หลังจากทานอาหารเช้าแล้ว ก็ออกมาเดินเล่นรอบ ๆ บ้านพักกับคุณปู่และชาชีฮยอนเพื่อช่วยย่อยอาหาร

เดินไปตามทางได้ไม่นานก็เจอสถานที่ชื่อว่า "สวนรำลึกฮวังยองโจ"

พอลงไปอีกเลียบสวนไปเรื่อย ๆ ทัศนียภาพก็พลันเปิดออกอย่างกะทันหัน

เป็นท่าเรือที่ชื่อว่าโชกกกัง

ในเมื่อเป็นท่าเรือ จึงมีหมู่บ้านเล็ก ๆ และมีร้านค้าเรียงรายอยู่บ้าง เช่น ซูเปอร์มาร์เก็ตหรือร้านอาหารทะเล

แทบไม่มีคนเลยจริง ๆ

นึกว่าจะมีคนมาเที่ยวทะเลเยอะเพราะเป็นฤดูร้อน แต่ดูเหมือนเพราะไม่ใช่ชายหาดก็เลยไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

“ข้างหน้านี้มีทางเดินเล่น ตอนที่สร้างใหม่ ๆ คนเคยมาเยอะอยู่นะ”

คุณปู่พูดเสริมว่าก็เป็นเรื่องเมื่อสิบปีก่อนแล้ว

ป้ายทางเข้าเขียนว่า "ทางเดินหินโชกกยงกุลและโขดหินตะเกียง" สีหลุดลอกไปหลายจุด ดูเหงา ๆ

“สวยจังเลย”

ชาชีฮยอนวิ่งไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น จากนั้นก็พิงราวแล้วมองออกไปยังทะเล

ลมทะเลที่พัดแหวกความร้อนมาก็สดชื่นอยู่ไม่น้อย

เมื่อเดินตามทางเดินเลียบหน้าผาริมทะเลพลางมองทะเลที่คลื่นกระเพื่อม ก็รู้สึกเหมือนได้ปลดปล่อยความกังวล

บนโขดหินที่ยื่นออกไปยังทะเลยังมีจุดชมวิวด้วย อยากรู้เหมือนกันว่าเมื่ออยู่บนที่สูงแล้วจะมองเห็นอะไรบ้าง

ก็เป็นความรู้สึกปลดปล่อยจริง ๆ

ภาพที่แผ่ขยายออกไปโดยไม่มีอะไรมาบดบังทำให้รู้สึกตื้นตันใจ

คลื่นตื้น ๆ ที่กระเพื่อมแล้วกระแทกกับโขดหินก่อนจะกระจายตัวออกไปอีกครั้งในระยะใกล้ และเส้นขอบฟ้าในระยะไกลที่ดูสงบ ล้วนดูน่าพิศวง

อยากจับภาพนี้ใส่ผ้าใบจริง ๆ

เดินไปได้ไม่นานก็เจอสะพานที่เชื่อมหน้าผาเข้าด้วยกัน

ผมกับชาชีฮยอนหยุดเดินพร้อมกัน

“ทำไมเหรอ?”

“ไปต่อไม่ได้หรอกครับ”

ชาชีฮยอนพยักหน้าเห็นด้วย

แค่สะพานสั่นยังไม่พอ ตรงกลางยังเป็นกระจกที่เห็นด้านล่างชัดเจน

หากเดินผ่านตรงนั้นไป คงจะเกิดอุบัติเหตุแน่นอน

“กลัวเหรอ?”

“ครับ”

คุณปู่พยายามจะกระตุ้นความรู้สึกอยากเอาชนะของผมอีกแล้ว แต่ผมไม่อยากลองอะไรเสี่ยงๆ ที่ไม่เกี่ยวกับการวาดรูป

พอตอบออกไปทันที คุณปู่ก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก

“งั้นกลับกันเถอะไหม?”

กินข้าวแล้ว เดินเล่นแล้ว ถ้าได้นอนงีบใต้แอร์ก็คงไม่เลว

ตั้งใจว่าจะออกมาวาดรูปทะเลตอนบ่าย แล้วจึงหันหลังกลับ

...

