้างผลงานอย่างไร

กระบวนการที่อัจฉริยะสองคนแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันบนผลงานหนึ่งชิ้นนั้น กลายเป็นแรงบันดาลใจอีกแบบให้กันและกัน

“ทั้งงานในสมาคมหรือการซื้อผลงานจากศิลปินโนเนม ก็ล้วนเป็นการช่วยเหลือคนในวงการศิลปะไม่ใช่เหรอครับ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไร?”

“คำวิจารณ์จากคุณก็คงช่วยได้มากเหมือนกันครับ อย่างกับผมไง”

แม้มันจะเป็นงานจุกจิก แต่ก็รู้สึกว่าอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่คิดตามที่โกฮุนว่า

โดยเฉพาะเมื่อเจ้าเด็กหัวดื้อคนนี้ยอมรับตัวเขา ก็อดรู้สึกภูมิใจไม่ได้

“ลองทำดูเถอะครับ”

พอโกฮุนโน้มน้าวอีกครั้ง อ็องรี มาร์โซก็นึกได้ทันที

“บอกว่าไม่ไง”

เขาต้องพิสูจน์ในการประกวดครั้งนี้ว่าตนเหนือกว่าโกฮุน

โกฮุนจ้องมาร์โซไม่วางตา

แม้จะรู้ดีว่าเขาดื้อรั้น แต่ดูเหมือนมาร์โซเองก็ไม่ได้คิดว่าเรื่องการเป็นกรรมการมันแย่ แล้วจะปฏิเสธไปทำไมกัน

“ว่าแล้วเชียว โดนคัดออกสินะครับ?”

“บอกว่าไม่ใช่ไง!”

“ก็อาจโดนก็ได้ ทำไมต้องโกรธด้วยล่ะครับ? หรือเป็นเพราะนิสัย?”

พอโกฮุนพูดเรื่องนิสัยขึ้นมา มิเชล พลาตินีที่อยู่ข้าง ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

พอเห็นแบบนั้น โกฮุนก็มั่นใจเลยว่าอ็องรี มาร์โซไม่ได้ถูกเลือกเป็นกรรมการจริง ๆ และที่ไม่พูดออกมาตรง ๆ เป็นเพราะเรื่องศักดิ์ศรี

“นั่นไงครับ ถ้าซื่อสัตย์ตั้งแต่แรกก็ดีแล้ว เปลี่ยนวิธีพูดหน่อยก็จะไม่โดนเข้าใจผิดแล้ว”

“ก็บอกว่าไม่ใช่แล้วไง!”

“แล้วทำไมล่ะครับ?”

“มันก็ไม่ใช่เรื่องที่นายต้องมายุ่ง!”

“การไม่ได้เป็นกรรมการมันไม่ใช่เรื่องเสียหายนะครับ ทุกคนก็รู้ดีว่าคุณมาร์โซสุดยอดแค่ไหน”

เส้นเลือดตรงขมับของอ็องรี มาร์โซปูดขึ้นมา

“งั้นก็พยายามดูอีกสักครั้งนะครับ”

“เงียบไปเลย!”

โกฮุนซึ่งเข้าใจดีว่าอ็องรี มาร์โซไม่เก่งเรื่องแสดงออก จึงลุกขึ้นแล้วตบไหล่เขาเบา ๆ

“ถ้าแสดงความรู้สึกตรง ๆ ได้ ทุกคนก็จะชอบคุณมาร์โซเองแหละครับ แล้วครั้งหน้า คุณจะได้รับเชิญไม่ใช่แค่เรื่องกรรมการแน่ ๆ”

ท่าทางแบบนั้นไปกระตุกใจกลางของอ็องรี มาร์โซเข้าเต็ม ๆ

“……อาร์แซง”

“ครับ ท่านศิลปิน”

“บอกไปว่าฉันจะรับหน้าที่เป็นกรรมการตัดสิน เดี๋ยวนี้เลย”