หลินจือไป๋ให้เจียงเฉิงคอยจับตาดูครอบครัวของคุณลุงสองอยู่ตลอดเวลา ครอบครัวของหลินเซี่ยนั้นมีพี่น้องเสือดาวสองคนที่ดูไม่เอาไหน และลูกสาวที่ดีอย่างหลินเฟิ่ง

พี่น้องเสือดาวไม่มีอะไรให้กังวล

โปรเจกต์ถ่ายทอดสดของหลินหู่ ตอนนี้ล้มเหลวไปแล้ว ไม่สามารถสู้กับหลี่อวี๋ไลฟ์ที่บริษัทคุนเผิงถือหุ้นอยู่ได้

ส่วนหลินเป่าไปทำการ์ตูน ซึ่งได้ข่าวว่าผลงานไม่เลว แต่สำหรับหลินจือไป๋แล้วยังดูธรรมดาเกินไป จึงยังไม่คิดไปยุ่งเกี่ยวกับเขาในตอนนี้ ให้เขาอยู่เงียบๆ ไปก่อน

ส่วนครอบครัวของคุณลุงสองก็เหลือเพียงหลินเฟิ่งที่หลินจือไป๋ยังไม่ได้จัดการอย่างจริงจัง

และโอกาสก็มาถึง หลินเฟิ่งดันคิดจะทำรายการวาไรตี้! แบบนี้ก็เหมือนเดินเข้ามาให้หลินจือไป๋จัดการถึงที่

หลินจือไป๋ไม่รอช้า รีบเอาโปรเจกต์ 《เดอะวอยซ์》 ออกมาตอบโต้ทันที

เพราะตำแหน่งของรายการนี้ใกล้เคียงกับรายการ 《ศิษย์อาจารย์》 ที่หลินเฟิ่งทำอยู่มาก

ในตอนนั้น หลินจือไป๋อาจแย่งฐานผู้ชมของรายการ 《ศิษย์อาจารย์》 มาทั้งหมดได้!

แล้วถ้าแข่งกันไม่ได้จะทำยังไง?

ความเป็นไปได้นั้นแทบไม่มี เพราะรายการใหม่ของหลินจือไป๋ 《เดอะวอยซ์》 เป็นรายการวาไรตี้ที่เป็นปรากฏการณ์ในชีวิตก่อนของเขา!

แม้ว่าหลังจากหลายซีซัน ความนิยมจะลดลง แต่ซีซันแรกนั้นได้รับความนิยมสูงสุด เรียกได้ว่าเหยียบทุกรายการดนตรีแบบจมดิน เป็นเหมือนหมุดหมายของรายการประกวดดนตรี!

ใครแตะ คนนั้นตาย!

สิ่งเดียวที่ยากคือ

คราวนี้หลินจือไป๋ต้องการให้คุนเผิงผลิตรายการนี้ขึ้นมาเอง

แน่นอนว่าไม่ใช่การทำทั้งหมดเอง รายการนี้ยังต้องการความร่วมมือจากสามบริษัทยักษ์ใหญ่ด้วย

เพราะหลินจือไป๋ต้องการหาผู้ที่เหมาะสมมารับตำแหน่งกรรมการ 4 คน

สำหรับรายการ 《เดอะวอยซ์》 ความสามารถและการแสดงของกรรมการเป็นจุดเด่นสำคัญของรายการ!

ถ้าต้องการให้รายการ 《เดอะวอยซ์》 ประสบความสำเร็จอย่างในชีวิตก่อน หรือแม้แต่เกินกว่านั้น ทีมกรรมการต้องแข็งแกร่งมาก!

คนแรกที่หลินจือไป๋นึกถึงคือ จางซีหยาง

นี่คือราชาเพลงที่มีอยู่แล้ว!