ผมขยับพู่กันพลางมองคลื่นที่เคลื่อนไหวไม่สิ้นสุด

ตอนนี้ไม่มีเป้าหมายอะไรเป็นพิเศษ แค่อยากวาดทะเล

สร้างสีน้ำเงิน สีเขียว และสีขาวขึ้นมาไม่รู้กี่ครั้งแล้วป้ายลงไป วาดคลื่นที่ซัดสาดพลิ้วไหว

ถึงแม้การกระทำที่รู้สึกถึงความปลดปล่อยและความสงบในขณะที่ปล่อยให้หัวโล่งจะดูเหมือนไร้ความหมาย แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างที่ค่อย ๆ เอ่อล้นขึ้นมาในใจ

เสียงคลื่นที่แตกสลายแล้วแตกสลายอีก ก่อนจะซัดเข้ามาใหม่อีกครั้ง

แม้แต่ละระลอกจะไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้ แต่ก็สัมผัสถึงโขดหินได้แน่นอน

หน้าผานี้ก็คงถูกสร้างขึ้นจากคลื่นลูกเล็ก ๆ เหล่านั้นมาตั้งแต่สมัยโบราณ

แม้จะพังทลาย แต่หัวใจของทะเลที่มุ่งสู่โขดหินก็ยังคงดำรงอยู่เสมอ

ผมหยุดพู่กันลง

การวาดระลอกคลื่นเล็ก ๆ ด้วยการปาดเพียงครั้งเดียว และวาดภาพให้เสร็จด้วยการป้ายพู่กันซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันช่างเหมือนกับทะเล

การวาดซ้ำ ๆ แม้ไม่มีใครรับรู้ ก็เหมือนกับคลื่นที่ซัดเข้าหาโขดหินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

คลื่นก็เป็นเพียงปรากฏการณ์ แต่ทะเลกับหน้าผานั้นเป็นของจริง

ถึงอย่างนั้น สิ่งที่สร้างชายฝั่งนี้ขึ้นมาก็คือคลื่น

ผมกำลังเข้าถึงอยู่หรือเปล่านะ

กำลังสั่นไหวอยู่หรือเปล่า

กำลังเข้าใกล้หัวใจอันมั่นคงของพวกเขาเหล่านั้นเหมือนอย่างหน้าผานี้หรือเปล่า

วันนี้วาดแค่นี้พอ

...

เช้าวันถัดมา

เก็บผ้าใบ ขาตั้ง และกระเป๋าอุปกรณ์วาดภาพตั้งแต่เช้า แล้วมุ่งหน้าไปยังจุดชมวิว

ความคิดที่ต่อเนื่องมาตั้งแต่เมื่อวานยังไม่สามารถหาคำตอบได้ และเพราะแบบนั้น ภาพที่วาดก็ยังคงเป็นแค่ภาพวิว

“…….”

สิ่งที่ยากที่สุดในการวาดภาพคือกระบวนการค้นหาตัวเอง

การค้นหาเทคนิคใหม่ ๆ ที่ไม่เคยมีใครใช้มาก่อน หรือมุมมองแปลกตา ล้วนเป็นสิ่งที่จะตามมาหลังจากได้ค้นพบตัวตนของตัวเองอย่างแน่นอน

ผมอยากรู้จักคลื่นลูกนั้น

ผมอยากใส่ทะเลที่เหมือนตัวผมนั้นลงบนผ้าใบ

แม้การคัดลอกวิวที่สวยงามตรงหน้านี้อย่างสมบูรณ์ก็เป็นทางเลือกหนึ่ง เพราะความรู้สึกที่ได้จากการชมภาพแต่ละคนย่อมไม่เหมือนกัน การถ่ายทอดตามจริงก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย

แต่ผมอยากวาดความรู้สึกเศร้าจาง ๆ และความเวทนาอ่อนโยนที่สัมผัสได้จากคลื่นลูกนั้น

ใช่แล้ว

ผมอยากถ่ายทอดตัวผมที่หวั่นไหวไปตามการเคลื่อนไหวของทะเลนั้น

และอยากสัมผัสความปลาบปลื้มเมื่อมีใครสักคนเข้าใจความรู้สึกนั้นของผมอีกครั้ง

บางที ผู้เข้าร่วมประกวดอาร์นูโวทุกคนก็คงคิดไม่ต่างกัน

ถ้าให้ผู้ชมได้รู้สึกถึงความรู้สึกเดียวกับเรา แม้เพียงเล็กน้อย หรืออย่างน้อยก็ได้คิดบางสิ่งสักครั้งผ่านภาพนั้น

เพราะแบบนั้นจึงยาก

“ฮู้”

คิดเยอะจนเริ่มหิวแล้ว

พอหันศีรษะไปด้วยความคาดหวังว่าเที่ยงนี้จะได้กินอะไร ก็เห็นชาชีฮยอนกำลังระบายทะเลด้วยสีพาสเทลน้ำมันสีฟ้า

สีหน้าจริงจังและแววตาเปล่งประกายพร้อมกับเม้มปากแน่น

ผมไม่อยากรบกวนเพราะเขากำลังมีสมาธิ จึงได้แต่เฝ้าดูอยู่ห่าง ๆ แล้วเขาก็วาดเส้นแบ่งขอบฟ้ากับทะเลด้วยสีพาสเทลน้ำมันสีดำ

แม้จะบอกวิธีใช้เครื่องมืออย่างละเอียดที่สุดแล้ว แต่ผมก็พยายามไม่พูดถึงวิธีวาดรูป เพราะกลัวจะเป็นการบังคับทางใดทางหนึ่ง

แค่เพราะไม่ใช่วิธีที่ผมคุ้นเคย ก็ไม่สามารถพูดได้ว่าวิธีแสดงขอบเขตด้วยเส้นสีดำนั้นเป็นเรื่องไม่ดี

อย่างน้อยชาชีฮยอนก็คงรู้ดีอยู่แล้วว่าเส้นแบบนั้นไม่มีอยู่จริง

และสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงนั่นแหละ ก็เป็นสิ่งที่คนวาดสามารถวาดได้อย่างเต็มที่

ชาชีฮยอนหันศีรษะมามอง

พอเห็นผมกำลังดูรูปของเขาอยู่ เขาก็รีบเอามือปิดอย่างตื่นตระหนก

“ไม่ได้นะ ยังวาดไม่เสร็จเลยนะครับ”

“ไปกินข้าวกันเถอะ หิวแล้ว”

ผมยิ้มชวนให้ขึ้นไปข้างบน เขาก็พยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

ระหว่างเดินกลับไปที่บ้านพักโดยเก็บผ้าใบ ขาตั้ง และกระเป๋าอุปกรณ์วาดภาพ ชาชีฮยอนก็พูดบางสิ่งที่น่าประทับใจออกมา

“วาดทะเลยากมากเลย”

ยากมากทีเดียว

ยังจับทิศทางไม่ได้เลย

“ทำไมล่ะ?”

“มันไม่อยู่นิ่งไง”

เป็นคำพูดที่มีเหตุผล พื้นผิวน้ำทะเลที่ไหวอยู่ตลอดเวลา ไม่มีทางปล่อยให้เราจับภาพในช่วงเวลาใดช่วงเวลาหนึ่งได้ง่าย ๆ

“ใช่เลย เพราะงั้นภาพที่วาดทะเลจะมีอยู่แค่ในภาพวาดเท่านั้น นายจะไม่ได้เห็นฉากนั้นอีกเป็นครั้งที่สองหรอก”

“งั้นต้องถ่ายช่วงที่เท่ที่สุดมาวาดสิ”

สำหรับชาชีฮยอนที่ยังมีอะไรให้เรียนรู้อีกมาก การวาดจากภาพถ่ายก็เป็นกระบวนการที่จำเป็นสำหรับฝึกฝนเทคนิค

ว่าแต่ แย่แล้วสิ

ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงเช้านี้ วาดทะเลมาตลอด แต่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าได้ถ่ายทอดระลอกคลื่นแบบไหนออกมา

มัวแต่คิดเรื่องทะเล คลื่น และหน้าผา แล้วก็วาดสิ่งที่เข้ามาในสายตาในขณะนั้น จึงไม่แปลกที่จะไม่พอใจ

หากจะใช้เทคนิคแบบเดิมเพื่อถ่ายทอดระลอกคลื่น เช่น ป้ายสีหนา ๆ แล้วรอให้แห้งก่อนจะทาทับอีกที ก็คงไม่ทันกำหนดส่งแน่นอน

ผ้าใบนี้คงใช้ไม่ได้แล้ว

เมื่อก่อนเคยคิดว่าแค่นี้ก็เป็นการสิ้นเปลือง แต่นี่กลายเป็นความฟุ่มเฟือยไปแล้ว

“นายวาดไปได้เท่าไหร่แล้ว?”