ยังไงก็ตาม “พี่สาวขี่พายุท่องคลื่น” ก็กำลังจะจบลงเร็วๆ นี้

ให้จางซีหยางมาร่วมรายการ 《เดอะวอยซ์》 ต่อก็น่าจะไม่มีปัญหา อย่างน้อยเรื่องตารางเวลาคงไม่มีอุปสรรค

แต่ถ้าคุนเผิงเชิญจางซีหยางไปโดยตรง เขาน่าจะปฏิเสธเพราะบุคลิกของเขา นอกจากว่า “ไป๋ตี้” จะเป็นคนพูดเอง

ดังนั้นต้องแสดงละครกันหน่อย

หลินจือไป๋ให้เจียงเฉิงไปที่บริษัทเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์เพื่อเชิญ “ไป๋ตี้” มาเป็นผู้กำกับ 《เดอะวอยซ์》!

พอมีตำแหน่งนี้แล้ว การที่ไป๋ตี้เข้าร่วมรายการก็สมเหตุสมผล

และเมื่อไป๋ตี้เข้ามาในทีมรายการ 《เดอะวอยซ์》 การดึงจางซีหยางเข้ามาด้วยก็จะเป็นเรื่องง่าย

ส่วนอีกสามคนที่เหลือจะเลือกใคร?

หลินจือไป๋ยังไม่ได้ตัดสินใจ เขาต้องเขียนแผนรายการก่อน ซึ่งไม่ยากเลย แค่ปรึกษาระบบนิดหน่อย เขาก็ทำเสร็จในหนึ่งชั่วโมง และส่งต่อให้เจียงเฉิง

“รายการประกวดร้องเพลงขนาดใหญ่?”

เจียงเฉิงมองแผนงานแล้วพึมพำ “ตำแหน่งแทบเหมือนกับรายการ 《ศิษย์อาจารย์》 เป๊ะเลยนะ เนื้อหารายการไม่มีปัญหาอะไร ทีมงานจะคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันที่มีฝีมือก่อน แล้วค่อยให้กรรมการเลือกคน สุดท้ายก็แข่งแบบกลุ่มและรอบชิง...”

“พูดง่ายๆ ก็คือมันเหมือนรายการปกติ แต่จุดขายหลักไม่ได้อยู่ที่รูปแบบเดิมๆ ของการประกวดร้องเพลง”

หลินจือไป๋อธิบายให้เจียงเฉิงฟัง

“สิ่งแรกที่เราต้องทำตอนจัดเตรียมเวทีคือ การออกแบบเก้าอี้ของกรรมการทั้ง 4 คน เก้าอี้ต้องหันหลังให้เวที ทำให้กรรมการมองไม่เห็นผู้เข้าแข่งขัน และไม่รู้ว่าพวกเขาหน้าตาเป็นยังไง พวกเขาจะได้ยินแค่เสียงร้องเท่านั้น เสียงเพลงจะเป็นเกณฑ์เดียวในการตัดสินว่าผู้เข้าแข่งขันดีหรือไม่ ถ้าชอบก็กดปุ่มเพื่อหมุนเก้าอี้ นี่แหละคือที่มาของชื่อรายการ ‘เดอะวอยซ์’ ซึ่งจะตัดปัญหาการตัดสินจากหน้าตาออกไปโดยสิ้นเชิง”

คุนเผิงเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในอนาคตคงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีหลายแผนกที่มีคุณสมบัติใกล้เคียงกัน

หลังจากได้เรียนรู้บทเรียนบางอย่างจากการเติบโตของกลุ่มบริษัทเฉินฮวา เจียงเฉิงจึงพูดขึ้นว่า

“นอกจากให้เจ้านายใช้ตัวตนไป๋ตี้ เชิญจางซีหยางแล้ว อีกสามคนที่เหลือจะเลือกใครดี?”

“ยังไม่ได้คิดเลย”

“ดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากนะ แม้ว่าจะเชิญจางซีหยางได้ แต่ก็คงเพราะใช้ชื่อของไป๋ตี้มาดึงดูด...”

“นายมีวิธีอะไรไหม?”