พอชาชีฮยอนถามอย่างอยากรู้ ผมก็ยื่นผ้าใบให้ดู

“วาดไม่ได้สักอย่างเลย”

“ทำไมล่ะ? ไม่ใช่ว่าวาดเสร็จหมดแล้วเหรอ?”

“นี่มันแค่ขีดเขียนเล่นเท่านั้นเอง”

พอเขาสลับมองผ้าใบของผมกับของตัวเองไปมา เขาก็ทำปากยื่นออกมา

เด็กคนนี้น่ารักจริง ๆ

“เพราะมันยังไม่ใช่ภาพที่สามารถส่งประกวดได้ยังไงล่ะ”

ถึงจะคืบหน้าอย่างเชื่องช้า แต่ถ้าไม่ยอมแพ้เสียก่อน ในสักวันหนึ่ง ภาพที่ใช่จะต้องมาหาเราแน่นอน

เพื่อความดีใจนั้น ผมยินดีที่จะนั่งอยู่หน้าผ้าใบ

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลายวันหลายคืน

...

เฌโรม แคร์เบียลเปิดไฟแช็กแล้วปิด สลับกันไปมา

เฌโรม ซึ่งเป็นทั้งนักวิจารณ์และศิลปิน ได้รับการยอมรับจากประสบการณ์อันยาวนานและความสัมพันธ์อันกว้างขวาง จึงดำรงตำแหน่งเลขาธิการใหญ่ของสมาคม

เรื่องทางธุรการทั้งหมดภายในสมาคมจะถูกส่งต่อไปยังคณะกรรมการผ่านเขา และเนื่องจากเขาได้รับความไว้วางใจ เรื่องที่เขาส่งต่อส่วนใหญ่จึงผ่านโดยไม่มีปัญหา

สำหรับเขา ซึ่งเป็นทั้งนักวิจารณ์ที่ไม่โดดเด่นและศิลปินที่ไม่ได้รับความนิยม นามบัตรที่เขียนว่าเลขาธิการสมาคม SNBA คือสิ่งเดียวที่เขาภาคภูมิใจ

และนั่นเองที่อ็องรี มาร์โซขโมยไปจากเขา

คลิ๊ก– คลิ๊ก–

ในฐานะจิตรกร ในฐานะประติมากร ในฐานะนักธุรกิจ แม้กระทั่งในด้านรูปลักษณ์ เฌโรมเคยชื่นชมอ็องรีผู้ที่มีครบทุกอย่าง

ทุกครั้งที่ชายอายุน้อยกว่าเขาถึงสิบปีคนนี้ออกผลงานมา เขาจะได้ตระหนักถึงความต่างในแง่ของพรสวรรค์และสิ่งแวดล้อม และพยายามไม่คิดมากกับเรื่องนั้น

แทนที่จะเผยความอิจฉาที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา เขากลับเป็นคนแรกที่ออกมายกย่องเพื่อแสดงให้เห็นถึงความใจกว้างต่อหน้าผู้อื่น

หากจำเป็น ก็จะเอาอกเอาใจเขาด้วย

คลิ๊ก– คลิ๊ก–

ยังไงก็เป็นคนละโลกกับตัวเขาอยู่แล้ว

ขอแค่รับใช้เขาผู้ทำให้สมาคมเจริญรุ่งเรืองอย่างเหมาะสม แล้วได้ผลประโยชน์เล็ก ๆ น้อย ๆ ก็พอใจ

ผู้ที่เฝ้าหวังในระบบอังแตร์มิต็องก็แสดงความซื่อสัตย์เล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง

ถ้าเพียงแค่ดูน่าสมเพชนิดหน่อย มากกว่าท่าทีที่เขาแสดงต่ออ็องรี มาร์โซ มันก็พอแล้ว

ถ้าเขาแสดงท่าทีเหยียดหยามคนเหล่านั้นด้วยสีหน้าเหยียดหยามมากกว่าที่อ็องรีใช้กับเขา ความรู้สึกของเขาก็จะดีขึ้นนิดหน่อย