“เราน่าจะให้ซูฉานช่วยหน่อย ฝั่งเทียนกวงมีทั้งราชาเพลงและราชินีเพลงอยู่เยอะ และที่สำคัญ เราให้ผลประโยชน์เธอไปเยอะมาก ถึงเวลาที่เธอควรตอบแทนเราแล้ว”

“งั้นให้ซูฉานช่วยจัดการ”

หลินจือไป๋มอบหมายให้เจียงเฉิงดำเนินการ

หลายวันต่อมา

หลินเว่ย หัวหน้าแผนกดนตรีคนปัจจุบันของเฉินฮวาเอนเตอร์เทนเมนต์ ขอพบหลินจือไป๋

หลินเว่ยถือเป็นป้าของหลินจือไป๋ เป็นน้องสาวแท้ๆ ของลุงใหญ่ ลุงรอง และลุงสาม

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างหลินเว่ยกับพวกพี่ชาย รวมถึงครอบครัวของหลินจือไป๋เองก็ไม่ค่อยดีนัก นับว่าไม่มีความแค้นอะไรต่อกัน

“หัวหน้าเรียกผมเหรอครับ”

หลินจือไป๋เข้ามาในห้องทำงานและทักทายหลินเว่ย

หลินเว่ยมองหลานชายด้วยรอยยิ้มบาง

“ไม่ต้องเรียกว่าหัวหน้าหรอก เรียกว่าป้าก็พอ ไม่งั้นฉันคงต้องเรียกเธอว่า ‘อาจารย์ไป๋ตี้’”

“ป้าพูดเกินไปแล้ว”

หลินจือไป๋ตอบกลับอย่างสุภาพ เขากับลุงๆ มีความแค้นกันจริง แต่กับหลินเว่ยซึ่งถือเป็นญาติห่างเหิน ไม่มีเรื่องบาดหมางกัน

“เสี่ยวไป๋”

หลินเว่ยพูดขึ้น “เรื่องมันเป็นแบบนี้ ฝั่งคุนเผิงดูเหมือนจะมีรายการวาไรตี้ใหม่ และอยากให้เธอไปเป็นผู้อำนวยการดนตรีของรายการนั้น ทางบริษัทประชุมกันแล้ว และตัดสินใจให้ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของเธอ”

ดูเหมือนคำเชิญจากเจียงเฉิงได้ถูกส่งมาแล้ว

ตามที่หลินจือไป๋คาดไว้ บริษัทไม่ได้ขัดขวางอะไร และให้สิทธิ์ “ไป๋ตี้” อย่างอิสระสูงมาก

เพราะตอนนี้ทุกคนในบริษัทรู้แล้วว่า หลินจือไป๋คือลูกหลานของหลินเจามู่ ประธานกรรมการบริษัท

มีข่าวลือว่าหลินจือไป๋เป็นหลานคนโปรดของหลินเจามู่ด้วยซ้ำ

ข่าวลือนี้ไม่ได้เป็นเพียงการคาดเดา เพราะหลินเจามู่ได้ยกสำนักพิมพ์เฉินฮวา ซึ่งมีมูลค่าหลายหมื่นล้านให้กับหลินจือไป๋ ในสายตาของหลายคน นี่คือหลักฐานที่ชัดเจน เพราะแม้แต่ลูกชายทั้งสี่คนของประธานก็ไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้

“คุนเผิงเหรอครับ?”

หลินจือไป๋แสร้งทำเป็นเพิ่งรู้เรื่อง “ให้พวกเขาส่งแผนงานรายการมาให้ผม ผมดูเสร็จแล้วจะตัดสินใจอีกที”

“ได้ ฉันจะส่งให้เธอเอง”

หลินเว่ยตอบด้วยท่าทีที่อ่อนโยน ทำให้หลินจือไป๋แอบสงสัยว่าทำไมเธอถึงดูสุภาพมาก

เมื่อกำลังจะเดินออกจากห้อง หลินเว่ยก็เรียกหลินจือไป๋ไว้

“เสี่ยวไป๋ ป้ามีเรื่องอยากจะปรึกษา”

“ป้าพูดมาเลยครับ”

ในเมื่ออีกฝ่ายพูดด้วยความสุภาพ หลินจือไป๋จึงตอบกลับด้วยความสุภาพเช่นกัน

“คือแบบนี้ สามีของป้ามีโรงงานพิมพ์อยู่ใช่ไหม แต่ก่อนก็ร่วมงานกับสำนักพิมพ์เฉินฮวา แต่ตอนนี้ป้ารู้มาว่าสำนักพิมพ์ไม่ได้ใช้บริการโรงงานของเขาแล้ว ป้าก็เลยสงสัยว่าเธอไม่พอใจอะไรสามีของป้าหรือเปล่า ถ้าใช่บอกป้ามาได้เลย ป้าจะไปให้เขาแก้ไข!”