แต่แล้ว

ทุกอย่างก็พังทลายลงในชั่วข้ามวัน

หมายเรียกจากตำรวจที่ส่งมาถึงเขา

ระบุว่าได้รับคำร้องเรียนแล้ว ขอให้มารับการสอบสวน

ตึ้ง–

จะยอมสูญเสียทุกอย่างไปแบบนี้ไม่ได้

เฌโรม แคร์เบียลลุกขึ้นยืน

เขารีบขึ้นรถแล้วมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ตระกูลมาร์โซที่ตั้งอยู่ในป่าแซนาร์

‘ใช่แล้ว ถ้าพูดกันดี ๆ คงไม่มีปัญหา’

ถึงแม้สมาชิกสมาคมกว่า 3,000 คนจะออกมากล่าวประณามอ็องรี มาร์โซ แต่เขาคนนี้ก็ยังคงให้การสนับสนุน

ถ้ายอมรับความผิดและขออภัย บนพื้นฐานของความจงรักภักดีที่เคยมีมาก่อน เขาเชื่อว่าอีกฝ่ายต้องเข้าใจแน่

เฌโรมโทรหาอาร์แซง บัตเลอร์ของอ็องรี

–ครับ คุณแคร์เบียล

“โอ้ คุณอาร์แซง สบายดีนะครับ?”

–เชิญแจ้งเรื่องที่ต้องการเลยครับ

“ฮ่า ๆ คือ… ผมอยากจะพบคุณมาร์โซ ไม่ทราบว่าตอนนี้ท่านอยู่ที่ไหนครับ”

–ถ้าต้องการ ผมสามารถนัดหมายให้ได้ในอีกหนึ่งเดือน

เฌโรม แคร์เบียลขมวดคิ้ว

“คือมันเป็นเรื่องด่วนน่ะครับ อย่างน้อยช่วยถามท่านให้หน่อยได้ไหมครับ”

–ขอโทษด้วยครับ แต่คงทำแบบนั้นไม่ได้ ท่านว่างช่วงวันที่ 17 กันยายน เวลา 10:30 ถึง 11:00 น. จะให้ผมนัดช่วงนั้นเลยไหมครับ?

“…ไม่เป็นไรครับ”

เฌโรมวางสายแล้วเหยียบคันเร่งทันที

แม้ปกติจะนัดหมายกับเขาได้ยาก แต่การที่อีกฝ่ายแสดงออกแบบนี้อย่างชัดเจน ต้องเป็นคำสั่งของอ็องรี มาร์โซแน่นอน

เฌโรมขับรถจากสำนักงานใหญ่ของสมาคมที่ตั้งอยู่ที่ถนนแซฟว์ในปารีส มายังคฤหาสน์ของอ็องรี มาร์โซ ซึ่งใช้เวลาปกติประมาณ 50 นาที แต่เขาใช้เวลาเพียง 40 นาที ก่อนจะรีบลงจากรถอย่างร้อนรน

“ท่านประธาน! ท่านประธาน!”

เขาเคาะประตูคฤหาสน์อย่างไม่ลืมหูลืมตา

แม้จะรู้ว่าเสียงคงไม่ไปถึงตัวอาคารจากทางเข้า แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่น

ขณะเดียวกัน

ผู้ดูแลคฤหาสน์เห็นชายที่ก่อความวุ่นวายอยู่หน้าทางเข้า ผ่านกล้องวงจรปิด จึงรายงานสถานการณ์ให้อาร์แซงทราบ

อาร์แซงตรวจสอบแล้วว่าเป็นเฌโรม แคร์เบียล ก็ถอนหายใจออกมา

“จะให้ทำยังไงดีครับ?”

“เดี๋ยวฉันจัดการเอง”

ในขณะที่อาร์แซงตั้งใจจะไปส่งตัวเฌโรมกลับอย่างสุภาพ อ็องรี มาร์โซก็ปรากฏตัวขึ้นบนหน้าจอกล้องวงจรปิด ขณะกำลังเดินเล่นอยู่ภายในพื้นที่คฤหาสน์และตรงไปยังทางเข้า