“โรงพิมพ์ต้าฮว่า?”

“ใช่เลย โรงพิมพ์นั้นแหละ!”

หลินเว่ยพูดพร้อมมองหลินจือไป๋ด้วยสายตาที่คาดหวังและพยายามเอาใจ

หลินจือไป๋ตอบว่า

“นโยบายการร่วมมือกับโรงพิมพ์ต้าฮว่าถูกกำหนดโดยอดีตรองประธานหลัวต๋า ซึ่งตอนนี้เขาเจอปัญหาบางอย่าง ผมเลยยุติโปรเจกต์ที่เขารับผิดชอบไป นี่ไม่ได้มีเจตนาจะเล่นงานสามีของป้าหรอกครับ”

หลินจือไป๋พูดความจริง

เมื่อหลัวต๋าลาออก ทุกสิ่งที่เขาเคยดูแลก็เหมือนต้นไม้ที่ถูกโค่น เหล่าลิงที่อาศัยอยู่ก็พากันหนี หลินจือไป๋จึงตัดสินใจยกเลิกโปรเจกต์ที่หลัวต๋าริเริ่มไว้โดยไม่ลังเล

เขาไม่ได้คาดคิดเลยว่า การตัดสินใจนี้จะส่งผลกระทบถึงกิจการของคุณลุงเขา เพราะสำหรับหลินจือไป๋แล้ว การตัดสินใจยุติโปรเจกต์ของหลัวต๋าเป็นเรื่องง่ายๆ ที่ทำได้เพียงไม่กี่คำในที่ประชุม

มีความเป็นไปได้ว่า คนข้างล่างอาจ "ตีความ" ความตั้งใจของเขาผิด หรืออาจพยายามเอาใจโดยตั้งใจทำให้คุณลุงของเขาเสียหน้า

ไม่อย่างนั้น ป้าคงไม่แสดงท่าทีแบบนี้

“ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แต่เรามาคุยกันตรงๆ เลยดีกว่า... เสี่ยวไป๋ เธอรู้ไหมว่าป้าไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับเรื่องระหว่างเธอกับพวกลุงๆ ของเธอเลย แม้แต่ลุงของเธอเองก็ไม่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องอะไร เขาแค่ใช้ความสัมพันธ์ของป้าในการติดต่อกับหลัวต๋าเท่านั้น... ป้าสาบานได้เลยว่า ป้ากับลุงของเธอไม่เคยทำอะไรที่ผิดกับครอบครัวเธอเลย ถ้าไม่เชื่อ เธอกลับไปถามพ่อเธอได้”

ป้าหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันก้มหน้าแล้วพูดด้วยเสียงแผ่วเบาเหมือนกำลังอ้อนวอน

“เพราะฉะนั้น ช่วยปล่อยลุงเขยเธอไปได้ไหม? ป้าขอร้องเธอเถอะ!”

หลินจือไป๋ในสายตาของหลินเว่ย

หลินเว่ยมองออกว่า ปู่รักหลินจือไป๋มาก

จากการสังเกตทั้งโดยตรงและอ้อม เธอมั่นใจว่าหลินจือไป๋อาจกลายเป็นหนึ่งในผู้ดูแลกลุ่มบริษัทเฉินฮวาในอนาคต!

ในสถานการณ์แบบนี้ หลินเว่ยไม่กล้าที่จะวางตัวในฐานะผู้ใหญ่ ยิ่งไปกว่านั้น หลินจือไป๋ยังควบคุมอนาคตของธุรกิจสามีเธอไว้ในมือ

พูดง่ายๆ คือ ถ้าหลินจือไป๋เพียงพูดอะไรออกไป สำนักพิมพ์ในวงการคงไม่มีใครกล้าร่วมงานกับโรงพิมพ์ต้าฮว่าอีกต่อไป

นี่เป็นคำพูดที่สามีเธอบอกเมื่อคืนว่า

“วงการสำนักพิมพ์ในฉินโจว ตอนนี้เฉินฮวาเป็นเจ้าใหญ่ ถ้าหลานชายของเธอเพียงขยับมือ สำนักพิมพ์ยักษ์ใหญ่ทั้งน่าเซินและเทียนกวงยังไม่กล้าสู้กับเขา โรงพิมพ์ทุกแห่งที่ฉันดูแล ตอนนี้ต้องคอยดูว่าเขาจะตัดสินใจยังไง”

แม้แต่สามีของหลินเว่ยยังตำหนิภรรยาตัวเองว่า

“ทำไมเธอที่เป็นป้า ถึงปล่อยให้ความสัมพันธ์กับหลานชายเย็นชาขนาดนี้? จนสุดท้าย ครอบครัวเรากลายเป็นเหยื่อในศึกแย่งชิงอำนาจระหว่างหลานชายกับพวกลุงของเขา”

จากสถานการณ์นี้

หลินเว่ยไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยอมก้มหัว ยอมลดศักดิ์ศรีในฐานะผู้ใหญ่

ในฐานะลูกสาว เธอไม่มีวันได้สืบทอดอะไรจากกลุ่มบริษัทเฉินฮวาในสายตาของพ่อด้วยซ้ำ ไม่เหมือนหลานชายคนนี้ที่มีค่ายิ่งกว่าทอง

แล้วหลินจือไป๋ล่ะ?

เมื่อมองดูหลินเว่ยที่ก้มหัวให้ หลินจือไป๋กลับไม่รู้สึกสะใจเลย

หากเป็นลุงทั้งสามของเขาที่ก้มหัวให้ เขาอาจรู้สึกดีบ้าง แม้ว่าสุดท้ายแล้ว เขาก็คงจะไม่ใจอ่อน

ส่วนป้ากับลุงเขย...

หลินจือไป๋พูดขึ้นว่า

“ผมจะตรวจสอบคุณสมบัติของโรงพิมพ์ต้าฮว่า ถ้าไม่มีปัญหา สำนักพิมพ์เฉินฮวาจะกลับมาร่วมงานกับพวกเขาอีกครั้ง”

“ขอบใจมาก เสี่ยวไป๋ ป้ารู้อยู่แล้วว่าเธอจะไม่ใจร้ายขนาดนั้น!”

หลินเว่ยทั้งดีใจและโล่งอก เพียงแค่คำพูดนี้ สำนักพิมพ์เฉินฮวาก็จะไม่ปฏิเสธโรงพิมพ์ต้าฮว่าอีกต่อไป

“แต่ผมมีเงื่อนไข”

หลินจือไป๋พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ถ้าต้าฮว่าอยากได้คำสั่งซื้อมากขึ้นจากเฉินฮวา พี่สาวของผมต้องได้เลื่อนตำแหน่งบ้าง”

หัวใจของหลินเว่ยกระตุก เธอเข้าใจทันทีว่าหลานชายหมายถึงอะไร

“รอเถอะ”

หลินเว่ยกัดฟันพูด “ตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกดนตรียังว่างอยู่”

“ตกลง”

หลินจือไป๋ยิ้มบางๆ และพูดว่า

“ป้าฉลาด รู้ว่าลมจะพัดไปทางไหน”

ความสัมพันธ์ในครอบครัวใหญ่แบบนี้

ในโลกของตระกูลเศรษฐี ไม่มีความผูกพันทางสายเลือดจริงๆ คุณลุงทั้งสามของหลินจือไป๋เคยขัดขวางไม่ให้คุณลุงเขยเข้าสู่กลุ่มบริษัทเฉินฮวา เพราะกลัวเสียอำนาจ

นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างหลินเว่ยกับพวกลุงของเธอไม่ค่อยดี

หากหลินเว่ยแสดงความสามารถและท่าทีที่เหมาะสม หลินจือไป๋ไม่รังเกียจที่จะช่วยเหลือ

สำหรับโรงพิมพ์ต้าฮว่า แม้คำพูดที่ว่าชะตากรรมของพวกเขาอยู่ในมือหลินจือไป๋อาจจะเกินจริงไปบ้าง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า เขามีอำนาจควบคุมที่สำคัญในวงการ

ตอนนี้ หลินจือไป๋คือราชาแห่งตลาดหนังสือ

...

หลินจือไป๋เพิ่งออกจากสำนักงานไม่นาน พี่สาวก็รีบเข้ามา

“ป้าหาเธอมีเรื่องอะไรหรือ?”

หลินจือไป๋อธิบายสถานการณ์ให้พี่สาวฟังอย่างย่อๆ

หลินซีมองหน้าหลินจือไป๋ด้วยความตกใจ “ตอนนี้เธอมีอำนาจในตลาดหนังสือขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ก็พอใช้ได้”

หลินจือไป๋ยิ้มและพูดว่า

“ถ้าผมตั้งใจเล่นงานคุณลุงจริงๆ โรงพิมพ์ต้าฮว่าคงมีทางเลือกแค่สองทาง คือไปทำงานกับเทียนกวงหรือน่าเซิน แต่สองเจ้านั้นไม่มีทางช่วยคุณลุงเขยแน่นอน”

ดังนั้น โรงพิมพ์ต้าฮว่าจึงต้องฝากความหวังไว้กับหลินจือไป๋เท่านั้น

แน่นอนว่า หากคุณลุงยอมลดขนาดธุรกิจลงและไปร่วมงานกับสำนักพิมพ์เล็กๆ โรงพิมพ์ก็อาจพอไปต่อได้ แต่คงไม่มีทางรักษาขนาดธุรกิจแบบปัจจุบัน

เพราะปริมาณคำสั่งซื้อน้อยเกินไป

แตกต่างจากเฉินฮวาที่ตอนนี้ครองตลาดในฉินโจว มีสัดส่วนตลาดอันดับหนึ่ง และตีพิมพ์หนังสือปีละนับพันล้านเล่ม คำสั่งซื้อของพวกเขามีมูลค่ามหาศาลจนไม่อาจประเมินได้สำหรับโรงพิมพ์

“น้องชายคนนี้สุดยอดจริงๆ”

หลินซียิ้ม “แต่ป้าของเรา หลังจากเป็นหัวหน้าแผนกดนตรีแล้ว ก็ปฏิบัติกับฉันดีมากเลยนะ”

“อืม”

หลินจือไป๋นึกถึงป้าที่ดูเหมือนไม่ใช่คนสร้างปัญหา

คิดไปคิดมา เขาก็พูดว่า

“ผมหาโอกาสตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกดนตรีไว้ให้พี่แล้ว ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของพี่เอง”

“หา!?”

หลินซีตื่นเต้นจนพูดไม่ออก “ฉันมีโอกาสได้เป็นรองหัวหน้าแผนกดนตรีจริงเหรอ?”

หลินจือไป๋พยักหน้า ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่คุณปู่กำลังตรวจผลการสอบครั้งแรก

ตัวเขาที่ส่งกระดาษสอบก่อนเวลาและได้คะแนนเต็ม กำลังสงสัยว่าในปีหน้า คุณปู่จะให้รางวัลอะไร เขาคิดว่าคงไม่ใช่แค่การมอบสำนักพิมพ์เฉินฮวาให้เขาเป็นรางวัลเท่านั้น

“ไม่คิดเลยว่าตอนนี้ความก้าวหน้าในงานของพี่จะขึ้นอยู่กับน้องชายคนนี้”

หลินซีกอดคอหลินจือไป๋ “ถ้าคราวหน้าอาจารย์ไป๋ตี้ออกเพลงใหม่ อย่าลืมคิดถึงพี่คนนี้ด้วยนะ”

“คราวหน้าจะไม่ลืมแน่นอน”

หลินจือไป๋พูดต่อ “แต่มีเรื่องนึงที่อยากให้พี่ช่วย ผมอาจจะรับตำแหน่งเป็นผู้อำนวยการเพลงของรายการวาไรตี้ใหม่ของคุนเผิง”

“คุนเผิงจะให้เธอเป็นผู้อำนวยการเพลงของรายการใหม่?”

“เป็นรายการที่พวกเขาผลิตเอง ทีมยังไม่สมบูรณ์ดี ตอนนี้กำลังหาคนมาร่วมทีมอยู่”

“เธอตกลงแล้วเหรอ?”

“เกือบแล้ว ผมอยากดึงจางซีหยางมาร่วมด้วย ผมมองว่ารายการนี้มีอนาคต”

“ได้เลย เธอไปคุยกับจางซีหยางเองนะ ที่นั่นเธอพูดอะไรก็มีน้ำหนักกว่าฉันเยอะ”

“แค่บอกให้พี่รู้ไว้เฉยๆ”

จากนั้นหลินจือไป๋พูดต่อ

“รายการนี้ต้องการผู้เชี่ยวชาญสี่คน จางซีหยางเป็นหนึ่งในนั้น ตอนนี้ยังขาดอีกสามคน พี่ดูแลศิลปินในแผนกดนตรีที่มีทั้งนักร้องระดับราชาเพลงกับราชินีเพลง พี่ลองถามพวกเขาว่าสนใจไหม ถ้าไม่มี เดี๋ยวผมให้ทางคุนเผิงติดต่อกับศิลปินของเทียนกวงเอง”

เขาเกือบเผลอหลุดปากพูดบางอย่าง แต่หลินซีไม่ได้สังเกตเห็น

“แค่ราชากับราชินีเพลงใช่ไหม?”

“ใช่”

“คุนเผิงเล่นใหญ่เหมือนกันนะ รายการแรกของพวกเขา แต่กลับตั้งเป้าหมายสูงถึงขั้นดึงนักร้องระดับราชาและราชินีเพลงมาเป็นผู้เชี่ยวชาญ นี่ทะเยอทะยานกว่าเราที่เฉินฮวาอีกนะ! เอาเถอะ เดี๋ยวพี่ลองถามดู พวกเขาเหล่านี้เป็นศิลปินระดับสูงในวงการเพลง รองลงมาจากพ่อเพลง ไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนจางซีหยางที่พร้อมเดินตามเธอด้วยคำพูดคำเดียว”

หลินจือไป๋พยักหน้า

รายการของคุนเผิงอาจมีเสน่ห์สำหรับศิลปินส่วนใหญ่ แต่สำหรับราชาและราชินีเพลงที่เป็นศิลปินระดับแนวหน้า มันอาจไม่ดึงดูดใจขนาดนั้น

ยกเว้นว่ารายการนี้จะได้รับการยืนยันแน่นอนว่าจะเป็นรายการที่ดังระเบิด

แต่ใครจะล่วงรู้ได้ล่ะว่ารายการไหนจะกลายเป็นกระแสก่อนที่จะออกอากาศ?

“ไปกินข้าวกลางวันกันเถอะ”

หลินซีลากหลินจือไป๋ไปที่โรงอาหารของผู้บริหาร ระหว่างทางเธอโทรศัพท์ไปหลายสาย

พอถึงโรงอาหาร

หลินซีก็วางสายโทรศัพท์สายสุดท้ายก่อนจะหันมาพูดกับหลินจือไป๋ด้วยรอยยิ้ม

“พอรู้ว่าเป็นรายการของคุนเผิง แถมอาจารย์ไป๋ตี้ยังเป็นผู้อำนวยการเพลง ราชินีเพลงสองคนในบริษัทเราก็เหมือนจะสนใจนะ”

“จริงเหรอ?”

หลินจือไป๋นึกขึ้นได้ว่าเฉินฮวามีนักร้องราชินีเพลงแค่สองคนเท่านั้น